Ελεύθερη Έρευνα – www.freeinquiry.gr – Η ΚΡΥΦΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ GOOGLE

Η ΚΡΥΦΗ ΠΛΕΥΡΑ
ΤΗΣ GOOGLE


Είναι ο καλύτερος φίλος μου. Κάθε μέρα του κάνω διάφορες ερωτήσεις: Ένα φτηνό ξενοδοχείο, ένα κινέζικο εστιατόριο, τα ωράρια του τρένου, συνταγές μαγειρικής. Το Google δεν με εγκαταλείπει ποτέ. Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά απαντάει σε όλα. Αυτή είναι η μαγεία του.

Το Google είναι επίσης το τηλεοπτικό μου πρόγραμμα και ο αγαπημένος μου μεταφραστής. Δεν μπορώ χωρίς αυτό. Χάρη στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο Gmail στέλνω και λαμβάνω e-mail, οργανώνω την ατζέντα μου κι αυτός ο φίλος με ακολουθεί παντού. Στο αυτοκίνητο δεν πηγαίνω πουθενά χωρίς το Google Maps. Στο δρόμο τηλεφωνώ μ΄ ένα τηλέφωνο Android, που διαχειρίζεται το Google. Μπορώ επίσης να του μιλάω στο smartphone μου, γιατί έχει φωνητική αναγνώριση.

Το Google έχει γίνει το διαδικτυακό μου κατάστημα χάρη στη σύγκριση των προϊόντων «Google Shopping». Μπορώ επίσης να αγοράζω αεροπορικά εισιτήρια με την εφαρμογή σύγκρισης πτήσεων «Google Flights». Να παρακολουθώ τα τελευταία βίντεο στο YouTube με την εφαρμογή για βίντεο του Google.

Αφού ζω συνεχώς με το Google, γνωρίζει τα γούστα μου, τα ραντεβού μου, τα βίντεό μου, αυτά που ψωνίζω ή πότε φεύγω για διακοπές. Γνωρίζει τα πάντα για μένα.

Εγώ όμως, τι ξέρω για το Google;

Το Google θέλει να γνωρίζει τα πάντα για εμάς, αλλά δεν θέλει να ξέρουμε εμείς τίποτα για εκείνο.


Μέσα σε λιγότερο από μια εικοσαετία, το Google έγινε η πιο πλούσια μηχανή αναζήτησης στον κόσμο με κύκλο εργασιών 66 δις δολάρια. Επικεφαλής του βρίσκονται δυο άντρες με τις πιο τρελές φιλοδοξίες, όπως η κατασκευή οχημάτων χωρίς οδηγούς και ρομπότ που θα αντικαθιστούν τον άνθρωπο.


Μπορούμε να εμπιστευτούμε το Google;

IMAGE DESCRIPTIONΚατά την έρευνα της γαλλίδας δημοσιογράφου Sophie Roland, η μια έκπληξη διαδεχόταν την άλλη.

Στις ΗΠΑ, στα κεντρικά της εταιρείας, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω, πίσω από την τύπου διακοπών ατμόσφαιρα όλα γίνονται, ώστε οι υπάλληλοι να είναι τα μέγιστα παραγωγικοί, ενώ κάποιοι καταλήγουν στην κατάρρευση.

Στην Ιρλανδία, στο Δουβλίνο, θα μάθουμε πώς καταφέρνει η εταιρεία Google να κερδοφορεί από τη διαφήμιση πληρώνοντας ελάχιστους φόρους.

Στη Γαλλία θα εξετάσουμε πώς εντοπίζει όλα μας τα ίχνη καθημερινά και πώς αυτό έχει ξεκινήσει ακόμα και από τα σχολεία.

Στο Λονδίνο θα δούμε πώς η Google παραδίδει τα προσωπικά μας δεδομένα στις Αρχές, χωρίς να το γνωρίζουμε.


Πρέπει να φοβόμαστε το Google;

Πώς αυτή η μηχανή αναζήτησης έχει γίνει τόσο ισχυρή; Αυτή είναι μια έρευνα στην κρυφή πλευρά του μυστικού γίγαντα του διαδικτύου.


Μια ιστορία επιτυχίας

Το Google είναι μία ιστορία επιτυχίας, από αυτές που αγαπάει Αμερική. Όπως συμβαίνει συνήθως με τις όμορφες ιστορίες, έτσι κι αυτή του Google ξεκινάει από την Καλιφόρνια, από το διακεκριμένο πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Βρισκόμαστε στο 1995. Ο Λάρι Πέιτζ κι ο Σεργκέι Μπριν ήταν φοιτητές της Πληροφορικής. Οι δυο χαρισματικοί νεαροί είχαν ένα τρελό σχέδιο ως διδακτορικό: Να δημιουργήσουν μια νέα μηχανή αναζήτησης.


Για να κατασκευάσουν τη μηχανή αναζήτησής τους o Λάρι Πέιτζ κι ο Σεγκέι Μπριν, έπρεπε να αποθηκεύσουν εκατομμύρια ιστοσελίδες στους σκληρούς δίσκους τους. Εκείνη την εποχή όμως, οι δύο φοιτητές είχαν λίγα χρήματα κι έπρεπε να ανατρέχουν στη φαντασία τους για την ασφάλεια της ψηφιακής βιβλιοθήκης τους, όπως μαρτυρά αυτή αστεία κατασκευή με Lego στην είσοδο του πανεπιστημίου. Αυτός είναι ο πρώτος σκληρός δίσκος με όλες τις σελίδες της εποχής. Δεν είχαν τα μέσα για να αγοράσουν ένα κουτί για την προστασία του κι έτσι έφτιαξαν ένα κουτί από Lego. Ήταν σταθερό, έκανε τη δουλειά του, ήταν αστείο κι είχε μια πολύ παιδική πλευρά.


Η άγρια φαντασία αυτών των δύο μεγάλων παιδιών προσελκύει επενδυτές. Ενώ ήταν ακόμα φοιτητές, δέχτηκαν μια επιταγή 100.000 ευρώ. Με χρήματα στα χέρια τους, κάνουν τη start up τους σε ένα γκαράζ. Το Google γεννήθηκε το 1998 μέσα σ΄ ένα γκαράζ. Πολύ σύντομα, η μηχανή δεχόταν τρία εκατομμύρια χτυπήματα την ημέρα. Πιο γρήγορο και αποδοτικό το Google ξεπέρασε τους τότε ανταγωνιστές του, όπως τη Lycos και την Alta Vista.

Έξι χρόνια αργότερα, η εταιρεία Google μπήκε στο χρηματιστήριο. Οι δυο ιδρυτές της έγιναν μέσα σε μια μέρα οι δυο δισεκατομμυριούχοι της Silicon Valley. Σήμερα, στα 45 τους χρόνια, o Λάρι Πέιτζ κι ο Σεργκέι Μπριν αξίζουν ο καθένας 30 δις ευρώ κι ανήκουν στους είκοσι πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Υπό αυτή την οπτική, το Google είναι ένα όνειρο.

Η Sophie Roland θέλησε να συναντήσει τους δυο ιδρυτές και τις ομάδες τους, για να δει πώς λειτουργεί αυτή η τεράστια μηχανή. Έτσι, έστειλε ένα e-mail στο γραφείο Τύπου τους. Λίγες μέρες αργότερα, αυτή ήταν η απάντηση της Google: «Δεν έχουμε επαρκές εύρος ζώνης, ώστε να συμμετέχουμε σε ένα ρεπορτάζ». Πολύ αστεία έκφραση για να πουν ότι δεν διαθέτουν χρόνο. Έτσι, αποφάσισε να τους επισκεφτεί στο «γήπεδό» τους, στη Silicon Valley της Καλιφόρνιας.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της θα μάθαινε ότι το πνεύμα της start up, που τόσο αγάπησαν οι ιδρυτές της εταιρείας, έχει αλλάξει πολύ.


Στη Silicon Valley γεννήθηκε η αυτοκρατορία της Google. Το λογότυπό της είναι διεύθυνση και είναι παρόν σε κάθε γωνία.


