ΧΑΜΕΝΗ ΜΑΣ
ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ
Η ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ


Πρόσφατα παρακολούθησα την ταινία του Ηλία Δημητρίου «Γράμματα χωρίς παραλήπτη», μια παραγωγή τού ΕΛΙΑ με βάση το βιβλίο της Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη «Το Χρονικό των Δέκα Ημερών» γυρισμένη με πρωτοβουλία και επιμέλεια της Ειρήνης Σαρίογλου-Scott. Η ταινία (και το βιβλίο) διηγείται τη συγκινητική ιστορία του Κεμαλεττίν, ενός νεαρού Τούρκου στρατιώτη αγνώστων λοιπών στοιχείων, ο οποίος, τις άγριες μέρες του Αυγούστου και του Σεπτεμβρίου τού '22, πήρε τη νεαρή τότε Αγάπη υπό την προστασία του, αφού την μεταβάφτισε σε «Ζεχρά» από το όνομα της μικρότερης αδελφής του η οποία είχε σκοτωθεί από Έλληνες στρατιώτες, και προσπάθησε –χωρίς επιτυχία τελικά– να την βοηθήσει να απεγκλωβίσει τον αδελφό της Ηλία από τα «Τάγματα Εργασίας».

Στην ταινία εμφανίζονται διάφοροι που έχουν άλλοι πιο άμεση-βιωματική και άλλοι πιο έμμεση εμπλοκή με την ιστορία, οι οποίοι φυσικά μιλούν όλοι με τα καλύτερα λόγια για αυτή την οιονεί αδελφική «αγάπη δι’ αντιπροσώπου» που αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο αυτών νέων και εξαίρουν πόσο οι «απλοί άνθρωποι» καμιά φορά «υπερβαίνουν» τις αντιπαλότητες και τις περιχαρακώσεις των επίσημων κρατικών πολιτικών.

Ακούγοντας όμως αυτούς τους επαίνους, κάτι δεν μου στεκόταν καλά. Ακολούθησα λίγο αυτή τη δυσφορία, αυτή την αίσθηση αναντιστοιχίας, και με έβγαλε στο εξής συμπέρασμα: ότι οι λόγοι αυτοί, ακόμη και όταν εκφράζουν διάθεση συνεννόησης και επικοινωνίας μεταξύ των λαών, (ίσως ιδίως τότε), γενικά όλοι οι σημερινοί μας λόγοι γύρω από τη Μικρασιατική Καταστροφή, είναι ανεπανόρθωτα καθορισμένοι από την οπτική του έθνους κράτους ως αναπόφευκτου και μοναδικού ορίζοντα της πολιτικής και της ύπαρξης αυτών των λαών, την οποία επεκτείνουν και αναδρομικά προς το παρελθόν.

Η επέκταση αυτή διενεργεί μία βία επί της πραγματικής εμπειρίας αυτών των «απλών ανθρώπων», την βάζει σε ένα κρεβάτι του Προκρούστη, την ανακωδικοποιεί έτσι ώστε να εμφανίζει, κατά κυκλικό τρόπο, μονόδρομο –αν όχι και σωτηρία– την επικράτηση του έθνους κράτους και της λογικής του.


Για παράδειγμα: μεταξύ άλλων, στο ντοκυμανταίρ μιλά ο διπλωμάτης Πέτρος Μολυβιάτης, γιος της Αγάπης, ο οποίος, για το θέμα της Συνθήκης της Λωζάννης, παραδέχεται σε πρώτο χρόνο ότι αυτή ήταν αναπόφευκτη με βάση τους συσχετισμούς και τις ισορροπίες δυνάμεων της εποχής, αλλά –προσθέτει– «δεν παύει να σημαίνει ότι ήταν και το τέλος ενός ελληνισμού που υπήρχε για χιλιάδες χρόνια».

