LIBIDO
ΛΕΞΙΚΟ

Ή “Ουαλικό
Λεξικό του Σέξ”


Με τα παντός είδους μυστικά
και όλα τ' άλλα σχετικά
για τον σαρκικό έρωτα
ανθρώπων, αλλά και ζώων
(ομαλών τε και ανωμάλων)



Η χλιδή και προπάντων η φιληδονία είναι προνόμια της τάξης αυτών που κυβερνούν,
ενώ η εργασία και ο μόχθος είναι ο κλήρος των δούλων και των φτωχών.

Περί Ηδονής, Ηρακλείδης ο Ποντικός, μαθητής του Πλάτωνα.

Η αρετή δεν είναι η άρνηση του πόθου, αλλά αυτό στο οποίο μπορεί να τον μετατρέψει η σκέψη.
Κατά την ταοϊστική αντίληψη.

Αν το σεξ είναι κάτι τόσο φυσικό, τότε γιατί υπάρχουν τόσα βιβλία με οδηγίες για το πώς να το κάνουμε;
Bette Midler, αμερικανίδα κωμική ηθοποιός.

Στα σπίτια των τριών φράγκων τα κορίτσια γνωρίζουν απλά και μόνο τη φυσιολογική σεξουαλική επαφή. Αντίθετα, από πέντε φράγκα και άνω,
αυτές οι δυστυχισμένες είναι υποχρεωμένες να ικανοποιούν τα πιο παράλογα καπρίτσια των επισκεπτών: εξάλλου, τις εκπαιδεύουν γι' αυτό.
Με λίγα λόγια, είναι θέμα πελατών: οι άνθρωποι του λαού, οι στρατιώτες δεν έχουν τις παράδοξες απαιτήσεις των κορεσμένων ανθρώπων του χρήματος...

Leo Taxil, Η σύγχρονη πορνεία, 1884.

Όσοι δεν έχουν αισθανθεί μέχρι τα όριά τους τις απαιτήσεις της σάρκας, για να τις λατρέψουν ή να τις μισήσουν, είναι εξ ορισμού ανίκανοι
να κατανοήσουν σε όλο τους το εύρος τις απαιτήσεις του πνεύματος.

Pierre Louÿs, αρχές περασμένου αιώνα.

Σε μια συνεστίαση που έγινε την παραμονή της Ημέρας των Αγίων Πάντων το 1501, λέγεται ότι ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄
παρακολούθησε πενήντα γυμνές εταίρες να σέρνονται στα τέσσερα και να μαζεύουν κάστανα που τους πετούσαν.

Isabel Tang, Πορνογραφία.

Οι γυναίκες και οι πολιτικοί πρέπει να προσέχουν τις περιφέρειές τους.
Ατάκα από το Υπάρχει και φιλότιμο του Αλέκου Σακελλάριου.

Σκότωσαν γυναίκες, γιατί από την πείνα τους ή για να σώσουν τα παιδιά τους δίνονταν, για καμιά πανιότα ή καμιά κονσέρβα,
σε ιταλούς ή γερμανούς στρατιώτες. Τη συνταγή για το είδος της ποινής που θα πρέπει να επιβαλλόταν σε τέτοιες περιπτώσεις,
την δίνει μια από τις μεγαλύτερες αυθεντίες της «προοδευτικής διανόησης». Πρέπει, γράφει, με πυρωμένο σίδερο να σημαδεύουμε
το μέτωπό τους με ένα Π, που θα σημαίνει προδότισσα και πόρνη. Το αμάρτημά τους ήταν πολύ σοβαρό για το «Δάσκαλο».
Προσβάλλανε την εθνική αξιοπρέπεια και υπήρχε και κίνδυνος να μπασταρδέψουν τη ράτσα. Αυτό το βιβλίο του Γληνού,
«Τι είναι και τι θέλει το Ε.Α.Μ.», πρέπει να μείνει για να το διαβάσουν οι επόμενες γενεές [...].

Α. Στίνας, Αναμνήσεις.




IMAGE DESCRIPTIONΆγαλμα της Ελευθερίας

Το σήμα κατατεθέν των ΗΠΑ (μιας αυτοκρατορίας που, τόσο αυτάρεσκα, θέλει να περνιέται για «χώρα της Ελευθερίας»). Είναι το μεγαλύτερο, μεταλλικό, άγαλμα που φτιάχτηκε ποτέ (ύψος 93 μέτρα από το έδαφος μέχρι τη δάδα). Βρίσκεται στο Λίμπτερτυ (αλλοτινό Μπέντλοους) Άιλαντ, στο έμπα του λιμανιού της Νέας Υόρκης.

Ο σκελετός του σχεδιάστηκε από τον Γκουστάβ Άιφελ (του γνωστού πύργου από μεταλλικούς δοκούς, στο Παρίσι).

Είναι καλλιτεχνικό έργο του Φρεντερίκ-Ωγκύστ Μπαρτόλντι, ο οποίος, όπως διαβάζουμε, χρησιμοποίησε ως μοντέλο του μια κοπέλα από μπορντέλο, που του υπέδειξε μια γνωστή του μαντάμα:

«Ο Bartholdi, ο γλύπτης του αγάλματος της Ελευθερίας, αφού μάταια έψαξε ένα μοντέλο με πλούσιο στήθος για να ποζάρει [...], απευθύνθηκε σε μερικές μαμάδες μπορντέλων της École Militaire. Μια από αυτές του παρουσίασε τη Σελινάρα [La Grande Céline], μια κοπέλα με στήθος γοητευτικό, που δέχθηκε να γίνει μοντέλο. Έτσι το σύμβολο της «Ελευθερίας» του μοντέρνου κόσμου στην πραγματικότητα είναι κορίτσι του μπορντέλου».


IMAGE DESCRIPTION
Αγνότητας ζώνη

Κιλότα... υψίστης ασφαλείας. Σκοπός της να εμποδίσει τη γυναίκα που τη φορά να έχει λαθραίες, ερωτικές, σχέσεις συμβατικού τύπου, να αποτρέψει το κεράτωμα, δηλαδή. Νομίζω ότι εξαιτίας αυτού του διαβολικού εσώρουχου διαδόθηκε τόσο στα χρόνια του μεσαίωνα ο στοματικός έρωτας, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Στην εκλαϊκευμένη (φτηνή) της εκδοχή αποτελείτο από μια μεταλλική ζώνη που έδενε στην κοιλιά∙ ένα άλλο κομμάτι σίδερο μόνιμα στερεωμένο στη ράχη της ζώνης, περνούσε ανάμεσα από τα πόδια της γυναίκας και κλείδωνε στο μπροστινό μέρος με λουκέτο (το κλειδί του το είχε πάντα ο σύζυγος ή ο γονιός, στην περίπτωση που η γυναίκα ήταν ανύπαντρη).

Ήταν κάτι το φρικτό να σέρνει μια γυναίκα (και για τόσο καιρό) αυτό το βάρος επάνω της (άσε που ήταν και επικίνδυνο για τη σωματική της υγεία).

Λένε, ωστόσο, πως οι κατασκευαστές των ζωνών μοσχοπουλούσαν και ένα αντικλείδι στις γυναίκες (τις ενδιαφερόμενες)· κι ακόμα πως το επίθετο Smith (=σιδεράς) έγινε πολύ πιο συνηθισμένο τα χρόνια αυτά στην Αγγλία, το ίδιο όπως και το Scmidt στη Γερμανία, Φερράρι (ferro = σίδηρος) ή Φερράριο ή Φερρέρο ή Φάμπρι στην Ιταλία, Φαμπρ, Φεμπρ, Λεφέβρ στη Γαλλία:

«Η αύξηση της κατανάλωσης του πιπεριού αύξησε την ενεργητικότητα των ανδρών, οι οποίοι, με τόσες πολλές ωραίες γυναίκες τριγύρω τους, κλεισμένες μέσα στις ζώνες αγνότητος, δοκίμασαν ξαφνικά ένα μεγάλο ενδιαφέρον για την κατεργασία του σιδήρου· πολλοί εξελίχθηκαν σε σιδηροτεχνίτες και σχεδόν όλοι επιδόθηκαν στην κατασκευή κλειδιών» (Cipolla).


Τα τελευταία χρόνια, η της αγνότητας ζώνη πέρασε και σε άλλα πεδία, σε αυτά των ερωτικών παιχνιδιών. Διατίθεται στα sex shop ως ένα ακόμα φετίχ.


Η Σύρα, όταν ηργάζετο, νυχθημερόν, ως προαγωγός η «Αϊβαλιώτισσα».


IMAGE DESCRIPTION«Αϊβαλιώτισσα»

Το καλλιτεχνικό της Μαριγώς Γεωργίου. Από τις συριανές πόρνες που «διακρίθηκαν στο επάγγελμα και σταδιοδρόμησαν εξελισσόμενες σε προαγωγούς και μαστροπούς», όπως μας πληροφορεί ο Θωμάς Δρίκος.

Γεννήθηκε στις Κυδωνίες (Αϊβαλί της Μικράς Ασίας), στα 1844.

