Ο ΟΜΗΡΟΣ
ΕΥΜΑΙΟΣ

Με καταγωγή
από το νησί Συρίη (Σύρο)


«Υπάρχει κάποιο νησί, που ονομάζεται Συρίη, μπορεί ακουστά να το 'χεις, πάνω από την Ορτυγία, εκεί που είναι του Ήλιου οι τροπές. Δεν θα το πεις νησί πολύκοσμο, μα εύφορο που τρέφει βόδια και πρόβατα, κι είναι κρασότοπος και βγάζει πολύ σιτάρι. Ποτέ ο λαός εκεί δεν πείνασε, μηδέ τον βρήκε αρρώστια κακιά, απ᾿ αυτές που τους δύστυχους θνητούς βασανίζουν. Μονάχα, σα γεράσουν οι άνθρωποι στη χώρα τούτη, ζυγώνουν η Άρτεμη κι ο Απόλλωνας με το αργυρό τόξο και τους χτυπούν ανένιωστα με απόνετες σαΐτες και πεθαίνουν. Υπάρχουν δυο πολιτείες κι όλα τα έχουν μοιράσει στα δύο. Και στις δύο ο πατέρας μου ήταν βασιλιάς, ο Κτήσιος, ο γιος του Ορμένου».
Έτσι περιγράφει ο Εύμαιος στον Οδυσσέα την καταγωγή του. («Οδύσσεια», ο΄ 403-414).

Ορτυγία είναι η Δήλος, το νησί του Απόλλωνα-Ήλιου. Συρίη είναι η Σύρος, εκεί που τρέπεται ο Ήλιος.
(Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Κυκλαδικά ειδώλια και ηλιοσπηλιές και Ρωμιοσύνη με δυτικότροπους χρωματισμούς).


Όταν ήταν μικρό παιδί ο Εύμαιος, τον έκλεψαν και τον πούλησαν σε φοινικικό πλοίο. Κατόπιν πουλήθηκε στον Λαέρτη, τον πατέρα του Οδυσσέα, οπότε παρέμεινε πλέον στην Ιθάκη για όλη του τη ζωή υπηρετώντας πιστά τον Οδυσσέα ως χοιροβοσκός (συβώτης).

Μόλις ο Οδυσσέας επέστρεψε στην Ιθάκη, ύστερα από συμβουλή της θεάς Αθηνάς, πήγε και συνάντησε πρώτο τον γηραιό Εύμαιο στην καλύβα του κι από αυτόν έμαθε λεπτομερώς όλα τα γεγονότα που διαδραματίσθηκαν κατά την απουσία του. Ο Εύμαιος τον υποδέχθηκε με πατρική στοργή κι ήταν εκείνος, που ανήγγειλε στην Πηνελόπη το χαρμόσυνο γεγονός. Στην καλύβα του Εύμαιου, με τη θεϊκή επέμβαση της Αθηνάς, έγινε η αναγνώριση Τηλεμάχου και Οδυσσέα. Μετά από αυτά, ο Εύμαιος οδήγησε τον Οδυσσέα μεταμφιεσμένο σε φτωχό ζητιάνο στο παλάτι για να ξεγελάσει τους μνηστήρες και τον παρουσίασε στην Πηνελόπη. Στο τέλος, ο Εύμαιος απόκτησε την ελευθερία του από τον Τηλέμαχο.

Του Εύμαιου υπάρχουν πολλές παραστάσεις σε αρχαία αγγεία.


Εύμαιος και Οδυσσέας.

Θα σας πω ένα παραμύθι, που το έλεγαν μέχρι τελευταία. Μου το είχε πεί πολλές φορές η γιαγιά μου:

Ένα βασιλόπουλο που είχαν κλέψει οι φοίνικες, γύρισε γέρος στο Κίνι της Σύρου. Αποφάσισε να παντρέψει τη μεγαλύτερη από τις τρεις κόρες του. Φώναξε λοιπόν όλους τους νεαρούς από τη Σύρο, για να διαλέξει έναν, που θα ήταν ο πιο έξυπνος κι ο πιο δυνατός.

Για να δει ποιος ήταν πιο έξυπνος τους έδειξε δύο ασημένια ελάφια, ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό και τους ζήτησε να του απαντήσουν ποιο από τα δύο αξίζει πιο πολύ, το αρσενικό ή η ελαφίνα; Τους έδωσε μια βδομάδα διορία να το σκεφτούν.

