ΟΣΑ
ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ

Για τα χρόνια του Καποδίστρια,
του Όθωνα και του Γεωργίου Α΄



Βγήκε από τα... ρούχα του

Αμέσως μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, ο Καποδίστριας άρχισε τις περιοδείες στην Πελοπόννησο. Στην πρώτη από αυτές, κοντά στην Κόρινθο, προηγούνταν ο ταχυδρομικός διανομέας Καρδαράς, ντυμένος επίσημα, με βελούδινη, χρυσοκέντητη στολή. Ακολουθούσε έφιππος ο Καποδίστριας, ντυμένος πολύ απλά και κάτισχνος από την ταλαιπωρία και την κακή διατροφή. Ο λαός, που είχε συγκεντρωθεί αυθόρμητα, νομίζοντας ότι ο κυβερνήτης ήταν ο λαμπροφορεμένος διανομέας, τον χειροκροτούσε και εκδήλωνε σε αυτόν την αγάπη και τον θαυμασμό του.

IMAGE DESCRIPTIONΣτην αρχή όλοι διασκέδασαν. Όμως στη συνέχεια ο Κολοκοτρώνης δεν το άντεξε. Πλησίασε τον Καποδίστρια και του είπε ότι ο λαός είχε δικαίωμα να γνωρίσει τον κυβερνήτη του. «Και τι θέλεις να κάμνω, Θεοδωράκη;» απάντησε ο Καποδίστριας. «Η υπερεξοχότης σου να ενδυθεί την κυβερνητική του στολή». Έτσι, ο Καποδίστριας οδηγήθηκε σε ένα κοντινό χάνι και φόρεσε τη στολή του, η οποία όμως ήταν πολύ κατώτερη από αυτήν του ταχυδρομικού διανομέα! (Ε. Κούκκου: «Καποδίστριας, Το υψηλό ήθος», σελ. 39).


Πήγαν για μαλλί...

Όταν ο Καποδίστριας ανέλαβε την εξουσία στην Ελλάδα, τον επισκέφθηκαν αντιπρόσωποι της Ύδρας και με αυθάδεια του πρότειναν να γίνουν προστάτες του. Ήταν, βλέπετε, πλούσιοι οι περισσότεροι, εξαιτίας της πειρατείας που ασκούσαν με τα πλοία τους.

Θύμωσε τότε ο κυβερνήτης και τους τα έψαλε για τα καλά: «Το μέλλον της Ελλάδας δεν βρίσκεται στην Ύδρα, αλλά η τύχη της Ύδρας στα χέρια μου. Όπως ο χειρουργός κόβει το σάπιο κρέας για να σώσει το σώμα, έτσι κι εγώ ίσως θα αναγκαστώ να αποκόψω την Ύδρα από τον ελληνικό κορμό... Θα δώσω τέλος στο ληστρικό σύστημα που γρήγορα θα καταστρέψει το μέλλον της Ελλάδας. Θα μεταχειριστώ το ναυτικό όμοια με τον στρατό. Πηγαίνετε και περιμένετε διαταγές μου».

Οι αντιπρόσωποι έφυγαν με σκυμμένο κεφάλι και πολύ μίσος. Αργότερα, το μίσος τους προς τον κυβερνήτη όπλισε τα χέρια των δολοφόνων του. (Γ. Ασπρέα: «Πολιτική ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος», σελ. 75).


Παλιά μου τέχνη κόσκινο

Μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη επικράτησε φοβερή αναρχία και διχόνοια, που υποδαυλιζόταν και από τούς ξένους πρέσβεις, ενώ το δημόσιο ταμείο είχε μόνο 155 τάλιρα. Κάποια χρήματα που εισπράχθηκαν από εκμισθώσεις της δεκάτης διασπαθίστηκαν εν ριπή οφθαλμού. Έτσι ξεκίνησε η λαφυραγωγία του Μοριά και της Ρούμελης, που εξελίχθηκε σε εφιάλτη. Χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικράτησε είναι οι πρωτοφανείς βιαιοπραγίες των ανδρών τον Γ. Γριζιώτη στην Περαχώρα, που έφτασαν στο σημείο να βγάλουν τα μάτια κατοίκων με πιρούνια, «χάριν αργυρολογίας». (Τ. Σταματόπουλου: «Ο εσωτερικός αγώνας», τ. Δ΄, σελ. 511-549).


Ο Παρθενώνας.