Από το Πταισματοδικείο Ερμούπολης καταδικάστηκε δυο φορές, τον Ιανουάριο του 1865, σε πρόστιμο 30 και 15 δρχ. για προαγωγεία· τον προαναφερόμενο μήνα καταδικάστηκε από το ίδιο δικαστήριο σε πρόστιμο 10 δραχμών, γιατί «εδάγκασε εις το δάκτυλον» τη Νικολέττα Ξαγοράρη, που της τραβούσε τα μαλλιά και την αποκαλούσε δημόσια (πουτάνα, δηλαδή).


Αλεξάνδρεια

Λιμάνι της αφρικανικής Μεσογείου. Το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του κόσμου, κάποτε.

Είναι η πόλη όπου έζησε, αμάρτησε και εμπνεύστηκε ο Κωνσταντίνος Καβάφης: «[...] έγινε θαμών των διεφθαρμένων οίκων της Αλεξανδρείας, κάθε κρυφού καταγωγίου κραιπάλης [...]». Στην Αλεξάνδρεια και τα φοβερά Αράπικα.

Στα χρόνια της Κλεοπάτρας είχε, λένε οι ιστορικοί, 4.000 ανάκτορα και άλλα τόσα στον αριθμό δημόσια λουτρά. Την εποχή που περιερχόταν την Αίγυπτο δια ξηράς ο Απολλώνιος ο Τυανεύς (θαυματοποιός σοφός του 1ου αιώνα μ.Χ.), ακολουθώντας τις όχθες του Νείλου πάνω σε καμήλα, η πόλη της Αλεξάνδρειας πρόσφερε (εκτός από το γνωστό Φάρο) τα πάντα στους επισκέπτες της:

«Υπήρχαν ξακουστά μνημεία, όπως ο τάφος του Αλεξάνδρου, ο ναός του Σέραπη, το ιερό του Πάνα (χτισμένο πάνω σε τεχνητό λόφο που πρόσφερε θαυμάσια θέα ολόκληρης
της πόλης
[...]» (Casson).

IMAGE DESCRIPTIONΣτην Αλεξάνδρεια και το φημισμένο μπορντέλο, που αποδείχθηκε έργο ζωής για την ημίθεη Σάρα, αλλά και «Ο Ρόδινος Κόσμος» των μοναχικών απολαύσεων.


Αλκιβιάδης

Ο γνωστός (και για τις απίστευτες προδοσίες του) αθηναίος στρατηγός και πολιτικός. Γόνος μιας από τις αριστοκρατικότερες και πλουσιότερες οικογένειες των Αθηνών. Ένας ακόλαστος από κούνια, ένας έκφυλος (όπως θα τον χαρακτήριζε ίσως μια συντηρητική εφημερίδα του ΄60). Και απίστευτα όμορφος. Και σφόδρα ερωτεύσιμος.

IMAGE DESCRIPTIONΟ Διογένης ο Λαέρτιος (IV, 49) έλεγε για αυτόν πως «όταν ήταν νέος, έπαιρνε τους άντρες από τις γυναίκες τους. Και όταν μεγάλωσε, έπαιρνε τις γυναίκες από τους άντρες τους». Καταγαμούμενος και καταγαμών, με τη μεγαλύτερη άνεση και υπό τις δύο ιδιότητές του.

Οι μαρτυρίες από το βίο και την πολιτεία του δείχνουν πως το βασικό του κίνητρο σε όλη του τη ζήση ήταν η λαγνεία, ακόμη και όταν πολεμούσε: «Δύο εταίρες από τις διασημότερες της εποχής του συνόδευαν τον Αλκιβιάδη στις εκστρατείες του» (Λιχτ).


Απίστευτη προσωπικότητα. Ήταν, μεταξύ των άλλων, και αριστοτέχνης των δημοσίων σχέσεων· δήλωσε, κάποτε, συμμετοχή με επτά διαφορετικά άρματα και «είχε μάλιστα βρει και χορηγούς για τις δαπάνες του» (Casson). Λέγεται (και από τον Πλίνιο) πως ο Αλκιβιάδης έφερε στους αθηναίους τη συνήθεια να μπεκροπίνουν από πρωίας. Με όλες τις καταχρήσεις του, πάντως, δεν έζησε και λίγο (πέθανε 48 χρόνων, στα 404 π.Χ.).

Ο ρήτορας Λυσίας διηγείται την παρακάτω ιστορία για αυτόν:

«Ταξίδεψαν κάποτε παρέα ο Αξίοχος με τον Αλκιβιάδη στον Ελλήσποντο, και στην Άβυδο παντρεύτηκαν "από κοινού" τη Μεδοντίδα την Αβυδηνή. Ξάπλωναν και οι δυο μαζί της κι έτσι η Μεδοντίς γέννησε μια κόρη που, όπως είπαν, δεν ήξεραν ποιανού από τους δύο είναι. Μια, όμως, που ήταν όμορφη, την έκαναν κι αυτή ερωμένη τους. Όταν την είχε στο κρεβάτι ο Αλκιβιάδης, έλεγε πως ήταν Κόρη του Αξίοχου, και όταν πάλι την είχε ο Αξίοχος, έλεγε πως ήταν κόρη του Αλκιβιάδη» (Αθήναιος, απόσπ. 4, XII, 534).


Η ωραία Γκαμπριέλ και η κυρία ντε Μπαλανύ: Γυμνό πορτρέτο δύο κυριών της γαλλικής Αυλής (αγνώστου γάλλου ζωγράφου, ξύλο, 96x125 εκ., γύρω στα 1596).
Η Γκαμπριέλ ήταν επίσημη ερωμένη του βασιλιά, περίμενε παιδί του, όταν ποζάρισε για τον πίνακα.


Αναγέννηση

IMAGE DESCRIPTIONΗ αμέσως μετά τον Μεσαίωνα ιστορική περίοδος. Αφορά αποκλειστικά στην ιστορία της Δύσης (η Ανατολή ταξινομεί με άλλα μεγέθη τον ιστορικό χρόνο της).

Κύρια χαρακτηριστικά της Αναγέννησης ο πλεονάζων, αλαζονικός πλούτος και η μυθική χλιδή των ευρωπαίων ηγεμόνων.

Οι ζωγράφοι της, απεικονίζουν νεκρές φύσεις, θρησκευτικές σκηνές, τοπία, πορτρέτα ευγενών (όχι στους τρόπους, στην κοινωνική ιεραρχία), πολιτικών και γυναικών που ποζάρουν ολόγυμνες:

IMAGE DESCRIPTION«[...] το ότι επίσης μια σύζυγος ποζάρει με το ένδυμα της Εύας και σε μια στάση γεμάτη πρόκληση και ηδυπάθεια, όλα αυτά μας δείχνουν τη νοοτροπία του σκέπτεσθαι της εποχής εκείνης» (Φουκς). Στις ημέρες της ξαναγεννιέται (με τον Πετράρχη και τον Βοκκάκιο) η ερωτική λογοτεχνία που είχε παρακμάσει πλήρως στον Μεσαίωνα.

Κατά την Αναγέννηση ήταν αποδεκτό το να επιδεικνύουν οι γυναίκες το γυμνό τους σώμα δημοσίως, στα βλέμματα του πλήθους (όχι μόνο σι επιφανείς πόρνες, αλλά και κυρίες της άρχουσας τάξης), κι αυτό γιατί η αισθησιακή λατρεία του γυμνού σώματος είχε πάρει, διαβάζουμε, «τη μορφή ευγενών συνηθειών των αριστοκρατικών κύκλων στους οποίους γίνονταν συχνά εορτές και παραστάσεις για να επιδεικνύεται η γυναικεία γυμνότητα».

Ήταν κάτι το φυσικό για τις γυναίκες της Αναγέννησης να κυκλοφορούν στους δρόμους ολόγυμνες οδεύοντας προς τα λουτρά· η επίδειξη της γύμνιας τους είχε, ενίοτε, και επίσημο χαρακτήρα:

«Η ιστορία αναφέρει πως ισχυροί δούκες, που επισκέπτονταν τη μια ή την άλλη πολιτεία, γίνονταν δεκτοί όχι μόνο από τους επίσημους και από πλήθη κόσμου, αλλά και από μια τιμητική παράταξη ολόγυμνων γυναικών! Τέτοιες υποδοχές, όπως αναφέρει πάντα η Ιστορία, ήταν του Λουδοβίκου XI στο Παρίσι κατά το 1461, του Καρόλου στη Λίλλη το 1468 και του Καρόλου V κατά το 1520 στην Αμβέρσα. Ο τελευταίος, μάλιστα, όπως λέγεται, εξέταζε με πολύ ενδιαφέρον τις γυμνές που είχαν έρθει να τον υποδεχθούν».


Κοντολογίς, ήταν για την Αναγέννηση η επίδειξη του γυναικείου γυμνού βασική προϋπόθεση κοινωνικής προβολής, η απολυταρχία είχε μετατρέψει τη γυναίκα στο σπουδαιότερα αντικείμενο πολυτελείας «Και η αξία κάθε πολύτιμου αντικειμένου υψώνεται ανάλογα με το ενδιαφέρον που θα δείξει ο κόσμος γι΄ αυτό. Για να ενδιαφερθεί όμως ο κόσμος, πρέπει το αντικείμενο αυτό να εκτεθεί στην κοινή θέα».


