ΕΠΙΤΕΛΕΣΕΙΣ
ΤΟΥ ΜΟΡΦΩΜΑΤΟΣ
ΤΟΥ ΝΕΟΠΟΝΤΙΟ-ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΜΟΥ


Εδώ και χρόνια, αναλύοντας το μόρφωμα του νεοποντιο-μακεδονισμού (βλ. Εμείς οι έποικοι), που έχει αναπτυχθεί και εδραιωθεί τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, είχα επισημάνει ότι οι επιτελέσεις του χαρακτηρίζονται από μία πολύ σαφή ομοσεξουαλικότητα / ομοκοινωνικότητα, συνδυασμένη με μία έκδηλη ή λανθάνουσα διάσταση παρωδίας, μια ηθελημένη ή ακούσια κωμικότητα. Και είχα επιχειρήσει να αναλύσω αυτή τη διάσταση με επίκεντρο δύο εμβληματικές φιγούρες Ποντιομακεδονιστών, τον Παναγιώτη Ψωμιάδη (βλ. Eίναι πούστης ο Ψωμιάδης;–The sequel, nomadicuniversality.com, 15.01.14) και τον Χάρρυ Κλυνν (βλ. Λαϊστέρα–Η ποντιακότητα ως queering).

Η σουρεαλιστική εμφάνιση ενός άνδρα αγνώστων στοιχείων και προθέσεων ο οποίος, συμμετέχοντας στο αντι-μακεδονικό συλλαλητήριο της 8ης Σεπτεμβρίου (βλ. Μαζοχιστική απόλαυση-αυτοθυματοποίηση-απόρριψη), επέδειξε με υπερηφάνεια γυμνό το κάτω ήμισυ του σώματός του, ανεβάζει σε νέα επίπεδα τη διάσταση αυτή και θέτει ένα ενδιαφέρον ζήτημα –ή ίσως περισσότερα– για την κοινωνική σκέψη.

Εξ όσων γνωρίζω, δεν φαίνεται να ενδιαφέρθηκε κανείς να αναζητήσει τον άνθρωπο αυτόν και να τον ρωτήσει γιατί προέβη σε αυτή την πράξη, τι ακριβώς νόμιζε ότι πετυχαίνει έτσι. Έτσι, δεν έχουμε τη δική του εκδοχή – σε αντίθεση, π.χ., με τον καλοντυμένο κύριο που είχε εμφανιστεί προ ολίγων ετών με ένα κοκτέιλ στο χέρι σε μία άλλη δημόσια διαδήλωση και η φωτογραφία του είχε επίσης αναπαραχθεί και σχολιαστεί ευρύτατα (συνήθως ειρωνικά).

Σε χειριστές κοινωνικών μέσων που διάκεινται φιλικά προς το σκοπό του αντι-μακεδονικού συλλαλητηρίου, η εμφάνιση του επιδειξία –ορθότερα, της φωτογραφίας του– προκάλεσε στην αρχή μάλλον αμηχανία. Για αρκετή ώρα, κάποιοι αμφισβήτησαν τη γνησιότητα της φωτογραφίας, μη θέλοντας να δεχθούν ότι κάτι τέτοιο πράγματι συνέβη. Όταν έγινε σαφές ότι είναι γνήσια, σε μία πρώτη αντίδραση κάποιοι ζήτησαν «να μην δημιουργούνται εντυπώσεις εις βάρος της εκδήλωσης από τις ενέργειες ενός εμφανώς διαταραγμένου ατόμου». Σύντομα μετά, εμφανίστηκαν και κάποιοι που επιχείρησαν να υπερασπιστούν την γυμνική αυτή επιτέλεση, παραλληλίζοντάς την με ανάλογες επιτελέσεις που αποδίδονται στον Καραϊσκάκη κατά τις μάχες με τον οθωμανικό στρατό στον ελληνικό πόλεμο της ανεξαρτησίας.