Ο γίγαντας του διαδικτύου καταλαμβάνει τριάντα κτίρια και προσελκύει επισκέπτες από ολόκληρο τον κόσμο. Την μέρα της επίσκεψης της Sophie, μια ομάδα ιαπώνων φοιτητών πόζαρε μπροστά από ένα κάπως παράξενο όχημα με προσαρμοσμένη κάμερα στην οροφή του, που έχει κάνει το γύρο του κόσμου. Τέτοια οχήματα έχουν χαρτογραφήσει ολόκληρο τον πλανήτη βοηθώντας μας έτσι να προσανατολιζόμαστε.

Πολλοί νέοι ονειρεύονται να δουλέψουν στην έδρα της Google, στο Mountain View. Η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή, με beach volley, μικρά σκιερά μπαρ, δωρεάν γεύματα. Νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε ένα κλαμπ διακοπών. Οι υπάλληλοι, που ονομάζονται «γκούγκλερ», είναι οι περισσότεροι κάτω των τριάντα ετών και φαίνονται πολύ ευτυχισμένοι. Όταν η Sophie επιχείρησε να τους μιλήσει, όλοι διακριτικά απέφυγαν να της απαντήσουν.

Εκείνη την ημέρα υπήρχαν και παντού παιδιά. Ήταν η μέρα, που οι εργαζόμενοι μπορούσαν να φέρουν τα παιδιά τους στη δουλειά. Για αυτή την ιδιαίτερη μέρα με τα παιδιά των «γκούγκλερ», είχαν προβλεφθεί όλα. Παιχνίδια, υπαίθριες δραστηριότητες για να τιμηθεί η Google και φυσικά, φωτογραφίες για σουβενίρ. Έτσι χτίζει το μύθο της η αμερικάνικη εταιρεία.



Για να μας πείσουν ότι η ατμόσφαιρα είναι εξίσου «κουλ», όπως έξω έτσι και μέσα,
η Google ανέβασε στο YouTube ορισμένα βίντεο, που δείχνουν δωρεάν καφετέρια, γυμναστήριο,
πολυθρόνα για μασάζ, επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι κ.ά.. Με λίγα λόγια, δείχνουν τον ιδανικό χώρο για εργασία.



Googlitude

Κάθε μήνα, η εταιρεία προσλαμβάνει δεκάδες νέους υπαλλήλους. Όμως, δεν μπορούν να γίνουν όλοι «γκούγκλερ». Η εταιρεία δέχεται δυόμισι εκατομμύρια βιογραφικά το χρόνο και προσλαμβάνει κατά μέσο όρο, 7.000. Είναι πολύ απαιτητική και η επιλογή είναι ανηλεής.

Ο David Bizer είναι πρώην κυνηγός κεφαλών της Google. Επί επτά χρόνια, αυτός ο αμερικανός συμμετείχε στην πρόσληψη 5.000 υπαλλήλων στην Ευρώπη. Για να αντιληφθούμε τις μεθόδους πρόσληψης αυτού του γίγαντα, μας εξηγεί ότι προτού αποφασίσουν αν είστε κατάλληλοι για την Google θα πρέπει να περάσετε από οκτώ συνεντεύξεις. Συχνά, ακόμα περισσότερες.

IMAGE DESCRIPTIONΚάποτε είχαμε έναν υποψήφιο για μία θέση στο μάρκετινγκ, που πέρασε 21 συνεντεύξεις.
Φυσικά, αυτή ήταν ακραία περίπτωση.

Το άσχημο όμως της ιστορίας ήταν ότι στο τέλος έπρεπε να τον καλέσω, για να του πω ότι είχε απορριφθεί.

David Bizer

Η Google θέλει να προσλαμβάνει τους πιο δημιουργικούς με τα περισσότερα πτυχία. Αυτούς που θα κάνουν τη διαφορά διαθέτοντας ένα εντυπωσιακό προτέρημα, το «Googlitude», το οποίο ουσιαστικά σημαίνει: «Τι εντυπωσιακό έχετε κάνει στη ζωή σας;».

Δεν αρκεί να πουν, «μου αρέσουν τα ταξίδια, η ιστιοπλοϊα», αλλά, «έμαθα ιστιοπλοΐα όταν ήμουν πέντε χρονών», «ήμουν σε ομάδα, έπαιρνα μέρος σε αγώνες και ήμουν καλός», «έπαιρνα μέρος σε εθνικές ρεγκάτες», «πήρα βραβεία». Για αυτό το επίπεδο έντασης συζητάμε.

Tο «Googlitude» δημιουργήθηκε από τους ιδρυτές με ένα σκοπό: Να επιλέγονται εκείνοι, που είναι ικανοί να τα δώσουν όλα για την Google.

Αυτός που γνωρίζει τα περισσότερα για το «Googlitude» βρίσκεται τώρα σε ένα εστιατόριο, τριάντα χιλιόμετρα από την έδρα του κολοσσού. Ο Charlie Ayers είναι θρύλος για τους «γκούγκλερ». Ήταν ο άνθρωπος πίσω από την καφετέρια της Google και αυτός που εκμεταλλεύεται όλα τα εστιατόρια της Silicon Valley. Αυτό που συνέβαλε στην επιτυχία της κουζίνας του, ήταν τα μικρά πιάτα του, εφάμιλλα των μεγάλων εστιατορίων με τοπικά, βιολογικά προϊόντα.

Έφτιαχνε ελαφρά κυρίως πιάτα με πολλά λαχανικά και μανιτάρια, καλά για την υγεία, που δεν θα μόλυναν τα σώματα των εργαζόμενων, ώστε να παραμένουν συγκεντρωμένοι όλη τη μέρα. Τέτοια πιάτα πίστευε ότι ήταν καλύτερα από κάποια βαριά πιάτα, που θα προκαλούσαν υπνηλία. Έφτιαχνε μενού για να αυξάνει την παραγωγικότητα. Η καλή σίτιση των εργαζομένων για να δουλεύουν περισσότερο είναι ένα συστατικό της επιτυχίας, που η Google ανακάλυψε νωρίς. Ο Charlie ήταν από τους πρώτους, που προσέλαβαν οι ιδρυτές.

IMAGE DESCRIPTIONΟ Λάρι (σ.σ. Πέιτζ) μου είχε πει να αναρτώ το μενού την τελευταία στιγμή, ώστε οι εργαζόμενοι να τρώνε στο εστιατόριο, γιατί οι υπάλληλοι κοστίζουν ακριβά. Αν έχουν πολύ χρόνο και βγαίνουν έξω για το γεύμα τους, η παραγωγικότητα δεν θα ανέβει.

Έτσι, το μενού ήταν καθημερινά η έκπληξη του σεφ.

Charlie Ayers

Αυτό λειτούργησε τόσο καλά, ώστε η καφετέρια της Google σύντομα έγινε μέρος της καθημερινότητας των υπαλλήλων. Οι πρώην υπάλληλοι ακόμα τη θυμούνται σαν χθες.


Δεν υπάρχουν όρια
μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής


Ο Christophe Pépin είναι ένας πρώην «γκούγκλερ». Επί επτά χρόνια εργαζόταν στο τμήμα πωλήσεων της Google. Σήμερα, δείχνει με υπερηφάνεια το άλμπουμ με τα σουβενίρ του. Κατάλαβε απόλυτα τα πλεονεκτήματα τού να δουλεύεις στην εταιρεία και το πώς επηρεάζει τους υπαλλήλους:

IMAGE DESCRIPTIONΗ μαγεία του συστήματος είναι ότι δεν αντιλαμβάνεσαι πως τα δίνεις όλα. Κάνοντας ένα διάλειμμα μισής ώρας για να ξεκουραστεί το σώμα παίζοντας ποδοσφαιράκι ή Playstation με τους συναδέλφους, επιστρέφεις στη δουλειά και τα δίνεις όλα.

Στην καφετέρια, οι υπάλληλοι τρώνε συχνά με τους δικούς τους, ακόμα και τα βράδια. Στην Google δεν υπάρχουν όρια μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής.

Η ιδέα τού να προσφέρουν το δείπνο σημαίνει, «δεν θα σου λείψει η οικογενειακή ζωή», αν έχεις οικογένεια. Οπότε, τους λες να έρθουν, τρώτε μαζί, τους αποχαιρετάς, τα παιδιά και η οικογένειά επιστρέφουν στο σπίτι και αν έχεις δουλειά, συνεχίζεις και είσαι χαρούμενος γιατί είδες στα παιδιά σου πριν πέσουν για ύπνο. Δουλεύεις ικανοποιημένος και επιστρέφεις σπίτι ικανοποιημένος και στο τέλος, όλοι είναι ικανοποιημένοι. Τόσο απλό!