Γερμανοί μπάσταρδοι

Έτσι ονομάστηκαν τα (περίπου 200.000) παιδιά που γεννήθηκαν από τις ερωτικές συνερεύσεις γερμανών με γαλλίδες, κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχής στη Γαλλία. Ταλαιπωρήθηκαν, τα μέγιστα, σε ολόκληρη τη ζωή τους για κάτι που δεν έφταιξαν, δεν ήσαν υπεύθυνα.

Ο Ζαν-Πωλ Πικαπέρ υπολογίζει σε εκατομμύρια όλους τους γερμανούς μπάσταρδους που... άφησαν αμανάτι τα στρατεύματα των ναζί στους κατακτημένους λαούς:

«Υπολογίζεται ότι τα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από σχέσεις γερμανών στρατιωτών με γυναίκες σε χώρες κατακτημένες, γεννήθηκαν περίπου 2.500.000 παιδιά».


IMAGE DESCRIPTIONΕμπειρίκος Ανδρέας

Ποιητής (1901-1975). Γόνος της γνωστής οικογένειας εφοπλιστών από τη νήσο Άνδρο. Ένας από τους εισηγητές του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα.

Ο κατεξοχήν ερωτικός, σεξουαλικός ποιητής μας. Δικαιούται (ούτως ή άλλως) μια θέση στο «Ουαλικό λεξικό του σεξ» ακόμα και χωρίς το (δευτεροκλασάτο από ποιοτική άποψη) έργο του «Ο Μέγας Ανατολικός» (η «Αργώ» του, μάλλον, ό,τι καλύτερό του).

Διέθετε, έμαθα, μια πλούσια συλλογή από ασπρόμαυρες φωτογραφίες μουνιών παντός είδους και διαμετρήματος (μερικά από τα οποία είχε απαθανατίσει ο ίδιος... αυτοπροσώπως), που, δυστυχώς, κανένας εκδότης μας δεν είχε το απαιτούμενο κύρος για να εκδώσει.

Τον Ανδρέα Εμπειρίκο είδε πρόσφατα στην οδό Βουλής (ή μήπως στη Νίκης;) ο καλός μου φίλος ο Γιώργος Μαρκόπουλος, ο ποιητής: «Έφυγα και, στρίβοντας, εις τον Ίκαρο βρέθηκα μπροστά στου κυρίου Καρύδη. Εις τη βιτρίνα του εκοιμώντο ποιητές, και ανάμεσά τους Αυτός, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, με το πέος του σκοτωμένο πουλί, στην ερημιά του κόσμου» (Ιστορικό Κέντρο, εκδ. Καστανιώτη).


«Ο Μέγας Ανατολικός»

Λεξιλαγνικό πορνογράφημα-ποταμός (περί τις 2.000 σελίδες, 8 συνολικά τόμοι). Είναι το έργο ζωής του υπερρεαλιστή ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκου. Αφορά στο πολυήμερο ταξίδι από το Λίβερπουλ προς τη Νέα Υόρκη μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν πάθει ερωτικό αμόκ:

«[...] εδιάβαζαν κεχηνότες και με άνω εστραμμένα τα βλέμματά των, ωσάν να παρετήρουν κορυφήν εγγύς κειμένου κατακορύφου όρους, το επί των χαλυβδίνων ελασμάτων αναγραφόμενον όνομα του πλοίου: "Μέγας Ανατολικός"».

IMAGE DESCRIPTIONΆρχισε να γράφεται στα 1945 (με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Στην πρώτη του μορφή ολοκληρώθηκε δύο έτη μετά το πέρας του Εμφυλίου (1951)· και για περίπου σαράντα χρόνια, έμεινε στο συρτάρι του συγγραφέα του (οπότε και πήρε σταδιακά τη δεύτερη ―και οριστική― μορφή του). Ο Μέγας Ανατολικός εκδόθηκε μια δεκαπενταετία μετά το θάνατο του δημιουργού του, από τις εκδόσεις Άγρα (1990)· ο Εμπειρίκος δεν τον είδε ποτέ τυπωμένο. Πρόκειται, όπως διάβασα κάπου, για «ένα ζήτω σε κάθε επιθυμία»· ένα μυθιστόρημα του οποίου η αξία του κειμένου, σύμφωνα με τον νομπελίστα Ελύτη, δεν βρίσκεται στα περιγραφόμενα, αλλά «στην παναγαθοσύνη του ποιητή».

IMAGE DESCRIPTIONΔεν θα μπορούσε επ΄ ουδενί να θεωρηθεί λογοτεχνικό αριστούργημα (κάθε άλλο), είναι όμως (και παρά τις υπερβολικές εκκεντρικότητες του ποιητή) ένα αφροδισιακό ανάγνωσμα. Κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντας, ο Μέγας Ανατολικός είναι ένας ύμνος στην παιδοφιλία, στον στοματικό έρωτα και στα ογκώδη, υπερμεγέθη, πέη (αυτό περίπου και σχεδόν όλο). Το μεγάλο μειονέκτημά του βρίσκεται στο ότι επαναλαμβάνεται (από ένα σημείο κι έπειτα τα ίδια και τα ίδια διαβάζει κανείς).

Χαρακτηριστικό δείγμα γραφής: «Κραυγάζων και παραληρών από την ηδονήν που εδοκίμαζε και σειόμενος σπασμωδικώς σφοδρώς, ο υπηρέτης εξεσπερμάτιζε. Το ογκώδες πέος του δονούμενον έπτυε με ορμήν εις το στόμα της ωραίας παιδός άφθονον και θερμόν ψωλόχυμα, ως ταχυβόλον επαναληπτικόν όπλον εκσφενδονίζον υγρούς μύδρους ή ρουκέττας εις επαλλήλους λιπαράς ριπάς μέσα εις την τρυφεράν κοιλότητα που το εδέχετο, ωσάν να ήτο το στόμα τούτο δεύτερον γλυκύ μουνί [...]».


Στην πραγματικότητα, ο Μέγας Ανατολικός είναι ένα μυθιστόρημα πριβέ, ένα προφορικό πορνό, που έγραψε ο Εμπειρίκος για να το διαβάζει στο στενό κύκλο των φίλων του (Οδυσσέας Ελύτης, Άννα Ποταμιάνου, Μαρία Βοναπάρτη, Κώστας Ζαβιτσιάνος, Νίκος Γκάτσος, Νίκος Εγγονόπουλος, Γιώργος Λίκος, και άλλοι) και να κάνει την πλάκα του (αλλά και τα ψυχαναλυτικά του μέσω της φαντασιωτικής ερωτολογίας)· δεν το προόριζε για τα ράφια των βιβλιοπωλείων (όποιος τον έχει ακούσει να απαγγέλλει Εμπειρίκο, μπορεί να φανταστεί την ηχητική αξία που έχουν όλα αυτά τα κατεβατά με επιφωνήματα του τύπου «Ααααα!... » και... «Ωωωωχ!»).

Τελειώνοντας, θα ήθελα να επισημάνω πως το εν λόγω πορνογράφημα φτιάχτηκε στα ίχνη του μυθιστορήματος Ατλαντίς, διασήμου μυθιστορήματος του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν (κυκλοφόρησε σε δύο τόμους, από τον εκδοτικό οίκο Ελευθερουδάκη, στα 1930):

«Το γερμανικόν ατμόπλοιον "Ρολάνδος" αφήκε την Βρέμην εις τας 23 Ιανουαρίου 1892. Ήτο από τα παλαιότερα των πλοίων της βορειογερμανικής ατμοπλοίας των εκτελούντων τη συγκοινωνίαν με την Νέαν Υόρκη».


Η Αγία Θεοδώρα με το ψηφιδωτό φωτοστέφανο και την ακολουθία της στο ναό του Αγίου Βιταλίου (Ραβέννα).

IMAGE DESCRIPTION
Θεοδώρα η Μεγάλη

Αυτοκράτειρα του Βυζαντίου (6ος αι.) Στα νιάτα της, σύμφωνα με τις γραφές, ήταν μια φτηνή πόρνη του δρόμου και θεατρίνα πορνό θεαμάτων· μια ηθοποιός ρωμαϊκών προδιαγραφών. Μια λούπα!

Ασφαλώς, ένα χαρισματικό άτομο. Και σαγηνευτική, μολονότι τα ιδιαίτερά της χαρακτηριστικά δεν τη βοηθούσαν ιδιαίτερα:

«[...] είχε όμορφο πρόσωπο και ήταν γενικά χαριτωμένη, κοντή όμως και χωρίς κόκκινα μάγουλα, όχι βέβαια ολωσδιόλου κιτρινιάρα, αλλά μάλλον χλομή και είχε πάντα ένα βλέμμα έντονο και διαπεραστικό» (Αποκρ.).

