Η ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ


«Ας μάθουμε την τέχνη του να αγαπάμε, του να αρέσουμε και πάλι απ΄ την αρχή.
Με μια λέξη, μέσα στον έρωτα ας ψάχνουμε μόνο τον έρωτα...
».
Ελοΐζα και Αβελάρδος


IMAGE DESCRIPTIONΘα μιλήσουμε λοιπόν για έρωτα. Και πρώτα πρώτα για τις πολλαπλές μορφές, με τις οποίες ο έρωτας εμφανίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις, έχοντας ως συνειδητό ή ασυνείδητο στόχο τη διαιώνιση του είδους. Αυτές οι σχέσεις, σεξουαλικές ή/και συναισθηματικές, ενστικτώδεις ή/και ενσυνείδητες, πρωτόγονες ή/και θεσμοθετημένες, εξαναγκαστικές ή/και εκούσιες, διαρκείς ή/και εφήμερες, ετεροφυλόφιλες ή/και ομοφυλόφιλες, στις περισσότερες γλώσσες δεν ορίζονται με μία και μόνο λέξη, εκτός από τα αγγλικά, όπου χρησιμοποιείται η λέξη mating. Θα έλεγε κανείς, πως οι άνθρωποι διστάζουν να καλύψουν με έναν και μοναδικό όρο τις πολυάριθμες πρακτικές που, κατά κύριο λόγο, υπαγορεύονται από τις αντιφατικές επιταγές της σεξουαλικότητας και της κοινωνίας.

IMAGE DESCRIPTIONΕδώ και πάνω από τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια, η ιστορία της ζωής ακολουθεί μια μονάχα διάδρομή, τη διαδρομή της ίδιας της, της διαιώνισης· χρησιμοποιεί μια μονάχα τακτική, την τακτική της βιοποικιλίας. Και, για να το πετύχει, εφευρίσκει χιλιάδες τεχνάσματα, πρώτα πρώτα το πιο παράξενο απ΄ όλα, το πιο συναρπαστικό και πηγή διαρκούς εξέλιξης: τη σεξουαλικότητα, αυτόν τον περίεργο διαχωρισμό του κάθε είδους σε δύο φύλα, των οποίων η ένωση καθίσταται αναγκαία για την αναπαραγωγή του είδους.

Τα περισσότερα φυτά και ζώα, όταν ξεφύγουν από την αυτοκαταστροφική ομοιομορφία της κυτταρογένεσης και της παρθενογένεσης, αναπαράγονται με αμοιβαία συνεισφορά της γενετικής τους κληρονομιάς· συνήθως, το αρσενικό δεν είναι τίποτα περισσότερο από το μέσο της γονιμοποίησης του θηλυκού και εξαφανίζεται, μόλις εκπληρώσει τον ρόλο του. Σε μερικά ζωικά είδη πιο εξελιγμένα οι ρόλοι είναι πιο ισορροπημένοι· κάποιες φορές, το αρσενικό γένος καταλήγει να εξουσιάζει το θηλυκό. Γενικά, η συνεύρεση των δύο φύλων είναι εφήμερη, τυχαία, λειτουργική είναι η έκφραση μιας επιθυμίας την οποία δεν δείχνει να μπορεί να συγκρατήσει τίποτα, όπως την ανάγκη να τρώμε ή να κοιμόμαστε.

Οι σχέσεις τους εξελίσσονται ανάλογα με την πολυπλοκότητα του είδους. Εφευρίσκουν τότε τελετουργίες προσέγγισης και επιλογής επιτρέποντας στον ένα να εκτιμήσει τι μπορεί να του προσφέρει ο άλλος, να ανταλλάξουν κάτι παραπάνω από γονίδια, να ελέγξουν και να κατευθύνουν την επιθυμία, να οργανώσουν τελετουργικές συνευρέσεις πολλών αρσενικών με πολλά θηλυκά. Από εκείνη τη στιγμή, γεννιούνται ο σεβασμός, το ενδιαφέρον, η ανταλλαγή, η τρυφερότητα, ο έρωτας.

