Ελεύθερη Έρευνα – www.freeinquiry.gr – Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ
ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Πώς «αποδείχθηκε»
η φυλετική συνέχεια
των σύγχρονων Ιρανών

Στο Ιράν, μετά την εγκαθίδρυση στενών πολιτικών σχέσεων με την Ευρώπη, τα αρχαία μνημεία της ιρανικής επικράτειας τράβηξαν τη συστηματική προσοχή των Ευρωπαίων και η ανασκαφική άδεια σε αρχαίες θέσεις έγινε το ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί του Nãser ad-Dîn Shah (1826-1896) ─της μακραίωνης δυναστείας των Qajar (1781-1925)─ με τις Μεγάλες Δυνάμεις.

IMAGE DESCRIPTIONΣηματοδοτούνται οι έρευνες κυρίως από Βρετανούς και Ρώσους που με πολέμους και διεθνείς συνθήκες είχαν προσαρτήσει περιοχές που παραδοσιακά ανήκαν στο Ιράν, αποδυναμώνοντας πολιτικά και οικονομικά το κράτος και στέλνοντας ευρήματα στα μουσεία της Αγίας Πετρούπολης και του Λονδίνου.

Όταν οι ανασκαφικές έρευνες των Βρετανών στα Susa (1861) θεωρήθηκαν υβριστικές από τους ντόπιους ─κατήγγειλαν ότι δεν σέβονταν το Shush-Daniel, τον «τάφο» του προφήτη Δανιήλ─ ο Nãser ad-Dîn υποχρεώθηκε να συμμορφωθεί με τη λαϊκή κατακραυγή και να τις σταματήσει ωσότου παραχωρηθεί η σκυτάλη στη γαλλική αρχαιολογική αποστολή (1884) με επικεφαλής τον Marcel Dieulafoy (1844-1920) ─ μηχανικό και χρυσοθήρα με παράδοση στις αναζητήσεις αρχαιοτήτων στην Ανατολή που τροφοδοτούσαν το Παρίσι.

Ο Nãser ad-Dîn εισπράττοντας 10.000 tumans (50.000 φράγκα) συμφώνησε να αποστέλλονται τα μισά των ευρημάτων στη Γαλλία, κι ούτε η δολοφονία του απέτρεψε τη συνέχιση της κρατικής πολιτικής που εμπορευόταν ανοιχτά τα αρχαιολογικά ευρήματα: ο διάδοχος Mojaffar ad-Dîn υπογράφει στις 15 Μαίου 1897 Συνθήκη που παραχωρεί αποκλειστικά στούς Γάλλους την αρχαιολογική έρευνα με αντάλλαγμα χρηματικά ποσά προς την ασθενή οικονομικά και διπλωματικά ιρανική κυβέρνηση.

Οι Γάλλοι συνέχιζαν να μην τηρούν επιστημονικές μεθόδους (καταγραφής και τυποποίησης των ευρημάτων) και να στέλνουν τα σημαντικότερα ευρήματα ως «έργα τέχνης» στο Μουσείο του Λούβρου προς μεγάλη δυσαρέσκεια της ανερχόμενης ιρανικής αστικής τάξης (εμπόρων, λογίων), στην πλειοψηφία της πρώην φοιτητές στη Δύση που, έχοντας επιστρέψει με τον ευρωπαϊκό εθνικισμό στις αποσκευές τους, έβλεπαν την πολιτιστική τους κληρονομιά να καταστρέφεται και να διασκορπίζεται.

Το πραξικόπημα από τον στρατηγό Reza Κhαη (έναρξη δυναστείας Pahiavi) που ανατρέπει το 1921 τη βασιλική δυναστεία χάριν της «επανίδρυσης του κράτους» στα ευρωπαϊκά, κοσμικά πρότυπα, βάζει τέλος στις εξαγωγές αρχαιοτήτων στις οποίες επιφυλάσσει ένα νέο ρόλο, αυτόν της προπαγάνδας του «εθνικού» κράτους και του ηγετικού ρόλου του ιδίου.

Οι πύρινοι πατριωτικοί λόγοι του νέου Shah του Ιράν που στηλίτευαν την προηγούμενη δυναστεία επικαλούνταν την αρχαιότητα:

Αν αναλογιστείτε έστω και λίγο το παρελθόν θα συνειδητοποιήσετε ότι η γη του Δαρείου ήταν στα πρόθυρα της καταστροφής εξαιτίας των σατανικών και παράνομων παιδιών του, που στραγγάλιζαν ένα κράτος τριών χιλιάδων ετών για το προσωπικό τους κέρδος.

Η περσική γλώσσα επανήλθε ως η «αυθεντική», επανέφερε νόμους για τις αρχαιότητες το 1930 όταν συνειδητοποίησε πως όλα τα ευρήματα βρίσκονται στο εξωτερικό κι έστειλε Ιρανούς να επιβλέπουν τους Γάλλους αρχαιολόγους στα Susa στερώντας τους, παράλληλα, το μονοπώλιο των ανασκαφών: οι Αμερικανοί, υποστηρικτές την περίοδο εκείνη του καθεστώτος Pahlavi, στέλνουν το Oriental Institute του Chicago να αναλάβει τις ανασκαφές στην Περσέπολη (1931-1939) την οποία θα επισκεφτεί τέσσερεις φορές ο ίδιος ο μονάρχης, προβαίνοντας σε διακηρύξεις για την υπερηφάνεια που οφείλουν να αισθάνονται οι Ιρανοί για τη λαμπρή ιστορία των Αχαιμενιδών μοναρχών.

Η αρχαιολογία υπηρετεί το δεσποτισμό και συμβάλλει στην προσήλωση των μαζών στον εθνικό ηγέτη ενώ στρατευμένοι μελετητές αναλαμβάνουν τα ερμηνευτικά σχήματα των ευρημάτων ώστε να «αποδείξουν» την αδιάλειπτη συνέχεια του αρχαίου αχαιμενιδικού, σασσανιδικού και ισλαμικού κόσμου με το σύγχρονο ιρανικό τονίζοντας συνάμα τη μοναδική πνευματική συμβολή του στον παγκόσμιο πολιτισμό. Ο ζωροαστρισμός αναγνωρίζεται ως η «γνήσια θρησκεία» των Ιρανών και καταγράφεται ως ιδιαίτερα ταπεινωτική η περίοδος της αραβικής εισβολής (7ος αι.) που επέβαλλε τη θρησκεία του στον ιρανικό κόσμο.