Μέχρι να τη γνωρίσει ο Ιουστινιανός και να αποδεχτεί την πρόταση γάμου που της έκανε, δούλευε το... εργαλείο της νύχτα και μέρα, λες και ήταν η μονάδα παραγωγής ρεύματος της ΔΕΗ, στο Αλιβέρι. Τη χαρακτήριζε μια αρρωστημένη λαγνεία, αν αληθεύουν οι σχετικές φήμες.

Ισχυρίζεται για αυτήν απίστευτα πράγματα ο ιστορικός Προκόπιος, όπως, λόγου χάρη, για τα καμώματά της επί θεατρικής σκηνής:

«Μερικοί θήτες, που έπαιζαν κατά κανόνα το ρόλο αυτόν, της έριχναν πάνω στο αιδοίο της κριθάρι, που το έπιαναν σπυρί, σπυρί και το έτρωγαν χήνες γυμνασμένες επί τούτω. Εκείνη όχι μόνο σηκωνόταν χωρίς να κοκκινίζει, αλλά και φαινόταν να περηφανεύεται γι΄ αυτή την παράσταση».



Αριστερά: Χωρίς λόγια (Σ.σ. Αποτρίχωση του Στιβ Καρέλ από την ταινία «Παρθένος ετών σαράντα»).
Δεξιά: Ντέηβιντ Μπέκαμ: Ο τέλειος θηλυκός άνδρας, πρώτου μεγέθους σεξ σύμπολ.
Αποτελεί, όπως διαβάζουμε, «το πρότυπο του, επιθυμητού για τις γυναίκες, άντρα»: δεξιοτέχνης επικοινωνιακός, συναισθηματικός, ερωτικός, καλοφτιαγμένος.
Ένας τυπικός θηλυκός άνδρας, αν δεν με απατά η, κάποτε κάποτε, αμερόληπτη κρίση μου. Τελευταία, έχει ξεπέσει∙ δεν είναι αυτός που ήταν...


Θηλυκός άνδρας

Ο νέος τύπος αρσενικού. Αυτός που βάφει τα μαλλιά του και αποτριχώνεται στο σώμα, που καμαρώνει τον ωραίο του κώλο, φοράει στρινγκ και χρησιμοποιεί καλλυντικά για το πρόσωπο. Δεν είναι κατ΄ ανάγκη ομοφυλόφιλος – ούτε πανσέξουαλ. Είναι, μάλλον, η... κοινωνική και οικονομική μετεξέλιξη αυτού του ανδρικού τύπου που, παλαιότερα, εκαλείτο φλώρος. Αρέσει στις γυναίκες, καθώς φαίνεται.

Ο Ντέηβιντ Μπέκαμ είναι ένας τέτοιος άνδρας. Και ο Σάκης Ρουβάς, νομίζω.

IMAGE DESCRIPTIONΟ όρος θηλυκός άνδρας δεν είναι δικός μου (όπως, ίσως, βιαστήκατε να υποθέσετε) αλλά του Πιερ Εμπγκί, κοινωνιολόγου στο επάγγελμα:

«Οι 20 με 25 ετών μοιάζουν καλύτερα προετοιμασμένοι. Ο Εμπγκί τους ονομάζει "θηλυκούς άντρες". Αυτοί τόλμησαν να καλλιεργήσουν τη "θηλυκή πλευρά της προσωπικότητάς τους", όπως λένε και τα γυναικεία περιοδικά. Για να διατηρήσουν τις σχέσεις τους με τις ολοένα και πιο απελευθερωμένες φιλενάδες τους, επέλεξαν να αποδεχθούν την ομογενοποίηση συμπεριφορών και προτύπων». (εφημ. Καθημ., 11 Ιουλ. 2004).


Κωλάδικο

• Τόπος συνάθροισης πούστηδων, ομοφυλόφιλων. Συν. κωλοχανείο.

• Το μπορντέλο που... ειδικεύεται στους κώλους. Ένα τέτοιο ήταν και το κατάστημα του τρανσέξουαλ Τζένη Χειλουδάκη, στη Ρόδο (απ΄ όπου και το οπτικό υλικό του παρόντος λήμματος).

• Φαγάδικο (εστιατόριο) με μουσικό πρόγραμμα και ντραγκ-κουίν (drag queen) τις μεταμεσονύκτιες ώρες «Είναι εξακριβωμένο. Τα καλύτερα από τα μαγαζιά που ονομάζουμε "κωλάδικα" είναι αυτά στα οποία το σόου παρουσιάζει ο... μάγειρας» (Αθηναίου βορβορυγμοί, Ίντερνετ).

IMAGE DESCRIPTIONΑυτό που το καθιστά «κωλάδικο» είναι οι οπτικές, ακουστικές και αναπνευστικές κυρίως ομοιότητές του με το... ορίτζιναλ κωλάδικο: «Η διακόσμηση, ο ελλιπέστατος φωτισμός, η παντελής έλλειψη εξαερισμού, η "ο θεός να την κάνει ορχήστρα" και, βέβαια, η πελατεία!».

Ο μάγειρας ενός κωλάδικου, συχνά, χορεύει και τραγουδάει ενώ μαγειρεύει, κάνει απίθανες μίμες και τσαχπινιές την ώρα που ετοιμάζει τα πιάτα του: «Κάθισα στο βάθος του μικρού μαγαζιού, έχοντας φάτσα την "ορχήστρα" και πλάτη τον τοίχο που χώριζε τη σάλα από την κουζίνα, μάλιστα κάθισα ακριβώς δίπλα στην πόρτα της κουζίνας κι έτσι είχα οπτική επαφή και με τα "παρασκήνιο"».


Λιγουριά

Η σεξουαλική (ή γαστριμαργική ή άλλη) πείνα, η κατάσταση του λιγούρη. Από λιμπιντικής απόψεως διακρίνεται από μια έντονη, ερωτική, επιθυμία για οποιανδήποτε (οποιονδήποτε)... κινείται στο οπτικό πεδίο του διαθέτοντας (-ουσας) αυτήν (τη λιγουριά, δηλαδή).

Χαρακτηρίζει, σχεδόν, όλους τους έλληνες κωμικούς στις κινηματογραφικές ταινίες του ΄60:

«Ο Αυλωνίτης να κουνάει τα χέρια του όταν βλέπει τη γραμματέα του και ο Γκιωνάκης να ακολουθεί την πρωταγωνίστρια κάνοντας τη χειρονομία ότι της χουφτώνει τα οπίσθια». (Last).


IMAGE DESCRIPTIONΛιμανάκια

Μια βραχώδης παραλία στη Βουλιαγμένη (Αττική).

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει στέκι ομοφυλόφυλων γυμνιστών (αντρών και γυναικών στο φύλο). Είναι, όπως διαβάζουμε σε οδηγό της πόλης μας, η «καλύτερη γκέι πασαρέλα της Αθήνας»:

«Λιμανάκια Βουλιαγμένης. Η πάντα κλασική και θορυβώδης παραλία που, ακόμα και αν τα βραχάκια και οι καβάτζες της προσφέρουν κάποια σχετική ηρεμία, το αληθινό πάρτι είναι εκεί που μαζεύονται όλοι (στον δεύτερο κόλπο κάτω από την καντίνα). Ο πρώτος κόλπος (με τη χερσόνησο) είναι μπεν μιξ (πάει και κάνας straight)». (Βest of Athens).


«Μπέμπα Μπλανς»

Λιμπιντικό ψευδώνυμο του Αρχιεπισκόπου (σ.σ. πρώην) , όπως έγραψαν οι εφημερίδες και είπαν στα τηλεοπτικά κανάλια δημοσιογράφοι τύπου Σπύρου Καρατζαφέρη (χειμώνας 2005).

Βλ. σχ. λ. κουνιστός, κουσούρι, κιλότα, μίτρα, παπάς, ροζ ράσο, «Σουλτάνα του Αιγαίου», κ.ά..


Pascha: το μεγαλύτερο πορνείο της Ευρώπης. Ένα κανονικό σούπερ-μάρκετ του έρωτα.


IMAGE DESCRIPTIONΜπορντέλο σούπερ-μάρκετ

Ο νέος τύπος μπορντέλου. Ο προδιαγραφές του, για να εξυπηρετεί καθημερινά εκατοντάδες χρήστες. Ένα τέτοιο σούπερ-μάρκετ είναι το μπορντέλο Pascha, στην Κολωνία:

«Είναι το μεγαλύτερο μπορντέλο της Ευρώπης κι ίσως του κόσμου. Με πρωτοποριακό τρόπο λειτουργίας και χιλιάδες ευχαριστημένους πελάτες. Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους: 800-1.000 άντρες διαβαίνουν το κατώφλι του ημερησίως» (περ. Περιηγήσεις, Νοέμ. 2005). Διαθέτει ακόμα και «καροτσάκι» (για όσους το συνηθίζουν).


«Ο ηδονοβλεψίας»

Ταινία, που στην εποχή της είχε χαρακτηριστεί πορνογραφική (σήμερα, θεωρείται απλώς καλτ).

Σε αυτήν λέει ο Κώστας Γκουζγκούνης την περιβόητη φράση: «Σκύψε, ευλογημένη!».


