ΤΟ ΕΘΝΟΣ-ΚΡΑΤΟΣ
ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

Η εθνοκάθαρση
(κι όχι απελευθέρωση)
της Τριπολιτσάς


Παρακολουθώντας τυχαία ειδήσεις σε κάποιο κανάλι, πληροφορήθηκα ότι προ ημερών, στην Τρίπολη (της Αρκαδίας), εορτάστηκε πανηγυρικά η επέτειος … «απελευθέρωσης» της πόλης. Αυτό προφανώς θα γίνεται κάθε χρόνο, αλλά δεν κατάφερα να πληροφορηθώ εδώ και πόσα ακριβώς χρόνια. Μάλλον όχι πάρα πολλά, όμως, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι η σχετική μνεία σε ημιεπίσημο –ή πάντως φιλικό προς την εκδήλωση– σάιτ, από την πρώτη πρόταση, σπεύδει να κουνήσει το δάχτυλο προς όσους τυχόν θα είχαν την τάση να κάνουν άλλες ορολογικές επιλογές:

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάζεται, την πρώτη Κυριακή μετά την 23η Σεπτεμβρίου, η απελευθέρωση της Τρίπολης και όχι η άλωση όπως κακώς έχει επικρατήσει να λέγεται (η υπογράμμιση δική μου).

Η επιμονή αυτή δείχνει ότι η αλλαγή είναι σχετικά πρόσφατη και συναντά δυσκολίες να επιβληθεί.

Και πώς να μη συναντά; Αφού το 1821 δεν είναι τόσο μακριά ώστε να έχει ο κόσμος ξεχάσει ότι, από όσους ζούσαν τότε, και όλους τους μεταγενέστερους μέχρι πρόσφατα, κανείς δεν είχε χρησιμοποιήσει αυτόν τον όρο.

Το 1821, κανείς στην Τριπολιτσά δεν απελευθερώθηκε, όσο καλή θέληση και αν επιδείξουμε και όσο και αν διαστείλουμε και τραβήξουμε από τα μαλλιά τις έννοιες, ενώ αντίθετα εσφάγησαν δεκάδες χιλιάδες άμαχοι Τούρκοι (=Μωαμεθανοί) και Εβραίοι, που δεν είχαν φταίξει σε απολύτως τίποτε.

Κάτι όχι ιδιαίτερα απελευθερωτικό ομολογουμένως, εκτός κι αν εννοούμε ότι όποιος σφάζεται απελευθερώνεται μια και καλή από τα βάσανα και τις αγωνίες αυτού του κόσμου.
Εξάλλου, η λεγόμενη «Τρίπολη» δεν υπήρξε ποτέ υπόδουλη ώστε να απελευθερωθεί. Ούτε ελληνική υπήρξε ποτέ.


Ούτε καν Τρίπολη υπήρξε ποτέ, άλλωστε.

Στο σημείο που υπάρχει σήμερα η λεγόμενη Τρίπολη, δεν είχε υπάρξει στην αρχαιότητα κάποια πόλη (πολλώ δε μάλλον τρεις πόλεις). Σε αντίθεση με άλλες Τριπόλεις, όπως αυτές που υπάρχουν στην ανατολική και τη νότια ακτή της Μεσογείου, η Τριπολιτσά δεν προέκυψε από την συνένωση τριών προηγουμένως ανεξάρτητων πόλεων. Σύμφωνα με όσα λέει η ίδια η ελληνική wikipedia,

To αρχικό της όνομα ήταν Δρομπολιτσά ή Δροπολτσά ή Δορβογλίτζα> [·] η ονομασία αυτή είτε προέρχεται από το ελληνικό «Υδροπολιτσά» (υδρόπολις) έιτε πιθανόν από κάποιο νότιο σλαβικό ιδίωμα και μεταφράζεται ως «η πόλη με τους δρυς».

Το υδρόπολις κάνει μπαμ από ένα χιλιόμετρο ότι είναι εκ των υστέρων παρετυμολόγηση τύπου Γκας Πορτοκάλος. Εάν υπήρχε παλαιότερα τέτοιο όνομα, θεωρώ δεδομένο ότι οι εξελληνιστές θα επέλεγαν αυτό αντί του «Τρίπολις».