Σχετικές αφηγήσεις πράγματι κυκλοφορούν στη σφαίρα της δημόσιας και της ημι-δημόσιας ιστορίας, και επαναλαμβάνονται –με ένα μείγμα σκανδαλισμού, θαυμασμού και θυμηδίας· ακριβώς με ένα πνεύμα πολιτισμικής οικειότητας, που λέει και ο Χέρτσφελντ– ιδίως σε διάφορα σάιτ που αρέσκονται να καταγγέλλουν τη «νέα τουρκοκρατία/ κατοχή» στην οποία υποτίθεται ότι βρίσκεται η χώρα μας. Από εκεί δεν αποκλείω να είχαν εισέλθει στο φαντασιακό του συγκεκριμένου ανθρώπου και να συνέβαλαν στην πράξη του. Ωστόσο, μία τέτοια γενεαλογία δεν μου φαίνεται να μπορεί να διεκδικήσει την αποκλειστικότητα. Και αυτό διότι, πέρα από την αφήγηση ενός γεγονότος που φέρεται ότι συνέβη πριν από σχεδόν δύο αιώνες, στον δημόσιο χώρο (μεταξύ άλλων και) της Θεσσαλονίκης, υπάρχει τα τελευταία χρόνια ένα συμβάν πολύ πιο παρόν και ορατό: αυτό είναι τα gay pride, ή τα σκέτα pride.

Κατά την πρόσφατη, προ μηνών, δολοφονική επίθεση των Ποντίων Γομαριστών κατά του Γιάννη Μπουτάρη, μία από τις βασικές δικαιολογίες που διακίνησαν εκ των υστέρων οι απολογητές της επίθεσης ήταν ότι ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης «είχε δώσει άδεια» να γίνει gay pride (κατ’ άλλους μάλιστα, το είχε ο ίδιος οργανώσει) την ίδια μέρα με την «τελετή μνήμης για την ποντιακή γενοκτονία», πράγμα που αποτελούσε απαράδεκτη ασέβεια προς την δεύτερη.

Παράλληλα, κάθε φορά πριν και μετά την πραγματοποίηση του πραγματικού pride, οι εκπρόσωποι του ίδιου πάνω-κάτω ιδεολογικού χώρου ξεσαλώνουν στα κοινωνικά μέσα για τους «ξεβράκωτους» που παρελαύνουν ξεδιάντροπα και βγάζουν σε δημόσια θέα αυτά που θα έπρεπε να παραμείνουν εν οίκω και να μην «προκαλούν», με αποτέλεσμα να «χάνουν το δίκιο τους» το οποίο οι επικριτές –τουλάχιστον οι πιο ανεκτικοί απ’ αυτούς– δηλώνουν ότι δεν θα είχαν κατά τα λοιπά καμία αντίρρηση να αναγνωρίσουν.




Η εμφάνιση ενός μακεδονομάχου ξεβράκωτου, τώρα, νομίζω ότι σίγουρα μπορεί να ειδωθεί ως ένα φαινόμενο «μόλυνσης», μετάδοσης μεταξύ διαφορετικών έως και αντίπαλων τύπων διαμαρτυρίας. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο να τείνουμε να μιμηθούμε ό,τι μισούμε. Αφού οι γκέι εμφανίζονται «άσεμνα» στο δημόσιο χώρο για να βρουν το δίκιο που δεν τους αναγνωρίζεται αλλιώς, δεν είναι απίθανο ένας Θεσσαλονικιός εθνικιστής / τοπικιστής να σκεφτεί ότι και για τον ίδιο αυτή μόνο η αντίδραση απομένει όταν νιώθει ότι του τρώνε το δίκιο και δεν μπορεί αλλιώς να ακουστεί και να γνωστοποιήσει την αγανάκτησή του (ας σκεφτούμε και την έκφραση «βγαίνω απ’ τα ρούχα μου» που σημαίνει, ακριβώς, εξοργίζομαι, θεωρώ κάτι απαράδεκτο).

Οι υποθέσεις αυτές δεν εξαντλούν το θέμα, και εξακολουθώ να θεωρώ ότι θα ήταν χρήσιμο να αναζητηθεί ο άνθρωπος αυτός και να μας έλεγε πώς το σκέφτεται ο ίδιος. Το σίγουρο πάντως είναι ότι πλέον, με αυτόν τον τρόπο, το μαύρο μέτωπο της Θεσσαλονίκης, το στρατόπεδο του «σκοτεινού Βαρδάρη» (βλ. Ημερίδα: «Θεσσαλονίκη, ο σκοτεινός Βαρδάρης–Από το περίκλειστο παρελθόν…. στην ανοιχτή πόλη», Θεσσαλονίκη, 07.09.18), έχασε πλέον το χαρτί του σκανδαλισμού και της ηθικής αγανάκτησης απέναντι στα κινήματα της έμφυλης ισότητας και τις παρελάσεις τους.