Christophe Pépin

Η καφετέρια δεν είναι απλώς το εστιατόριο της εταιρείας. Σε βίντεο που έχουν ανεβάσει στο YouTube φαίνεται πως οι υπάλληλοι δεν διστάζουν να δημοσιοποιήσουν τη ζωή τους. Κάποια στιγμή, η ζωή στην Google γίνεται η ίδια η ζωή, ένας τρόπος ζωής. Και το χρησιμοποιούν αυτό μακροπρόθεσμα.


Στρες, κόπωση, παραγωγικότητα

Η είσοδος στη Google είναι είσοδος σε μια νέα οικογένεια. Όμως, για όσους έχουν οικογένεια, όπως ο Christophe, αυτό μπορεί να γίνει δύσκολο. Η κουλτούρα της εταιρείας άρχισε να «βαραίνει» την οικογένειά του. Μετά από επτά χρόνια, αποφάσισε να αποχωρήσει, για να ασχοληθεί περισσότερο με τα παιδιά του.

Η «Googlitude» δεν ταιριάζει σε όλους και όσοι δεν μπορούν να ενσωματωθούν βλέπουν σύντομα την έξοδο. Αυτό συνέβη σε έναν πρώην υπάλληλο, που λέει τι του είπε ο διευθυντής του την ημέρα της απόλυσης: «Είσαι πολιτισμικά ασύμβατος και δεν μπορείς να συνεχίσεις». Αργότερα σκέφτηκε ότι το πολιτισμικά συμβατός σημαίνει, «δεν ταιριάζεις στο καλούπι», ότι δεν είσαι ευθυγραμμισμένος με την κουλτούρα της Google.

Είναι το ίδιο που συναντάμε στην Disney, την Apple και άλλες. Πρέπει να γίνεις ένα με το DNA της εταιρείας και να βγεις από το «κουτί» σου. Δεν πρόκειται για σέκτα, αλλά έχεις την αίσθηση μιας αόρατης, μα πολύ ισχυρής δύναμης.


Αυτή η κουλτούρα της «Googlitude» έχει κατηγορηθεί από πολλούς πρώην υπαλλήλους σε ένα ιστολόγιο. Οι περισσότεροι το έκαναν ανώνυμα. Στρες, κόπωση, παραγωγικότητα. Αυτές οι αναρτήσεις καταστρέφουν την εικόνα της τέλειας εταιρείας: «Τα πλεονεκτήματα που μας προσφέρουν, είναι μια ψευδαίσθηση. Σε κάνουν να μένεις στη δουλειά και να γίνεσαι πιο παραγωγικός. Δεν ξέρω αν η Google προσλαμβάνει εργασιομανείς ή αν τους κάνει εργασιομανείς».

Ένας από τους πρώην «γκούγκλερ» που τολμά να υπογράψει, είναι ο Joe Cannella, ο οποίος εγκατέλειψε την Google πριν από πέντε χρόνια, μετά από εργασία εννέα ετών.

IMAGE DESCRIPTIONΗ ζωή μου είχε γίνει ένα με την Google. Ήμουν ένας «γκούγκλερ» που έτρωγα στην Google, φορούσα τα μπλουζάκια της Google. Η Google είχε γίνει η νέα μου οικογένεια. Το να πηγαίνω στο γραφείο ήταν σαν να επιστρέφω στο σπίτι. Δούλευα συνεχώς, έστελνα e-mail στις 02:00 ή 03:00. Ήταν σα δεύτερη φύση μου.

Στη Google η κουλτούρα της εταιρείας είναι δυνατή και συμπαθητική και όποιος δεν προσέχει μπορεί να χάσει την ταυτότητά του.

Όμως, μετά από εννέα χρόνια, κατέρρευσα. «Κάηκα», επειδή ήμουν συνέχεια συνδεδεμένος. Αυτό που διαφέρει στην Google, είναι πως δεν το βλέπεις να έρχεται. Γιατί, όλοι λένε ασταμάτητα ότι θα είναι τρέλα να εγκαταλείψεις μια τόσο εκπληκτική εταιρεία. Δεν μπορούσα να αντιληφθώ ότι μπορώ να έχω ζωή έξω από την Google.

Joe Cannella

Τώρα ξεκίνησε μια νέα ζωή. Ο πρώην εργένης έγινε πατέρας για πρώτη φορά. Άρχισε να ζει χωρίς την Google και μακριά από την παλιά του δουλειά ως πωλητής.


Κλικ σε δημοπρασία

Ανάμεσα στους 54.000 «γκούγκλερ» υπάρχουν πολλοί προγραμματιστές, αλλά και πολλοί πωλητές που πουλούν διαφήμιση. Η μηχανή αναζήτησης είναι δωρεάν, αλλά η Google κερδίζει από τη διαφήμιση, που αποτελεί το 90% των εσόδων της.

Επιστροφή στο Παρίσι και η Sophie πηγαίνει σε μια επιχείρηση που πουλάει ρούχα. Οι μπλούζες, τα γιλέκα και τα φορέματα είναι γνωστών σχεδιαστών, που ο Ρενό πουλάει μισοτιμής στο ηλεκτρονικό του κατάστημα. Το κύριο εμπόρευμά του είναι τα φορέματα. Για να τα προωθήσει στο διαδίκτυο χρησιμοποιεί ένα απλό και αποδοτικό μέσο, τη διαφήμιση μέσω Google.

Όταν πληκτρολογήσεις «μαύρο φόρεμα σε έκπτωση», η σελίδα του βγαίνει στην κορυφή των αναζητήσεων για διαφήμιση και ξεχωρίζει με το «Ad» σε πορτοκαλί πλαίσιο. Για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα έπρεπε να αγοράσει τις λέξεις «μαύρο, φόρεμα, έκπτωση» και τους συνδυασμούς τους έναντι αμοιβής από την Google. 20 λεπτά το κλικ μπορεί να μη φαίνονται πολλά, μόνο που η τιμή αλλάζει συνεχώς, αφού οι λέξεις πωλούνται σε δημοπρασία. Ο υψηλότερος πλειοδότης κερδίζει την υψηλότερη θέση στη Google. Δεν είναι ο μόνος που θέλει να χρησιμοποιήσει το συνδυασμό «μαύρο, φόρεμα, έκπτωση», αλλά υπάρχουν κι άλλοι ανταγωνιστές. Έτσι, προσπαθεί να διατηρεί συνεχώς την πρώτη θέση.

Εντελώς τυχαία, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η Google ενημέρωσε τον Ρενό ότι η προσφορά του ήταν ανεπαρκής για να παραμείνει στην κορυφή των αποτελεσμάτων. Έτσι, για να κρατήσει την πρώτη θέση η ιστοσελίδα του θα πρέπει να πληρώσει 25 λεπτά το κλικ. Το ίδιο συμβαίνει για κάθε λέξη που αγοράζει. Πάνω από 60.000 μηνιαίως με δεκάδες διαφορετικούς συνδυασμούς. Ο Ρενό πρέπει να πλειοδοτεί υψηλότερα καθημερινά.

Αυτό το σύστημα δεν μοιάζει με την κανονική δημοπρασία, όπου βλέπουμε τους πλειοδότες, ξέρουμε πόσοι είναι και περίπου ως πού θα φτάσουν. Εδώ δεν ξέρουμε. Δεν ξέρουμε αν οι πλειοδότες είναι δέκα, δεν έχουμε ιδέα, μόνο η Google το γνωρίζει. Όλα είναι ασαφή κι ο καθένας κάνει εικασίες για να είναι στη θέση που επιθυμεί.

Αυτός ο επιχειρηματίας πληρώνει 300.000 ευρώ το χρόνο στην Google, το μισό προϋπολογισμό του για το μάρκετινγκ. Αυτές οι λέξεις αποφέρουν πολλά δισεκατομμύρια το χρόνο στην αμερικάνικη εταιρεία. Εκατομμύρια ιστοσελίδες διαφημίζονται στη μηχανή, όμως, ο γίγαντας του διαδικτύου θέλει να προχωρήσει περισσότερο και να κερδίσει επίσης το εμπόριο της γειτονιάς. Για να το πετύχει, εφηύρε μια αποδοτική τεχνική, που δεν κοστίζει ούτε λεπτό.