Το ίδιο παραπάνω λήμμα, στην ενότητα «Ιστορία», έχει ως πρώτο κεφάλαιο την «Τουρκοκρατία»· για τα προ της «Τουρκοκρατίας» δεν αναφέρεται απολύτως τίποτε.

Το λήμμα γενικώς τα μασάει στα σχετικά με την ίδρυση της πόλης, άρα μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο ότι αυτή δεν ιδρύθηκε από πληθυσμούς που να μπορούν με οποιονδήποτε τρόπο να χαρακτηριστούν «Έλληνες»· προφανώς από Οθωμανούς, ή ίσως από Σλάβους.

Πάντως είναι σαφές ότι οι ελληνοορθόδοξοι πληθυσμοί, εάν και όποτε υπήρχαν, ήταν ασήμαντη μειοψηφία στην πόλη (στο λήμμα αναφέρεται ότι «Κατά τα τελευταία χρόνια του 17ου αιώνα η Τριπολιτσά είναι μια μεγάλη πόλη με πληθυσμό πάνω από 20.000 κατοίκους, μόνο που αυτή τη φορά οι Τούρκοι και οι Αλβανοί μουσουλμάνοι ήταν πλειοψηφία» – χωρίς όμως να έχει αναφέρει πουθενά προηγουμένως αν υπήρξε κάποια άλλη «φορά» κατά την οποία η πλειοψηφία να είναι κάποιου άλλου θρησκεύματος, και ποια ήταν αυτή).

Άρα, το μόνο που επιτρέπει στους Έλληνες εθνικιστές να αρχίζουν, διακόσια χρόνια μετά, να χρησιμοποιούν –με δισταγμό και δοκιμαστικά– τον όρο «απελευθέρωση», είναι μόνο η εδραιωμένη στον μέσο απόφοιτο του ελληνικού σχολείου πεποίθηση ότι εδώ είναι «Ελλάδα», και ήταν πάντοτε, από αρχαιοτάτων χρόνων, η όποια παρουσία ξένων ήταν πάντοτε αθέμιτη και περιστασιακή, «το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους», και άρα όταν εκδιώχθηκαν η «υπόδουλη» Ελλάδα «απελευθερώθηκε».

Αν όμως δούμε καθαυτά τα γεγονότα των οποίων η επέτειος εορτάζεται, θα διαπιστώσουμε απλώς ότι το 1821 ο στρατός και οι άτακτοι της ελληνικής επανάστασης κατέλαβαν μία ξένη πόλη και κατέσφαξαν τους κατοίκους της. Πράγμα το οποίο κατέγραψαν όλοι οι παρατηρητές, αλλά και οι πρωταγωνιστές της σφαγής, με πρώτο τον ίδιο τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.



Στους τωρινούς εορτασμούς, ο εν λόγω ήρωας αναπαρίσταται από κάποιον ηλικιωμένο άνδρα μεταμφιεσμένο με τη γνωστή στολή που περιλαμβάνει αρβανίτικη φουστανέλα και κράνος βρετανού χωροφύλακα, ο οποίος εισέρχεται πανηγυρικά και ξεδιάντροπα στην πόλη καβάλα σε ένα άσπρο άλογο.

Η καβαλαρία όμως αυτή δεν είναι απλώς γραφική. Καταντά πραγματικά χυδαία και προσβλητική. Διότι είναι ο ίδιος ο επιλεγόμενος «Γέρος του Μοριά» που με ειλικρίνεια –ή με κυνισμό, όπως το δει κανείς– μας άφησε την εξής λιτή περιγραφή για την ορίτζιναλ, δική του έφιππη είσοδο στην πόλη:

Το ασκέρι όπου ήτον μέσα, το ελληνικό, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άντρες, τριάντα δύο χιλιάδες. Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη.

Ίσως θα μπορούσαμε λοιπόν, για περισσότερο ρεαλισμό, εφόσον θέλουμε σώνει και καλά να αναπαραστήσουμε αυτή την είσοδο, να στρώνουμε κάθε χρόνο μερικές χιλιάδες κομπάρσους που να παριστάνουν τους νεκρούς, ώστε να μην πατούν πράγματι την άσφαλτο των κεντρικών οδών της σημερινής πόλης οι οπλές του αλόγου.