IMAGE DESCRIPTIONΤο ανθρώπινο είδος είναι τα πρώτο που ενέγραψε τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα σε μια συνολική αντίληψη του κόσμου. Μάλιστα, για τους πρώτους πολιτισμούς ο έρωτας και οι απαγορεύσεις που σχετίζονταν με αυτόν αποτέλεσαν θεμελιώδεις αξίες. Και όλοι αυτοί οι πολιτισμοί θεώρησαν πως οι νόμοι αυτών των σχέσεων ήταν αιώνιοι, αφού καθόριζαν τις συνθήκες της επιβίωσης και της ταυτότητάς τους.

IMAGE DESCRIPTIONΓια τους πρώτους ανθρώπους, η γυναίκα είναι υποδοχή, τόπος αναζωογόνησης· ο άντρας είναι δύναμη και κίνηση· η γυναίκα είναι «Γη», ο άντρας είναι «Ουρανός», λένε οι πρωτόγονοι λαοί. Στόχος της γυναίκας είναι η ζωή: θέλει να τη μεταδώσει. Στόχος του άντρα είναι η κατάκτηση, γιατί φοβάται τον θάνατο. Οι άντρες φοβούνται τις γυναίκες γιατί, φέρνοντάς τους στη ζωή, τους δίνουν ταυτόχρονα τον θάνατο. Επιπλέον, η άγνοια της συμβολής του άντρα στην τεκνοποίηση έδωσε για ένα πολύ μεγάλο διάστημα στις γυναίκες την απεριόριστη εξουσία πάνω στα παιδιά.

Μέσα σε ιδιαίτερες γεωγραφικές και ιστορικές συνθήκες, οι πρώτες μυθολογίες προσδιορίζουν το πλαίσιο που θα επιτρέψει την επιβίωση της ομάδας. Καθορίζουν απαγορεύσεις και υποχρεώσεις. Δεν υπάρχει πρακτική (από την αιμομιξία μέχρι τη ζωοφιλία, περνώντας από την παιδεραστία, τον φετιχισμό, την πορνογραφία ή τον αισθησιασμό) που να μην απαγορεύεται σε κάποιεςκοινωνίες και να μην ενθαρρύνεται έντονα από κάποιες άλλες. Μόνο οι σεξουαλικές σχέσεις ανάμεσα σε μια μητέρα και τους γιους της αποδοκιμάζονται από όλους τους λαούς.

Αργότερα, κάποιες κοινωνίες ─κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες─ προσανατολίζονται στην πολυανδρία (μία μόνο γυναίκα με πολλούς άντρες). Σχεδόν όλες οι υπόλοιπες, μόλις ο άντρας συνειδητοποιεί την πατρότητα, κλίνουν προς την πολυγυνία (ένας μόνο άντρας με πολλές γυναίκες). Καθώς χρειάζονται περισσότερες γυναίκες παρά άντρες, οι κοινωνίες που ασκούν την πολυγυνία είναι αναγκαστικά επεκτατικές. Η συσσώρευση πλούτου για να αυξηθεί η παραγωγή και να διευκολυνθεί η εργασία δεν είναι το ζητούμενο: η πολυγαμία δεν συμβιβάζεται εύκολα με τον καπιταλισμό...

IMAGE DESCRIPTIONΧρειάζεται να περιμένουμε την εποχή των εβραίων, για να καθαγιαστούν οι σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών με μια τελετή, τον γάμο, που τελείται σε χώρο λατρείας, κάτω από τον έλεγχο του πατέρα και του εκπροσώπου αυτής της λατρείας, χωρίς όμως αυτό να εξαλείψει την πολυγυνία.