Τα μαγαζιά της γειτονιάς

Όταν ο Έρικ πηγαίνει στα μαγαζιά, δεν το κάνει για να χαζέψει βιτρίνες ή να ψωνίσει, αλλά για να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Ο Έρικ είναι φωτογράφος της Google για τις εικονικές επισκέψεις. Φωτογραφίζει το εσωτερικό των καταστημάτων για εικονικές επισκέψεις, που επιτρέπουν στους επισκέπτες να δουν το χώρο προτού τον επισκεφτούν. Τους επιτρέπεται να ανακαλύπτουν την ατμόσφαιρα από τον υπολογιστή τους.

Ένα εστιατόριο, για παράδειγμα, βρίσκεται ήδη στη μηχανή αναζήτησης. Τηλέφωνο, διεύθυνση, όλα είναι εγγεγραμμένα και η Google το έκανε δωρεάν, όπως για κάθε κατάστημα. Μια εικονική επίσκεψη ίσως φέρει περισσότερους επισκέπτες, όμως, αυτή η συμπληρωματική υπηρεσία είναι επί πληρωμή. Ένα μέσο εστιατόριο πρέπει να υπολογίζει περίπου 400 ευρώ. Τα χρήματα δεν θα μπουν στην τσέπη της Google, αλλά του Έρικ. Ο στόχος είναι η προσέγγιση των μικρών επιχειρήσεων με διακριτικότητα. Με αυτό τον τρόπο η Google κερδίζει γιατί έχει «πρέσβεις» που θα την παρουσιάσουν και θα την εισάγουν στο τοπικό εμπόριο.

Αυτός ο ανεξάρτητος φωτογράφος είναι εδώ και πέντε χρόνια πρέσβης της Google. Κάθε εβδομάδα περιδιαβαίνει στους δρόμους της περιοχής για να πείσει τους εμπόρους. Τα επιχειρήματά του βρίσκουν ανταπόκριση.

Ξαναβρίσκουμε τον Έρικ σε ένα τουριστικό ξενοδοχείο. Για να ολοκληρώσει την εικονική του επίσκεψη, τραβάει χίλιες περίπου φωτογραφίες των καλύτερων σημείων. Σε λίγες εβδομάδες, η εικονική επίσκεψη θα μπει στην Google.

Για μια επίσκεψη στο ξενοδοχείο με μερικά κλικ, η διευθύντρια του ξενοδοχείου πλήρωσε 750 ευρώ στον Έρικ. Ούτε ένα λεπτό για την Google, μα η μηχανή κερδίζει με άλλους τρόπους.

Η εικονική επίσκεψη είναι ένας καλυμμένος τρόπος για την Google, για να γνωρίσει τις επιχειρήσεις και να τους πουλήσει κάποιο προϊόν. Η Google θα κερδίσει αργότερα χρήματα με την πώληση των διαφημίσεων.

Μετά τη δημοσίευση αυτής της εικονικής επίσκεψης, η διευθύντρια θα λάβει ένα e-mail από την Google. Μια προσφορά για μείωση 75 ευρώ για διαδικτυακή διαφήμιση.


Χειραγώγηση αποτελεσμάτων

Πλέον, η Google έχει βρει κι άλλο τρόπο για να κερδίζει χρήματα. Δημιουργώντας τις δικές της υπηρεσίες Google Shopping και Google Flights με σύγκριση τιμών, που λειτουργεί ως άμεσος ανταγωνισμός προς τις υπάρχουσες ιστοσελίδες.

Για τον Jean-Pierre Nadir, ιδιοκτήτη του «Easyvoyage», η Google έχει εξελιχθεί στο χειρότερο εχθρό του. Ο Jean-Pierre βοηθάει τους ανθρώπους να ταξιδέψουν στον κόσμο. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια έχει μια εταιρεία σύγκρισης πτήσεων και ξενοδοχείων. Η ιστοσελίδα του βρίσκεται υπό πλήρη ανακατασκευή. Ελπίζει να προσελκύσει νέους πελάτες με τις νέες φωτογραφίες του. Όμως, τον τελευταίο καιρό, έχει χάσει πολλούς. Αναγκάστηκε επίσης να απολύσει είκοσι υπαλλήλους. Και όλα αυτά, εξαιτίας της Google.

IMAGE DESCRIPTIONΑν για παράδειγμα αναζητούμε μία πτήση από Παρίσι για Καζαμπλάνκα,
θα βρούμε πρώτα τρία αποτελέσματα από διαφημιστικούς σκοπούς,
ενώ στο πλάι τα κοινά αποτελέσματα και στο κέντρο τα αποτελέσματα της Google Flights.

Jean-Pierre Nadir, ιδιοκτήτης του «Easyvoyage».

Μετά την εμφάνιση της Google Flights, η ιστοσελίδα του Jean-Pierre εμφανίζεται στο κάτω μέρος, πολύ χαμηλότερα από όσο βρισκόταν παλιότερα. Γιατί είμαι τόσο σοβαρό αυτό; Γιατί έχει χάσει 30% από αυτές τις συγκεκριμένες πτήσεις.

Αυτό που θυμώνει τον Jean-Pierre είναι η σύγκριση τιμών της Google, που είναι πάντα στην κορυφή, παρότι οι τιμές της δεν είναι απαραίτητα οι καλύτερες. Για να το αποδείξει, κάνει μία σύγκριση με την ιστοσελίδα του. Η καλύτερη τιμή που δίνει η Google για κάποια πτήση είναι 237 ευρώ. Αν κάνουμε μια έρευνα στο «Easyvoyage» βλέπουμε αμέσως πως η φθηνότερη πτήση είναι με 164 ευρώ και προσφέρεται από την «Voyages SNCF». Η πτήση που προτείνει η Google είναι 73 ευρώ ακριβότερη από τη δική του.

Εδώ αποδεικνύεται περίτρανα ότι αποφασίζουν να μπουν οι δικές τους υπηρεσίες στην κορυφή άσχετα αν οι ανταγωνιστές δίνουν καλύτερη προσφορά. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Η Google χειραγωγεί τα αποτελέσματα, για να προβάλλει τις υπηρεσίες της έναντι των ανταγωνιστών της.

Αυτή είναι η απόδειξη όσων λέει ο Jean-Pierre. Μαζί με άλλες ιστοσελίδες κατέθεσαν παράπονα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για να καταγγείλουν τις μεθόδους της αμερικάνικης εταιρείας που διεκδικεί το 90% της ευρωπαϊκής αγοράς.

Οι αντίπαλοι της Google κατάφεραν να ακουστούν. Πέντε χρόνια μετά τα πρώτα παράπονα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκίνησε μια επίσημη διαδικασία κατηγορώντας τη για κατάχρηση κυριαρχίας. Το πλήγμα ήταν βαρύ για την αμερικάνικη εταιρεία.

Η Margrethe Vestager, πρώην δανή υπουργός, είναι Επίτροπος σε θέματα ανταγωνισμού. Έχει αναλάβει διάφορες ιδιαίτερα ευαίσθητες υποθέσεις. Ανάμεσα στους επείγοντες φακέλους που βρήκε όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της, ήταν οι φάκελοι για την Google.

Οι πάνω από τριάντα καταγγελίες σε δύο μήνες την εξόργισαν. Ο αμερικάνικος κολοσσός δεν σεβόταν τους νόμους περί ανταγωνισμού της Ευρώπης.

IMAGE DESCRIPTIONΔεν είναι πρόβλημα μεγέθους. Μπορείς να είσαι επιτυχημένος, να δημιουργήσεις πολλές θέσεις, αλλά στην Ευρώπη απαγορεύεται να χρησιμοποιείς τους μύες σου και το βάρος σου για να κάνεις κατάχρηση της κατάστασης.

Το πρόβλημα με την Google είναι πως χρησιμοποιεί την κυρίαρχη θέση της στην αγορά, για να προωθεί τις δικές της υπηρεσίες. Έτσι, ο καταναλωτής δεν λαμβάνει τα πιο αξιόπιστα αποτελέσματα.

Margrethe Vestager, Επίτροπος σε θέματα ανταγωνισμού.