Άνθρακες ο θησαυρός
Τον Μάρτιο του 1833 μπήκαν 300 βαυαροί στρατιώτες στην Αθήνα, αν και η Ακρόπολή της βρισκόταν ακόμη στα χέρια των τούρκων. Οι δημογέροντες, ο λαός και ο αρχιεπίσκοπος με τον κλήρο τους περίμεναν στα σκαλοπάτια του Θησείου. Εκεί τους καλωσόρισαν και τους ζητωκραύγασαν. Το ίδιο έκανε και η τουρκική φρουρά της Ακρόπολης.

Οι βαυαροί ένιωσαν μεγάλη απογοήτευση με την εικόνα που αντίκρισαν. Έχοντας σχηματίσει εικόνα για την αρχαία Αθήνα από τα σχολικά τους βιβλία, περίμεναν να δουν μαρμάρινες στοές και αγάλματα, αλλά έβλεπαν μόνο πέτρες και χαλάσματα. (Θ. Σιταρά: «Η παλιά Αθήνα ζει, γλεντά και γεύεται. 1834-1938», σελ. 29-30).


(Μετ)εκλογικά όργια

IMAGE DESCRIPTIONΕνώ οι εκλογές του 1844 δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί, για τους ήδη εκλεγέντες έγινε έλεγχος για να εγκριθεί η εκλογή τους. Και όσοι ήταν φιλοκυβερνητικοί εγκρινόταν η εκλογή τους, παρά τις ανομίες τους, από επιτροπή βουλευτών που είχε συσταθεί παράνομα, ενώ των αντιπολιτευομένων η εκλογή κρινόταν άκυρη. Έτσι, τα αισχρά κοινοβουλευτικά όργια οδήγησαν στην ακύρωση της εκλογής σαράντα αντιπολιτευομένων, μεταξύ των οποίων και οι Μαυροκορδάτος, Λόντος, Ζαΐμης και Σισίνης. Στο κοινοβούλιο απέμειναν μόνο δώδεκα αντικυβερνητικοί βουλευτές.

Η παραβίαση των καλπών ονομαζόταν «συστολή σανίδων», η σαπουνοκασέλα και τα σακούλια «κάλπες», η καταστροφή των σφραγίδων «τυχαία σύντριψις» και οι απόβλητοι του λαού «εκλεκτοί αυτού». Και αυτά τα έκαναν εκείνοι που είχαν ζητήσει σύνταγμα. Γι΄ αυτό ο λαός το σύνταγμα το αποκάλεσε «σύναγμα», δηλαδή αρπαγή. (Τ. Ευαγγελίδη: «Ιστορία του Όθωνος, βασιλέως της Ελλάδος», σελ. 302, 307, 328-329).


Από τους ληστές στους... βουλευτές!

Μετά την ψήφιση του συντάγματος, επί πρωθυπουργίας Κωλέττη, οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας έγιναν τυραννίσκοι, παίρνοντας τη σκυτάλη από τις οπλισμένες συμμορίες, που με τη δύναμη των όπλων καταδυνάστευαν τον λαό.

Πριν από τις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές, νόμος ήταν η βία και έπειτα από αυτές, με την εξουσία των βουλευτών, νόμος έγινε η πολιτική συναλλαγή, η παρανομία και η διαφθορά.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ακούγοντας να καταγγέλλονται παρανομίες και κλοπές, σε κάποια στιγμή ξέσπασε ως εξής: «Ε! Μήπως τα κλέπτουν ξένοι; Οι Ελληνάδες μου!». (Τ. Ευαγγελίδη: «Ιστορία του Όθωνος, βασιλέως της Ελλάδος», σελ. 344).


...Και ο ζητών ευρίσκει

Κάποτε ο Όθων με την Αμαλία και τη συνοδεία τους έκαναν περιοδεία στην Πελοπόννησο. Όταν έφτασαν στο Ναύπλιο, ο βασιλιάς κάλεσε τον υπασπιστή του Γενναίο Κολοκοτρώνη και του είπε: «Αύριο πρέπει να επισκεφτούμε τις Μυκήνες. Εσύ που ξέρεις καλά τον τόπο σε παρακαλώ να το φροντίσεις». «Τις Μυκήνες είπατε, μεγαλειότατε; Καλά, θα το φροντίσω...».

Έτρεξε αμέσως ο Γενναίος στο παζάρι της πόλης και άρχισε να ρωτάει μαγαζάτορες και περαστικούς πού βρίσκονταν οι Μυκήνες. Κανένας δεν ήξερε. Οι περισσότεροι του λέγανε: «Πρώτη φορά ακούμε αυτό το όνομα». Απελπισμένος κι ενώ η νύχτα είχε πέσει για τα καλά, ξεκίνησε για το πιο κοντινό χωριό.
IMAGE DESCRIPTION
Στον δρόμο συνάντησε μερικούς βοσκούς. «Πέστε μου, παιδιά, σε ποιο μέρος εδώ κοντά έχετε δει ξένους με βιβλία να τριγυρνάνε και να χαζεύουν κάτι παλιές πέτρες;». Ένας πρόθυμα του απάντησε: «Εγώ έχω δει πολλές φορές λόρδους να τριγυρνάνε κοντά στο χωριό Χαρβάτι».