Ύστερα ήρθε ο χριστιανισμός. Κανείς στον κόσμο πριν από αυτόν δεν είχε επιχειρήσει να επιβάλει σε ολόκληρο το ανθρώπινο είδος την απόλυτη μονογαμία, την ολοκληρωτική αφοσίωση, τη μη αναστρέψιμη σχέση. Καμία θρησκεία δεν είχε επιχειρήσει να καθορίσει τόσο λεπτομερώς τη σεξουαλική ζωή του κάθε πιστού. Για τον Παύλο και τους μαθητές του, το σεξ αποτελεί σκάνδαλο, ενώ για τις προηγούμενες θρησκείες το απαράδεκτο είναι η αγαμία. Για τους Πατέρες της Εκκλησίας, η μονογαμία είναι αναγκαία κακό για την επιβίωση της ανθρωπότητας: η ζωή είναι δώρο του Θεού και ο ρόλος των ανθρώπων είναι να τη μεταδώσουν. Η μονογαμία παίρνει, έκτοτε, μια απόλυτη μορφή: μία μόνο γυναίκα, ένας μόνο άντρας, για μια ολόκληρη ζωή, αρνούμενοι την ηδονή και υπό τη στενή επίβλεψη της Ρώμης.

Ελέγχοντας τη σεξουαλικότητα και τον γάμο, η Εκκλησία, σύζυγος και μητέρα, προσπαθεί να πάρει την εξουσία στη Δύση ακριβώς πριν από την έλευση του Ισλάμ κατά τον 7ο αιώνα, το οποίο επανανομιμοποίησε την πολυγυνία στο ένα πέμπτο του πλανήτη.

Ερωτική τοιχογραφία που βρέθηκε σε ένα από τα δέκα δωμάτια οίκου ανοχής στην Πομπηία.
Ο οίκος αυτός απευθυνόταν αποκλειστικά σε μια ευκατάστατη πελατεία.

Ωστόσο, ως τον 12ο αιώνα η Καθολική Εκκλησία, εκεί που έχει την πολιτική εξουσία, δηλαδή στην Ευρώπη, δεν επιβάλλει σχεδόν καθόλου την άποψή της για τον έρωτα. Η πολυγυνία παραμένει ο κανόνας για τους ισχυρούς· η συμβίωση για τους χωρικούς· οι ιερείς, που σπάνια διατηρούσαν την αγνότητά τους πριν από τον 12ο αιώνα, ασχολούνται ελάχιστα με τους γάμους.

IMAGE DESCRIPTIONΠαράλληλα, φυσώντας από τις αυτοκρατορίες της Ανατολής, όπου η πολυγυνία παραμένει ο κανόνας, ένας άνεμος ηδυπάθειας αναστατώνει τον δυτικό κόσμο, υμνώντας συγχρόνως τον ερωτισμό και τον ιπποτικό έρωτα. Αρχίζει τότε ο δυτικός μοντερνισμός· βρίσκει την πηγή του μέσα στην ερωτική αναζήτηση που κάποιοι καταπολεμούν και μετατρέπουν σε δίψα για μάθηση, σε καλλιτεχνική φιλοδοξία ή ακόμα και σε υπέρβαση του εαυτού τους.

Με τον Μάρλοου και τον Σαίξπηρ εμφανίζεται ο αμοιβαίος κεραυνοβόλος έρωτας, ισότιμη συνένωση σωμάτων και ψυχών. Ο έρωτας αρχίζει να εκφράζεται με χίλιους τρόπους μέσα στη λογοτεχνία και στην τέχνη. Άντρες και γυναίκες αρχίζουν να μιλούν ως ίσος προς ίσο και αυτή η συνομιλία δεν θα σταματήσει πια: η έλξη του άλλου, το ενδιαφέρον για τον άλλο, η ανάγκη του άλλου, ο δεσμός με τον άλλο. Οι γυναίκες έχουν εδώ τον πρώτο λόγο: πρώτες εκείνες τολμούν πραγματικά να μιλήσουν για τον έρωτα.

Η Μεταρρύθμιση και έπειτα η άνοδος της αστικής τάξης κατά τον 17ο αιώνα περιορίζουν τον έρωτα στον κοινωνικό ρόλο της αναπαραγωγής. Η κληρονομιά καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην κατάταξη των λόγων ύπαρξης της οικογένειας και του γάμου: δεν αποταμιεύει κανείς για να αποκτήσει γυναίκες ούτε για να τιμήσει τον Θεό, αλλά για να αυξήσει την περιουσία της οικογένειας.