Οι εθνικές εορτές έχουμε συνηθίσει ότι ενέχουν πάντοτε μια διάσταση καρναβαλιού, άρα όλα αυτά μπορούμε να τα παραβλέψουμε. Το παντός καιρού «Άξιον Εστί» που είναι κατάλληλο διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακία (βλ. Ο Θεός, η γυναίκα του, ο ποιητής και ο πρωτομάστορας), μπορούμε και αυτό να το αγνοήσουμε. Η αναπαράσταση της πολιορκίας ως … χορόδραμα (!!), όμως, αρχίζει να γίνεται μια ιδέα γκροτέσκα και ασεβής. Το ίδιο, και ακόμη περισσότερο, η ανερυθρίαστη δήλωση ότι «η ιστορία δεν είναι για να μας διχάζει, αλλά για να μας διδάσκει», έστω και όταν προέρχεται από κάποιον που δεν φημίζεται για τις μεστές νοήματος και πρωτοτυπίας δηλώσεις του όπως ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος έσπευσε να «υπενθυμίσει» αυτή τη φρονηματιστική λειτουργία της ιστορίας προς την «φίλη και γείτονα Τουρκία».

Κι ωστόσο, θα μπορούσαμε, αν θέλουμε να πάρουμε στα σοβαρά αυτό το στόχο της διδαχής από την ιστορία, καταρχάς να πάψουμε να την διαστρεβλώνουμε οργουελικά και, κατά δεύτερον, ει δυνατόν, να επινοήσουμε έναν τρόπο ανάγνωσης που πράγματι να μην διχάζει: να διδαχθούμε, από το περιστατικό τού 1821, ότι το έθνος κράτος δολοφονεί.

Η Τριπολιτσά τού 1821 δεν είναι ένα «αρχαϊκό κατάλοιπο» ή ένα δείγμα κάποιας εγγενούς «βαλκανικής βαρβαρότητας»· ακριβώς αντίθετα, είναι εφαρμογή του ευρωπαϊκού ιδεώδους. Ή, πάντως, ενός ορισμένου ευρωπαϊκού ιδεώδους· της αρχής των εθνικών (δηλαδή εθνικά καθαρών) κρατών.

Η Τριπολιτσά εγκαινιάζει μια μακρά σειρά σφαγών που συνεχίζεται μεταξύ άλλων με το Κιλκίς τού 1913, τη Σμύρνη τού 1922 και τη Σρεμπρένιτσα τού 1995. Και ίσως ακόμα να μην τελείωσε.


Σε ένα άλλο σύμπαν, μπορούμε να ονειρευτούμε ότι ίσως στις 23 Σεπτεμβρίου να τιμάται με σεβασμό η μνήμη των πρώτων αθώων θυμάτων της διείσδυσης της εθνικής ιδέας στην (ήδη πρώην) Οθωμανική Αυτοκρατορία.



Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε επίσης στο blog του συγγραφέα
Nomadic universality με τίτλο: Ποιος απελευθερώθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1821;
Ο τίτλος, ο υπότιτλος και η εικονογράφηση
έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε ακόμα:
Από την Τριπολιτσά στην ...Τρόικα.



Ο Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη.
Έχει ολοκληρώσει διδακτορικό στη Φιλοσοφία του Δικαίου (ΑΠΘ) και μεταδιδακτορική έρευνα στην Πολιτική Ανθρωπολογία (ΠΑΜΑΚ).
Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες, όπου απασχολείται επαγγελματικά ως μεταφραστής και ερασιτεχνικά ως ραδιοφωνικός παραγωγός.
Πολυάριθμα πρωτότυπα κείμενα και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα διαφόρων χωρών, καθώς και στο Διαδίκτυο (ιδίως στο μπλογκ nomadicuniversality).
Έχει εκδώσει επτά βιβλία στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά για θέματα όπως η νεκροφιλία του πατριωτισμού, ο ελληνικός εμφύλιος, ο Άκης Πάνου, ο Μπίλλυ Ουάιλντερ, οι Πόντιοι και η οικονομικοπολιτική κρίση.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