Ως επίσης απόγονος Ρωμιών της Μικράς Ασίας, έχω την αίσθηση ότι το τραύμα των δικών μας δεν πήγαζε καθόλου από το τέλος κανενός «ελληνισμού που υπήρχε για χιλιάδες χρόνια». Για κάποιον που ξεριζώνεται στη διάρκεια της ζωής του, αυτό που έχει σημασία είναι τα πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια που έχει ζήσει ο ίδιος στο συγκεκριμένο τόπο –πόλη ή χωριό– τον οποίο έμαθε ως πατρίδα του και ξαφνικά πρέπει να τον ξεμάθει και να τον ξεγράψει, και όχι οι αιώνες και οι χιλιετίες κατά τις οποίες κάποιο φαντασιακό, εκ των υστέρων κατασκευασμένο υποκείμενο υποτίθεται ότι έζησε σε μία φαντασιακή, εκ των υστέρων κατασκευασμένη γεωγραφική ενότητα.

Ο καημός για τον «ελληνισμό της Μικράς Ασίας» (ή/ και του Πόντου) που «χάθηκε» είναι καημός του έθνους κράτους (με την υποκειμενική έννοια της γενικής). Δεν ήταν ο καημός των πραγματικών ανθρώπων που ξεριζώθηκαν.

Η δική μου γιαγιά δεν ήταν «ο ελληνισμός». Ήταν η κυρία Ελπινίκη. Και δεν ξεριζώθηκε από την «Μικρά Ασία». Ξεριζώθηκε από τη Μερσίνα.


Από αυτή την άποψη, μου φαίνεται αρκετά συζητήσιμη και αξιοπερίεργη μία κουβέντα της Άννας Βενέζη-Κοσμετάτου, η οποία, μιλώντας επίσης στην ταινία, δηλώνει απερίφραστα: «ο πατέρας μου πίστευε ακράδαντα ότι η ανταλλαγή πληθυσμών ήταν το πράγμα που μας έσωσε από την τύχη της Κύπρου ας πούμε».

Δεν γίνεται σαφές πότε ακριβώς διατυπώθηκε η πεποίθηση αυτή (terminus ante quem πάντως είναι το 1973, διότι τότε πέθανε ο Ηλίας Βενέζης). Ακούγοντας όμως σήμερα, το 2018, τη δήλωση αυτή, προσωπικά αναπήδησα, και αμέσως αυθόρμητα αναρωτήθηκα: δηλαδή ποια είναι αυτή η «τύχη της Κύπρου»; είναι πραγματικά τόσο δυσοίωνη ώστε να χρειάζεται να «σωθούμε» απ’ αυτή;

Στην Κύπρο, όλα αυτά τα χρόνια, υπήρξαν αναμφίβολα σφαγές και δολοφονίες, διακοινοτικές και ενδοκοινοτικές. Υπήρξαν εκτοπισμοί, προσφυγιές, πραξικοπήματα, εισβολές, και ένα άτυπο-ακήρυκτο απαρτχάιντ από το 1974 (για ορισμένους και από παλιότερα) μέχρι το 2003· ακριβώς, όμως, αυτό το απαρτχάιντ ανατράπηκε στην πράξη από μια μαζική και ειρηνική λαϊκή –ή, ακριβέστερα, πληθυντική: multitudinaire– κινητοποίηση. Επίσης υπήρξαν, και υπάρχουν, στο πολιτικό επίπεδο, ψέματα, αποσιωπήσεις, σκελετοί στα ντουλάπια, υποκρισία που διαιωνίζεται, περίπου στον ίδιο βαθμό με οποιαδήποτε άλλη χώρα – ή ίσως εδώ σε λίγο μεγαλύτερο.