IMAGE DESCRIPTIONΚατά τον 19ο αιώνα, η αστική σύζευξη επιτυγχάνει εκεί όπου ο χριστιανικός γάμος είχε αποτύχει. Το κράτος επαναδιοργανώνει τότε τη μονογαμική ένωση προς όφελός του, χωρίς όμως να τιμωρεί τον άντρα που ασκεί την πολυγυνία.

Τον 20ό αιώνα, ενώ σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου οι γυναίκες αγωνίζονται ακόμη για να καταργηθούν η πολυγυνία, οι εξαναγκαστικοί γάμοι και οι γάμοι ανηλίκων (σήμερα, μία γυναίκα στις τρεις στον κόσμο παντρεύεται πριν από τα 18), το δικαίωμα στον έρωτα γίνεται η πρώτη πραγματικά παγκόσμια διεκδίκηση. Το δικαίωμα του καθενός να αγαπηθεί είναι πλέον αναντίρρητο· το ζευγάρι μετατρέπεται σε μια σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που συζητούν, παρατηρούν και κρίνουν ο ένας τον άλλο, αγαπιούνται. Τίποτα δεν εγγυάται τη μονιμότητα της σχέσης. Γιατί, αν οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να αγαπούν και να αγαπιούνται, έχουν επίσης ανάγκη ─τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς─ να αλλάζουν το αντικείμενο και το υποκείμενο του έρωτά τους. Με αυτόν τον τρόπο η χριστιανική ουτοπία και ο αστικός κανόνας εξαλείφονται: αν η συναίνεση μεταξύ των συζύγων είναι πραγματικά ελεύθερη, τότε δεν μπορεί να είναι ούτε αιώνια ούτε αποκλειστική.

IMAGE DESCRIPTIONΚαι έτσι προμηνύονται, για ένα απώτερο μέλλον, καινούργιες μορφές σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους ─ που θα μοιάζουν με επιστροφή στις ρίζες, σχέσεις που θα βασίζονται στην άμεση ικανοποίηση της επιθυμίας, που θα απαλλαγούν σταδιακά από τον προβληματισμό της αναπαραγωγής: ο «κατά σύμβαση προσωρινός γάμος», όπου η διάρκεια της σχέσης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους θα καθορίζεται εκ των προτέρων από τους ίδιους· ο «πολυ-έρωτας», όπου ο καθένας θα μπορεί να έχει, σε συνθήκες πλήρους διαφάνειας, πολλούς συναισθηματικούς συντρόφους ταυτόχρονα· η «πολυ-οικογένεια», όπου ο καθένας θα ανήκει ανοιχτά σε πολλές οικογένειες συγχρόνως· η «πολυ-αφοσίωση» όπου ο καθένας θα είναι πιστός στα μέλη μιας ομάδας με πολλαπλές σεξουαλικές πρακτικές. Τα παιδιά, πάλι, θα ζουν μόνιμα στο ίδιο μέρος, όπου οι γονείς θα έρχονται ο καθένας με τη σειρά του για να τα φροντίσει.

Σε κάποιο περισσότερο μακρινό μέλλον, θα είναι ακόμα ευκολότερος ο διαχωρισμός μεταξύ σεξουαλικότητας, πόθου και αγάπης· μηχανές θα αναλάβουν την αναπαραγωγή, ενώ η σεξουαλικότητα θα έχει να κάνει μόνο με την απόλαυση, μέχρι να την αναλάβουν και αυτή κάποιες άλλες μηχανές.

IMAGE DESCRIPTIONΗ τεχνητή μήτρα και η κλωνοποίηση θα ανοίξουν ιλιγγιώδεις προοπτικές, όπου ο καθένας θα μπορεί να ελέγξει την αναπαραγωγή του. Ενδεχομένως, μέχρι τον γενικευμένο ερμαφροδιτισμό.