Στο ύψωμα Γερούσι της Σύρου, άφηναν τους γέρους να πεθάνουν, εξ ου και η ονομασία. Κάποιος νεός όμως, υποψήφιος γαμπρός της βασιλοπούλας, δεν είχε αφήσει τον πατέρα του να πεθάνει, αλλά τον είχε κρύψει σε μια σπηλιά, όπου τον φρόντιζε. Είπε στον πατέρα του λοιπόν τι τους ρώτησε ο βασιλιάς, κι εκείνος του αποκρίθηκε: «Πες του, ότι αν κάνει ο Μάρτης δυο βροχές κι ο Απρίλης μία και φίνα, δεν αξίζουν τίποτα ούτε το ελάφι σου ούτε η ελαφίνα».

Οι άλλοι νέοι απαντούσαν στον βασιλιά άλλος το ελάφι, άλλος η ελαφίνα. Αυτός όμως του μετέφερε αυτό που του είχε πει ο πατέρας του. Ο βασιλιάς του αποκρίθηκε ότι αποκλειόταν να το σκέφτηκε μόνος του αυτό, αλλά κάποιος γέρος θα του το είπε.

Μετά, ήθελε να βρει ποιος είναι και πιο δυνατός. Τους είπε λοιπόν, όποιος πηδήξει πιο μακριά θα είναι και πιο δυνατός. Το μέρος εκεί το λένε Πήδημα.

Όταν ο γέρος βασιλιάς πέθανε, τον έθαψαν στο Παξί, όπου υπήρχαν δύο μάρμαρα.

Το παραμύθι αυτό μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, γι΄αυτό, όταν μεγάλωσα, πήγα κι έψαξα στο μέρος, που τότε ήταν χωράφι, όπου και βρήκα δύο μεγάλα μάρμαρα. Ήταν κοίλα στη μέσα τους μεριά και φαίνεται πως εφάρμοζαν τέλεια το ένα με το άλλο. Στην κοιλότητα κάτι πρέπει να ήταν κρυμμένο. Ρωτούσα διάφορους τι είχαν βρει εκεί μέσα. Άλλος μου έλεγε ότι είχαν βρει αγαλματάκια, άλλος βιβλία και άλλα. Αν έκλεινες τα μάρμαρα εφαρμόζοντάς τα καλά και με κάποια μόνωση στην εφαρμογή τους, θα μπορούσες να φυλάξεις εκεί μέσα ό,τι ήθελες. Δεν θα πέρναγε ούτε αέρας ούτε βροχή ούτε ζωύφια.

Πιθανόν λοιπόν να τα βρήκαν αυτά να τα άνοιξαν και να πήραν ό,τι είχε μέσα και να έμειναν τα μάρμαρα εκεί. Σε εκείνο το σημείο έλεγαν ότι ήταν παλιά το βασιλόπουλο. Εκεί υπάρχει σήμερα μία μικρή εκκλησία (ως συνήθως).

Εκτός από το Πήδημα και το Παξί, υπάρχει και μια παραλία εκεί κοντά, που τη λένε Λωτό. Η ονομασία του χωριού λέγεται Κίνι, που φαίνεται πως προέρχεται από το Κιόνι. Κιόνι λέγεται ένα χωριό βορειοανατολικά της Ιθάκης. Αυτά τα ονόματα μας παραπέμπουν στην «Οδύσσεια».

Ίσως λοιπόν το παραμύθι με το γέρο βασιλιά, να αναφέρεται στον Εύμαιο, που ενδεχομένως να είναι ο ίδιος ο Όμηρος. Ο Εύμαιος είναι το μοναδικό πρόσωπο στην Οδύσσεια, στο οποίο ο ποιητής της απευθύνεται στο δεύτερο πρόσωπο: δι Ευμαίη = εσύ, Εύμαιε. Στην εξιστόρηση της ζωής του Εύμαιου, ενδεχομένως ο Όμηρος να περιγράφει τη δική του, την ίδια του τη ζωή.

Όταν πριν από πολλά χρόνια είχα πρωτοπάει στο σημείο, δεν διέθετα φωτογραφική μηχανή να φωτογραφίσω τα δύο μάρμαρα. Όταν μετά από χρόνια ξαναπήγα, βρήκα μόνο το ένα. Το άλλο είχε εξαφανιστεί. Τα μάρμαρα πρέπει να ζυγίζουν πεντακόσια κιλά το καθένα, είναι πολύ βαριά. Ίσως αυτό που φαίνεται πως λείπει να έχει καταχωθεί από τον καιρό. Ίσως μέσα να είχαν βάλει τα έπη του.