8 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 46459

    26 Νοε 2018

    Καταρχήν οφείλω να συγχαρώ το site, για τον ανοιχτή του λειτουργία, παρά την έστω μονόπλευρη (κατά την άποψή μου πάντα) προσέγγιση των ιστορικών θεμάτων. Παρότι περισσότερο βήμα των ιδιοκτητών δημοσιεύει ανοιχτά όλα τα σχόλια. Μια πιο οργανωμένη λειτουργία θα μπορούσε να το μετατρέψει σε Ελεύθερο Βήμα, μιας και η Έρευνα με την επιστημονική σημασία του όρου, όπως θα έλεγε και ο πολύς Φίλης, είναι μια άλλη κουβέντα. Καλή συνέχεια λοιπόν.
    Αναφορικά με το άρθρο για την Τρίπολη δεν θα μπω σε σχολιασμό, αλλά θα ήθελα να δώσω και την δική μου άποψη. Η «Άλωση της Τριπολιτσάς» αποτελεί ένα μάλλον ασήμαντο γεγονός στην παγκόσμια ιστορία, λόγω του πληθυσμού της, του μικρού αντίκτυπου στην ζωή του Οθωμανικού κράτους και την σημαντικότητα των μετέπειτα γεγονότων του Ιμπραήμ Πασά. Εντούτοις αποτελεί σταθμό για την περίπτωση του ΝεοΕλληνικού Έθνους, σε επίπεδο ταυτότητας εθνικής, θρησκευτικής, πολιτικής και κυρίως αντιλήψεων και αυτό-προσδιορισμού του σύγχρονου νεοέλληνα.
    Δανειζόμενος την κυνικότητα των κοινωνικών αναλυτών του 19ου αιώνα πχ Μαρξ, («Ατομική βία και βία των μαζών», Ριζοσπάστης, 2004) θα έλεγα ότι η Τριπολιτσά ήταν αντίστοιχα οι ωδίνες της γέννας του σύγχρονου Ελληνισμού. Ήταν το γεγονός που έκοψε τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στην Ανατολή και την Δύση σε ένα λαό που επί εκατονταετίες παρουσίαζε μια δυαδικότητα στο όριο της πολυσχιδούς διαταραγμένης προσωπικότητας. Οι Ρωμιοί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, κυρίως η ελίτ τους είχαν βολευτεί στην Δεύτερη και καθόλου ευκαταφρόνητη θέση, ασχολούμενοι με την Οικονομία, Ναυτιλία ακόμη και Εξωτερική Πολιτική των Οθωμανών. Το τίμημα μπορεί να ήταν ένας βαρύς φόρος αίματος κυριολεκτικά (παιδομάζωμα, τουρκικά devşirme), “οικειοθελώς” (“τι συνέβη με το κρανίο του Mimar Sinan”, Erhan Afioncou, εφημερίδα Sabah 2016) ή με γενικές σφαγές, αλλά μέχρι την ‘Άλωση της Τριπολιτσάς αυτό αφορούσε κυρίως τα «άτακτα» παιδιά ή τον λαουτζίκο, ενώ οι συνετοί και καλοί επανέρχονταν στην «ασφάλεια» του μεγάλου Πατισάχ (περσικός τίτλος για τον Βασιλιά των Βασιλέων, αγαπητός στους Τούρκους περισσότερο και από αυτόν του χαλίφη). Αναφορικά με το «παιδομάζωμα» αν εξαιρέσουμε τον Ισόβιο Στρατωνισμό, τον Υποχρεωτικό Εξισλαμισμό και την Ατεκνία θα λέγαμε ότι ήταν ένα μέτρο ισοπολιτείας των φτωχότερων χριστιανικών στρωμάτων στα βάρη του μιλιταριστικού φεουδο-κρατικού Οθωμανικού κράτους που όμως εξασφάλιζε τα προς το ζην . Οι αντιρρήσεις των Γενιτσάρων και των οικογενειών τους μοιάζουν με αυτές των σύγχρονων αντιρρησιών συνείδησης. Υπήρξαν μάλιστα περιπτώσεις όπου Οθωμανοί (μουσουλμάνοι) ζήτησαν να καταταγούν στους Γενίτσαρους (νέος / νεοφώτιστος στρατιώτης στα τουρκικά) λόγω των απολαβών του τάγματος. Για την ιστορία, τους Γενίτσαρους έσφαξε το 1826 ο σουλτάνος Μεχμούτ Β και όχι οι Ελληνάρες!!!
    Τι όμως συνέβη στην Τρίπολη?