Shir-o-Khorshid, Λέοντας και Ήλιος, και μαζί ο θεός Μίθρα, γιος του Ήλιου.
Σύμβολα που βρέθηκαν στα περισσότερα αρχαιολογικά κατάλοιπα: ο Λέων αποτελεί αστρονομικό έμβλημα της θερμότερης περιόδου του έτους (23 Ιουλ.- 23 Αυγ.), άρα εκφράζει τη μέγιστη ενέργεια.
Ο αρχαίος περσικός συμβολισμός χρησιμοποιήθηκε σε σημαίες και νομίσματα του Ιράν από τον 19ο αιώνα ωσότου καταργηθούν από την ισλαμική κυβέρνηση Khomeini.
Ωστόσο, για τους περισσότερους Ιρανούς παραμένουν τα γνήσια εθνικά σύμβολα.

Η νέα ιρανική κυβέρνηση Ραhlανi για να κάνει διακριτή την «εθνική» ταυτότητα στο λαό της σε σχέση με τα γειτονικά ισλαμικά και αραβικά κράτη προβάλλει την κληρονομημένη «συγγένειά» της με το κράτος των Αχαιμενιδών σε μεγαλοπρεπείς «επετειακούς» εορτασμούς δυόμιση χιλιάδων από την ίδρυση του περσικού κράτους από τον Κύρο το Μεγάλο στα ερείπια των αχαιμενιδικών πρωτευουσών. (Για πολλά χρόνια μετά τη δεκαετία 1930 που ανασκάφτηκε η Περσέπολις θεωρούσαν ότι ιδρυτής της ήταν ο Κύρος ο Μεγάλος ενώ ήταν ο Δαρείος ο Μεγάλος που έζησε μεταγενέστερα. Ο Κύρος ήταν ιδρυτής της πρωτεύουσας Πασαργάδες).

IMAGE DESCRIPTIONΤο 1935 ο μονάρχης ανακοινώνει στο Δυτικό κόσμο ότι από τώρα και στο εξής οφείλει να αποκαλεί τη χώρα του «Ιράν» κι όχι «Περσία»: η «Περσία» αποτελούσε απλώς επαρχία του Ιράν ενώ η λέξη «Ιράν» υπενθύμιζε σε όλους την πανάρχαια καταγωγή του έθνους-κράτους του αφού σήμαινε «χώρα των Αρίων».

Το αίτημα για αλλαγή από μέρους του Reza Shah ήταν πολιτικά συγκυριακό με επίφαση αρχαιολογική: την περίοδο αυτή διακινούνταν η θεωρία της «αρίας φυλής» από τη ναζιστική προπαγάνδα και η απόφαση τον Reza Shah υποδήλωνε το πλευρό με το οποίο τασσόταν.


Αυτή η πολιτική επιλογή θα του στοιχίσει το θρόνο: Βρετανοί και Σοβιετικοί καταλαμβάνουν το Ιράν (1941) και τον υποχρεώνουν σε εξορία με αντικαταστάτη το φιλόδοξο γιο του Mohammad Reza Shah τον Μέγα (τίτλο που ο ίδιος επέβαλε). Ο τελευταίος επαύξησε την εθνικιστική αρχαιολογία διακινώντας στο πρόσωπό του το είδωλο του τελευταίου εν ζωή των ενδόξων Ιρανών βασιλέων με τίτλους όπως Shahanshah («Βασιλεύς των Βασιλέων») και Aryamehr («Φως των Αρίων»), με αντίστοιχες «επετείους»: τον Οκτώβριο του 1971 ─λίγα χρόνια πριν ανατραπεί─ οργάνωσε μια τέτοια τελετή με καλεσμένους σουλτάνους, σεΐχηδες, Δυτικούς πρίγκιπες, στρατιωτικούς και υπουργούς απ΄ όλο τον κόσμο κι εκλεκτά εδέσματα από το Maxim του Παρισιού οδηγώντας ορισμένους Ιρανούς ─και τον εξόριστο Ayatollah Khomeini μαζί─ σε διαμαρτυρία για τη μεγαλομανία του και το προκλητικό εξωπραγματικό κόστος.

Η «επέτειος» συνοδεύτηκε από συμβολική επίσκεψη στον τάφο του Κύρου στις Πασαργάδες, την άλλη πρωτεύουσα των Αχαιμενιδών, όπου εκφώνησε καθησυχαστικό λόγο προς το νεκρό βασιλέα:

Ήρωα της αρχαιότερης στον κόσμο αυτοκρατορίας, ακριβέ γιε της ανθρωπότητας... κοιμήσου εν ειρήνη για πάντα, γιατί εμείς επαγρυπνούμε και παραμένουμε εδώ να επιβλέπουμε την ένδοξη κληρονομιά σου.

Η πολιτικοποίηση της αρχαιολογίας χάριν των εθνικιστικών επιδιώξεων θα συνεχιστεί με άλλη μορφή μετά την «πολιτισμική επανάσταση» (1979) του Ayatollah Khomeini (1900?-1989): ο Σιίτης ηγέτης κλείνει το τμήμα αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Τεχεράνης ως το 1982 αναγκάζοντας πολλούς Ιρανούς αρχαιολόγους να εγκαταλείψουν τη χώρα για την επόμενη δεκαετία. Ωστόσο ο Khomeini δεν είχε στραφεί αμιγώς κατά της επιστήμης της αρχαιολογίας αλλά κατά της επίφοβης πολιτικής: είχε εντοπίσει πως τα πανεπιστήμια της χώρας είχαν γίνει κέντρα δράσης αριστερών και ότι οι καθηγητές διακινούσαν, τον επιζήμιο για το Ισλάμ, Δυτικό άθεο ορθολογισμό και κουλτούρα.


Πασαργάδες 1971: ο Mohammad Reza Shah Ραhlavi στον τάφο του Κύρου του Μεγάλου (φωτ. στο Αbbi, «Nationalism, Polίtίcs and the Development οf Archaeology iη Iran»).

Αλλά κι όταν αποφασίσθηκε η συμφιλίωση του ζωροαστρικού παρελθόντος με τον ισλαμισμό στο όνομα της «εθνικής καταγωγής» και του «εθνικού πεπρωμένου», πάλι ως σύμβολο ενότητας επιλέχτηκε μια αρχαία θέση, αυτή της Περσέπολης. Το 1991 ο πρόεδρος Ali-Akbar Hashemi Rafsanjani επισκέπτεται την αρχαία πρωτεύουσα στο όνομα του Allah αυτή τη φορά, και γράφει στο βιβλίο των επισκεπτών:

Επισκεπτόμενος κανείς τα ασύλληπτα απομεινάρια της Περσέπολης αισθάνεται εθνική υπερηφάνεια.... Μέσα από αυτά ο λαός μας θα ανακαλύψει τις ικανότητές του και την πολιτισμική του καταγωγή και θα πιστέψει ότι θα μπορέσει να επανακτήσει τον ιστορικό του ρόλο στο μέλλον. Η φωτεινή πηγή του Ισλάμ ας φωτίσει το μονοπάτι των άλλων εθνών.