Θα μπορούσαμε μάλιστα να προσκαλέσουμε όσους δηλώνουν θαυμαστές του Καραϊσκάκη ως επίτιμους διοργανωτές στο επόμενο pride, ώστε να έχουν την ευκαιρία να πειραματιστούν περισσότερο σε ανάλογες πατροπαράδοτες επιδείξεις λαϊκής-εθνικής υπερηφάνειας και ποιητικής του ανδρισμού.



Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε επίσης στο blog του συγγραφέα
Nomadic universality με τίτλο: Είναι πούστηδες οι μακεδονομάχοι;.
Ο τίτλος και ο υπότιτλος είναι της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε ακόμα:
Μακεδονικός Αγώνας: Από το μύθο στην ...ιστορία.



Ο Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη.
Έχει ολοκληρώσει διδακτορικό στη Φιλοσοφία του Δικαίου (ΑΠΘ) και μεταδιδακτορική έρευνα στην Πολιτική Ανθρωπολογία (ΠΑΜΑΚ).
Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες, όπου απασχολείται επαγγελματικά ως μεταφραστής και ερασιτεχνικά ως ραδιοφωνικός παραγωγός.
Πολυάριθμα πρωτότυπα κείμενα και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα διαφόρων χωρών, καθώς και στο Διαδίκτυο (ιδίως στο μπλογκ nomadicuniversality).
Έχει εκδώσει επτά βιβλία στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά για θέματα όπως η νεκροφιλία του πατριωτισμού, ο ελληνικός εμφύλιος, ο Άκης Πάνου, ο Μπίλλυ Ουάιλντερ, οι Πόντιοι και η οικονομικοπολιτική κρίση.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


4 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 46138

    20 Σεπ 2018

    http://www.iefimerida.gr/news/445479/ermis-panagiotopoylos-o-anthropos-poy-emathe-ston-frent-aster-na-horeyei-eikones
    Ο Ήφαιστος Παπαδόπουλος έμαθε στον Φρεντ Αστέρ να χορεύει. Αν και σύμφωνα με μια μειοψηφία ήταν ο Επιμηθέας Οικονόμου.

  • Ανώνυμος 46134

    18 Σεπ 2018

    Σωστός ο 46133.

  • Ανώνυμος 46133

    18 Σεπ 2018

    Ισχυει και το αναποδο,οτι η ρωμιοσυνη δεν εχει να προσφερει και να αντιταξει τιποτα καλο και ποιοτικο σε κανεναν,δυτικο η ανατολιτη.Εκτος απ το γελιο,την κιτσαρια και την γραφικοτητα που βγαινει στον ρωμιο εκ του φυσικου του και αθελα του

  • Ανώνυμος 46132

    18 Σεπ 2018

    Για ακόμη μια φορά ο Άκης καταναλώνει πολύ φαιά ουσία χωρίς λόγο. Ο ρωμιός αντιδρά για να αντιδρά, αγωνίζεται και επαναστατεί για να δείχνει ότι γενικά είναι αγωνιστής και αντιδραστικός. Βλέπει κάτι αμερικανάκια που δείχνουν τον ποπό τους στην κάμερα και τα αντιγράφει.
    Διότι ο ρωμιός εκτός από μεγάλος αγωνιστής (sic) είναι και μεγάλος copycat. Αντιγράφει ό,τι του κατέβει από ανατολή και δύση και ταυτόχρονα το παίζει μοναδικός και αυθεντικός. 10 εκατομμύρια κλώνους διαθέτει η ρωμιοσύνη που είναι πεπεισμένοι ότι είναι μοναδικοί. Πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν υπάρχει τόσο ομογενοποιημένη συμπεριφορά. Ακόμα και στα πιο ακραία καθεστώτα θα βρεις περισσότερη ποικιλομορφία χαρακτήρων. Η ρωμιοσύνη είναι ένας βόθρος, ούτε καν υπόνομος. Δεν θέλουν να αλλάζει και να κινείται τίποτα, διότι το υπερτροφικό τους εγώ συντηρεί την ιδέα ό,τι όλα είναι τέλεια εν Ελλάδι και το πρόβλημα το έχουν οι ξένοι.