    1) Καταρχήν σωστά αναφέρεται ως Άλωση (από το ρήμα αλίσκομαι: κυριεύομαι καταστρέφομαι, θανατώνομαι από τους εχθρούς) και η λέξη απελευθέρωση είναι προσβολή και έκπτωση της αξίας της, συμβολικής και στρατιωτικής. Όταν μπήκαν μέσα οι επαναστάτες δεν νομίζω ότι βρήκαν Έλληνες ή άλλους χριστιανούς να απελευθερώσουν. Η Προεστοί μάλλον οι περισσότεροι λογίζονται ως Τουρκόφιλοι στην πορεία των γενεών και λιγότερο ως Έλληνες Επαναστάτες. Προφανώς ως άτομα, στην συγκεκριμένη στιγμή οι περισσότεροι ήταν υπέρ του αγώνα αλλά σε κάθε περίπτωση δεν ήταν Τριπολιτσιώτες.
    2) Η Άλωση της Τρίπολης αποκτά ιδιαίτερη «συναισθηματική/συμβολική» αξία όταν αντιπαραβάλλεται στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης ως μια μικρή έστω απόδειξη της στρατιωτικής αξίας του στρατεύματος του Κολοκοτρώνη, μπροστά στις ένδοξες σελίδες 100νταχρονων ιστοριών στρατιωτικής εποποιΐας του Οθωμανικού στρατεύματος.
    3)Η Άλωση της Τριπολιτσάς αναδεικνύει τον Κολοκοτρώνη ως τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της Επανάστασης, στην Πελοπόννησο τουλάχιστον, αποσοβώντας τον κίνδυνο να οριστεί κάποιος άλλος πιο «δυτικο-τραφής» ή διαλλακτικός προς την Πύλη και το Πατριαρχείο. Αυτό θα είναι καίριος παράγοντας κατά την εισβολή του Ιμπραήμ.
    4) Έξω από τα τείχη της Τρίπολης ο Κολοκοτρώνης καταφέρνει και φτιάχνει για πρώτη φορά έναν Αξιόμαχο στρατό που αν και εθελοντικός ανταποκρίνεται στα προστάγματα της ηγεσίας με συνέπεια. Οι Εθελοντές που αποφάσιζαν να αυτομολήσουν εκτελούνταν! Εντούτοις ο στρατός παρέμενε στην βάση του Ελεύθερων πολιτών αυτοβούλως στρατευμένων καθότι θα συμμετείχε στα λάφυρα, βάσει πρότερης συμφωνίας, όπως συμβαίνει στους στρατούς των πόλεων κρατών της αρχαιότητας.
    5) Η σφαγή των Τούρκων Αμάχων. Το σημείο αυτό είναι το πιο δύσκολο να αναλυθεί αντικειμενικά και ιστορικά. Επί χρόνια, οι «πολιτισμένοι» ευρωπαίοι, καθηγητές, διπλωμάτες, στρατιωτικοί κτλ κατηγορούν τους Έλληνες επισήμως και ανεπισήμως ως βάρβαρους. Το να πω ότι ως Νεοέλληνα λυπάμαι θα ήταν τέτοιο ψέμα που ούτε εγώ θα άντεχα. Να πω ότι και εγώ τα ίδια θα έκανα θα ήταν πάλι εξίσου μεγάλο ψέμα. Και νομίζω ότι σε αυτήν την προσωπική απάντηση βρίσκεται μεγάλο τμήμα της αλήθειας. Η Επανάσταση του 21 ΔΕΝ ήταν άλλη μια επανάσταση Αυτοδιάθεσης, όπως θέλαν να την χρωματίσουν οι Διαφωτιστές και οι πολιτικοί της εποχής. Είχε ΚΑΙ προσωπικό χαρακτήρα για κάθε πολεμιστή. Έμοιαζε με την συναισθηματική φόρτιση που διέπνεε τα πλήθη στην Κομούνα του Παρισιού ή στις σφαγές της Οκτωβριανής επανάστασης. Υπήρχε ΜΙΣΟΣ. Μίσος κάθε μορφής, Ταξικό, Θρησκευτικό, Κοινωνικό. Το φυλετικό ήταν μάλλον το λιγότερο διότι οι περισσότεροι των Πελοποννήσιων Μουσουλμάνων ήταν Ελληνικής ή Αλβανικής καταγωγής με πολλές οικογένειες να συνδέονταν ακόμη και με συγγενικούς δεσμούς. Είναι αμφίβολο αν οι «Τούρκοι» της Τρίπολης ήταν οι Τούρκοι της Μικράς Ασίας. Μετά τα Ορλωφικά η παρουσία των Τουρκαλβανών προς την Πύλη ανάγκασε το Σουλτάνο να κινήσει πόλεμο εναντίον τους. Προφανώς ο κάθε Έλληνας επαναστάτης έβλεπε την Άλωση μια ευκαιρία να λύσει διαφορές γενεών, προσωπικές διαφορές και επιθυμία να εκδικηθεί επιτέλους κάποιον για την κακιά του μοίρα. Το αν οι οπλαρχηγοί