Παρόλα αυτά, έστω με αυτό το κόστος (που πάντως δε συγκρίνεται με την καταστροφή της Σμύρνης, με τις απώλειες στρατιωτών και αμάχων το διάστημα '19-'22 και με τον ξεριζωμό κοντά δύο εκατομμυρίων ανθρώπων), η Κύπρος, σήμερα, είναι ένα μέρος όπου «το θαύμα ακόμη λειτουργεί», όπως είχε πει ο Σεφέρης, αλλά με μια έννοια αρκετά διαφορετική απ’ ό,τι εννοούσε εκείνος: στην Κύπρο, η συνύπαρξη μεταξύ πληθυσμών εθνοτικά ελληνικής και τουρκικής καταγωγής, (ενδεχομένως και άλλων), παραμένει ακόμα σήμερα ένα υπαρκτό πολιτικό πρότζεκτ, παρόν στην ημερήσια διάταξη, ένα αίτημα και ένας στόχος που μπορεί να παράγει μαζικές κοινωνικές κινητοποιήσεις, και ως ένα βαθμό μια πραγματικότητα.

Θα ισχυριστώ λοιπόν δύο πράγματα: το πρώτο είναι ότι οι χαμένες πατρίδες τις οποίες πενθούσαν οι δικοί μας ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όχι βέβαια η κρατική μορφή· όχι ο Σουλτάνος. Ακριβώς αντίστροφα: το γεγονός ότι ο Σουλτάνος, εκτός απροόπτων συνθηκών, ήταν ως επί το πλείστον απών από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Εφόσον αυτοί του κατέβαλλαν τους φόρους, δεν ασχολιόταν με το τι πιστεύουν, τι διαβάζουν, τι (αν) γράφουν, ποια γλώσσα μιλάνε. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι συνήθως μιλούσαν, ή τουλάχιστον καταλάβαιναν, περισσότερες από μία γλώσσες. Γι’ αυτό η Αγάπη/ Ζεχρά μπόρεσε να καταλάβει τον Κεμαλεττίν όταν την ρώτησε hasta mısın? και να μεταγράψει τα λεγόμενά του μισό αιώνα αργότερα στην αφήγησή της.

Και το δεύτερο είναι ότι η Κύπρος είναι ένας τόπος όπου η «Οθωμανική Αυτοκρατορία», με την έννοια που εξήγησα παραπάνω, ακόμα λειτουργεί. Ένας τόπος που δεν έχει ολοκληρωτικά υπαχθεί στη μονοκαλλιέργεια, τον αυτισμό και τη δολοφονική λογική του έθνους κράτους.

Δεν αποκλείεται μάλιστα και ο Σεφέρης αυτό ακριβώς να εννοούσε, χωρίς να το συνειδητοποιεί ούτε ο ίδιος. Αυτό όμως επιφυλάσσομαι να το αναπτύξω εκτενέστερα αλλού.



Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε επίσης
στο blog του συγγραφέα: Nomadic universality.


Ο Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη.
Έχει ολοκληρώσει διδακτορικό στη Φιλοσοφία του Δικαίου (ΑΠΘ) και μεταδιδακτορική έρευνα στην Πολιτική Ανθρωπολογία (ΠΑΜΑΚ).
Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες, όπου απασχολείται επαγγελματικά ως μεταφραστής και ερασιτεχνικά ως ραδιοφωνικός παραγωγός.
Πολυάριθμα πρωτότυπα κείμενα και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα διαφόρων χωρών, καθώς και στο Διαδίκτυο (ιδίως στο μπλογκ nomadicuniversality).
Έχει εκδώσει επτά βιβλία στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά για θέματα όπως η νεκροφιλία του πατριωτισμού, ο ελληνικός εμφύλιος, ο Άκης Πάνου, ο Μπίλλυ Ουάιλντερ, οι Πόντιοι και η οικονομικοπολιτική κρίση.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