Οδός Φυλής

Γνωστότερη ως Φυλής. Ο πιο... ροζ δρόμος της Αθήνας, μέχρι στιγμής. Είναι η οδός με τα περισσότερα μπορντέλα: «Έχει και η Φυλής τις ιδιομορφίες της. Τουτέστιν, "Only Greece" (όπως έγραφε και η "ενημερωτική" ταμπέλα κάτω από το κουδούνι για να εισχωρήσεις στον "μαγικό" κόσμο της Λίτσας)» (Νικητ.).

Οι πουτάνες της οδού Φυλής κοστίζουν 20 με 30 ευρώ (τη φορά, κατ΄ άτομο, για πέντε περίπου λεπτά της ώρας). Οι οδεύοντες σε αυτήν χρειάζεται να περάσουν από το σχετικό face control, όταν διαβούν την πρώτη πόρτα του πορνείου και σταθούν μπροστά στη δεύτερη (μαύρη, μεταλλική και ασφαλείας) πόρτα:

IMAGE DESCRIPTION«Από ένα μικρό παραθυράκι διακρίνεται το γερασμένο πρόσωπο της τσατσάς. Ανακατεμένα γκρι μαλλιά. Το χαμόγελό της είναι σήμα για να περάσουμε. Η πόρτα ανοίγει. Η μυρωδιά του χώρου τρυπάει τις αισθήσεις. Ιδρώτας, κλεισούρα, ολίγη από σπέρμα και φτηνό άρωμα [...]».



ω με υπογεγραμμένη (γκέι)

Σε μια εποχή που η σεξουαλική, ομοφυλοφιλική, μιζέρια, στην Ελλάδα, έβρισκε διέξοδο ακόμα και στα κουλά, γυμνά, αγάλματα, η σχηματική ομοιότητα του γράμματος που συμβολίζει το «ω» με σκιτσαρισμένο κώλο γέννησε και τις ανάλογες ασελγείς σκέψεις (ιδίως σ΄ εκείνους που έπασχαν από φαλλικές φαντασιώσεις και εμμονές):

«Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη ιδίως κάτω από το ωμέγα, είναι κρίμα να εκλείψει η πιο μικρή ασέλγεια του αλφαβήτου μας» (Ντίνος Χριστιανόπουλος).





Όλα ξεκίνησαν από το εμπορικό δαιμόνιο νεόκοπου merchant στα εκδοτικά
(αν δεν με απατά η ουδόλως ελεφαντινή μνήμη μου)


Όντως! Δεν είχα ποτέ κατά νου να συγγράψω ένα ερωτικό λεξικό. Ήταν θεματογραφικά δι΄ εμέ τόσο (μα τόσο) εξώφθαλμα προφανές, που μ΄ άφηνε παγερά αδιάφορο. Εμένα (από ιδιοσυστασίας, κατά κύριον λόγο) με ελκύουν τα ασύχναστα μονοπάτια, οι δημιουργίες οι προερχόμενες εκ του... ολικού μηδενός (όπως, λόγου χάρη, το Κάμα Τσούχτρα, το Black Ουt - Το Μαύρο Λεξικό, το Αθωνικό Λεξικό και το Μπαχαρικό Λεξικό μου). Άλλωστε, κυκλοφορούν τόσα πολλά (και ορισμένα από αυτά εξαιρετικά) βιβλία με επίκεντρό τους τούτο το θέμα∙ δεν έβλεπα το λόγο ν΄ ασχοληθώ κι εγώ.

Την ιδέα για το Ουαλικό Λεξικό του Σεξ μού εμφύτευσε ένας μεγαλοεκδότης τελευταίας εσοδείας, ένα μεσημέρι που ο ήλιος του Φεβρουαρίου έκανε παιχνίδια με το φως και κάποιες (όμορφα χορταριασμένες) κεραμοσκεπές στη οδό Σόλωνος των Αθηνών.

IMAGE DESCRIPTIONΗ εμμονή του εκδότη πως μου «έρχεται γάντι» ένα τέτοιο πόνημα με... έβαλε σε σκέψεις πολλές και διάφορες (δεν είχα σκεφτεί ποτέ τον εαυτό μου ειδικό στα ερωτικά, ούτε στην πραγματική ζωή, άλλωστε, ήμουν τέτοιος).

Η οικονομική του ευχέρεια και —κυρίως— η πρόθεσή του να μού προκαταβάλει τα πνευματικά μου δικαιώματα από τα αντίτυπα της πρώτης έκδοσης με ενεργοποίησαν για τα καλά (κάμπτοντας, συνάμα, τις αντιρρήσεις μου για την κοινοτοπία του όλου θέματος).

IMAGE DESCRIPTIONΗ ανάγνωση, όμως, του συμβολαίου που έπρεπε να υπογράψω (προκειμένου να λάβω τη σχετική προκαταβολή) με θύμωσε, μ΄ έκανε να βγω από τα ρούχα μου και να μοιάσω στην όψη περισσότερο με μαινόμενο ερυθρόδερμο (ξεθάβοντα το τόμαχοκ του πολέμου), παρά με λεξικογράφο πιστό αντίγραφο της αφεντομουτσουνάρας μου (πιο αποικιοκρατικής αντίληψης συμβόλαιο δεν μου ΄χει ματατύχει)∙ ευτυχώς, που σκέφτηκα και του ζήτησα να μου σταλεί στο e-mail μου (να το διαβάσω με την ησυχία μου) και δεν βιάστηκα να το υπογράψω...

Εντέλει, κάθισα και το έγραψα το περί ου ο λόγος λεξικό, αλλά το εξέδωσα με άλλον.

Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, είναι το παρόν ένα προϊόν δύο εκδοτών· αν ήτανε οδοντόκρεμα γνωστής πολυεθνικής των σαπουνάδων και ζούσαμε στη δεκαετία του ΄70, θα λέγαμε πως είναι «με δύο φλουοράιντ».

Αυτά, λοιπόν, σχετικά με το έναυσμά μου...


Μια καθημερινή ―ανοιξιάτικη, αν κρίνουμε από τα ρούχα των ναυτών― νύχτα της Τρούμπας.
Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας αναγράφονται (με μελανί μολύβι) τα εξής:
«Νίκος Καλογεράς, κελευστής-αρμενιστής, Μπέμπα (Πάσχα 1946)».


Γιατί Ουαλικό (και ουχί ιρλανδικό, μογγολικό, αιθιοπικό ή λαπωνικό) λεξικό του σεξ;

Δεν ήταν δα και τόσο διάχυτος ο ερωτισμός της πόλης του Κάρντιφ και των... πονηρών προαστίων του — ούτε χρεία υπήρξε καμία να σας διαμηνύσω κάτι τις το ξεχωριστό από σεξουαλικής απόψεως με την αποχρώσα έστω ένδειξη Wales, Galles, Ungarm. Ποτέ, καμία ουαλέζα (ουαλή) δεν απασχόλησε την καρδιά, το νου και το σώμα μου ή, έστω, τις ερωτικές μου φαντασιώσεις του ημίφωτος ούτε, ακόμα και τότε που βρισκόμουν στα έλεος των παντός είδους έθνικ λιμπιντικών μου παροξυσμών (απλώς δεν... έτυχε, δεν είμαι δα και κανένας δύσκολος στις ερωτικές μου επιλογές, μη με θεωρήσετε και ως ιδιαίτερα απαιτητικό τύπο). Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ούτε στο χάρτη έχω δει την Ουαλία και πέραν του ό,τι αποτελεί περιοχή της Μεγάλης Βρετανίας με οροπέδια και ωκεάνιο κλίμα, περιέχουσατη ζώνη του Κάρντιφ (ορυχεία κ.λπ.), δεν γνωρίζω ουδέν έτερον περί αυτής.

IMAGE DESCRIPTIONΤότε, λοιπόν, προς τι και γιατί Ουαλικό το παρόν λεξικό και ουχί, λόγου χάρη, Ιρλανδικό Λεξικό του Σεξ; Είναι τόσο απλό αυτό το γιατί, πιστέψτε με, απλούστερο κι από το βραστό ωόν (αυγό) του μακαριοτάτου señor Κολόμβου. Η λέξη Ουαλικό δεν έλκει την καταγωγή της από τη χώρα της Ουαλίας (ως, εκ πρώτης όψεως, διαφαίνεται), αλλά από τον επιθετικό προσδιορισμό Σεξουαλικό, τον οποίο... πριόνισα καταλλήλως (έσπασα τη λέξη στα δύο, βάζοντας το πρώτο σύνθετικό της στο τέλος του τίτλου: Ουαλικό Λεξικό του Σεξ).