Είναι κάπως σαν να είχε επιλέξει η ανθρωπότητα να κάνει ανάποδα τη διαδρομή της ιστορίας της ζωής επιστρέφοντας κατ΄ αρχάς στον ομαδικό γάμο και έπειτα στην παρθενογένεση. Ίσως και να καταργήσει μια μέρα την ανάγκη του Άλλου. Και τελικά τον έρωτα.

Πρέπει να αντισταθούμε σε ένα τέτοιο μέλλον ή να θαυμάσουμε αυτές τις μεταλλάξεις; Μπορούμε ακόμη να ελπίζουμε ότι η αγάπη θα μπορέσει να σώσει την ανθρωπότητα από την ίδια της την παράνοια;

Το βιβλίο «Η ιστορία του έρωτα» (έκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα, 2009) είναι ένα ταξίδι μέσα στην υπέροχη και απειλούμενη ιστορία των σχέσεων. Συνυπάρχουν εδώ οι πολυανδρικές φυλές της Κίνας και οι ομοφυλοφιλικές τελετουργίες της Νέας Γουινέας· οι γυναίκες των χαρεμιών της Αραβίας και οι πολλαπλοί σύζυγοι του Θιβέτ. οι πόρνες της Αμερικής και οι γκέισες της Ιαπωνίας· οι δάσκαλοι του ινδικού ερωτισμού και οι ομαδικοί γάμοι του Κονγκό· οι αστικές οικογένειες και τα αμφιφυλόφιλα τρίο· οι μηχανές ηδονής και οι ερωτικές χίμαιρες.

Όλες και όλοι τρέφουν την πιο υψηλή ανθρώπινη φιλοδοξία, στην πραγματικότητα την πιο επαναστατική: να ξεπεράσουν τον εαυτό τους για να φτάσουν ένα ιδεώδες, το να αρέσουν στον άλλο, ώστε να αρέσουν στον εαυτό τους. Ώστε να αγαπηθούν.



O Jacques Attali είναι οικονομολόγος και κοινωνιολόγος.
Έχει δημοσιεύσει μυθιστορήματα, καθώς και πολλές μελέτες και άρθρα για τα προβλήματα της εποχής μας.
Διετέλεσε υπουργός και για πολλά χρόνια σύμβουλος του Φρανσουά Μιτεράν.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


5 ΣΧΟΛΙΑ

  • Bielidopoulos

    28 Δεκ 2017

    Οι συμβουλές της ψυχολόγου προς τους ρωμιούς πρέπει να είχαν τόση πολύ πειτυχία που το έκαναν αναδημοσίευση..:
    http://health.in.gr/news/various/article/?aid=1500185880
    XD

  • Bielidopoulos

    21 Δεκ 2017

    Ίαν ΜακΚέλεν: «Γνωρίζω ηθοποιούς που πρόσφεραν σεξ για ένα ρόλο».
    «Από τη δική μου εμπειρία, όταν ξεκίνησα να δουλεύω στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ο σκηνοθέτης του θεάτρου στο οποίο δούλευα, μου έδειξε κάποιες φωτογραφίες που του έδωσαν γυναίκες, οι οποίες ήθελαν δουλειά... κάποιες από αυτές είχαν στο κάτω μέρος της φωτογραφίας \'\'DRR\'\' - directors’ rights respected: Με άλλα λόγια, αν μου δώσεις μια δουλειά, μπορείς να κάνεις σεξ μαζί μου».
    http://news.in.gr/culture/article/?aid=1500184540