12 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 46392

    14 Νοε 2018

    Υπάρχει ένας μεσιανισμός τελικά στην αρθρογραφία σας κυριε Γαβριηλίδη. Ένας μεσιανισμός που στιλητεύει κάθε κακό, εγωιστικό, αντιλαϊκό, σκληρό (θεωρείται εσείς σωστά ή λάθος άσχετο σε πρώτη προσέγγιση καθόσον είναι συζήτηση και όχι τεκμηρίωση) και αφήνει μια υπόσχεση επανάκτησης χαμένων παραδείσων για όσους δούν αυτήν την "ανατρεπική" αλλά πάντα υπαρκτή αλήθεια. Δεν είναι ρομαντισμός διότι δεν αναζητά την τερψη των αισθήσεων, ούτε ειδυλλιακές ζωές σε κάποια αγνή Αρκαδία . Μάλλον πραγματισμό θέλετε να δώσετε. Εγώ προερχόμενος από τον χώρο των "θετικών" επιστημών παρακολουθώ τους συλλογισμούς σας με δυσκολία, όχι γιατί με "σοκάρουν" ή δεν μου αρέσουν, αλλά διότι για να ξεκινήσω έναν συλλογισμό χρειάζομαι μια βάση, χρειάζομαι δεδομένα υπόθεσης.
    Οι Μαθηματικοί, ως πιο ειλικρινείς από τους "θετικούς" επιστήμονες ξεινούν με την μαγική και καθηλωτική λέξη κλειδί "Εστω". Είναι μια αφοπλιστικά ειλικρινής δήλωση που θέτει τα δεδομένα που θα λάβουν υπόψη τους. Πόσο ασαφές αλλά και καθηλωτικό θα ήταν αν διατυπώνατε τον τίτλο σας "Εστω μια Χαμένη μας Πατρίδα". Θα έπρεπε να συμφωνήσουμε στο τι είναι ΠΑΤΡΙΔΑ, σε ποιους αναφέρεται το ΜΑΣ, και τι νοείται ως ΧΑΜΕΝΗ (δηλαδή μπορούμε να την ξαναβρούμε, την έκλεψαν κάποιοι ή εμείς είμασταν απρόσεκτοι, την χάσαμε στην μετακόμιση και άρα δεν την κουβαλάμε μέσα μας). Ακόμη και το άρθρο "μία" αντί του "η" μπροστά από το Χαμένη Πατρίδα θα άλλαζε το εύρος του προβλήματος.
    Οι Μηχανικοί είμαστε πιο "πραγματιστές", μελετάμε το σχέδιο του κόσμου για να το αναπαράγουμε στις συνθήκες που επιθυμούμε ή καλύτερα θέτουμε το αντικείμενο εργαλείο του υποκειμένου. Το αντικείμενο έχει περιορισμούς και δυνατότητες. Στόχος είναι να περιορίσουμε τις επιπτώσεις και να μεγιστοποιήσουμε τις αποδόσεις του εργαλείου. Όταν φτίαχνεις ένα τζιπ δεν εξετάζεις αν είναι ηθικό ή ανήθικο να τρέχει ο άνθρωπος πιό γρήγορα από το θήραμα του, αλλά αν είναι ασφαλές για τους επιβάτες και κατάλληλο για το δάσος. Τώρα αν απαγορευται να κυνηγάς στην σαβάνα εποχούμενος είναι μια κοινή απόφαση που νομοθετείται από το αντίστοιχο "ΜΑΣ" , όπως στο Χαμένη Πατρίδα.
    Και για να μην πλατιάζω, από την πλευρά που στέκομαι, ο Πόλεμος, όπως και η Οικονομία, αλλά και η Ειρήνη δεν είναι παρά "εργαλεία". 'Οταν οι απώλειες είναι μικρές και τα ωφέλη μεγάλα η Λογική μπορεί να διαλέξει. Αλλά και η ίδια η Λογική είναι εργαλείο. Λίγοι οι πολλοί αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν, να εκτεθούν ακόμη και στον θάνατο για αυτό που επιθυμούν. Μπορεί αυτό που επιθυμούν να είναι μια απεργία, μια οδομαχία με τα ΜΑΤ, το βόλι του Ιταλού ή χατζάρα του Τούρκου, η περίθαλψη ενός ασθενούς στην καραντίνα ή το θάρρος της γνώμης τους ενάντια σε όλους τους άλλους. 'Ολοι πλην των παρανοϊκών έχουν ένα αξιακό σύστημα, φτωχό ή ανεπτυγμένο και αποφασίζουν.
    Η μεσιανική σας αντίληψη είναι ότι ενώ ουσιαστικά αναφέρεστε στο αξιακό σύστημα του καθενός, ένα πρωτίστως ηθικό, ούτε καν φιλοσοφικό /κοινωνικό θέμα καθόσον δεν αποσαφηνίσαμε το ΜΑΣ πόσους και ποιους περιλαμβάνει, επιχειρηματολογείτε για ιστορικά ζητήματα. Αυτό το κάνουν οι θρησκείες και οι πολιτικές ιδεολογίες. Με την διαφορά ότι "ειθισται"οι ανθρωποι να επιλέγουν θρησκεία και ιδεολογία σύμφωνα με όσα τους ταιριάζουν. Δεν υπάρχει ορθότητα στο να είναι κάποιος χριστιανός, ισλαμιστής ή άθεος, κομμουνιστής, φιλελευθερος ή φασίστας. Οι συντεταγμένες πολιτείες τιμωρούν τις πράξεις και τις προτροπές για πράξεις, ενίοτε και την ανοχή. Είναι μεσιανική αντιληψη να επιθυμείς να χειριστείς το υποκείμενο, θεωρώντας ότι κατέχεις την αλήθεια που αναιρεί όλες τις άλλες. Να του καρφώσεις τις δικές σου αξίες αδιαφορώντας για τις επιθυμίες του. Αυτή η αντίληψη δεν γίνεται δεκτή ούτε στα νηπιαγωγεία πλέον. Αν θες να αποδεκτεί νέες απόψεις, πρέπει να τον πείσεις, να ακούσεις πρώτα τις δικές του "αποκαλυπτικές" αλήθειες.
    Αλλά αφήνω τους εγωϊστές Μηχανικούς και επανέρχομαι στους ειλικρινείς Μαθηματικούς χαμενη ΜΑΣ πατρίδα. Κυρίως το ΜΑΣ με μπερδευει και μάλιστα όχι στην κτητική σημασία αλλά στην προσωπική. Σε ποιο ΕΜΕΙΣ αναφέρεται το ΜΑΣ. Διότι φοβάμαι ότι ακόμη είμαστε στο εγω ή ορθότερα στο ΕΣΥ, οπότε διαβάζω τον τίτλο ως "Χαμενη ΣΑΣ πατρίδα είναι η Οθωμανική αυτοκρατορία".