Ο Γενναίος ήξερε το μέρος, γιατί κάπου εκεί είχε δώσει παλιότερα μάχη. Γεμάτος χαρά, την άλλη μέρα οδήγησε τη βασιλική συνοδεία στο Χαρβάτι και ανακοίνωσε με περισσό καμάρι: «Αυτές είναι οι Μυκήνες». Οι συνάδελφοί του έμειναν με το στόμα ανοιχτό για τη σοφία του. Ακόμα και ο βασιλιάς εντυπωσιασμένος είπε: «Ο κύριος Κολοκοτρώνης είναι από όλους μας ο πιο λόγιος και κατέχει περισσότερες αρχαιολογικές γνώσεις...». (Χ. Κορύλλου: «Πεζοπορία από Πατρών εις Σπάρτην», σελ. 4).


Όχι αστεία με τη ληστεία!

Η ληστεία στην Ελλάδα του 19ου αιώνα ήταν, ιδιαίτερα για τους πληθυσμούς των ελληνοτουρκικών συνόρων, ένα είδος εξουσίας παράλληλης με την εξουσία του κράτους. Οι πληθυσμοί, για να σωθούν, υπέκυπταν στις προσταγές των ληστρικών συμμοριών, τις οποίες υπέθαλπαν και πολιτικοί, όπως ο Κωλέττης και ο Βούλγαρης, με τα τοπικά τους όργανα, αλλά και ελάσσονες πολιτευτές, χρησιμοποιώντας τους ληστές κατάλληλα για την πολιτική σταδιοδρομία τους. (Στρατηγού Π. Γ. Δαγκλή: «Αναμνήσεις, έγγραφα, αλληλογραφία», σελ. 48).


Τοκιστές και σουλατσαδόροι

Μετά την ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας στις αρχές της δεκαετίας του 1850, η χορήγηση πιστώσεων από το κέντρο προς την περιφέρεια, δηλαδή από τnv Εθνική Τράπεζα προς τους τοπικούς δανειολήπτες, γινόταν με έναν τρόπο που θα μπορούσε να ονομαστεί «αλυσωτός δανεισμός», με την έννοια ότι από την τράπεζα μέχρι τον τελικό δανειολήπτη μεσολαβούσαν ενδιάμεσοι τοκογλύφοι.

Με λίγα λόγια, η Εθνική δάνειζε κάποιον μεγαλέμπορο με τόκο 6-8%, εκείνος με τη σειρά του έναν τοπικό έμπορο με 8-12% και ο τελευταίος χρηματοδοτούσε τους χωρικούς της περιφέρειάς του με 12-24% ή και περισσότερο.

Έτσι οι μεσάζοντες τοκιστές αποκόμιζαν μεγάλα κέρδη. Η πρακτική ήταν τόσο διαδεδομένη και αποδεκτή, ώστε στους επίσημους πιστωτικούς καταλόγους της τράπεζας πολλοί δανειολήπτες δήλωναν ως επάγγελμα εκείνο του «τοκιτζή» ή του «τοκογλύφου». (Γ. Β. Δερτιλή: «Ιστορία του νεοελληνικού κράτους, 1830-1920», τ. Α΄, σελ. 252-253).


Σπίτι που δεν έχει Γιάννη...

Στην εποχή του Όθωνα υπήρχαν διάφοροι τσαρλατάνοι που ντύνονταν σαν καλόγεροι και γύριζαν ανά την Ελλάδα κάνοντας τους προφήτες και ζώντας σε βάρος των αφελών χριστιανών. Ένας από αυτούς ήταν ο περιβόητος Χριστόφορος, που έκανε τους αμαθείς πιστούς να τον θεωρούν σχεδόν άγιο και λαμπρό ιεροκήρυκα, μολονότι ήταν σχεδόν αγράμματος.