προσπάθησαν, πολύ αργά ίσως χωρίς αποτελεσματικότητα να περιορίσουν την σφαγή έχει μικρή μάλλον σημασία. Ο περιορισμός στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε μόνο την αξία της στρατιωτικής πειθαρχίας, ότι και μετά την Άλωση οι στρατιώτες θα επανέρχονταν στις διαταγές των αρχηγών τους και κυρίως του Κολοκοτρώνη και «διαλύθη στα εξ ων συνετέθη». Προσωπικά για να το κλείσουμε, θέλω να πιστεύω ότι ο Κολοκοτρώνης κατάφερε όχι μόνο να φτιάξει έναν στρατό σχετικά πειθαρχημένο, αλλά και να του δώσει την απαραίτητη δόση αίματος που θα του επέτρεπε να παραμένει ατάραχος απέναντι στην πρωτόγνωρη σκληρότητα του πολέμου που ξεκινούσε.
    Τέλος για να προσθέσω και εγώ την προσωπική μου αντίληψη η Άλωση της Τριπολιτσάς έκοψε τον ομφάλιο λώρο των επαναστατών με το ραγίαδικο παρελθόν τους. Τα φιλοοθωμανικά κηρύγματα των υψηλόβαθμων παπάδων για «θεία τιμωρία» (ούτε 5 πραγματικοί χριστιανοί δεν υπήρχαν κατά την άλωση της Κων/πολης κατά τον Γεννάδειο) ή ακόμη και «προστασία από τον καθολικισμό», η προτίμηση στο τούρκικο φέσι αντί της λατινικής παπικής τιάρα (άποψη που αποδίδεται στον Λουκά Νοταρά λίγο πριν την άλωση), η ακατανόητη διπλωματία (κάποιων εκ) των Φαναριώτων που ήλπιζαν στον «εξελληνισμό» της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ως επανάληψη του «Βυζαντίου».
    Αυτή η αμφιταλάντευση μεταξύ Ανατολής και Δύσης υπήρξε από παλιά σε αυτόν το τόπο- σταυροδρόμι. Από τον μύθο του Ηρακλή (εκστρατεία στις Ινδίες, έξοδος στον Ατλαντικό), την αυτοπαγίδα του Αλέξανδρου στην Ανατολή (όπου ονειρεύτηκε την ένωση, βραχύβια στην πράξη, με Πέρσες και Αφγανούς -Αρείους), την ταλαιπωρία του «Βυζάντιου» με εικονοκλάστες και εικονομάχους, εβραϊζοντες – ελληνίζοντες χριστιανούς. Ακόμη και σήμερα η διάκριση σε Αριστερούς Δεξιούς αναφέρεται με όρους Δύσης-Ανατολής. Όταν ζεις στην Αγγλετέρα είναι εύκολο να κοιτάς με φιλήδονο βλέμμα την Ανατολή και τους Βεδουίνους, ακόμη και να ρισκάρεις την ζωή σου ως Λόρενς. Όταν όμως ο Μπραχίμης έρχεται στο σπίτι σου τα πράγματα αλλάζουν. Οι Επαναστάτες του 21 δεν πήραν τα χαρέμια της Τρίπολης να τα βάλουν στο σπίτι τους για να τα απολαύσουν. Τα βίασαν αφού πρώτα τα είδαν να πυρπολούνται από τον προστάτη τους Δελήμπαση και το χάρηκαν.
    Πήραν μια σημαντική απόφαση ζωής: Απέρριψαν τις Ανατολίτικες μυστικοπαθείς θεοκρατικές δοξασίες και τις οικονομο-κοινωνικές μυθοπλασίες των Δυτικών αποικιοκρατών, αμφισβήτησαν ακόμη και τους ίδιους τους αυτόκλητους «αρχηγούς» τους και έθεσαν τους όρους τους. Η ελευθερία ενός λαού μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί που τολμάει να πάει, στον Παράδεισο ή στην Κόλαση δεν έχει σημασία και αντιρρήσεις δεν γίνονται δεκτές. Ας μην ξεχνάμε τους λιποτάκτες που θανατώσαν οι ίδιοι. Όταν το ξέχασαν στην Μικρασιατική εκστρατεία και το πλήρωσαν ακριβά.
    Είναι αυτό «ηθικό» για την σημερινή πολιτική πραγματικότητα; Το κρίσιμο ερώτημα είναι πόσο ρεαλιστικό είναι. Οι περιπτώσεις των Σκοπίων και της Μεγάλης Αλβανίας δείχνει ότι στα Βαλκάνια μπορεί και να ΕΙΝΑΙ.
    Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