    Προσπάθησα να είμαι ευγενής, όσο μπορούσα όχι γιατί θεωρώ την ευγένεια αυθύπαρτη αξία αλλά Εργαλείο συζήτησης. Ευχαριστώ.

  • Ανώνυμος 46285

    21 Οκτ 2018

    Είχε επισκεφθεί στο παρελθόν την Μεσόγειο όπου είχε δει τις πίτες και τα μικρά καναπεδάκια που σέρβιραν οι Έλληνες και οι Τούρκοι.
    http://www.iefimerida.gr/news/451436/i-istoria-toy-santoyits-pos-enas-ravinos-kai-enas-hartopaihtis-komis-eftiaxan
    Εννοεί οι οθωμανοί. ;)

  • Ανώνυμος 46276

    19 Οκτ 2018

    http://www.iefimerida.gr/news/452489/mesa-sto-pio-palio-hamam-tis-elladas-apo-1400-leitoyrgei-me-foyrno-apo-pyrinoxylo

  • Ανώνυμος 46255

    16 Οκτ 2018

    http://www.iefimerida.gr/news/451651/mythiko-minyma-me-ta-soyvlakia-se-pano-opadon-tis-ethnikis-elladas
    Ρωμιοί είναι, δείξτε λίγη κατανόηση βρε αχάριστοι άνθρωποι!

    http://www.iefimerida.gr/news/451374/pos-einai-na-eisai-aerosynodos-toy-soyltanoy-toy-oman-patrinia-poy-zei-oneiro-perigrafei
    Ζει το όνειρό της με μπούρκα, όπως οι αρχαίες αθηναίες εξάλλου. Το πιάσατε το υπονοούμενο;
    ;)