Ωστόσο, φαίνεται ότι ήταν παμπόνηρος, και αυτό αποδεικνύεται από διάφορα τεχνάσματα που χρησιμοποιούσε για να πείσει το ακροατήριο για τις προφητικές του επιδόσεις. Ένα από αυτά τα τεχνάσματα ήταν και το εξής: Καθώς «κήρυττε» περιστοιχισμένος από πολλούς αφελείς, χωρίς να γυρίσει προς τα πίσω, απευθυνόταν σε όσους είχε πίσω από την πλάτη του λέγοντας: «Γιάννη, φέρε μου ένα ποτήρι νερό!». Πράγματι, αμέσως κάποιος έτρεχε να φέρει το νερό, αφού το όνομα Γιάννης ήταν το πιο διαδεδομένο. Ωστόσο, ο Γιάννης έμενε έκπληκτος για το γεγονός ότι ο «θεόπνευστος» Χριστόφορος γνώριζε το όνομά του. (Μπ. Άννινου: «Ιστορικά σημειώματα», σελ. 408-411).


«Απαγορεύεται το ουρείν»!

Επειδή στην Αθήνα δεν υπήρχαν δημόσια ουρητήρια, κάθε αθηναίος «ανακουφιζόταν» όπου έβρισκε. Περισσότερο υπέφεραν τα απομονωμένα σπίτια. Έτσι συχνά οι ιδιοκτήτες τους έγραφαν στους τοίχους «απαγορεύεται το ουρείν, δια ροπάλου». Φαίνεται όμως ότι η προσπάθειά τους δεν έφερνε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αφού η φυσική ανάγκη ήταν πιο ισχυρή από την απειλή.

Μερικοί πονηροί ιδιοκτήτες ζωγράφιζαν με ασβέστη μεγάλους σταυρούς στους τοίχους, προκειμένου να προκαλέσουν τα θρησκευτικά αισθήματα των «δραστών». Και, όπως λένε, το τέχνασμα αυτό ήταν πιο αποτελεσματικό. (Θ. Σιταρά: «Η παλιά Αθήνα ζει, γλεντά και γεύεται. 1834-1938», σελ. 131).


Αληθινή γυναίκα!

Μέχρι το 1840 στις λίγες θεατρικές σκηνές της Αθήνας έπαιζαν μόνο άνδρες. Αυτοί υποδύονταν και τους γυναικείους ρόλους. Οι θεατές συχνά ξεσπούσαν σε γέλια όταν έβλεπαν μουστακαλήδες με μπάσες φωνές να παριστάνουν τις γυναίκες. Εννοείται ότι αρχικά δεν βρισκόταν καμιά ελληνίδα να βγει στη σκηνή.

Τελικά, βρέθηκε η Αθηνά Φιλιππάκη από την Κωνσταντινούπολη. Ο ντελάλης που διαφήμιζε το έργο στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε δεν παρέλειπε να το τονίζει: «Τη γυναίκα απόψε εις το θέατρο θα την παίξει αληθινή γυναίκα...». (Θ. Σιταρά: «Η παλιά Αθήνα ζει, γλεντά και γεύεται. 1834-1938», σελ. 83).


Το καλό το παλικάρι...

Λίγο πριν από την επανάσταση του 1843, ο υπουργός Παιδείας Ρίζος Νερουλός μάλωνε για εκκλησιαστικά θέματα με τον επίσκοπο Βρεσθένης, που είχε προβιβαστεί σε Σελλασίας.

Σε κάποια στιγμή έντασης του είπε: «Δεσπότη, φοβούμαι μη σου αφαιρεθεί και η τρακοσάρα» (τόση ήταν η σύνταξη που έπαιρνε).

«Δεν με μέλει, βρε φαναριώτη, γιατί δεν θα πεθάνω της πείνας. Είσαι κουτός. Κάθε αρχιμηνιά να φέρνω γύρα με την αγιαστούρα μου εκατό σπίτια, εκατό τάλαρα θα βγάνω, όχι λιγότερα. Κανένα σπίτι δεν θα ρίχνει λιγότερο από τάλαρο». (Κ. Παπαδημητρίου: «Ιστορία της νεότερης Ελλάδας», σελ. 169).


Γιορτή στη Θήβα. (Επιχρωματισμένη λιθογραφία).

Όχι και χαρτοκλέφτες!

Ο επίσημος τίτλος του Όθωνα ήταν «Βασιλεύς της Ελλάδος». Μετά την έξωσή του, όταν το 1863 οι Μεγάλες Δυνάμεις επέλεξαν τον Γεώργιο ως αντικαταστάτη του, αποφάσισαν να τον δώσουν τον τίτλο «Βασιλεύς των Ελλήνων», παρά τις εύλογες αντιδράσεις της Τουρκίας. Στη (γαλλική) διπλωματική γλώσσα ο τίτλος αυτός ήταν «Rοi des Hellenes», αντικαθιστώντας τον τίτλο «Roi des Grecs».

Η αλλαγή του τίτλου έγινε κατ΄ απαίτηση του Γεωργίου, γιατί στα γαλλικά η λέξη Grec σημαίνει τον χαρτοκλέφτη... (Γ. Κορδάτου: «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τ. ΙΒ΄, σελ. 177).