  • Ανώνυμος 46184

    4 Οκτ 2018

    Έτσι ακριβώς έγιναν τά γεγονότα. Καί είμαι πολύ χαρούμενος πού ο κατά πατρογονική γραμμή πρόγονός μου, συμμετείχε καί σκότωσε μέ βασανιστήρια πάμπολλους ομόφυλους τού Κάρλ Μάρξ, τής Ρόζας Λούξεμπουργκ, τών Μακκαβαίων τής Θεσσαλονίκης καί τού Αβραάμ Μπεναρόγια.

  • Ανώνυμος 46178

    2 Οκτ 2018

    Διόρθωση: ρωμιόφωνης (46170).

  • Ανώνυμος 46176

    2 Οκτ 2018

    Το 1821, κανείς στην Τριπολιτσά δεν απελευθερώθηκε, όσο καλή θέληση και αν επιδείξουμε και όσο και αν διαστείλουμε και τραβήξουμε από τα μαλλιά τις έννοιες, ενώ αντίθετα εσφάγησαν δεκάδες χιλιάδες άμαχοι Τούρκοι (=Μωαμεθανοί) και Εβραίοι, που δεν είχαν φταίξει σε απολύτως τίποτε.



    Δεν θέλεις να μάθεις πόσο χαίρομαι για αυτό....!

  • Ανώνυμος 46174

    1 Οκτ 2018

    καλα σας καναμε τουρκοσποροι
    δυστυχως απειροελαχιστα απο αυτα που μας κανατε εσεις αλλα δεν πειραζει θα ξαναεχουμε την ευκαιρια...
    ζητω οι ρωμιοι νυκοκυραιοι μικροαστοι!!!!!!!!!

  • Ανώνυμος 46171

    1 Οκτ 2018

    Στο μεταξύ:
    http://www.iefimerida.gr/news/448095/kai-xafnika-simera-sto-metro-syntagmatos-arhisan-na-apaggelloyn-poiimata-ekpliktoi-oi

    Τρέλα και μεταξωτή κορδέλα, χε, χε, χε.

  • Ανώνυμος 46170

    1 Οκτ 2018

    https://en.m.wikipedia.org/wiki/Tripoli,_Greece

    Ούτε εδώ αναφέρει τα προ τουρκοκρατίας διότι είτε δεν υπάρχει ως πόλη, είτε δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία και μάλλον ισχύει το πρώτο, αφού θεωρείται ότι ιδρύθηκε τέλη μεσαίωνα.
    Όσον αφορά την παρεμβόλιμη φράση "μόνο που αυτή τη φορά", πρέπει σαφώς να αφαιρεθεί από το λήμμα της ρωμαιόφωνης wikipedia.

    «Κατά τα τελευταία χρόνια του 17ου αιώνα η Τριπολιτσά είναι μια μεγάλη πόλη με πληθυσμό πάνω από 20.000 κατοίκους, μόνο που αυτή τη φορά οι Τούρκοι και οι Αλβανοί μουσουλμάνοι ήταν πλειοψηφία»

  • Ανώνυμος 46168

    1 Οκτ 2018

    Αν δεν δολοφονούσε δεν θα ήταν έθνος-κράτος.
    Το λέει και ο όρος: Έθνος κράτος, όχι έθνη-κράτος.
    Το ξεχειλώνει ως συνήθως ο Άκης.