Με φήμη σκληρής, η Επίτροπος είναι αποφασισμένη να προχωρήσει ως το τέλος. Όμως, η διαδικασία αυτή μπορεί να διαρκέσει χρόνια. Η Google κινδυνεύει να πληρώσει ποσό ίσο με 10% των κερδών της, δηλαδή, 6 δις ευρώ.


Φοροδιαφυγή

Οι Βρυξέλλες έχουν κι αυτές στο στόχαστρό τους τις οικονομικές πρακτικές της αμερικάνικης εταιρείας. Στο Δουβλίνο, στην Ιρλανδία, η Google μειώνει τους φόρους της χάρη σε ένα πανέξυπνο σύστημα.

Πριν από τριάντα χρόνια κανείς δεν φανταζόταν αυτή τη γειτονιά του Δουβλίνου. Σήμερα, είναι το νέο βασίλειο της υψηλής τεχνολογίας.
Μοναδικού σχεδιασμού ουρανοξύστες έχουν εμφανιστεί κι ανάμεσά τους, ένα τεράστιο κτίριο με τα χρώματα της Google.


Η αμερικάνικη εταιρεία εγκαταστάθηκε εδώ πριν από δεκαπέντε χρόνια κι έχει προσλάβει 2.500 υπαλλήλους. Τι κάνουν όμως στο Δουβλίνο; Όταν τους ρώτησε η Sophie έξω από τα γραφεία της Google, ήταν δύσκολο να πάρει μια απάντηση. Κανένας από τους εργαζόμενους δεν ήθελε να μιλήσει, η δε ασφάλεια του κτιρίου σύντομα διέκοψε τη συνομιλία τους και τους απαγόρευσε να παίρνουν πλάνα ακόμα και στο πεζοδρόμιο.

Γιατί η Google τιμολογεί τη διαφήμιση από την Ιρλανδία; Την απάντηση τη βρίσκουμε στο Trinity College, όπου διδάσκει ο διακεκριμένος καθηγητής Οικονομικών dr. James Stewart. Ο καθηγητής κρατάει ένα πολύτιμο έγγραφο, τον ετήσιο ισολογισμό της Google Ireland. Τα σύνολα προκαλούν ίλιγγο. Πάνω από 17 δις ευρώ το 2013.

IMAGE DESCRIPTIONΗ Google Ireland εξυπηρετεί πελάτες στη Γαλλία, στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γερμανία.

Συνεπώς, όλα τα έσοδα της ιρλανδικής θυγατρικής προέρχονται από διαφημίσεις σε ευρωπαϊκές χώρες.

Γι΄ αυτό η Google Ireland είναι η κύρια πηγή εσόδων του ομίλου εκτός των ΗΠΑ.

Dr. James Stewart, καθηγητής Οικονομικών στο Trinity College.

Η Google επέλεξε την Ιρλανδία ως την κύρια πηγή εσόδων της, γιατί επωφελείται από ένα ευεργετικό οικονομικό σύστημα, που ονομάζεται «Double Irish». Πρόκειται για ένα σχετικά πολύπλοκο σύστημα, όμως εξηγεί ο dr. Stewart: «Η Google Ireland διοχετεύει ένα μεγάλο μέρος των 17 δις σε μια άλλη εταιρεία, τη Holding Google Ireland, που διατηρεί το δικαίωμα των ερευνών. Αυτή η εταιρεία έχει διπλή διεύθυνση, στην Ιρλανδία, αλλά και στις Βερμούδες, όπου η φορολογία είναι 0%. Έτσι, στο σύνολο των εσόδων η Google έχει ένα πολύ μικρό ποσοστό φορολογίας».

Double Irish σημαίνει μια εταιρεία με διεύθυνση σε δύο χώρες. Χάρη σε αυτή την οικονομική διευκόλυνση, που είναι νόμιμη, η φορολογία της Google στην Ευρώπη είναι μόνο 2,4%, δηλαδή δέκα φορές χαμηλότερη από το μέσο όρο. Η Google εξοικονόμησε πάνω από 3 δις από το 2007. Ένα τεράστιο έλλειμμα για πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Απέναντι στην πίεση από τις ευρωπαϊκές χώρες η Ιρλανδία υποχώρησε και κατάργησε το Double Irish. Έτσι, η Google δεν μπορεί πλέον να μεταφέρει τα κέρδη της σε έναν οικονομικό παράδεισο. Της έδωσαν πέντε χρόνια προθεσμία, προκειμένου να συμμορφωθεί.

Για τις εταιρείες που μάχονται τη φοροδιαφυγή των πολυεθνικών, το τέλος του Double Irish δεν είναι αρκετό.

Οι εταιρείες πρέπει να καταβάλλουν φόρους στις χώρες που λειτουργούν, εκεί όπου κερδοφορούν. Χωρίς οικονομική εναρμόνιση στην Ευρώπη, η Google μπορεί να συνεχίσει να τιμολογεί τις διαφημίσεις από τις χώρες όπου η φορολογία είναι χαμηλότερη.



Big Brother Google

Η Google δεν αναπτύχθηκε μόνο χάρη στη φοροδιαφυγή της. Αναπτύχθηκε επίσης, γιατί γνωρίζει πολλά για εμάς. Είναι μια μηχανή απόλυτα δωρεάν. Ως αντάλλαγμα, γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια για μας και μας αποστέλλει ακόμα πιο στοχευόμενες διαφημίσεις.

Ακόμα κι όταν φροντίζει την κόρη του ο Πεζβάν, που ζει στα περίχωρα του Παρισιού, έχει πάντα το τηλέφωνό του πάνω του. Μπορεί να βλέπει φωτογραφίες από το άλμπουμ των διακοπών του με το σημείο λήψης εντοπισμένο, το πρόγραμμα του ταξιδιού, την ημερομηνία της κάθε φωτογραφίας. Όλα εμφανίζονται. Όμως, ο Πεζβάν δεν έκανε τίποτα, η Google δημιούργησε μόνη της το άλμπουμ: «Όταν το πρωτοείδα σκέφτηκα, "τι είναι πάλι αυτό;". Όταν το περιεργάστηκα, αποφάσισα ότι ήταν ενδιαφέρον και έπαψε να με ενοχλεί».

Χάρη σε μία εφαρμογή που δημιούργησε η Google, ο Πεζβάν είναι συνεχώς εντοπισμένος. Η εταιρεία γνωρίζει πάντα πού βρίσκεται και μπορεί να του πεί πότε να φύγει για το ραντεβού του: «Είναι πρακτικό, γιατί ξέρει πού είναι το ραντεβού μου και προετοιμάζει τις οδηγίες. Γνωρίζει τα μποτιλιαρίσματα και μου λέει ποτέ να ξεκινήσω».

Προτού φύγει, αφήνει ένα φωνητικό μήνυμα στην Google:

Google, θύμισέ μου να βγάλω τα σκουπίδια επιστρέφοντας.

─ Θα ενημερωθείτε για την ακόλουθη διεύθυνση: Σπίτι. Επιθυμείτε αποθήκευση;

─ Ναι.


Ο Πεζβάν δεν χρειάζεται να ορίσει την ώρα. Η αμερικάνικη εταιρεία γνωρίζει τη διεύθυνση σπιτιού και εργασίας. Συνεπώς, ξέρει πότε ακριβώς θα επιστρέψει: «Έτσι, μόλις επιστρέψω σπίτι, θα το καταλάβει και θα μου θυμίσει να βγάλω έξω τα σκουπίδια».

Η Google μπορεί να τα κάνει όλα αυτά, επειδή γνωρίζει όλα τα στοιχεία του Πεζβάν. Τις επαφές του, τη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τις φωτογραφίες του, την ατζέντα του. Πρόκειται για έναν πολύ αδιάκριτο γραμματέα, που τον ενημερώνει ακόμα και στο χώρο εργασίας του: «Έχω ένα γεύμα εργασίας. Με ενημερώνει για τον τόπο, την ώρα, ακόμα και τη στάθμευση αν και ουδέποτε ενημέρωσα την Google ότι θα πάω με το αυτοκίνητο. Τα υπολόγισε μόνη της χωρίς εγώ να κάνω τίποτα. Η Google γνωρίζει πολλά για μένα, τι πρόκειται να κάνω και οφείλω να πω ότι είναι λίγο τρομακτικό».