    Αυτή είναι το κοινό μυστικό του Holywood και γενικά της ηθοποιίας παγκοσμίως εδώ και δεκαετίες. Είσαι γυναίκα και θες ρόλο σε ταινία; Τότε ξέρεις τί πρέπει να κάνεις. Δεν έχει και τόση σημασία το \"ταλέντο\". Βέβαια λόγω της σύγχρονης απελευθέρωσης του γυναικείου φύλου και του φεμινισμού αποπειράται στις μέρες μας μια αλλαγή προς όφελος των γυναικών στον τομέα του κινηματογράφου, ο οποίος επηρεάζεται προφανώς και αυτός από τις εκάστοτε κοινωνικές αξίες και αντιλήψεις. Και τότε βγαίνουν στη φόρα οι αποκαλύψεις, που όμως δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν. Έτσι ξεκίνησαν την καριέρα τους οι περισσότερες, αν όχι όλες οι γυναίκες ηθοποιοί. Χρύσωσαν το χάπι στους παραγωγούς και τους σκηνοθέτες και αυτοί με τη σειρά τους έγιναν αδίστακτοι. Μόνο η Νικόλ Κίντμαν δεν έχει βγει να κάνει δηλώσεις. Για την ώρα..

  • Bielidopoulos

    18 Δεκ 2017

    @44407
    Αγαπητέ πιστεύω ότι πρόκειται για παρεξήγηση μια και ως γνωστόν ο γραπτός λόγος υπόκειται σε αυτή την αδυναμία. Ακόμα και αν δεν πρόκειται για παρεξήγηση δώσε τόπο στην οργή. Το tao te ching αναφέρει:
    Ο σοφός μπορεί να δει τη συνολική εικόνα, γι’αυτό και βλέπει με συμπόνια τα επιμέρους πράγματα.
    Συνεχώς εξασκεί την ταπεινότητα και ξέρει ότι το υψηλό θεμελιώνεται στο χαμηλό και η ευγένεια στην ταπεινότητα.
    Δεν επιδιώκει να λάμπει σαν πολύτιμος νεφρίτης, αλλά αφήνει το τάο να τον σμιλέψει, μέχρι να γίνει συνηθισμένος και αδιάφορος σαν ένα βότσαλο που το κλωτσάς και πέφτει.
    Και πάλι πέφτει. (μετάφραση Ν. Ρώσση)

    Στο μεταξύ: Συνταξιούχοι δικαστές: Το κράτος πρέπει να πληρώσει για τα ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων -Οχι οι συνταξιούχοι
    http://www.iefimerida.gr/news/383565/syntaxioyhoi-dikastes-kratos-prepei-na-plirosei-gia-ta-elleimmata-ton-asfalistikon

    Μα το κράτος είναι οι συνταξιούχοι (π.χ. συνταξιούχοι δικαστικοί) και οι δημόσιοι υπάλληλοι (π.χ. δικαστικοί). Ποιοι νομίζετε ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις κατά το δοκούν εν Ελλάδι; Γιατρέ μου μήπως είμαι τρελός;
    https://www.youtube.com/watch?v=f13MZm2N66E
    (Rorschach: I heard joke once: Man goes to doctor. Says he\'s depressed. Life seems harsh, and cruel. Says he feels all alone in threatening world. Doctor says: \"Treatment is simple. The great clown - Pagliacci - is in town. Go see him. That should pick you up.\" Man bursts into tears. \"But doctor...\" he says \"I am Pagliacci.\" Good joke. Everybody laugh. Roll on snare drum. Curtains.)

    Προφανώς δεν είστε το μόνο άτομο που υποφέρει από την ανελέητη κριτική ή μπουρδολογία της θείας Κατίνας. Αλλά δε χρειάζεται να υποφέρετε μόνοι σας! Παρατηρήστε ποιο άλλο πρόσωπο υποφέρει ανάλογα, και κάντε μια συμμαχία για να αποφύγετε το ενοχλητικό πρόσωπο στο οικογενειακό τραπέζι. Έτσι, έχοντας έναν «κωδικό διάσωσης» (π.χ., ένα σινιάλο με το χέρι) που κάνετε όταν το ενοχλητικό άτομο σας στριμώξει, έρχεται ο σύμμαχος και σας «σώζει», λέγοντας «έλα να βοηθήσεις να σηκώσουμε τα πιάτα για να φέρουμε τα γλυκά» ή «ο θείος Πελοπίδας μου είπε ότι ξέχασε να σου πει κάτι γι’ αυτό που συζητούσατε πριν, για πήγανε μια στιγμή να τον δεις μη τον σηκώνουμε και τον ξεβολεύουμε τον άνθρωπο, είναι και μιας ηλικίας…».
    http://health.in.gr/news/various/article/?aid=1500183717

    Κυρία ψυχολόγος αντί να σκαρφιζόμαστε ένα σωρό ποταπά πράγματα και τακτικές πέφτοντας στο επίπεδο των ρωμιών, θα μπορούσαμε να τους γυρίσουμε την πλάτη αγνοώντας τους. Curtains!
    ;)
    (Τελικά οι ρωμιοί είναι για πολλές φάπες.)