Αλλά, ας πάρουμε, καλύτερα, τα πράγματα από την αρχή. Ο πρωταρχικός τίτλος του εν λόγω βιβλίου ήταν: «Libido Λεξικό»· αυτόν είχε η ονομασία φακέλου στον υπολογιστή (PC) μου και το κάθε CD με τ΄ αντίγραφα των κειμένων του· όταν με ρωτούσαν, γνωστοί και άλλοι, αν γράφω κάνα καινούργιο βιβλίο και πώς το λένε, τους απαντούσα τηλεγραφικά μ΄ αυτές τις δύο λέξεις (και το σχετικό άρθρο): «Το Libido Λεξικό!». Σχεδόν κανείς, όμως, δεν καταλάβαινε τι σήμαινε τούτος ο τίτλος, άπαντες μου χαμογελούσαν μουδιασμένα, ήταν φανερό πως δεν έβγαζαν νόημα, συνεπώς κάτι δεν πήγαινε καλά. Τι όμως;

IMAGE DESCRIPTIONΠρωτίστως το απέδωσα στην κακή μου άρθρωση (είμαι λίγο ψευδός, ξέρετε), αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος. Και μετά τα αυτοσχέδια μαθήματα ορθοφωνίας και τη βελτιωμένη ηχητική απόδοση του τίτλου από μέρους μου, οι ερωτώντες και λαμβάνοντες την απάντηση «Το Libido Λεξικό!» εξακολουθούσαν να με κοιτάζουν με τούτο το ψαρίσιο βλέμμα, που συνηθίζουν οι μη εννοούντες, περιμένοντας ν΄ ακούσουν το αμέσως παρακάτω (το... καλό, ας πούμε), που θα τους αποκάλυπτε, εντέλει, τι ακριβώς θα περιείχε τούτο το λεξικό βιβλίο. Ήταν φανερό! Δεν καταλάβαιναν τι άκουγαν, αδυνατούσαν ν΄ αποκωδικοποιήσουν τη λέξη κλειδί του τίτλου. Η (τόσο επιφανής άλλοτε) λέξη λίμπιντο είχε περιπέσει σε πλήρη αχρησία πλέον, δεν σήμαινε μάλλον τίποτε για τους περισσότερους εξ ημών!

Ανατρίχιασα (επί πεντάλεπτον, ίσως και εξάλεπτον) στη σκέψη και μόνον! Φαντάστηκα ένα ογκώδες βιβλίο των 700 σελίδων που μένει στ΄ αζήτητα των βιβλιοπωλείων από... έλλειψη κατανόησης (του τίτλου)! Κι έτσι, το βάφτισα Ουαλικό Λεξικό του Σεξ.

Θα μου πείτε, δικαίως, πως και τούτος ο τίτλος είναι μη κατανοητός.

Θα συμφωνήσω κι εγώ μαζί σας, έχετε δίκιο. Αλλά εμπεριέχει τη.. μαγική λέξη σεξ (που, τέλος πάντων, είναι απολύτως κατανοήσιμη, αν και μη ελληνική λέξη).

IMAGE DESCRIPTIONΑνάμεσα σ΄ ένα παντελώς ακατανόητο κι ένα εν μέρει κατανοητό τίτλο επέλεξα το δεύτερο, εν ολίγοις!


Στα όνειρα μας δεν έχουμε ηλικία,
είμαστε ερωτικά διαχρονικοί... (στον ξύπνιό μας όμως...)


Είμαι πλέον ένας ημιυπεραιωνόβιος! Δεν δικαιούμαι, διάολε, την ησυχία μου, τέλος πάντων; Μπα! Ούτε λόγος να γίνεται!

Χθες βράδυ (κόντευαν ξημερώματα) είδα στον ύπνο μου τη γειτόνισσά μου τη Σοφία (τη φοιτήτρια που μένει στο δώμα). Καλύτερα, μάλλον, να συγκρατήσω τον απορρέοντα ενθουσιασμό και να αποφύγω να σας αφηγηθώ το τι ακριβώς διαμείφθηκε μεταξύ των ολοτσίτσιδων σωμάτων μας επάνω και κάτω από το κρεβάτι, στην κουζίνα (όπου και γκρεμίσαμε, άθελά μας, καινουργές πλυντήριο των πιάτων), στο καθιστικό, στη σοφίτα, αλλά και πάνω στην πέργκολα του κήπου, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, μέσα στην ντουλάπα (γιατί θα κοκκινίσετε μέχρι τις πατούσες ενδεχομένως).

Και τις προάλλες, η Τίνα (το ονειρικό της ολόγραμμα, μάλλον) μου εκμυστηρεύθηκε (ενώ η μυρωδάτη ανάσα της μου ζέσταινε το πλάι του αυχένα) πως (άκουσον άκουσον) δεν πέρασε ούτε στιγμή χωρίς να με σκεφτεί τους τελευταίους πέντε μήνες (!).


Στα όνειρά μας μπορεί να συμβεί ό,τι θέλουμε νο συμβεί. Στα όνειρά μας δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε τίποτα. Κανείς δεν μας ρωτά γιατί, διότι δεν υπάρχουν απαντήσεις. Κι έτσι οργιάζουμε ασύστολα. Η ηλικία δεν υπάρχει στα όνειρα, είμαστε πάντα νέοι και όμορφοι.

«Ξέρω ότι διακινδυνεύω να φανώ αξιοθρήνητος», λέει επί τούτου ο γηραιός καθηγητής, ο ευγενής τούτος ήρωας του Ερμάνο Όλμι (στην ταινία Ticket), για να καταλήξει πως:

«Έτσι είναι τα γηρατειά. Κόβουμε ορισμένα συναισθήματα, ώστε να μην ντρεπόμαστε γι΄ αυτά». Κι αυτό, γιατί «φοβόμαστε μήπως γελοιοποιηθούμε».
IMAGE DESCRIPTION
Δεν είναι πάντα έτσι! Στην αρχή όλα πάνε μια χαρά. Χτυποκάρδια, βαθιά κοιτάγματα, φλερτ, χαμόγελα, ραντεβού, απανωτά τηλεφωνήματα, κρεβατώματα, αναστατωμένες ανάσες, νέες γνωριμίες, και τα λοιπά. Ονόματα διάφορα, χειρονομίες παντός είδους, νούμερα σουτιέν αποκαλυπτικά (κυμαινόμενα από 0 έως και extra large), φωνές χαρωπές, γελαστές. Κάτι σαν ερωτικό σύμπαν, κι εμείς σαν πλάνητες πλανήτες εδώ κι εκεί.

Μετά, όμως, από μια ηλικία, αρχίζουν και δυσκολεύουν τα πράγματα. Όσο περνάει ο καιρός, γινόμεθα ολοένα και λιγότερο ερωτεύσιμοι. Ώσπου, κάποια στιγμή, αρχίζεις να ζεις με τις φαντασιώσεις και τις παρακρούσεις της αρεσκείας σου, να τρελαίνεσαι, δηλαδή. Είναι κάτι σαν κατήφορος σε υδροτσουλήθρα χιλιομέτρων (όσο κατεβαίνεις τόσο πιο γρήγορα τσουλάς, πιάνεις απίστευτες ταχύτητες, από Φόρμουλα Ι και πάνω).

Έτσι την έπαθα κι εγώ και ερωτεύθηκα όλες (μα όλες, σας λέω) τις τριανταπεντάρες του κύκλου μου (και..., αλίμονο, δεν μ΄ ερωτεύθηκε παρά μόνο μία, η πιο κουλτουριάρα, γαμώ το).

Θα μου πείτε πως αυτό είναι άσχετο με την εισαγωγή του εν λόγω βιβλίου. Δεν θα συμφωνήσω μαζί σας. Δεν είναι ουδόλως άσχετο. Αποκαλύπτει το ποιόν του συγγραφέα. Του πόσο... αντικειμενικός παρατηρητής τυγχάνω, πόσο... υπεράνω είμαι των καταστάσεων που περιγράφω.

IMAGE DESCRIPTIONΉ, μήπως, όχι;

Ουί;


Από τι ακριβώς συνίσταται το Ουαλικό Λεξικό του Σεξ;

Όπως πολύ σωστά υποθέσατε και οι πλέον μη νοήμονες εξ υμών, δεν αρκεί μόνο το όποιο έναυσμα, η εύρεση του χρηματοδότη και η επινόηση του τίτλου για να στηθεί ένα λεξικό. Αυτό, όμως, που πιθανώς αγνοείτε άπαντες, μάλλον, είναι το τι ακριβώς απαιτήθηκε για να φτιαχτεί το βιβλίο τούτο (κι αυτό, γιατί έχετε συνηθίσει στα συνήθη μυθιστορήματα made in Greece: άσχετος προς το όλον θέμα πίνακας γνωστού ευρωπαίου ζωγράφου στο εξώφυλλο, γράμματα και άσπρες σελίδες στο εσωτερικό τους).