Τρομακτικό, ναι. Επειδή είναι εντοπισμένος ο Πεζβάν έχει δώσει πολλές πληροφορίες στην εταιρεία. Για να βεβαιωθούμε, αρκεί να δούμε τον Google λογαριασμό του. Η Google γνωρίζει όλες τις αναζητήσεις του εδώ και χρόνια. Έχει αποθηκεύσει τις 3.330 φωτογραφίες του, τα 86.709 ηλεκτρονικά μηνύματά του και τις μετακινήσεις του ανά ημέρα και ώρα. Μπορεί επίσης να αναπαράγει κάθε διαδρομή του με απόκλιση μέτρου.



Συλλογή προσωπικών δεδομένων παιδιών

Τι κάνει η Google με αυτά τα δεδομένα; Για πόσο καιρό αποθηκεύονται; Σχετικά με αυτό, οι κανόνες απορρήτου είναι λίγο ασαφείς. Η CNIL, η Εθνική Επιτροπή Προσωπικών Δεδομένων της Γαλλίας, επέβαλε πρόστιμο 150 χιλιάδων στη Google. Ένα χρόνο αργότερα η Google τροποποίησε, ανεπαρκώς όμως, τις πρακτικές της ως προς τη γαλλική και την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Και συνεχίζει ακόμα παραπέρα. Πλέον, συλλέγει ακόμα και δεδομένα παιδιών.

Στο λύκειο της πόλης Αλμπί, μία ώρα από την Τουλούζη, οι περισσότεροι μαθητές είναι αφοσιωμένοι στα smartphone τους και σερφάρουν στην Google, φυσικά. Εδώ όμως, η Google δεν σταματάει στην πόρτα της τάξης. Ο Λιονέλ Μπρεν διδάσκει Πληροφορική στην τελευταία τάξη. Εδώ και μερικά χρόνια άλλαξε εντελώς τον τρόπο διδασκαλίας του. Για τις ασκήσεις τους οι μαθητές δεν χρησιμοποιούν πλέον χαρτί. Ο καθηγητής έχει τοποθετήσει ένα έγγραφο στον υπολογιστή. Κάθε μαθητής μπορεί να κάνει αμέσως την άσκησή του. Και όλα αυτά χάρη σε μια εφαρμογή της Google για τα σχολεία. Η παράδοση της εργασίας είναι πανεύκολη, αρκεί ένα κλικ. Ο καθηγητής δέχεται όλες τις εργασίες στον υπολογιστή του. Μπορεί να τις διορθώσει και να κάνει παρατηρήσεις πολύ πιο γρήγορα απ΄ ό,τι σε ένα κομμάτι χαρτί. Είναι ένα καλό μέσο για να κερδίσει η Google τους μαθητές από νωρίς. Και όχι μόνο αυτό. Για να χρησιμοποιήσει αυτή την εφαρμογή, ο καθηγητής δημιούργησε ένα λογαριασμό στο Gmail για κάθε ένα μαθητή του, όπως ο Ζορίς.

Του ζητήσαμε να κοιτάξει το ιστορικό του λογαριασμού του. Έκπληξη! Η Google γνωρίζει κάθε μετακίνησή του εκτός σχολείου, τον αριθμό της πιστωτικής του και όσα ψώνισε με αυτή. «Είναι απίστευτο», λέει ο Ζορίς. «Δεν το περίμενα αυτό. Δεν ήξερα ότι αποθηκεύει τις πληρωμές και τις κινήσεις μου».

Η αλήθεια είναι πως ο Ζορίς είναι μόνιμα συνδεδεμένος στο Gmail χάρη στο Android τηλέφωνό του, που τον ακολουθεί παντού. Το χρησιμοποιεί για να αγοράζει παιχνίδια. Έτσι η Google γνωρίζει τι κάνει, όταν δεν βρίσκεται στο σχολείο.


Έτσι επωφελείται η Google, για να συλλέγει προσωπικά στοιχεία μαθητών. Και ο καθηγητής το γνωρίζει καλά αυτό:

IMAGE DESCRIPTIONΜε ενοχλεί το γεγονός ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις συλλέγουν πληροφορίες για τους νέους. Δεν είναι ωραίο.

Όμως, επί του παρόντος, η πλάστιγγα γέρνει υπέρ της χρήσης και γι΄ αυτό προτιμούμε να το χρησιμοποιούμε.

Λιονέλ Μπρεν, καθηγητής Πληροφορικής.

Αυτός ο καθηγητής αποφάσισε να εμπιστευτεί την Google. Και δεν είναι ο μόνος. Τριάντα εκατομμύρια μαθητές στον κόσμο χρησιμοποιούν σήμερα την Google στο σχολείο.

Υπάρχει δυνατότητα απενεργοποίησης των δραστηριοτήτων, των ερευνών και της τοποθεσίας, όμως αυτό δεν αρκεί πάντα. Στην Google υπάρχουν ίχνη που δεν διαγράφονται και μας ακολουθούν αν και ορισμένα θα θέλαμε να τα είχαμε ξεχάσει.


Δικαίωμα στη λήθη

Ο Νικολά επέλεξε να παραμείνει ανώνυμος στη δημοσιογραφική έρευνα και να γιατί. Όταν πληκτρολογεί το όνομά του στην Google, βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των αποτελεσμάτων με μια σειρά γυμνών φωτογραφιών του.

Αυτές οι φωτογραφίες βρίσκονται σε πολλές σελίδες και ιστολόγια. Βλάπτουν την εικόνα του και δεν του αρέσουν καθόλου. Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν πριν από τρία χρόνια. Σπούδαζε σε μια Οικονομική Σχολή κι έκανε μόντελινγκ για να κερδίζει τα προς το ζην. Έκτοτε, έχει απορριφθεί πολλές φορές ψάχνοντας για εργασία: «Έψαχνα δουλειά, έκανα αίτηση, έστειλα βιογραφικό, με κάλεσαν σε συνέντευξη και πήγε πολύ καλά. Λίγες βδομάδες αργότερα, έμαθα ότι απορρίφθηκα, γιατί εμφανίζομαι πολύ στο διαδίκτυο. Οι φωτογραφίες ήταν τολμηρές και αυτό προκαλούσε πρόβλημα».


Κάποια στιγμή βρήκε δουλειά. Ο εργοδότης του, του έδωσε μια ευκαιρία υπό έναν όρο: Να διαγραφεί από την Google. Έτσι, συμπλήρωσε μια αίτηση δικαιώματος στη λήθη, που είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο. Ουσιαστικά, ζήτησε από την Google να διαγράψει όλους τους συνδέσμους, που οδηγούν στο όνομά του. Είναι περίπου εκατό. Λίγες βδομάδες αργότερα πήρε την απάντηση. Ήταν αρνητική. Για την Google, ο Νικολά είναι μοντέλο κι αυτές οι φωτογραφίες μπορούν να τον βοηθήσουν να βρει δουλειά.

«Δεν είναι το επάγγελμά μου. Δεν μπορώ να μιλήσω με κανέναν στο τηλέφωνο, δεν μπορώ να στείλω e-mail. Η απόφαση είναι οριστική και δεν μπορώ να κάνω τίποτα».

Η υπόθεση του Νικολά δεν αποτελεί εξαίρεση. Η Google δέχεται περισσότερες από πεντακόσιες αιτήσεις καθημερινά και απορρίπτει τα τρία τέταρτα.

Έτσι, για να καθαρίσει το παρελθόν του στην Google, ο Νικολά επικοινώνησε με μια εξειδικευμένη εταιρεία.

Ο Μπερτράν Ζιράν είναι εδώ και τρία χρόνια επικεφαλής της εταιρείας. Η ειδικότητά τους είναι η αποκατάσταση της φήμης και αυτό δεν είναι εύκολο: «Οι φωτογραφίες δεν διαγράφονται, μα αυτό που μπορεί να γίνει είναι η Google να μην επιλέγει πλέον τις φωτογραφίες. Να εμφανίζει τις φωτογραφίες που επιλέγει ο χρήστης».

Για να γίνει αυτό, ζήτησε από τον Νικολά να του φέρει φωτογραφίες που φοράει περισσότερα ρούχα. Θα τις αναρτήσει σε ιστολόγια και θα δημιουργήσει ένα λογαριασμό Twitter και ένα online βιογραφικό. Σύντομα ο Νικολά θα έχει μια νέα ψηφιακή ταυτότητα στο Google.