Η απελευθέρωση βλάπτει...

Το 1867 ψηφίστηκε ένας νόμος με τον οποίο οι πλούσιοι γαιοκτήμονες των Ιονίων νήσων διατnρούσαν τα περισσότερα προνόμιά τους, ωστόσο δινόταν κάποια ευκαιρία σε ακτήμονες να αποκτήσουν μικρές ιδιοκτησίες. Οι άπληστοι γαιοκτήμονες, που είχαν μάλιστα και τίτλους ευγενείας, έστειλαν μια αναφoρά στον βασιλιά Γεώργιο, ζητώντας να ακυρώσει τον νόμο, ώστε να μη θιγούν ούτε στο ελάχιστο τα προνόμιά τους και να συνεχιστεί το παλιό καθεστώς.

Όμως, επειδή ο Γεώργιος αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τους, αφού δεν μπoρούσε να επέμβει στο νομοθετικό έργο της κυβέρνησης, έστειλαν κρυφά μια αναφορά στη βασίλισσα της Αγγλίας, με την οποία την παρακαλούσαν να πάρει πίσω τα Επτάνησα που είχε παραχωρήσει στην Ελλάδα μόλις πριν από τρία χρόνια! (Γ. Κορδάτου: «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τ. ΙΒ΄, σελ. 404-405).


Με το «άστε ντούα»

Κάποια μέρα το 1863 ο αυλικός Σκαρλάτος Σούτσος έδειρε τον διευθυντή της εφημερίδας Φως, επειδή τον είχε κατηγορήσει σε δημοσίευμά του για αυταρχισμό. Ο λαός ξεσηκώθηκε και περικύκλωσε με άγριες διαθέσεις το παλάτι. Ο πρωθυπουργός Δ. Βούλγαρης όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τη σύρραξη, αλλά και έμμεσα την ενθάρρυνε.

Όταν φίλοι του τον συμβούλεψαν να αλλάξει τακτική, γιατί θα έχανε την εμπιστοσύνη τον βασιλιά, αυτός απάντησε στα αρβανίτικα: «Άστε ντούα ου», που σημαίνει στα ελληνικά: «Δεν φοβάμαι κανέναν. Έτσι θέλω, έτσι κάνω». (Κ. Παπαδημητρίου: «Ιστορία της νεότερης Ελλάδας», σελ. 255).


Κυκεώνας...

Το μακεδονικό ζήτημα ήταν περίπλοκο. Έμοιαζε με λαβύρινθο. Άλλους πολεμούσες και άλλοι σε πολεμούσαν. Χαρακτηριστικός είναι ο ακόλούθος διάλογος ενός ξένου δημοσιογράφού με έναν έλληνα:

«Ο Παύλος Μελάς ποιους πολεμούσε;».

«Τους βούλγαρους».

«Γιατί;»

«Γιατί ήθελαν να πάρουν τη Μακεδονία».

«Από ποιους να την πάρουν;»

«Από τους τούρκους».

«Τότε γιατί οι τούρκοι σκότωσαν τον Παύλο Μελά;»
(Β. Θεοδωρόπουλου: «Οι τούρκοι κι εμείς», σελ. 81).


Ζήτω η μπόχα!

Οι αθηναίοι δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά με την καθαριότητα του σώματος. Οι άνθρωποι του λαού θεωρούσαν το μπάνιο αμαρτία, γιατί με αυτό κινδύνευε να εξαφανιστεί το μύρο από τη βάφτισή τους. Πίστευαν ότι το μπάνιο μπορούσε να το συστήσει ο γιατρός ως θεραπευτικό μέσο μόνο σε σοβαρές περιπτώσεις. Όταν μερικοί πλούσιοι άρχιζαν να βάζουν μπανιέρες στα σπίτια τους, οι αθηναίοι έκαναν τον σταυρό τους και έλεγαν: «Αχρείαστες να είναι».

Ένας πολιτικός αντίπαλος του Χαρίλαου Τρικούπη τον κατηγορούσε, λέγοντας στους ψηφοφόρους του: «Τι περιμένετε, κύριοι, από έναν πρωθυπουργό που μπανιαρίζεται κάθε μέρα; Τι μπορεί να περιμένει ο τόπος από έναν τέτοιο άνθρωπο;». (Θ. Σιταρά: «Η παλιά Αθήνα ζει, γλεντά και γεύεται. 1834-1938», σελ. 133).


Αλλαγές επί το ευηχότερον...