Σημείωση:
Το παραπάνω άρθρο είναι απόσπασμα από την εργασία
με τίτλο: «Ο εθνικισμός στην αρχαιολογία της Δύσης»
(pandemos.panteion.gr).
Ο τίτλος κι ο υπότιτλος είναι της «Ελεύθερης Έρευνας».



Η Καλλιόπη Παυλή από τη Σάμο, είναι απόφοιτος σπουδών Μ.Μ.Ε. (Αθήνα) και Ιστορίας (Πάτρα), με υποτροφία στη δεύτερη σχολή. Έζησε στον Καναδά και σε χώρες της Ευρώπης, και έχει ταξιδέψει στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Επιστρέφοντας εργάστηκε στον αρχαιολογικό τουρισμό αρχίζοντας παράλληλα μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Παν/μίου, με τίτλο της διπλωματικής «Ο Εθνικισμός στην Αρχαιολογία της Δύσης». Η μεταπτυχιακή εργασία της περιλήφθηκε στην Ενδεικτική Θεματική Βιβλιογραφία για τους φοιτητές του σεμιναρίου «Νεο-Ελληνική Εθνική Ιδεολογία» του καθηγητή Στ. Πεσμαζόγλου.

Μετά και από τα ταξίδια στην Τουρκία που συνδέονταν με τη διατριβή της («Αρχαιολογώντας την terra desiderata: η Μεγάλη Ιδέα των αρχαίων υλικών καταλοίπων»), στην οποία εξετάστηκαν οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν από το Αρχαιολογικό τμήμα της Αρμοστείας Σμύρνης στη Μ. Ασία κατά την περίοδο της ελληνικής κατοχής (1919-1922), ανακηρύχθηκε δρ. Ιστορίας το 2012.

Το 2014 εξέδωσε το βιβλίο: Εις το όνομα του πολιτισμού. Η ιδεολογία των ανασκαφών στη Μικρά Ασία κατά την μικρασιατικήν κατοχήν υπό της Ελλάδος (1919-22), εκδόσεις Ισνάφι.

Έχει συμμετάσχει ως ομιλήτρια σε εγχώρια και διεθνή συνέδρια, ως μέλος της επιστημονικής επιτροπής και της οργανωτικής επιτροπής σε διεθνή συνέδρια, σε ανασκαφές στη Λήμνο υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Προϊστορικής Αρχαιολογίας Νικ. Ευστρατίου, έχει δημοσιεύσει άρθρα, ανήκει στο editorial board του Int. Journal SCS και είναι μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Κ.Ε.Ν.Ι. με θέμα την αποικιοκρατία του ύστερου 19ου-πρώιμου 20ού αιώνα και την πρόσληψή της από την εγχώρια λογιοσύνη εν όψει της μικρασιατικής εκστρατείας.

Τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντά της συνδέονται με τη μυθολογική θεμελίωση των εθνικών κρατών που περνά και από την κατά βούληση αρχαιολογική ερμηνεία, μέσα από την οποία επιβάλλεται η γεωγραφία και η πολιτική τους. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


16 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 45762

    3 Ιουν 2018

    Revolution and the Islamic Republic (1979–present)
    Main articles: Iranian Revolution and History of the Islamic Republic of Iran

    Ayatollah Khomeini returns to Iran after 14 years exile in France on 1 February 1979.
    The Iranian Revolution, also known as the Islamic Revolution,[164] was the revolution that transformed Iran from an absolute monarchy under Shah Mohammad Reza Pahlavi, to an Islamic republic under Ayatollah Ruhollah Khomeini, one of the leaders of the revolution and founder of the Islamic Republic.[10] Its time span can be said to have begun in January 1978 with the first major demonstrations,[165] and concluded with the approval of the new theocratic Constitution—whereby Ayatollah Khomeini became Supreme Leader of the country—in December 1979.[166]

    In between, Mohammad Reza Pahlavi left the country for exile in January 1979 after strikes and demonstrations paralyzed the country, and on February 1, 1979 Ayatollah Khomeini returned to Tehran.[166] The final collapse of the Pahlavi dynasty occurred shortly after on February 11 when Iran\'s military declared itself \"neutral\" after guerrillas and rebel troops overwhelmed troops loyal to the Shah in armed street fighting. Iran officially became an Islamic Republic on April 1, 1979, when Iranians overwhelmingly approved a national referendum to make it so.[167]

    Ideology of the 1979 Iranian Revolution
    Further information: Ideology of the 1979 Iranian Revolution
    The ideology of revolutionary government was populist, nationalist and most of all Shi\'a Islamic. Its unique constitution is based on the concept of velayat-e faqih the idea advanced by Khomeini that Muslims – in fact everyone – requires \"guardianship\", in the form of rule or supervision by the leading Islamic jurist or jurists.[168] Khomeini served as this ruling jurist, or supreme leader, until his death in 1989.

    Iran\'s rapidly modernising, capitalist economy was replaced by populist and Islamic economic and cultural policies. Much industry was nationalized, laws and schools Islamicized, and Western influences banned.

    The Islamic revolution also created great impact around the world. In the non-Muslim world it has changed the image of Islam, generating much interest in the politics and spirituality of Islam,[169] along with \"fear and distrust towards Islam\" and particularly the Islamic Republic and its founder.[170]

    Khomeini Takes Power (1979–1989)
    Khomeini served as leader of the revolution or as Supreme Leader of Iran from 1979 to his death on June 3, 1989. This era was dominated by the consolidation of the revolution into a theocratic republic under Khomeini, and by the costly and bloody war with Iraq.

    The consolidation lasted until 1982–3,[171][172] as Iran coped with the damage to its economy, military, and apparatus of government, and protests and uprisings by secularists, leftists, and more traditional Muslims—formerly ally revolutionaries but now rivals—were effectively suppressed. Many political opponents were executed by the new regimes. Following the events of the revolution, Marxist guerrillas and federalist parties revolted in some regions comprising Khuzistan, Kurdistan and Gonbad-e Qabus, which resulted in severe fighting between rebels and revolutionary forces. These revolts began in April 1979 and lasted between several months to over a year, depending on the region. The Kurdish uprising, led by the KDPI, was the most violent, lasting until 1983 and resulting in 10,000 casualties.