Το περιεχόμενο που σήμερα του προκαλεί προβλήματα δεν θα εμφανίζεται στην πρώτη σελίδα, αλλά στη δεύτερη ή στην τρίτη.

Η τοποθέτηση της νέας ταυτότητας του Νικολά στη μηχανή αναζήτησης είναι η δουλειά κάποιων ειδικών. Όλο αυτό όμως, θα του κοστίσει πολύ ακριβά, πάνω από 4.000 ευρώ.

Ο Νικολά θα πρέπει να κάνει υπομονή. Περισσότερο από ένα μήνα μετά, τα νέα ιστολόγια φαίνονται στη σελίδα 2 της Google. Θα περάσουν όμως πέντε μήνες ώσπου να ανέβουν στην κορυφή στη θέση των γυμνών φωτογραφιών.

Για να ξεχαστεί, ο Νικολά είχε μια πιο φθηνή λύση. Να καταθέσει αίτημα στην Εθνική Επιτροπή Προσωπικών Δεδομένων, CNIL.

Η Ντανιελά Παρό είναι ελέγκτρια στη CNIL. Κάθε μήνα δέχεται παράπονα χρηστών του διαδικτύου, που η Google αρνήθηκε να σβήσει τα ίχνη τους.

Κάποιος αιτών είχε χάσει τις εξετάσεις του, γιατί βρισκόταν σε αστυνομικό τμήμα και δημοσιεύθηκε ένα άρθρο σχετικά με αυτό το λεπτό ζήτημα. Ο αιτών ζήτησε το όνομα του να σβηστεί από το ενοχλητικό άρθρο, γιατί δεν μπορούσε να βρει δουλειά. Δεν ήθελε να εμφανίζεται το άρθρο όταν πληκτρολογούταν το όνομά του. Αυτό απαίτησε η CNIL από την Google. Όμως, η διαγραφή δεν ήταν ολοσχερής. Ο σύνδεσμος διαγράφηκε από τη Γαλλία από την google.fr, αλλά όχι εκτός Ευρώπης από την google.com.

Η Google έχει πολύ καλή μνήμη.



Παροχή προσωπικών στοιχείων
σε Υπηρεσίες Πληροφοριών


Αυτό που είναι περισσότερο ανησυχητικό είναι ότι οι αμερικάνικες Υπηρεσίες Πληροφοριών δεν διστάζουν να μας κατασκοπεύσουν με τη βοήθεια των μηχανών. Η Sophie πήγε στο Λονδίνο για να συναντήσει ένα μέλος της Wikileaks, του οργανισμού που ίδρυσε ο Τζούλιαν Ασάνζ και έγινε είναι γνωστός από τη δημοσίευση εγγράφων που είχαν χαρακτηριστεί ως απόρρητα στις ΗΠΑ. Ένας άνδρας όρισε τη συνάντησή τους σε ένα κάπως απρόσμενο μέρος, στην Πρεσβεία του Εκουαδόρ. Υπό την απειλή απέλασης από τις ΗΠΑ για κατασκοπεία, ο Τζούλιαν Ασάνζ είχε βρει άσυλο εκεί.

Ο τότε εκπρόσωπός του, Kristinn Hrafnsson τον επισκεπτόταν κάθε βδομάδα.

Ο Kristinn, είναι πρώην δημοσιογράφος της ισλανδικής τηλεόρασης, ενώ μέχρι πρόσφατα ήταν εκπρόσωπος της Wikileaks για χρόνια. Είχε αναλάβει ένα δύσκολο και ευαίσθητο ρόλο.

Πριν έξι μήνες δέχτηκε μια έκπληξη στον Gmail λογαριασμό του. Η Google τον ενημέρωσε ότι παρέδωσε τα προσωπικά δεδομένα του Gmail του, στην αμερικάνικη Δικαιοσύνη.

IMAGE DESCRIPTIONΗ Δικαιοσύνη ζήτησε όλα τα e-mail του λογαριασμού μου. Τα υπάρχοντα, ακόμα και αυτά που διέγραψα.

Αυτό με σόκαρε. Είναι εισβολή στην ιδιωτικότητά μου.

Kristinn Hrafnsson, πρώην εκπρόσωπος της Wikileaks.

Αυτό εκτελέστηκε μετά από απαίτηση της αμερικανικής Δικαιοσύνης, γιατί κατηγορεί την Wikileaks για κατασκοπεία. Απαίτησε όμως, το αίτημα να παραμείνει μυστικό.

Η Google όταν ενημέρωσε τον Hrafnsson, είχε ήδη παραδώσει τα δεδομένα πριν από τρία χρόνια. «Αν είχα μάθει αμέσως για την παράδοση των δεδομένων», λέει ο Hrafnsson, «θα μπορούσα να είχα αμυνθεί αμέσως. Πιστεύω ότι η μυστικότητα αυτών των υποθέσεων είναι πολύ ανησυχητική. Η Δικαιοσύνη ζήτησε από το Twitter να μην αναφέρει τίποτα. Όμως το Twitter αρνήθηκε και με ενημέρωσαν αμέσως».

Πιστεύει ότι υπόθεσή του είναι προϊόν σύμπραξης της Google με τις Αρχές:

Η Google δηλώνει πως αντιστάθηκε στο αίτημα. Όμως, δεν αμύνθηκε ιδιαίτερα. Γνωρίζουμε σχετικά καλά αυτή την εταιρεία και πολύ καιρό μάλιστα. Είμαστε βέβαιοι ότι έκανε το παν για να διατηρήσει τις αγαθές της σχέσεις με τις αμερικάνικες Αρχές.

Kristinn Hrafnsson.

Ο Hrafnsson δεν είναι ο μόνος εμπλεκόμενος. Μόλις σε ένα χρόνο, 50.000 λογαριασμοί Gmail παραδόθηκαν στην Δικαιοσύνη και στην Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.


Υπάρχουν εναλλακτικές;

● Προσωπικά δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από παντού.

● Ίχνη δύσκολα να διαγραφούν.

● Λογαριασμοί Gmail που κατασκοπεύονται χωρίς ενημέρωση.

IMAGE DESCRIPTIONΓια να προστατέψουν την ιδιωτικότητά τους, ορισμένοι χρήστες του διαδικτύου έκαναν μια ριζική επιλογή, έπαψαν να χρησιμοποιούν την Google.

Ακόμα κι όταν παίζει μουσική η Αλεξία δεν αποχωρίζεται τον υπολογιστή. Όπως ο αδελφός της, ο Αντουάν, η Αλεξία είναι εθισμένη σε αυτόν. Όταν όμως πλοηγείται στο διαδίκτυο, έχει διαφορετικές συνήθειες από τους συνομηλίκους της. Όταν ανάβει τον υπολογιστή της, εμφανίζεται μια μικρή πάπια. Xάρη σε αυτή την πάπια, αυτή η φοιτήτρια Αγρονομίας μπορεί να κάνει όλες τις έρευνές της στο διαδίκτυο.

Αυτό που αρέσει στην Αλεξία είναι το σλόγκαν που εμφανίζεται στην πρώτη σελίδα: «Η μηχανή αναζήτησης, που δεν σας κατασκοπεύει». Αντίθετα από την Google, αυτή η μηχανή δεν καταγράφει το ιστορικό των αναζητήσεων: «Έχω δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. Όποιος θέλει να μάθει τι κάνω θα είναι σα να έχει βάλει μια κάμερα στο σαλόνι μου».


Για τα e-mail της, χρησιμοποιεί μια γαλλική υπηρεσία με ένα σύστημα προστασίας. Όταν στέλνει ένα μήνυμα, επιλέγει ένα εικονίδιο που υπάρχει με ένα λουκέτο. Λίγα λεπτά αργότερα, ο παραλήπτης λαμβάνει ένα ακατανόητο κείμενο. Είναι δυσανάγνωστο και δεν βγαίνει καμία πληροφορία. Για να το διαβάσει, πρέπει να εισάγει τον κωδικό που θα του δώσει. Με ένα κλικ, το μήνυμα αποκωδικοποιείται.