Το 1907 η Αθήνα αριθμούσε 165.000 κατοίκους. Επειδή η πόλη μεγάλωνε, οι αθηναίοι αποφάσισαν τη διαίρεσή της σε συνοικίες και ταυτόχρονα την αλλαγή ορισμένων τοπωνυμίων που θεωρούνταν κακόηχα.

Έτσι, η συνοικία Βατραχονήσι ονομάστηκε Σταδίου-Ιλισού, τα Παντρεμενάδικα συνοικία Αρδηττού, το Δουργούτι Κυνοσάργους-Αλωπεκής, τα Πυθαράδικα Πεδίον του Άρεως, το Γκαζοχώρι Κεραμεικός, η Κασίδα Αχαρνών και, τέλος, το Χεζολίθαρο (!) Ακαδημία Πλάτωνος... (Θ. Παπαϊωάννου: «Ενθύμιον Αθηνών», σελ. 17-18).


Edward Dodwell (1767-1832): «Η είσοδος των Αθηνών».

Η νεότερη Ιστορία μας, όπως παρουσιάζεται συνήθως από τους ιστορικούς, δίνει έμφαση σε πολέμους, πολιτικούς και κοινωνικούς ανταγωνισμούς, όπως και σε μεγάλα κατορθώματα σπουδαίων ανδρών.

IMAGE DESCRIPTIONΦαίνεται ότι δεν υπάρχει αρκετός χώρος για τα μικρά και τα ασήμαντα, τα καθημερινά προβλήματα των απλών ανθρώπων, τον τρόπο που ζούσαν, που σκέπτονταν, τον καθημερινό αγώνα τους για επιβίωση. Αλλά και πολλές «ασήμαντες» πράξεις των μεγάλων ανδρών παραλείπονται, δημιουργώντας έτσι μονοδιάστατη εικόνα για τον χαρακτήρα, τη δράση και το ήθος τους.

Όμως, πολλά από τα «παραλειπόμενα» της Ιστορίας είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, ενδιαφέροντα από όσα οι ιστορικοί επιλέγουν να διηγηθούν. Είναι αυτά που συνήθως ονομάζονται ιστορικά «ανέκδοτα», τα οποία όμως μπορεί να μας μεταφέρούν πιο άμεσα την ατμόσφαιρα της εποχής και να μας κάνουν να νιώσουμε το κλίμα της με έναν διαφορετικό τρόπο.

Τα κείμενα των ιστορικών που πραγματεύονται την περίοδο του Καποδίστρια, την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα και του Γεωργίου Α΄ βρίθουν από «ασήμαντες» λεπτομέρειες. Πολλές από αυτές έχουν ενδιαφέρον ιστορικό, γιατί φωτίζούν τα ιστορικά γεγονότα, άλλες πάλι μας ξαφνιάζουν για την παραδοξότητά τούς, άλλες ανατρέπουν την «επίσημη» άποψη για μεγάλες προσωπικότητες, άλλες απλώς προκαλούν θυμηδία.

Εστιάζοντας σε τέτοιου είδους λεπτομέρειες, το βιβλίο των Ι. Γρυντάκη, Γ. Δάλκου, Α. Χόρτη και Ε. Χόρτη, «Όσα δεν γνωρίζατε για τα χρόνια του Καποδίστρια, του Όθωνα και του Γεωργίου Α΄» (έκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα, 2017), προσεγγίζει την Ιστορία μέσα από ένα διαφορετικό κάτοπτρο, που προβάλλει το άγνωστο, το περίεργο, το «ασήμαντο», που πολλές φορές είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Ίσως αυτός να είναι ο μοναδικός τρόπος να μάθουμε κάποιες «αλήθειες» που εκούσια ή ακούσια η ιστορική έρευνα αντιπαρέρχεται ή αποσιωπά.

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται «ανέκδοτα» που συνοδεύονται από τις ανάλογες παραπομπές στις πηγές. Έτσι, ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέχει στο κατάλληλο κείμενο για περισσότερη πληροφόρηση. Το περιεχόμενό του έχει χωριστεί σε τέσσερις ενότητες, που αφορούν αντίστοιχες ιστορικές περιόδούς της νεότερης Ιστορίας:

• Τα χρόνια του Καποδίστρια (1828-1831).

• Τα χρόνια της Αντιβασιλείας (1833-1835).

• Τα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα (1835-1862).

• Τα χρόνια της βασιλείας του Γεωργίου του Α΄ (1863-1913).

Στις επιμέρους ενότητες περιλαμβάνονται ανέκδοτα για ιστορικά πρόσωπα, για σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα, για στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής, για τις συνήθειες των ανθρώπων, την παιδεία, τον πολιτισμό τους κ.λπ..



ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


8 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 45235

    13 Μαρ 2018

    http://www.iefimerida.gr/news/402306/synarpastiki-eikoniki-xenagisi-stin-akropoli-toy-5oy-ph-ai-opos-itan-tote-eikones
    Είμαι ένας υπερήφανος ρωμιός.

  • Ανώνυμος 45226

    12 Μαρ 2018

    Wraio arthro pros anagnwsi:

    https://www.dinfo.gr/%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b5%cf%85%ce%b8%cf%85%ce%bc%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%bf-%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%86%ce%bf%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d/

    Isws i omada tis eleftheris erevnas tha mporouse na kanei ena xehwristo arthro gia to parapanw

  • Bielidopoulos

    12 Μαρ 2018

    Άλλο link ήθελαν να βάλω:
    http://www.iefimerida.gr/news/401932/sok-me-peristrofo-eisevale-o-ivan-savvidis-sto-gipedo-eikones-vinteo

  • Bielidopoulos

    12 Μαρ 2018

    Στα χρόνια του Τσιπροκαμμένου:

    http://www.tanea.gr/news/sports/article/5526145/o-nomos-twn-oplwn-skhnes-tromoy-kai-ntrophs-sto-ellhniko-podosfairo/
    Μπουμπούκι ο πιστολέρο Σαββίδης.

    Έγραφα πριν τρία χρόνια:
    \"Ελλαδιστάν συνεχίζεις και θα συνεχίζεις να μας εκπλήσσεις. Ένας αχταρμάς από καγκουρώ, που το παίζει κράτος και «συνειδητοποιημένοι πολίτες», γη της ευκαιρίας και της επαγγελίας για όσους θέλουν να κάνουν τη φάση αλλιώς, σύγχρονο Φαρ Ουέστ.\"
    https://www.freeinquiry.gr/single-post.php?id=3667

    http://www.tovima.gr/society/article/?aid=824945
    Ο ρωμιός άθεος, ημίγυμνος με την ψωλή να κρέμεται και φορώντας μπουρκίνι διαδήλωνε υπέρ του μπουρκίνι. Οι δε υπόλοιποι ρωμιοί παριστάνουν ότι δεν τρέχει τίποτε. Παρατηρήστε τον υψηλό συμβολισμό και φυσικά τις λογικές αντιφάσεις στο κρανίο των ρωμιών. Εμείς οι βλάχοι όπως λάχει. Πιο Ελλαδιστάν πέφτεις σε κώμα και όταν ξυπνάς δεν θυμάσαι τίποτα!!

    Πάμε όλοι μαζί:
    https://www.youtube.com/watch?v=G6xSVFhyfqw

    Και ταινία αφιερωμένη στη ρωμιοσύνη:
    Pawn Shop Chronicles (2013)

  • Bielidopoulos

    11 Μαρ 2018

    Ας έρθουμε όμως στο σήμερα:

    Αλλά τι θα συνέβαινε σε αυτά τα γλυπτά αν παρέμεναν στην Αθήνα; Τότε ο Λόρδος Έλγιν βοήθησε τον Παρθενώνα που χρησίμευε ως φρούριο. Η εξαιρετική ιστορία της Μέρι Μπέαρντ για το ναό μας λέει ότι για το μεγαλύτερο διάστημα του 18ου αιώνα οι Αθηναίοι είχαν τη συνήθεια να καταστρέφουν ό,τι μαρμάρινο άγαλμα για την παραγωγή ασβέστη και να χρησιμοποιούν τα μέρη τους σαν βάση για άλλα κτίσματα. Εάν, λοιπόν, αυτός ο άθλιος Λόρδος Έλγιν δεν είχε λεηλατήσει αυτά τα έργα τέχνης που θα είχαν καταλήξει ως θεμέλιο για κάποιο κεμπαμπτζίδικο.
    http://www.gazzetta.gr/plus/article/664616/telegraph-ta-glypta-tha-eihan-katalixei-themelia-kempamptzidikoy

    «Ο αμερικανικός έκτος στόλος δεν βρίσκεται στη Μεσόγειο για να προστατεύσει την προγραμματισμένη γεώτρηση στης Εxxon Mobil στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά για τακτική - προγραμματισμένη άσκηση στην περιοχή», σημείωσε στη δήλωσή του χαρακτηριστικά.
    Τουρκικές πηγές δήλωσαν στο «Anadolu» ότι στόχος των ειδήσεων περί προστασίας της Exxon Mobil από τον αμερικανικό έκτο στόλο «είναι η εξαπάτηση της κοινής γνώμης στην Ελλάδα και στην Ελληνοκυπριακή πλευρά».
    http://www.iefimerida.gr/news/401630/o-6os-amerikanikos-stolos-den-pige-stin-aoz-kyproy-gia-na-prostateysei-tin-exxon-mobil