    In the summer of 1979 a new constitution giving Khomeini a powerful post as guardian jurist Supreme Leader[173] and a clerical Council of Guardians power over legislation and elections, was drawn up by an Assembly of Experts for Constitution. The new constitution was approved by referendum in December 1979.

    Iran hostage crisis (1979–1981)
    Main article: Iran hostage crisis
    An early event in the history of the Islamic republic that had a long-term impact was the Iran hostage crisis. Following the admitting of the former Shah of Iran into the United States for cancer treatment, on November 4, 1979, Iranian students seized US embassy personnel, labeling the embassy a \"den of spies.\"[174] Fifty-two hostages were held for 444 days until January 1981.[175] An American military attempt to rescue the hostages failed.[176]

    The takeover was enormously popular in Iran, where thousands gathered in support of the hostage takers, and it is thought to have strengthened the prestige of the Ayatollah Khomeini and consolidated the hold of anti-Americanism. It was at this time that Khomeini began referring to America as the \"Great Satan.\" In America, where it was considered a violation of the long-standing principle of international law that diplomats may be expelled but not held captive, it created a powerful anti-Iranian backlash. Relations between the two countries have remained deeply antagonistic and American international sanctions have hurt Iran\'s economy.[177]

    Iran–Iraq War (1980–1988)
    Main article: Iran–Iraq War

    An Iranian soldier with gas mask during the Iran–Iraq War
    During this political and social crisis, Iraqi leader Saddam Hussein attempted to take advantage of the disorder of the Revolution, the weakness of the Iranian military and the revolution\'s antagonism with Western governments. The once-strong Iranian military had been disbanded during the revolution, and with the Shah ousted, Hussein had ambitions to position himself as the new strong man of the Middle East, and sought to expand Iraq\'s access to the Persian Gulf by acquiring territories that Iraq had claimed earlier from Iran during the Shah\'s rule.

    Of chief importance to Iraq was Khuzestan which not only boasted a substantial Arab population, but rich oil fields as well. On the unilateral behalf of the United Arab Emirates, the islands of Abu Musa and the Greater and Lesser Tunbs became objectives as well. With these ambitions in mind, Hussein planned a full-scale assault on Iran, boasting that his forces could reach the capital within three days. On September 22, 1980, the Iraqi army invaded Iran at Khuzestan, precipitating the Iran–Iraq War. The attack took revolutionary Iran completely by surprise.

    Although Saddam Hussein\'s forces made several early advances, Iranian forces had pushed the Iraqi army back into Iraq by 1982. Khomeini sought to export his Islamic revolution westward into Iraq, especially on the majority Shi\'a Arabs living in the country. The war then continued for six more years until 1988, when Khomeini, in his words, \"drank the cup of poison\" and accepted a truce mediated by the United Nations.

    Tens of thousands of Iranian civilians and military personnel were killed when Iraq used chemical weapons in its warfare. Iraq was financially backed by Egypt, the Arab countries of the Persian Gulf, the Soviet Union and the Warsaw Pact states, the United States (beginning in 1983), France, the United Kingdom, Germany, Brazil, and the People\'s Republic of China (which also sold weapons to Iran).

    There were more than 100,000 Iranian victims[178] of Iraq\'s chemical weapons during the eight-year war. The total Iranian casualties of the war were estimated to be between 500,000 and 1,000,000. Almost all relevant international agencies have confirmed that Saddam engaged in chemical warfare to blunt Iranian human wave attacks; these agencies unanimously confirmed that Iran never used chemical weapons during the war.[179][180][181][182]

    Starting on 19 July 1988 and lasting about five months the government systematically executed thousands of political prisoners across Iran. This is commonly referred to as the 1988 executions of Iranian political prisoners or the 1988 Iranian Massacre. The main target was the membership of the People\'s Mojahedin Organization of Iran (PMOI), although a lesser number of political prisoners from other leftist groups were also included such as the Tudeh Party of Iran (Communist Party).[183][184] Estimates of the number executed vary from 1,400[185] to 30,000.[186][187]

    Rule under Khamenei (1989–present)
    The first eight years (1989–1997)
    On his deathbed in 1989, Khomeini appointed a 25-man Constitutional Reform Council which named then president Ali Khamenei as the next Supreme Leader, and made a number of changes to Iran\'s constitution.[188] A smooth transition followed Khomeini\'s death on June 3, 1989. While Khamenei lacked Khomeini\'s \"charisma and clerical standing\", he developed a network of supporters within Iran\'s armed forces and its economically powerful religious foundations.[189] Under his reign Iran\'s regime is said – by at least one observer – to resemble more \"a clerical oligarchy ... than an autocracy.\"[189]

    Succeeding Khamenei as president was pragmatic conservative Ali-Akbar Hashemi Rafsanjani, who served two four-year terms and focused his efforts on rebuilding Iran\'s economy and war-damaged infrastructure though low oil prices hampered this endeavor. He sought to restore confidence in the government among the general population by privatizing the companies that had been nationalized in the first few years of the Islamic Republic, as well as by bringing in qualified technocrats to manage the economy. The state of their economy also influenced the government to move towards ending their diplomatic isolation. This was achieved through the reestablishment of normalized relations with neighbors such as Saudi Arabia and an attempt to improve its reputation in the region with assertions that its revolution was not exportable to other states.[190] During the Persian Gulf War in 1991 the country remained neutral, restricting its action to the condemnation of the U.S. and allowing fleeing Iraqi aircraft and refugees into the country.

    Iran in the 1990s had a greater secular behavior and admiration for Western popular culture than in the previous decades, it had become a way in which the urban population expressed their resentment at the invasive Islamic policies of the government.[191] The pressures from the population placed on the new Supreme Leader, Ayatollah Ali Khamenei led to an uneasy alliance between him and President Akbar Hashemi Rafsanjani. Through this alliance they attempted to hinder the ulama\'s ability to gain further control of the state. In 1989, they created a sequence of constitutional amendments that removed the office of prime minister and increased the scope of presidential power. However, these new amendments did not curtail the powers of the Supreme Leader of Iran in any way; this position still contained the ultimate authority over the armed forces, the making of war and peace, the final say in foreign policy, and the right to intervene in the legislative process whenever he deemed it necessary.[191]

    Reforms and consequences (1997–2005)

    Mohammad Khatami, reformist President of Iran from 1997 to 2005
    President Rafsanjani\'s economic policies that led to greater relations with the outside world and his government\'s relaxation on the enforcement certain regulations on social behavior were met with some responses of widespread disenchantment among the general population with the ulama as rulers of the country.[191] This led to the defeat of the government\'s candidate for president in 1997, who had the backing of the supreme Islamic jurist. He was beaten by an independent candidate from the reformist, Mohammad Khatami. He received 69% of the vote and enjoyed particular support from two groups of the population that had felt ostracized by the practices of the state: women and youth. The younger generations in the country had been too young to experience the shah\'s regime or the revolution that ended it, and now they resented the restrictions placed on their daily lives under the Islamic Republic. Mohammad Khatami\'s presidency was soon marked by tensions between the reform-minded government and an increasingly conservative and vocal clergy. This rift reached a climax in July 1999 when massive anti-government protests erupted in the streets of Tehran. The disturbances lasted over a week before police and pro-government vigilantes dispersed the crowds.