Αντίθετα όμως από την Google, η υπηρεσία δεν είναι δωρεάν. «Την Google την πληρώνουμε με τα δεδομένα μας χωρίς να γνωρίζουμε πώς θα χρησιμοποιηθούν», λέει η Αλεξία. «Τα δεδομένα μου όμως, αφορούν μόνο εμένα. Δεν θέλω να πουλήσω την ιδιωτική ζωή μου. Επέλεξα να πληρώνω με χρήματα. Δεν είναι τεράστιο ποσό. Είναι τρία ευρώ το μήνα και με αυτά τα τρία ευρώ το μήνα ξέρω ότι παραμένω η ιδιοκτήτρια των e-mail που ανταλλάσσω».

Υπάρχει όμως ένας τομέας που είναι ακόμα δεσμευμένος με την Google. Το τηλέφωνο. Η Αλεξία χρησιμοποιεί ένα κινητό με το σύστημα Android της Google. Έτσι, επιχειρεί να περιορίσει τα ίχνη της. Για τις μετακινήσεις της βρήκε μια εναλλακτική του Google Maps. Το Open Street Maps, μια εφαρμογή που δεν καταγράφει τις κινήσεις των χρηστών. Λειτουργεί πολύ καλά. Δεν υπάρχει για να πλουτίζει συλλέγοντας δεδομένα, αλλά για να διαθέτει χάρτες στους χρήστες.

Η Αλεξία και ο Αντουάν κατάφεραν σχεδόν να ζουν χωρίς την Google.

Σήμερα, πολλές μηχανές αναζήτησης ανταγωνίζονται η μία την άλλη, όπως οι γαλλικές Qwant και Framabee. Έτσι, πάντα μπορούμε να πάψουμε να χρησιμοποιούμε την Google.

Πού, όμως, θα σταματήσει η Google;

Η Google πάντα ηγείται με τρελές ιδέες, όπως τα αυτοκίνητα χωρίς οδηγούς, τη δημιουργία έξυπνων ρομπότ, τα διαδραστικά γυαλιά κ.ά..



Πηγή:
Sophie Roland: ««The hidden side of Google».



ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


3 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 45704

    21 Μαΐ 2018

    http://www.iefimerida.gr/news/417818/arhizei-i-efarmogi-toy-gdpr-tremoyn-ta-prostima-dimosies-arhes-kai-etairies

  • Bielidopoulos

    28 Απρ 2018

    Οι αλγόριθμοι της Google δουλεύουν 24/7 και προφανώς απαιτούν μεγάλη υπολογιστική ισχύ για να σαρώνουν τον τεράστιο όγκο δεδομένων του διαδικτύου. Για να ανταγωνιστεί κάποιος την Google ως μηχανή αναζήτησης θα πρέπει κυρίως να επενδύσει στην υπολογιστική ισχύ, παρά σε κάποιον μαγικό αλγόριθμο που βγάζει λαγούς από καπέλα. Εδώ η Google εξαφάνισε μηχανές αναζήτησης όπως Lycos, Altavista, Yahoo, πλέον δεν τις θυμάται κανείς και θα βρεθούν κάτι γαλλικές όπως Qwant και Framabee που θα την απειλήσουν; Ας είμαστε σοβαροί. Μια σύγχρονη μηχανή αναζήτησης απαιτεί γερές επενδύσεις στην υπολογιστική ισχύ, δεν αρκεί κάποιος ευφυής αλγόριθμος. Μια και τέθηκε το θέμα ας δούμε τί καπνό φουμάρουν οι εναλλακτικές λύσεις της πλάκας που προτείνονται στο τέλος του άρθρου.

    Shortly after the release, some observers expressed doubts about the nature of Qwant. According to them, Qwant may not really be a search engine but simply a website aggregating results of other search engines like Bing and Amazon, and that the \"Qnowledge Graph\" is based on Wikipedia. The company has rejected the reports and asserts that they do have their own Web crawler and used other search engines in their primary developmental phase only for semantic indexing related purposes. While respecting privacy, the terms of service state that these may be changed at any time: \"Qwant reserves the right to unilaterally modify these terms of service to adapt to the future developments of the site and/or its operation\".
    The early versions of Qwant copied many design cues from Google. In March 2017, news articles reported Qwant displays mainly search results from Bing, except in France and Germany, despite several commitments to be exclusively \"made in France\".
    https://en.wikipedia.org/wiki/Qwant#Criticism

    Εμ έτσι φτιάχνω και εγώ μια μηχανή αναζήτησης ναούμ..
    Και μετά διαφημίζω ότι δεν συλλέγω προσωπικά δεδομένα. ;)

  • Bielidopoulos

    27 Απρ 2018

    Έτσι είναι οι μεγάλες εταιρίες. Πληρώνουν τεράστιους μισθούς, αλλά το τίμημα είναι ότι τους ανήκεις. Αυτό ουσιαστικά είναι μέρος της σύμβασης εργασίας με την εταιρεία.
    Μένεις σε σπίτια φτιαγμένα από την εταιρεία, σε γειτονιά της εταιρίας, τρως την επιστημονικά σχεδιασμένη δίαιτα της εταιρίας, είσαι μια οικογένεια με την εταιρεία.
    Οι προσλήψεις που κάνουν είναι αναγκαίες για τις εταιρείες (μέχρι που η τεχνητή νοημοσύνη να καταργήσει πολλές από αυτές) και θα συνεχίσουν να προσλαμβάνουν κόσμο, για παράδειγμα το Facebook:

    Χρησιμοποιεί τόσο αυτοματοποιημένο λογισμικό όσο και έναν ολόκληρο στρατό από moderators (επόπτες) --που μέχρι σήμερα ανέρχονται σε 7.500-- για να απομακρύνουν κείμενα, φωτογραφίες και βίντεο που παραβιάζουν τους κανονισμούς του. Υπό την πίεση πολλών κυβερνήσεων ενισχύει τις τάξεις των moderators από τον περασμένο χρόνο.
    http://www.iefimerida.gr/news/411776/facebook-evgale-katalogo-me-ti-logokrinei-kai-ti-ohi

    Η Google δεν είναι τυχαία μεγάλη εταιρεία. Π.χ. ο αλγόριθμος που σχεδίασε για το ποια αποτελέσματα θα εμφανίζονται στην κορυφή όταν κάποιος κάνει αναζήτηση, εξαφάνισε τους αντιπάλους της. Ένα από τα χαρακτηριστικά του αλγόριθμου είναι ότι δίνει βαρύτητα στο πόση επισκεψιμότητα έχει ο κάθε σύνδεσμος. Προφανώς κάποιοι αλγόριθμοι που χρησιμοποιεί ή κάποια χαρακτηστικά αυτών είναι απόρρητα. Επίσης έχει δημιουργήσει τεράστια υπολογιστικά κέντρα δίπλα σε υδροηλεκτρικά φράγματα και εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας διότι εκεί είναι πιο φθηνό το ηλεκτρικό ρεύμα και αυτό διότι απαιτείται μεγάλη υπολογιστική ισχύς για να λειτουργεί ο αλγόριθμος σε πραγματικό χρόνο για τόσους πολλούς χρήστες που κάνουν ταυτόχρονα αναζήτηση. Και βεβαίως αυτό απαιτεί εκ των προτέρων τη δημιουργία και συνεχής ανανέωσης μιας τεράστιας βάσης δεδομένων ορθολογικά οργανωμένης. Είναι προφανές ότι κάθε φορά που κάποιος κάνει αναζήτηση ο αλγόριθμος δεν αξιοποιεί και αξιολογεί όλο το υλικό στο διαδίκτυο προκειμένου να παραθέσει συνδέσμους, αυτό θα ήταν παράλογο, ασύμφορο και αδύνατο από άποψη υπολογιστικής ισχύος, αλλά έχει εκ των προτέρων συγκεντρωθεί υλικό και έχει αξιολογηθεί από κάποιους αλγόριθμους. Αυτά τα γράφω για κάποιους χατζηρωμιούς που ενδεχομένως να το ρίξουν στη συνομωσιολογία.
    Τα περί φοροδιαφυγής είναι γνωστά, βλέπε π.χ. Apple και εκεί πρέπει να πέσει τσεκούρι.

    Και προτεινόμενη ταινία: The Circle (2017)
    https://www.imdb.com/title/tt4287320/