    «Πρόκειται για το μοναδικό Εθνικό Θεατρικό Μουσείο στην Ευρώπη - υπήρχε και στη Μ. Βρετανία, αλλά το έκλεισε η Θάτσερ...» είπε ο Κ. Γεωργουσόπουλος.
    http://www.iefimerida.gr/news/451611/kostas-georgoysopoylos-kindyneyo-na-pao-fylaki-sta-82-moy-hronia-gia-hrei-poy-den-einai
    Οι μαλάκες οι ευρωπαίοι έκλεισαν τα εθνικά θεατρικά μουσεία τους, ενώ οι ρωμιοί είναι οι έξυπνοι.

    Το Πρόγραμμα Ελεγχόμενης Ρεαλιστικής, Στοχευμένης, Εμφανούς Αστυνόμευσης «Π.Ε.Ρ.Σ.Ε.ΑΣ.» ξεκίνησε από σήμερα το πρωί σε όλη τη χώρα, στο πλαίσιο ειδικού επιχειρησιακού σχεδιασμού που εκπονήθηκε από την Ελληνική Αστυνομία.
    https://www.news247.gr/koinonia/elas-se-efarmogi-to-programma-perseas-me-ayxisi-ton-peripolion-se-oli-tin-chora.6658045.html
    Με το ζόρι απόγονοι. Βρε ρωμιοί είστε.

  • Ανώνυμος 46253

    16 Οκτ 2018

    46252,
    δώσε μας τα φώτα σου, για να ανεβάσουμε το επίπεδο μας και αυτό της ιστοσελίδας. Σε παρακαλούμε, βοήθησε μας να καταλάβουμε το δικό σου βάθος για να αποφεύγουμε τις.. καινοφανείς θεωρίες του ηλ. περιοδικού.

  • Ανώνυμος 46252

    16 Οκτ 2018


    Καλημέρα και μπράβο παιδιά, καθημερινά οι αναγνώστες και σχολιαστές της ιστοσελίδας ανεβάζετε επίπεδο- εύχομαι και σ' ανώτερα - υπάρχει βάθος ακόμη δεν το πιάσατε.
    Αυτά τ' αποτελέσματα έχουν οι καινοφανείς θεωρίες των αρθρογράφων για την σημερινή πραγματικότητα.

  • Ανώνυμος 46243

    15 Οκτ 2018

    ακόμα ένα άρθρο γροθιά στο στομάχι...

  • Ανώνυμος 46239

    15 Οκτ 2018

    46237, 46238,
    Είναι εξόφθαλμα προφανές, ότι σου κάνει κακό η μοναξιά. Πάσχεις από παλιμπαιδισμό.. Γιατί δεν κάνεις κάτι να βρεις φίλους;

  • Ανώνυμος 46238

    15 Οκτ 2018

    @46236
    Tραλαλά.

  • Ανώνυμος 46237

    15 Οκτ 2018

    Μιλώντας στην ΕΡΤ, ο  Πάνος Καμμένος χαρακτήρισε τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ «φουκαρά από τα Τρίκαλα», που όπως είπε «ήρθε να μου ζητήσει ρουσφέτια αλλά του είπα αγόρι μου, φύγε, δεν κάνουμε πλέον ρουσφέτια και από τότε τα έχει βάλει μαζί μου».
    http://www.iefimerida.gr/news/451313/kammenos-o-foykaras-o-papadopoylos-moy-zitise-stratiotiko-roysfeti-ase-mas-agori-moy

    Έχει δίκιο ο (συγ)Καμμένος βρε παλουκάρια μου. Δεν ασχολείται με ρουσφετάκια, αυτά τα κάνουν άλλοι. Αυτός ασχολείται με τις χοντρές μπίζνες, όπως παράνομες πωλήσεις όπλων, μίζες εξοπλιστικών κ.λπ.