    Khatami was re-elected in June 2001 but his efforts were repeatedly blocked by the conservatives in the parliament. Conservative elements within Iran\'s government moved to undermine the reformist movement, banning liberal newspapers and disqualifying candidates for parliamentary elections. This clampdown on dissent, combined with the failure of Khatami to reform the government, led to growing political apathy among Iran\'s youth.

    In June 2003, anti-government protests by several thousand students took place in Tehran.[192][193] Several human rights protests also occurred in 2006.

    2005 presidential election and consequences (2005–2009)
    In 2005 Iranian presidential election, Mahmoud Ahmadinejad, mayor of Tehran, became the sixth president of Iran, after winning 62 percent of the vote in the run-off poll, against former president Ali-Akbar Hashemi Rafsanjani.[194] During the authorization ceremony he kissed Khamenei\'s hand in demonstration of his loyalty to him.[195][196]

    During this time, the American invasion of Iraq, overthrow of Saddam Hussein\'s regime and empowerment of its Shi\'a majority, all strengthened Iran\'s position in the region particularly in the mainly Shi\'a south of Iraq, where a top Shia leader in the week of September 3, 2006 renewed demands for an autonomous Shi\'a region.[197] At least one commentator (Former U.S. Defense Secretary William S. Cohen) has stated that as of 2009 Iran\'s growing power has eclipsed anti-Zionism as the major foreign policy issue in the Middle East.[198]

    During 2005 and 2006, there were claims that the United States and Israel were planning to attack Iran, with the most cited reason being Iran\'s civilian nuclear energy program which the United States and some other states fear could lead to a nuclear weapons program. China and Russia opposed military action of any sort and opposed economic sanctions. Supreme Leader Ali Khamenei issued a fatwa forbidding the production, stockpiling and use of nuclear weapons. The fatwa was cited in an official statement by the Iranian government at an August 2005 meeting of the International Atomic Energy Agency (IAEA) in Vienna.[199][200]

    In 2009, Ahmadinejad\'s reelection was hotly disputed and marred by large protests that formed the \"greatest domestic challenge\" to the leadership of the Islamic Republic \"in 30 years\". The resulting social unrest is widely known as the Iranian Green Movement.[201] Reformist opponent Mir-Hossein Mousavi and his supporters alleged voting irregularities and by 1 July 2009, 1000 people had been arrested and 20 killed in street demonstrations.[202] Supreme Leader Ali Khamenei and other Islamic officials blamed foreign powers for fomenting the protest.[203]

    2013 presidential election and improving US–Iran relations (2013–present)
    On 15 June 2013, Hassan Rouhani won the presidential election in Iran, with a total number of 36,704,156 ballots cast; Rouhani won 18,613,329 votes. In his press conference one day after election day, Rouhani reiterated his promise to recalibrate Iran\'s relations with the world.

    On April 2, 2015, following eight days of tortuous discussions in Switzerland, which lasted through the night to Thursday, Iran and six world powers (United States, United Kingdom, France, China and Russia plus Germany) agreed on the outlines of an understanding to limit Iran\'s nuclear programs, negotiators indicated, as both sides prepared for announcements. Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif tweeted: \"Found solutions. Ready to start drafting immediately.\" European Union foreign policy chief Federica Mogherini tweeted that she would meet the press with Zarif after a final meeting of the seven nations in the nuclear talks. She wrote: \"Good news.\"

    Reading out a joint statement, European Union foreign policy chief Federica Mogherini hailed what she called a \"decisive step\" after more than a decade of work. Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif followed with the same statement in Persian. U.S. Secretary of State John Kerry and the top diplomats of Britain, France and Germany also briefly took the stage behind them. The deal is intended to be a provisional framework for a comprehensive agreement and was signed in 2015, and marked a significant breakthrough in the 12-year history of negotiations with Iran over its nuclear programme.

    When Donald Trump was campaigning to become President of the US, he repeatedly said he would abandon the Iran nuclear deal. After he was appointed president, the USA announced to withdraw from the agreement on the 8th of May 2018.

  • Ανώνυμος 45761

    3 Ιουν 2018

    The history of Iran, commonly also known as Persia in the Western world, is intertwined with the history of a larger region, also to an extent known as Greater Iran, comprising the area from Anatolia, the Bosphorus, and Egypt in the west to the borders of Ancient India and the Syr Darya in the east, and from the Caucasus and the Eurasian Steppe in the north to the Persian Gulf and the Gulf of Oman in the south.

    Iran is home to one of the world\'s oldest continuous major civilizations, with historical and urban settlements dating back to 7000 BC.[1] The southwestern and western part of the Iranian Plateau participated in the traditional Ancient Near East with Elam, from the Early Bronze Age, and later with various other peoples, such as the Kassites, Mannaeans, and Gutians. Georg Wilhelm Friedrich Hegel calls the Persians the \"first Historical People\".[2] The Medes unified Iran as a nation and empire in 625 BC.[3] The Achaemenid Empire (550–330 BC), founded by Cyrus the Great, was the first Persian empire and it ruled from the Balkans to North Africa and also Central Asia, spanning three continents, from their seat of power in Persis (Persepolis). It was the largest empire yet seen and the first world empire.[4] The First Persian Empire was the only civilization in all of history to connect over 40% of the global population, accounting for approximately 49.4 million of the world\'s 112.4 million people in around 480 BC.[5] They were succeeded by the Seleucid, Parthian, and Sasanian Empires, who successively governed Iran for almost 1,000 years and made Iran once again as a leading power in the world. Persia\'s arch-rival was the Roman Empire and its successor, the Byzantine Empire.

    The Persian Empire proper begins in the Iron Age, following the influx of Iranian peoples. Iranian people gave rise to the Medes, the Achaemenid, Parthian, and Sasanian Empires of classical antiquity.