Πολλά τοπωνύμια κοντά στο Κίνι της Σύρου παραπέμπουν στην «Οδύσσεια».

Σαν συμπεράσματα για αυτές τις σκέψεις μου, έγραψα το παρακάτω κείμενο, όπου περιγράφω μια φανταστική συνομιλία μου με τον Όμηρο (Εύμαιο), που κατάγεται από το νησί Συρίη (Σύρο):


Πριν δυο μέρες συνάντησα τον Όμηρο και μιας και κανείς από τους δυο μας δεν ήταν απασχολημένος, άδραξα την ευκαιρία να τον ρωτήσω για μερικά πράγματα και μαζί για τον τόπο που γεννήθηκε, που, όπως του εξήγησα, ήταν ακόμα για μας ένα θέμα ζωηρής διαμάχης.

Μου αποκρίθηκε, πως ήξερε, ότι λογής αυθεντίες τον έφερναν πως γεννήθηκε στη Σμύρνη, στη Χίο, στην Ιθάκη, στην Πύλο, στην Αθήνα, στο Άργος, μα στην πραγματικότητα αυτός ήταν γεννημένος στη Σύρο, γνωστός σε πολύ κόσμο σαν Εύμαιος. Μοναχά σαν πουλήθηκε στους ιθακήσιους σαν όμηρος, πήρε το όνομα Όμηρος.

Προχώρησα στην έρευνά μου για να μάθω αν οι στίχοι που απορρίπτανε οι εκδότες ήταν πραγματικά δικοί του. Μου αποκρίθηκε πως αυτός τους έχει γράψει όλους.

Και αφού ξεκαθαρίστηκαν αυτά σημεία, ρώτησα ποιο ήταν το κίνητρο να αρχίσει την Ιλιάδα με την οργή του Αχιλλέα. Μου αποκρίθηκε, πως ήταν μια ιδέα, που έτσι του κατέβηκε και τίποτα περισσότερο.

Ανυπομονούσα ακόμα να μάθω αν έγραψε πρώτα την Οδύσσεια, όπως υποστήριζαν πολλές αυθεντίες, μα αποκρίθηκε όχι.

Τον ρώτησα πού είχε βάλει τα γραπτά του. Τέντωσε το χέρι του και μου έδειξε δύο μάρμαρα, όμοια σα δίδυμα αδέλφια.

Τον ρώτησα αν αυτά που γράφει για τη Σύρο είναι αληθινά. Μου αποκρίθηκε πως είναι και πως η Σύρος κρύβει μέσα της πολλά μυστικά.

Δεν είχα ανάγκη να τον ρωτήσω αν ο θρύλος για την τυφλότητά του ήταν αληθινός, γιατί μπορούσα να δω από μόνος μου πως δεν ήταν.




O Λούης Ρούσσος είναι συριανός, παλιός ναυτικός, αρχαιοδίφης και ερευνητής του κυκλαδικού πολιτισμού.

Παρατήρησε προ ετών ότι στο χρησιμοποιούμενο ως πηγάδι στην περιοχή Σα Μιχάλη της Σύρου, κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, η σκιά της υπερκείμενης ανώτατης οριζόντιας πλάκας του συνέπιπτε με την ακμή του βορειότερου λίθου, του υπερκείμενου της κάλυψης του διαδρόμου του.

Μελετώντας επιπλέον τις άγνωστες βραχογραφίες στην περιοχή Γερούσι της Σύρου διαπίστωσε, ότι τελικά έκαναν ακριβώς την ίδια δουλειά: Κατέγραφαν κι υπολόγιζαν τις κινήσεις του Ήλιου.

Εξασφάλισε λοιπόν, από ένα συριανό εφοπλιστή τη χρηματοδότηση έρευνας κι έτσι συγκροτήθηκε επιστημονική ομάδα από το Ε.Μ.Π., η οποία αποφάνθηκε, ότι πράγματι πρόκειται για τελειοτάτη πανάρχαια κατασκευή, ένα ηλιακό παρατηρητήριο, στο οποίο υπολογίζεται η φαινομένη κίνηση του Ήλιου καθʼ όλο το έτος, και σηματοδοτούνται με ακρίβεια οι εποχές, οι ισημερίες, οι τροπές κ.τ.λ..