Για να γραφτούν και να οπτικοποιηθούν τα χιλιάδες λήμματα του Ουαλικού Λεξικού χρειάστηκε να περάσουν πίσω... ποτάμι από τη ζωή μου περισσότερες από 35.000 ώρες (4 χρόνια και βάλε), να διαβαστούν (έστω και... διαγωνίως) πάνω από διακόσια βιβλία, να αποδελτιωθούν απίστευτες ποσότητες πληροφοριών, να εντοπιστούν και να σκαναριστούν εκατοντάδες φωτογραφίες, να μάθω το Nero (για τις όποιες αντιγραφές) και το Clone DVD (προκειμένου να κοπιάρω τις ταινίες εκείνες που κάποιες εικόνες τους σκόπευα να τις κάνω στοπ καρέ και να τις χρησιμοποιήσω στο οπτικό θέμα κάποιου λήμματός μου), να ξεφυλλίσω όλο τον ημερήσιο Τύπο της κάθε ημέρας του προαναφερόμενου χρονικού διαστήματος, να μυηθώ στα μυστικά της ψηφιακής φωτογράφισης, να πάρω και να στείλω e-mail αμέτρητα, να χαλάσω λεφτά αρκετά και να χρεωθώ στην πιστωτική μου διάφορα ποσά: για να έχετε ένα μέτρο των εξόδων αυτών, θα επικαλεστώ τα 45 ευρώ, τα οποία έδωσα διά την αγοράν του λευκώματος Αρχαία Νομίσματα της Εκδοτικής Αθηνών (για την εικονογράφηση τεσσάρων, όλων κι όλων, λημμάτων), αλλά και τα δύο ολόκληρα ευρώ (αντί ενός, της συνήθους τιμής των καθημερινών εφημερίδων) που χρειάστηκε να χαλάσω, προκειμένου να εξασφαλίσω τις απαιτούμενες πληροφορίες που απαιτούνταν για τη σύνταξη του λήμματος Λουξουρία (μιας και μαζί με το Βήμα έπρεπε υποχρεωτικά ν΄ αγοράσω και το CD του Μπετόβεν, που ήδη είχα) κ.λπ., κ.λπ.

IMAGE DESCRIPTIONΔεν θα ήθελα να καταχραστώ την ιδιωτική και συναισθηματική ζωή κανενός, ούτε να φανώ αδιάκριτος με φιλικά μου πρόσωπα (αλλά και με τον εαυτό μου). Διά τούτο δεν θα κάνω μνεία για την πρακτική μου εξάσκηση περί τα ερωτικά (σε μια, κάθε φορά, διαφορετική κυρία ή δεσποινίδα), παρά μόνο σε ό,τι αφορά στη χαρά τού να εργάζεται κανείς επάνω σ΄ ένα θέμα που τον θέλγει και τον εμπνέει. Οι σχετικές εμπειρίες που απέκτησα είναι διάσπαρτες σε διάφορα λήμματα του Ουαλικού Λεξικού του Σεξ.


Με το ένα, με το δύο, με το τρία... (ο αρμόδιος δημοπράτης υπάλληλος
χτυπά το σφυράκι του με τον τρόπο το γνωστό
και αρκούντως περιχαρής στρέφει το... κατοχυρωτικό βλέμμα του
προς το μέρος μου). Η «Υπηρεσία Καταδιώξεως» γίνεται... επιτέλους κτήμα μου!
(Με την ευκαιρία, θα καταλάβετε, ενδεχομένως, πώς στήνεται
ένα... ουαλικών προδιαγραφών λεξικό).


Ναι! Όντως! Έγινα ο... ιδιοκτήτης της «Υπηρεσίας Καταδιώξεως».

Ή, μάλλον, του σχετικού (μοναδικού, ίσως, εναπομείναντος) εγγράφου με τη σφραγίδα της προαναφερομένης
διωκτικής αρχής∙ ό,τι, ενδεχομένως, απόμεινε ιστορικά (και υστεροφημικά) από μια κρατικοδίαιτη υπηρεσία
που ως κυρίαρχο μέλημά της είχε την (...κατά πόδας) παρακολούθηση της οιασδήποτε ταλαίνης
κοινής γυναικός (πόρνης), την καταδίωξη με σκοπό τη σύλληψή της, όταν αυτή δούλευε το μ΄νι της
κατά παράβασιν των όποιων άρθρων (συνιστούσαν, τότε, τις σχετικές, προς τον αγοραίο έρωτα,
αστυνομικές διατάξεις), τη βίαιη προσαγωγή της στο κρατητήριο (με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται
IMAGE DESCRIPTIONστο... σκοτεινό μυαλό του εντεταλμένου διωκτικού οργάνου), στο γραφείο του εισαγγελέα υπηρεσίας ακολούθως και, τέλος, στο αυτόφωρο δικαστήριο της επομένης ημέρας (του οποίου φυσικός προϊστάμενος μπορεί να ήταν, ή όχι, ένας σεξομανής Πρόεδρος Πρωτοδικών, ένας Καλούσης, ας πούμε).

Το σχετικό έγγραφο υπέπεσε στην αντίληψή μου, όταν ήδη το Ουαλικό Λεξικό του Σεξ βρισκόταν στις β΄ (προς γ΄) τυπογραφικές διορθώσεις. Θεωρητικά, δηλαδή, (και βάσει συμβολαίου, άλλωστε), είχε κλείσει η ύλη, κατανόησα ωστόσο το αυθόρμητο του χεριού μου, όταν αυτό... έσπευσε να κυκλώσει τη σχετική αγγελία δημοπρασιών με το ροζ ελεκτρίκ μαρκαδόρο.

Θα σας φανεί παράξενο ίσως, αλλά και τα λεξικά έχουν έναν χαρακτήρα επικαιρότητας, δουλεύουν όπως και οι εφημερίδες, μέχρι και την τελευταία στιγμή (λίγο πριν το τύπωμα) αλιεύονται ειδήσεις, γράφονται, διορθώνονται, επαναδιατυπώνονται τα λήμματά τους. Πόσω μάλλον όταν η πληροφορία συνιστά αυτό που στην καθομιλουμένη καλείται τεφαρίκι (tefarik). Όπως, δηλαδή, το περί ου ο λόγος έγγραφο της «Υπηρεσίας Καταδιώξεως».

Τι ακριβώς καθιστά τη γραπτή αυτήν παράκληση του καραβανά μπάτσου τεφαρίκι πρώτης; Η επωνυμία, ασφαλώς, «Υπηρεσία Καταδιώξεως», το... απροκάλυπτον της ταμπέλας ενδεχομένως· εγώ (που στο κάτω κάτω ασχολούμαι συστηματικά με την έρευνα, έτη πολλά) πρώτη φορά άκουσα για την ύπαρξη μιας τέτοιας δημόσιας υπηρεσίας.

Τεφαρίκι, όμως, είναι και το ίδιο το θέμα του εγγράφου: ένας ταγματάρχης, ο διοικητής της «Υπηρεσίας Καταδιώξεως», ζητά κατεπειγόντως από το Μικροβιολογικόν Εργαστήριον του Υπουργείου Εσωτερικών (!) να του αποστείλει την αναγκαία φαρμακευτική αγωγή, εξηγώντας συνάμα και το λόγο: «Μερικά αντιγονικά εμβόλιο προς χρήσιν των ανδρών της υπηρεσίας μου, εις ους ενεφανίσθησαν βλεννορροιακαί επιπλοκαί» (το κόστος των εμβολίων το πλήρωσαν, εννοείται, οι φορολογούμενοι πολίτες και ουχί οι ίδιοι οι... παρεκτραπέντες).


Φρανσουά Μπουσέ (1705-1770): Η Οδαλίσκη (Λούβρο, Παρίσι).


Πλήρης ομολογία του συγγραφέως: η συντακτική ομάδα του Ουαλικού ήταν εμφανέστατα
υποδεέστερη αριθμητικά του Πυρσού (όστις και απασχολούσε εκατοντάδες, ίσως, συνεργάτες),
IMAGE DESCRIPTIONαλλά και από αυτό ακόμη το Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου
(περί τα 72 άτομα, χώρια οι μεταφραστές).


Τι άλλο θα μπορούσα να πράξω, επομένως, πέρα από το προφανές; Ουδέν έτερον! Πήγα, λοιπόν, στη δημοπρασία και πλειοδότησα με απίστευτο πάθος. Είχα, μάλιστα, εκείνη την ημέρα (εκείνη την ώρα, συγκεκριμένα) ένα κάπως... πονηρό ραντεβού, το οποίο και αναγκάστηκα, δυστυχώς, να ματαιώσω (μια φίλη που γυρόφερνα από καιρό δέχτηκε, επιτέλους, να της κάνω το ειδικό μασάζ στους γοφούς που με δίδαξε η αδελφή του γκουρού Μπαχαράτ στο προτελευταίο μου ταξίδι στην Ινδία).

Θα αναρωτηθείτε, πιθανώς, γιατί πήγα εγώ στη δημοπρασία και όχι κάποιος βοηθός μου, λόγου χάρη. Ναι! Σωστή η απορία σας, αλλά στερούμενη πραγματικού νοήματος. Δικό μου το φταίξιμο, οπωσδήποτε! Κι αυτό γιατί δεν ξεκαθάρισα απαρχής τη θέση μου. Παρέλειψα να σας πω πως εκτός από συγγραφέας των λημμάτων, είμαι και ο κλητήρας του λεξικού, ο αποδελτιωτής, ο συντάκτης, ο γραφίστας, ο αρχειοθέτης, ο φωτογράφος, ο υπεύθυνος ιντερνετικών πληροφοριών, ο κούριερ (το... μαγαζί δεν έχει πολλά περιθώρια, όπως πολύ σωστά καταλάβατε).