    Once a major empire, Iran has endured invasions too, by the Greeks, Arabs, Turks, and the Mongols. Iran has continually reasserted its national identity throughout the centuries and has developed as a distinct political and cultural entity.

    The Muslim conquest of Persia (633–654) ended the Sasanian Empire and is a turning point in Iranian history. Islamization of Iran took place during the eighth to tenth centuries, leading to the eventual decline of Zoroastrianism in Iran as well as many of its dependencies. However, the achievements of the previous Persian civilizations were not lost, but were to a great extent absorbed by the new Islamic polity and civilization.*

    Iran, with its long history of early cultures and empires, had suffered particularly hard during the late Middle Ages and the early modern period. Many invasions of nomadic tribes, whose leaders became rulers in this country, affected it negatively.[6]

    Iran was reunified as an independent state in 1501 by the Safavid dynasty, which set Shia Islam as the empire\'s official religion,[7] marking one of the most important turning points in the history of Islam.[8] Functioning again as a leading power, this time amongst the neighboring Ottoman Empire, its arch-rival for centuries, Iran had been a monarchy ruled by an emperor almost without interruption from 1501 until the 1979 Iranian Revolution, when Iran officially became an Islamic republic on April 1, 1979.[9][10]

    Over the course of the first half of the 19th century, Iran lost many of its territories in the Caucasus, which had been a part of Iran for centuries,[11] comprising modern-day Eastern Georgia, Dagestan, Azerbaijan, and Armenia, to its rapidly expanding and emerged neighboring rival, the Russian Empire, following the Russo-Persian Wars between 1804–13 and 1826–8.[12


    Further information: Archaeological sites in Iran and Prehistory of Iran
    Further information: Tepe Sialk, Jiroft culture, and Shahr-e Sukhteh
    Paleolithic
    The earliest archaeological artifacts in Iran were found in the Kashafrud and Ganj Par sites that are thought to date back to 100,000 years ago in the Middle Paleolithic.[13] Mousterian stone tools made by Neandertals have also been found.[14] There are more cultural remains of Neandertals dating back to the Middle Paleolithic period, which mainly have been found in the Zagros region and fewer in central Iran at sites such as Kobeh, Kunji, Bisitun Cave, Tamtama, Warwasi, and Yafteh Cave.[15] In 1949, a Neanderthal radius was discovered by Carleton S. Coon in Bisitun Cave.[16] Evidence for Upper Paleolithic and Epipaleolithic periods are known mainly from the Zagros Mountains in the caves of Kermanshah, Piranshahr and Khorramabad and a few number of sites in the Alborz and Central Iran. During this time, people began creating rock art.

    Neolithic to Chalcolithic
    Early agricultural communities such as Chogha Golan in 10,000 BC[17][18] along with settlements such as Chogha Bonut (the earliest village in Elam) in 8000 BC,[19][20] began to flourish in and around the Zagros Mountains region in western Iran.[21] Around about the same time, the earliest-known clay vessels and modeled human and animal terracotta figurines were produced at Ganj Dareh, also in western Iran.[21] There are also 10,000-year-old human and animal figurines from Tepe Sarab in Kermanshah Province among many other ancient artifacts.[14]

    The south-western part of Iran was part of the Fertile Crescent where most of humanity\'s first major crops were grown, in villages such as Susa (where a settlement was first founded possibly as early as 4395 cal BC)[22] and settlements such as Chogha Mish, dating back to 6800 BC;[1][23] there are 7,000-year-old jars of wine excavated in the Zagros Mountains[24] (now on display at the University of Pennsylvania) and ruins of 7000-year-old settlements such as Tepe Sialk are further testament to that. The two main Neolithic Iranian settlements were the Zayandeh River Culture and Ganj Dareh.

    Bronze Age
    Further information: Tepe Sialk, Jiroft culture, Elam, Kura–Araxes culture, Akkadian Empire, Kassites, and Mannaeans

    Chogha Zanbil is one of the few extant ziggurats outside of Mesopotamia and is considered to be the best preserved example in the world.
    Parts of what is modern-day northwestern Iran was part of the Kura–Araxes culture (circa 3400 BC—ca. 2000 BC), that stretched up into the neighboring regions of the Caucasus and Anatolia.[25][26]

    Susa is one of the oldest-known settlements of Iran and the world. Based on C14 dating, the time of foundation of the city is as early as 4395 BC,[27] a time that goes beyond the age of civilization in Mesopotamia. The general perception among archeologists is that Susa was an extension of the Sumerian city state of Uruk.[28][29] In its later history, Susa became the capital of Elam, which emerged as a state found 4000 BC.[27] There are also dozens of prehistoric sites across the Iranian plateau pointing to the existence of ancient cultures and urban settlements in the fourth millennium BC,[1] One of the earliest civilizations in Iranian plateau was the Jiroft culture in southeastern Iran in the province of Kerman.

    It is one of the most artifact-rich archaeological sites in the Middle East. Archaeological excavations in Jiroft led to the discovery of several objects belonging to the 4th millennium BC.[30] There is a large quantity of objects decorated with highly distinctive engravings of animals, mythological figures, and architectural motifs. The objects and their iconography are unlike anything ever seen before by archeologists. Many are made from chlorite, a gray-green soft stone; others are in copper, bronze, terracotta, and even lapis lazuli. Recent excavations at the sites have produced the world\'s earliest inscription which pre-dates Mesopotamian inscriptions.[31][32]

    There are records of numerous other ancient civilizations on the Iranian Plateau before the emergence of Iranian peoples during the Early Iron Age. The Early Bronze Age saw the rise of urbanization into organized city states and the invention of writing (the Uruk period) in the Near East. While Bronze Age Elam made use of writing from an early time, the Proto-Elamite script remains undeciphered, and records from Sumer pertaining to Elam are scarce.

    Russian historian Igor M. Diakonoff states that the modern inhabitants of the Iranian Plateau are descendants of mainly non-Persian groups: \"It is the autochthones of the Iranian plateau, and not the Proto-Indo-European tribes of Europe, which are, in the main, the ancestors, in the physical sense of the word, of the present-day Iranians.\"[

  • Ανώνυμος 45760

    3 Ιουν 2018

    το προηγούμενο... μπορεί να είναι παραπλανητικό εαν εννοεί τα σκόπια!!!

  • Ανώνυμος 45759

    3 Ιουν 2018

    Bielidopoulos Το μόνο που θα έσωνε τη χώρα είναι η απέλαση μεταναστών και Νεοελληνιζων βαλκανοανατολίτικου- κασπιακού παρουσιαστικού και όσων νιώθουν έτσι, και ευγονική εισαγωγή από γερμανούς και σκανδιναβούς.