Ο Λούης Ρούσσος υποστηρίζει επίσης, ότι ήταν διαφορετική από αυτήν που πιστεύουν οι αρχαιολόγοι, η χρήση των κυκλαδικών ειδωλίων (δεν ήταν λατρευτικά αγαλματίδια, αλλά σηματοδοτούσαν τις εποχές) και των τηγανόσχημων αγγείων (δεν ήταν καθρέπτες, αλλά πυξίδες), ενώ ο Δίσκος της Φαιστού σηματοδοτεί τις εποχές του χρόνου και τις γεωργικές-κτηνοτροφικές εργασίες κάθε εποχής.

Facebook: Λούης Ρούσσος.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


6 ΣΧΟΛΙΑ

  • Bielidopoulos

    10 Φεβ 2018

    Σε μουσείο το βλέπεις όχι στο ΜΙΤ, έτσι για να είμαστε πλήρεις.
    ;)

  • Gerakina

    10 Φεβ 2018

    Μία υπέροχη (ή μήπως δύο;) ιστορία.

    Η πρώτη επιβεβαιώνεται από την Οδύσσεια. Η δεύτερη είναι αυτό που λέει: ένα παραμύθι.

    Τσέκαρα τα \"τηγανόσχημα\" ... κύριοι σχολιαστές, αν θέλετε να λοιδορήσετε κάτι, διαλέξτε κάτι άλλο. Τα σκεύη αυτά τα είδα με τα μάτια μου, βρίσκονται στην διάθεσή σας σε οποιοδήποτε μουσείο. Εκεί τα βρήκα κι εγώ. Είναι μία έξυπνη και διαφορετική, λογική άποψη. Η λέξη \"τηγανόσχημο\" χωρίς άλλο χαρακτηρισμό ξέρετε τι μού λέει; \"Είμαι αρχαιολόγος. Μοιάζει με κάτι που ξέρω (τηγάνι) μα δεν ξέρω ποια ήταν χρησιμότητά του.\" Ο κύριος έδωσε μία λογική εξήγηση για την ύπαρξη αυτών των αντικειμένων. Την οποία επιβεβαίωσα όσο μπόρεσα από την εκθεσιακή βιτρίνα.
    Αν κάποιος άλλος έχει άλλη λογική άποψη ας την παραθέσει. Εδώ υποτίθεται ότι είμαστε ανοιχτόμυαλοι. Δεχόμαστε τις νέες ιδέες.
    Ε;

  • Ανώνυμος 44970

    10 Φεβ 2018

    Ρομαντική η ιστορία αλλά όσον αφορά την αλήθεια προφανέστατα δεν την υπηρετεί. Αν απλά σκεφτείς τι σχέση έχουν η Σύρος με τις τροπές του ήλιου καταλαβαίνεις τον παραλογισμό της υπόθεσης.

  • Ανώνυμος 44957

    8 Φεβ 2018

    Διαβάζοντας την φανταστική συνομιλία του αρχαιοδίφη συντάκτη και σκαπανέα της αρχαιολογίας με τον Όμηρο αναρωτιέμαι μήπως όλο το κείμενο είναι φανταστικό.
    Τη μια με τα τηγανόσχημα, την άλλη με το σκέπασμα της σαρκοφάγου που ήθελε να το σηκώσει το φορτηγό του Δήμου για να φωτογραφίσει, αρχίζω και μπαίνω σε υποψίες.

  • Ανώνυμος 44952

    8 Φεβ 2018

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο! Μπορεί και να είναι κι έτσι....

  • Ανώνυμος 44948

    8 Φεβ 2018

    Εκεί μέσα, στη φυλακή, ήταν που αποφάσισα να αφιερώσω την υπόλοιπη ζωή μου στο να λέω στον λευκό την αλήθεια για τον εαυτό του ή να πεθάνω. Σε μια συζήτηση σχετικά με το αν υπήρξε ποτέ ο Όμηρος ή όχι, τους πέταξα στα λευκά μούτρα τους τη θεωρία πως ο Όμηρος συμβόλιζε μονάχα το πως οι λευκοί απήγαγαν μαύρους αφρικανούς και μετά τους τύφλωναν ώστε να μην μπορέσουν να ξαναγυρίσουν στο λαό τους. Βλέπετε, οι λέξεις Όμηρος και Ομάρ και Μαύρος είναι συγγενικές. Είναι όπως όταν λέει κανείς Πέτρος, Πέντρο και Πήτερ, που και τα τρία σημαίνουν πέτρα. (σελ. 273)
    Η Αυτοβιογραφία του Μάλκολμ Χ, εκδόσεις Κουκίδα, 2005.