Μια... εστέτ οικοτεχνία είμεθα και ουδέν περισσότερο. Εμείς κι εμείς, κοντολογίς!

Εγώ κι... εγώ, για την ακρίβεια!

Και οι φίλα προσκείμενοι. (Α! Νίκο βρήκα αυτό, σ΄ ενδιαφέρει; Ρε Πλατή, πήγαν να με κάνουν σαπάκι οι πουτάνες του Σαν Ντιέγκο, δεν μπόρεσα να σου βγάλω φωτογραφίες! Νικόλα, σου έφερα ένα πολύ ωραίο άλμπουμ, νομίζω ότι θα σου φανεί χρήσιμο για τη δουλειά που ξεκίνησες. Και τα λοιπά.)

Και τα μυστήρια, φυσικά! Ο Θεός, οι απίστευτες συμπτώσεις, το μάνα εξ ουρανού, η μεταφυσική του χάους, αυτό το κάτι τις που ταξιδεύει γαλαξίες ολόκληρους για να καταλήξει στο... πατάκι της αυλής μου)!

Εγώ, οι φίλα προσκείμενοι και τα μυστήρια, λοιπόν!

Δεν έχω κανένα παράπονο, είναι η ομάδα των ονείρων μου!



O Νίκος Δ. Πλατής, κατά τον Κωστή Παπαγιώργη, είναι, ως προς το φρόνημά του, «μια διασταύρωση Πετρόπουλου, Πεντζίκη και Γενναδίου» (Αθηνόραμα).
O δε θεσσαλονικιός συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης αποκαλεί τον Νίκο Πλατή «Ηλία Πετρόπουλο από την ανάποδη». Επεξηγεί πως ο «Πλατής διαθέτει χιούμορ, κάτι που απουσίαζε από τον Ηλία Πετρόπουλο». Τον χαρακτηρίζει ακόμη «Μίδα των λημμάτων» (9η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙOΥ της Θεσσαλονίκης, παρουσίαση στο κοινό του PRESTO O TARDI).
Για τον Γιώργο Φραντζεσκάκη είναι (ως προς τη γραφή του) κάτι σαν λόγιος-εφευρέτης, κι αυτό γιατί μέσω των θεματικών λεξικών του ο Νίκος Πλατής «ανακάλυψε ένα λογοτεχνικό Genre όπως, πριν από αυτόν, κάποιος επινόησε την Ελεγεία, το Σονέτο και το Άρλεκιν». Είναι εφευρέτης ενός νέου είδους του γραπτού λόγου, δηλαδή.
Ενώ για την Anna Leo (Anonymous Art) o Πλατής «ο Νίκος είναι μια ειδική περίπτωση καινοτόμου νου».
O ίδιος ο Πλατής, πάντως, νομίζει πως δεν είναι παρά ένας «ξεχασμένος πράκτορας κάποιου μακρινού πλανήτη που έσβησε πριν από πολλά έτη φωτός» (Oυίλιαμ Μπάροουζ).
Για τους φαν αναγνώστες του, ωστόσο, ο Νίκος Πλατής είναι ο συγγραφέας του θρυλικού ΚΑΜΑ ΤΣOΥΧΤΡΑ / ΜΕΙΖΩΝ OΔΗΓOΣ ΤOΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙOΥ (το διασημότερο βιβλίο του ελληνικού αντεργκράουντ), του περίφημου BLACK OUT / TO MAYΡO ΛΕΞΙΚO (εκδόσεις Άγρα), του ακόμα πιο φημισμένου ΜΠΑΧΑΡΙΚOΥ ΛΕΞΙΚOΥ (εκδόσεις Κέδρος), του ΑΘΩΝΙΚΟΥ ΛΕΞΙΚΟΥ («πραγματικός, πνευματικός, άθλος», κατά τον ειδήμονα στα αγιορειτικά Ι.Μ. Χατζηφώτη), του αισθησιακού OΥΑΛΙΚOΥ ΛΕΞΙΚOΥ ΤOΥ ΣΕΞ (εκδόσεις Κέδρος), του PRESTO O TARDI (το αγαπημένο βιβλίο ουκ ολίγων αναγνωστών) και άλλων 20 περίπου βιβλίων, που ως κοινό τους γνώρισμα έχουν την απρόβλεπτη θεματογραφία και το εκρηκτικό χιούμορ.
Κατά καιρούς, έχει εργαστεί ως ελεύθερος ρεπόρτερ σε διάφορα περιοδικά, έχει κάνει ραδιοφωνικές εκπομπές και ποιοτική τηλεόραση (ντοκιμαντέρ).
O συγγραφέας Νίκος Δ. Πλατής ζει και εργάζεται στην πόλη όπου γεννήθηκε (Πειραιάς, 1951). Δεν οδηγεί αυτοκίνητο (αεροπλάνο ή έτερον τι). Τρώει με... βουδική βουλιμία κάθε άξια λόγου τροφή και για οδοντογλυφίδα χρησιμοποιεί ένα ακριβές αντίγραφο από το χρυσούν έλασμα του Oινοφώτου Απόλλωνα. Αναπνέει (συνήθως) σε ρυθμούς κανονικούς.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


4 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 46872

    11 Φεβ 2019

    Συμπληρώνω περί Αλκινιάδη ότι στη σκηνή του, εκεί που τον σκότωσαν οι Πέρσες, βρίσκονταν μαζί του ένας άντρας και μία γυναίκα. Τα νιάτα και η ωριμότητα δεμένα ως το τέλος του. (Νέπωτος, Βίοι - Αλκιβιάδης).

  • Ανώνυμος 46743

    19 Ιαν 2019

    Πάρτε βρε:
    https://m.eirinika.gr/article/116022/vintage-pics-otan-i-laoyra-antoneli-gdynotan-stin-malizia-aisthisiaka-trelaine-enan
    https://www.youtube.com/watch?v=AMEdoOpyNuY

  • Ανώνυμος 46741

    18 Ιαν 2019

    "Η αρετή δεν είναι η άρνηση του πόθου, αλλά αυτό στο οποίο μπορεί να τον μετατρέψει η σκέψη.
    Κατά την ταοϊστική αντίληψη."

    Και φυσικά αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό ακριβώς όπως είναι γραμμένο, αν κάποιος δεν ξέρει τί είναι αυτό που καλείται ταοιστική αντίληψη.
    Για να μην τα πολυλογώ, όταν λέει "σκέψη" εννοεί το εγώ και την προσκόλληση σε κάτι. Αντιθέτως η φυσική, αυθόρμητη, χωρίς προ-υπολογισμό, χωρίς βία, δράση δεν έχει ηθικούς περιορισμούς.
    Αρκεί φυσικά να είναι πραγματικά φυσική και όχι του στυλ: διατάζω τον εαυτό μου (εγώ, συνείδηση) να συμπεριφερθεί με φυσικό τρόπο.

    Το tao te ching λέει:

    Ο σοφός ξέρει πώς να συντηρεί τη ζωή.
    Όταν ταξιδεύει, δεν αποφεύγει ρινόκερους και τίγρεις και στη μάχη πηγαίνει άοπλος.
    Κι όμως, το κέρατο του ρινόκερου δεν βρίσκει πού να βυθιστεί, και τα δόντια της τίγρης τι να ξεσκίσουν.
    Τα όπλα δεν έχουν τι να τρυπήσουν.
    Πώς γίνεται αυτό;
    Επειδή ο σοφός αφήνεται σε ό,τι φέρει η ζωή, χωρίς να έχει προσκολλήσεις.
    Ξέρει ότι θα πεθάνει, γι’αυτό και δεν φοβάται.
    Δεν έχει ψευδαισθήσεις στο μυαλό, γι’αυτό και δεν φέρει καμία αντίσταση στο σώμα.
    Δεν σκέφτεται τις πράξεις του, αλλά τις αφήνει να ξεπηδούν αυθόρμητα από το κέντρο της ύπαρξής του.
    Επειδή δεν στερεί τίποτε από τη ζωή, είναι έτοιμος για το θάνατο.
    Σαν να είναι απλά ένας άνθρωπος που ετοιμάζεται να ξεκουραστεί, μετά από μία μέρας σκληρής δουλειάς. (50)

    Όταν ξεχνιέται το μεγάλο τάο, εμφανίζεται η ανάγκη για καλοσύνη και ευσέβεια.
    Όταν ξεχνιέται η φυσική νοημοσύνη του σώματος, γεννιέται η ανάγκη για την εκπαίδευση και την εξυπνάδα.
    Όταν δεν υπάρχει ειρήνη στην οικογένεια, μεγαλώνουν οι φιλίες με άτομα έξω από αυτήν.
    Όταν μία χώρα αποδιοργανώνεται, εμφανίζεται ο πατριωτισμός. (18)

  • Ανώνυμος 46740

    18 Ιαν 2019

    Αρκετο plagiarism σε απταιστα ουαλικα.
    Αρκετο scrolling down για να τελειωνουμε.
    Χρειαζεται γιαλοχαρταρισμα και αρκετο ξεχορταριασμα. Κατα τα άλλα καλο. Αρκει να εντοπισεις τα αλλα.