  • Ανώνυμος 45307

    22 Μαρ 2018

    Ποιος σου ειπε οτι είμαι εθνικιστής, οτι είμαι περήφανος Έλληνας, οτι πιστεύω οτι κατάγομαι απο τους αρχαίους Ελληνες. Για μένα όποιος νομιζει οτι ειναι καλύτερος απο άλλους ειναι ηλίθιος η και καθήκι. Κατάλαβα λάθος πως έτσι νομίζεις και συ; Εγω πάντως πρεπει να ξύπνησα προ πολλού. Κοντά 6 δεκαετίες δεν ζω στην Ελλάδα.

  • Ανώνυμος 45007

    12 Φεβ 2018

    Ανώνυμος 44993
    Αστο εθνικισταρά, δεν ξεγελάς κανένα εδω μέσα, τα σχόλια σου έρχονται αντίθετα με τα άρθρα. Αν δεν θες χλευασμούς σε βάρος μίας διεφθαρμένης κοινωνίας, δείχνεις ότι είσαι κομάτι της άρα το ίδιο διεφθαρμένος και εσύ. Όσο για εμένα, α μην σε νοιάζει σε ποιόν λαό ανήκω εγώ, σίγουρα όμως είμαι καλύτερος απο τους κουτοπόνηρους και διεφθαρμένους έλληνες, για αυτό και σας γύρισα την πλάτη εδώ και χρόνια, φυσικά ήτανε λίγο αργά όταν ξύπνησα γιατί ήδη είχα δώσει και την ψυχή μου για έναν λαό που όχι μόνο καρφάκι δεν του καίγεται για τον πλησίον του αλλά θα τον ποδοπατήσει κιόλας, το διαβατήριο μου όμως είναι ετοιμο, λίγο να σταθώ στα πόδια μου και θα φύγω οριστικά απο την χώρα σας, να είσαι σίγουρος, μπερήφανε ελληνάρα. Έπειτα το χειρότερο είναι ότι υποκριτικά τρέχετε όταν υπάρχουν κάμερες στα κέντρα υποδοχής προσφύγων να πηγαίνετε τρόφιμα για να δείχνετε στον υπόλοιπο πλανήτη την δήθεν καλοσύνη σας αλλά θα έρθει η εποχή που θα πέσουν οι μάσκες σας και θα δει όλος ο κόσμος όχι μόνο πόσο κακόψυχοι είσαστε αλλά και πως δεν έχετε καμία σχέση με τους αρχαίους έλληνες φυλετικά.
    ΥΓ. γράψε με τον πραγματικό σου όνομα ειδάλλως μείνε καλύτερα ανώνυμος, πιο τίμια θα φερθείς.

  • Ανώνυμος 44993

    12 Φεβ 2018

    Για πες μας σε ποιο λαό ανήκεις για να δούμε κατα πόσο είσαι εσύ καλύτερος απο τους κουτοπόνηρους και διεφθαρμένους Ελληνες. Η σελίδα δεν μου αρέσει δήθεν. Την βρίσκω ενδιαφέρουσα για πολλές αντικειμενικές πληροφορίες. Αλλά χλευασμούς δεν ανέχομαι εις βάρος κανενός λαού και σίγουρα και εις βάρος του δικού σου λαού όποιος και να ναι. Στράτος

  • Ανώνυμος 44912

    4 Φεβ 2018

    Ανώνυμος 44768

    Άστα αυτά εθνκισταρά που δήθεν σου αρέσει η σελίδα αλλά σε ενοχλούν τα αρνητικά σχόλια για τους κουτοπόνηρους Ρωμιούς, εφόσον και τα άρθρα αυτό αποδεικνύουν, ότι είσαστε διεφθαρμένος και κουτοπόνηρος λαός.

  • Ανώνυμος 44776

    31 Ιαν 2018

    Ευχαριστώ για την προσβολή. Δεν ήξερα οτι σε αυτην την σελίδα σχολιάζουν και ελληναράδες. Σου συστήνω να ερευνήσεις απο που προέρχεται ο ορισμός Greek και γιατι χρησιμοποιήθηκε στην Δύση για τους Ελληνες.
    Στράτος

  • Ανώνυμος 44773

    31 Ιαν 2018

    Το έλληνας αντιστοιχεί στο hellen όχι στο greek βρε ανθέλληνα!

  • Ανώνυμος 44772

    30 Ιαν 2018

    Εγω προτιμώ την επίσημη ονομασία Έλληνας που αντιστοιχεί στο Greek, Grieche κλπ. Αισθάνομαι καλά σαν Έλληνας αλλα δεν βλέπω τον λόγο γιατι να είμαι περήφανος. Σαν Έλληνας δεν είμαι κάτι ανώτερο απο οτι ειναι υπήκοοι άλλων κρατών.

  • Ανώνυμος 44771

    30 Ιαν 2018

    Είμαι ένας υπερήφανος ρωμιός που δεν ανέχεται να τον λοιδωρούν, επιβουλεύονται και χλευάζουν.

  • Ανώνυμος 44768

    30 Ιαν 2018

    Δυστυχώς η ενδιαφέρουσα σελίδα εχει γίνει πλατφόρμα κάποιου σχολιαστή για να χλεβάζει τον λαό της Ελλάδας.

  • Bielidopoulos

    29 Ιαν 2018

    \"Λοιπον γιατι οι ντοπιοι μιγαδες εχουν απολυτο δικαιωμα σε πολιτιστικες κληρονομιες που ανηκουν σε ολη την ανθρωποτητα, τη στιγμη μαλιστα που ουτε τις καταλαβαινουν, ουτε μπορουν να τις προστατεψουν.\"

    Διότι ηδονίζονται να φαντασιώνονται, όντας αλλοπρόσαλοι, ασυνάρτητοι και αντιπαραγωγικοί.
    Εδώ κάποιοι ρωμιοί υποστηρίζουν τα Σκόπια να αλλάξουν σύνταγμα, σχολικά βιβλία και ονομασίες αεροδρομίων και λεωφόρων. Ας το πράξουν πρώτα οι ίδιοι. Τρικυμία στο κρανό των ρωμιών. Μα καλά ποιοι νομίζουν ότι είναι και έχουν τέτοιες απαιτήσεις. Κύριοι έχετε χρεοκοπήσει, πάρτε το χαμπάρι. Καιρός να αρχίσετε να συμπεριφέρεστε και αναλόγως λοιπόν. Το πάρτυ τελείωσε, τα κεφάλια μέσα.