    Έτσι ο υποστράτηγος Μπονώρας, από την 16η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού Διδυμοτείχου θα αναλάβει πόστο στον Δ\' Κλάδο του Γενικού Επιτελείου Στρατού, με πιθανότερη την αξιοποίησή του στη Διεύθυνση Αμυντικού Σχεδιασμού και Προγραμματισμού. Από την άλλη, ο Ταξίαρχος Ανδρέας Φλωράτος θα αφήσει τη διοίκηση της 3ης Mηχανοκίνητης Ορεινής Ταξιαρχίας \'\'Ρίμινι\'\' και θα αναλάβει τα ηνία της Σχολής Πεζικού στη Χαλκίδα.
    http://www.tanea.gr/news/greece/article/5525355/apomakrynoyn-toys-dioikhtes-ths-monadas-poy-yphretoysan-oi-dyo-ellhnes-stratiwtikoi/

    Ο ένας στο ΓΕΝ και ο άλλος στη Χαλκίδα. Πωπώ δυστυχία βρε παιδί μου!
    Ελλαδιστάν εδώ γελάτε.

  • Bielidopoulos

    11 Μαρ 2018

    Η καθυστερημένη Β\' Εθνοσυνέλευση είχε αναλάβει το καθήκον να αναθεωρήσει το προσωρινό Σύνταγμα, το οποίο είχε σχεδιασθεί την προηγούμενη χρονιά και να αποφασίσει ποια θα ήταν τα μέλη των δύο εθνικών οργάνων, τα οποία θα επέβλεπαν τις λειτουργίες της κυβέρνησης. Συνήλθε σε μια τοποθεσία στον Αργολικό κόλπο, απέναντι από τη πόλη που ήταν γνωστή εκείνη την εποχή ως Αιγιαννίτικα Καλύβια. Για τους σκοπούς της Εθνοσυνέλευσης, αναβίωσε ένα αρχαιο όνομα που είχε περιπέσει από καιρό σε αχρησία. Ακριβώς όπως και η Εθνοσυνέλευση που είχε προηγηθεί και είχε γίνει στο χωριό Πιάδα, υιοθετώντας όμως το όνομα της γειτονικής αρχαίας τοποθεσίας και διασφαλίζοντας την απήχησή της σε όλη την Ευρώπη ως Συνέλευση της Επιδαύρου, έτσι και τα Καλύβια της αργολικής παραλίας έγιναν Άστρος. Με αυτό το όνομα είναι γνωστά έκτοτε, τόσο το χωριό όσο και η Συνέλευση που έλαβε χώρα το 1823.
    (σελ. 254, Ο πόλεμος του Μπάιρον, Beaton Roderick, Πατάκης, 2015)

    Αργότερα η Μελίνα έκανε πάλι απεργία πείνας, στην Αγγλία, αυτή τη φορά έξω από την ελληνική πρεσβεία. Πάντως, άνθρωποι του BBC που με συνάντησαν για μια συνέντευξη εκείνη την περίοδο μου είπαν: Ξέρετε τί πάθαμε; Πήγαμε να της πάρουμε συνέντευξη σχετικά με την απεργία πείνας, αλλά δεν ήταν εκεί. Ψάχναμε, ψάχναμε, ώσπου κάποιος μας είπε ότι είχε πάει στο εστιατόριο να φάει.
    (σελ. 271, Βασιλεύς Κωνσταντίνος - Χωρίς τίτλο, γ΄ τομίδιο, Το Βήμα, 2015)

    Και κουίζ για ρωμιούς:
    http://www.mixanitouxronou.gr/quiz-nomizete-oti-gnorizete-tin-athina-ke-tin-istoria-tis-pou-evoskan-katsikia-sto-kentro-ke-pios-bakalis-edose-to-onoma-tou-sta-exarchia/

  • Ανώνυμος 45211

    11 Μαρ 2018

    Όντως ενδιαφέρον άρθρο, ειδικά η ιστορία με τους Υδραίους, θυμίζουν τον κλασσικό νεο-έλληνα, διεφθαρμένοι και θρασύτατοι, ο θάνατος δε του Καποδίστρια είναι και η απόδειξη πως οι Ρωμιοί απο την αρχή της δημιουργίας τους προ 4 αιώνων σχεδον μέχρι και σήμερα ούτε θέλουν αλλά ούτε και αξίζουν εναν σωστό κυβερνήτη.

  • Ανώνυμος 45210

    11 Μαρ 2018

    Υπέροχο άρθρο, ευχαριστούμε! :)