    @46236
    Ζεις σε φαντασίωση.

  • Ανώνυμος 46236

    15 Οκτ 2018

    Δεν πολυκατάλαβα τι θέλει να πει ο αρθρογράφος. Είναι γεγονός πως οι άνθρωποι θρηνούσαν για τον ξεριζωμό τους από τις χαμένες πατρίδες, από την πόλη ή το χωριό όπου γεννήθηκαν και έζησαν. Σημαίνει ότι θρηνούσαν για την Οθωμανική αυτοκρατορία; Ας υποθέσουμε ότι για κάποιον λόγο, εκατομμύρια νεοέλληνες πρέπει να εγκαταλείψουν βίαια τις πόλεις τους και τα χωριά τους και να φύγουν σε άλλα μέρη (παρεμπιπτόντως έγινε ουκ ολίγες φορές με τους Ρωμιούς μετανάστες). Είναι προφανές ότι θα θρηνήσουν για αυτό - το υποτιθέμενο - τραγικό συμβάν. Τι θα θρηνούσαν; Το έθνος κράτος ή τα γενέτειρα μέρη όπου έπαιξαν, ονειρεύτηκαν και δραστηριοποιήθηκαν, και ξαφνικά, πρέπει με λιγότερο χρόνο που τους απομένει να χτίσουν ξανά την ζωή τους, και μάλιστα πιθανώς σε ένα όχι φιλικό περιβάλλον; Νομίζω το δεύτερο. Ετσι συνέβη και με τους πρόσφυγες του '22. Δεν θρήνησαν καμία αυτκρατορία ούτε με τον Σουλτάνο ούτε χωρίς αυτόν.
    Η φράση: "δεν παύει να σημαίνει ότι ήταν και το τέλος ενός ελληνισμού που υπήρχε για χιλιάδες χρόνια», είναι από ιστορικής απόψεως σωστή. Με την έννοια ότι ελληνική γλώσσα μιλιόταν -όπως μιλιόταν - για χιλιάδες χρόνια, υπήρχαν γεωγραφικά τμήματα, πόλεις, χωριά, περιοχές που είχαν για χιλιάδες χρόνια ελληνικά ονόματα. Οπως και πολιτισμικά και πολιτιστικά φαινόμενα που είχαν έντονη την σφραγίδα της ελληνικότητας. Επίσης - δεν είμαι καλός στην ιστορία - αλλά νομίζω πως η έτσι λεγόμενη "Μικρά Ασία", όχι μόνο με την Οθωμανική περίοδο, αλλά και νωρίτερα με το Βυζάντιο που ήταν πολυεθνικό, και ακόμη πιο πρίν με τις λεγόμενες Ιωνικές πολεις, υπήρξε χωρίς το κράτος έθνος. Και όλα αυτά, ανεξάρτητα που ο Χριστιανισμός "καπέλωσε" τον ελληνισμό και σχεδόν τον απέβαλλε από την συνείδηση των ντόπιων πληθυσμών.
    Εν κατά κλείδι, υπάρχει η πραγματικότητα που πηγάζει από το άτομο και τα μέρη που αποτελούν την ατομική και συλλογική του συνείδηση, αλλά υπάρχει και η ιστορική πραγματικότητα που συχνά εξελίσσεται εν αγνοία της πλειοψηφίας των ανθρώπων. Και τα δύο, μας δίνουν την συνολική πραγματικότητα.

  • Ανώνυμος 46234

    15 Οκτ 2018

    Αντιδράσεις προκαλούν οι απόψεις μέλους της επιτροπής για την αλλαγή των σχολικών βιβλίων στην Ελλάδα και τα Σκόπια που υποστηρίζει οτι η ελληνικότητα της Μακεδονίας είναι μια φαντασίωση. 
    http://www.iefimerida.gr/news/450849/fantasiosi-oti-i-makedonia-itan-panta-elliniki-leei-melos-epitropis-gia-ta-nea-vivlia