  • Ανώνυμος 44703

    29 Ιαν 2018

    Δεν νομιζετε οτι την εχετε παρα-αμολησει την καλουμπα με τους \"φουκαραδες\" τους ντοπιους που μπαινουν οι \"κακοι\" δυτικοι και τους παιρνουν ολα τα ασημικα; Αν δεν ηταν οι Γαλλοι, Αγγλοι και λοιποι, οι ντοπιοι θα ηταν ακομα στον μεσαιωνα τους και ουτε θα ειχαν ιδεα για τους προγονους τους, εκτος απο τον προφητη. Και επιπλεον, πως εχετε το θρασος να εγκαλειτε τους τοτε με στανταρ του σημερα. Η ιστορια φτιαχνεται απο τους νικητες και τους τολμηρους. Δεν υπαρχει και δεν πρεπει να υπαρχει καμμια εγγυηση για τους μαλθακους, η εστω τους αποτυχημενους, που βρεθηκαν να καθονται πανω σε ενα θησαυρο και δεν μπορουν να τον υπερασπιστουν. Αυτο ισχυει για ολους, και τους βολεψε ολους μια χαρα. Οταν οι δικοι τους προγονοι τους εκαναν περηφανους ηταν πανω στα ξεκοιλασμενα πτωματα των αδυναμων γειτονων τους. Και εμας το ιδιο. Η ζωη δεν ειναι δικαια. Λοιπον, μπου-χου, και παμε παρα κατω. Και κατι τελευταιο: Το λετε και το φωναζετε οτι κανεις λαος δεν ειναι καθαρος, δεν υπαρχει δικαιωμα του αιματος. Και σωστα. Λοιπον γιατι οι ντοπιοι μιγαδες εχουν απολυτο δικαιωμα σε πολιτιστικες κληρονομιες που ανηκουν σε ολη την ανθρωποτητα, τη στιγμη μαλιστα που ουτε τις καταλαβαινουν, ουτε μπορουν να τις προστατεψουν. Χιλιες φορες στους Γαλλους, κι αν αργοτερα εκπολιτιστουν οι ντοπιοι, να τα ζητησουν πισω.

  • Bielidopoulos

    28 Ιαν 2018

    \"Η αρχαιολογία υπηρετεί το δεσποτισμό και συμβάλλει στην προσήλωση των μαζών στον εθνικό ηγέτη ενώ στρατευμένοι μελετητές αναλαμβάνουν τα ερμηνευτικά σχήματα των ευρημάτων ώστε να «αποδείξουν» την αδιάλειπτη συνέχεια του αρχαίου αχαιμενιδικού, σασσανιδικού και ισλαμικού κόσμου με το σύγχρονο ιρανικό τονίζοντας συνάμα τη μοναδική πνευματική συμβολή του στον παγκόσμιο πολιτισμό.\"

    Και βεβαίως η αδειάλειπτη συνέχεια προυποθέτει την ύπαρξη μιας αρχής κάπου στο παρελθόν. Μιας αρχής που είναι περισσότερο θεωρητική (principle) και νοητική, ώστε κουτσά-στραβά να θεμελιώνεται, εκλογικεύεται και δικαιολογείται το όλο διανοητικό σχήμα στην ιδεόσφαιρα της κοινωνίας.

    \"Αυτή η πολιτική επιλογή θα του στοιχίσει το θρόνο: Βρετανοί και Σοβιετικοί καταλαμβάνουν το Ιράν (1941)\"

    Περίπου έτσι. Για την ακρίβεια οι βρετανοί και οι ρώσοι που λόγω του ΒΠΠ ήταν σύμμαχοι, ήθελαν τον υπερ-ιρανικό σιδηρόδρομο που μόλις είχε κατασκευαστεί (1938) υπό τον έλεγχό τους, διότι ήταν μεγίστης στρατηγικής σημασίας για την πολεμική προσπάθεια. Ο σιδηρόδρομος αυτός συνδέει τον Περσικό Κόλπο με την Κασπία Θάλασσα και αποτέλεσε μέρος του τρίτης και κυριώτερης οδού μεταφοράς εφοδίων από τους συμμάχους προς τους σοβιετικούς. Τα πλοία ξεκινούσαν από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία κάνοντας τον γύρω της Αφρικής για να αποφύγουν τα γερμανικά υποβρύχια και τη Μεσόγειο, έφταναν στον Περσικό Κόλπο, τα εφόδια διέσχιζαν το Ιράν μέσω του σιδηροδρόμου και έφταναν στο Στάλιγκραντ και τη Μόσχα μέσω διαφόρων οδών, Ατζερμπαιτζάν, Καύκασο και τον ποταμό Βόλγα. Η διαδρομή αυτή ήταν η μεγαλύτερη από τις δύο άλλες, αλλά εξελίχτηκε στην βασικότερη. Οι άλλες δύο ήταν μέσω του βορείου Ατλαντικού που κατέληγε στο Μουρμάνσκ που τότε ήταν το μόνο ρωσικό λιμάνι στον βορρά που δεν πάγωνε τον χειμώνα, αλλά ήταν επικίνδυνη λόγω των γερμανικών αεροδρομίων στην Νορβηγία και των υποβρυχίων και η δεύτερη ήταν μέσω Ειρηνικού ωκεανού στο λιμάνι του Βλαδιβοστόκ και έπειτα μέσω του υπερσιβηρικού σιδηρόδρομου στη Μόσχα. Το κουφό σε αυτή την περίπτωση ήταν ότι οι Ιάπωνες, σύμμαχοι των γερμανών, προκειμένου να αφιερωθούν στην επέκτασή τους προς Μαντζουρία, Ινδονησία και Σιγγαπούρη και γενικά στον Ειρηνικό έκαναν σύμφωνο ουδετερότητας με τους σοβιετικούς (1941) και όχι μόνο αυτό, αλλά επέτρεπαν στα πλοία ανεφοδιασμού να εκφορτώνουν στο Βλαδιβοστόκ εφόσον ήταν σοβιετικά και δεν μετέφεραν στρατιωτικό εξοπλισμό κατά τη διάρκεια του πολέμου.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Persian_Corridor#Overthrow_of_the_Shah

    Στο μεταξύ: Η Νέα Υόρκη «υποκλίνεται» στο παστίτσιο της Ελληνίδας μάνας.
    http://www.iefimerida.gr/news/392307/i-nea-yorki-ypoklinetai-sto-pastitsio-tis-ellinidas-manas-eikones
    Ρωμιοσύνη ανήκεστος βλάβη..