  • Ανώνυμος 44407

    18 Δεκ 2017

    Στο βαθμό που μπορώ να σε παρακολουθήσω Bielidopoulos, εκεί που ήμουν έτοιμος να στα \" χώσω \" για την βιασύνη σου και την πολυπραγμοσύνη σου πέφτω πάνω στην τελευταία παράγραφο και τα ξεχνάω όλα, πολύ - πολύ καλό, δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να θυμηθώ κάτι καλύτερο απ\' ότι έχω διαβάσει τελευταία :
    \" Για να ξεβρωμίσουμε λίγο: το tao te ching αναφέρει:
    Η υπέρτατη αρετή είναι
    Το να γεννάς χωρίς να νιώθεις ότι σου ανήκει αυτό που γέννησες,
    Να χαίρεσαι κάτι χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να το κατέχεις,
    Να δρας χωρίς να απαιτείς ανταμοιβή,
    Να καθοδηγείς τους ανθρώπους, χωρίς να τους επιβάλλεσαι. \"

  • Bielidopoulos

    18 Δεκ 2017

    http://www.iefimerida.gr/news/371447/efeyretis-thelei-na-kanei-paidi-me-ti-rompotiki-syntrofo-toy-exigei-pos
    http://www.iefimerida.gr/news/379554/mia-nea-thriskeia-gennithike-o-theos-tis-tehnitis-noimosynis-eikones

    https://s13.postimg.org/5fecz5yjb/titsx.jpg

    Υποκειμενικά είναι όλα αυτά και κοινωνικές συμβάσεις που τις μαθαίνουμε στα πλαίσια της εκάστοτε κοινωνίας. Και αυτά που γράφει ο μπάρμπα-Jacques (ορθότερα: περιγράφει) είναι όλα υποκειμενικά.
    Αναφέρεται στο τέλος: \"Όλες και όλοι τρέφουν την πιο υψηλή ανθρώπινη φιλοδοξία, στην πραγματικότητα την πιο επαναστατική: να ξεπεράσουν τον εαυτό τους για να φτάσουν ένα ιδεώδες, το να αρέσουν στον άλλο, ώστε να αρέσουν στον εαυτό τους. Ώστε να αγαπηθούν.\"
    Εμένα αυτό μου φαίνεται ασυνάρτητη μπαρούφα. Βέβαια μπορώ να το δεχτώ ως μία προσωπική άποψη, αλλά μέχρι εκεί. Αγάπη είναι όταν δίνεις κάτι χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα ή να έχεις απαιτήσεις. Αν απαιτείς, αν θες να ελέγχεις τον άλλον, τότε αυτό δεν λέγεται αγάπη, αλλά νταβατζιλίκι (ας το ψάξουν λίγο αυτό οι ρωμιοί, ειδικά οι κομπλεξικοί ρωμιοί γονείς, αυτή η προτασούλα αρκεί για να τους τινάξει στον αέρα). Ο μπάρμπας υποπτεύομαι ότι αυτό δεν το έχει διανοηθεί. Περιμένουν οι άνθρωποι να αγαπηθούν ώστε μετά να μπορέσουν να αρέσουν στους εαυτούς τους... Προφανώς συμβαίνει και αυτό, αλλά όχι όπως το εννοεί, δηλαδή όχι ως αξίωμα ή αρχή. Ο άνθρωπος που δεν έχει έχει κάνει ειρήνη με τον εαυτό του, όσο και να τον αγαπήσουν θα παραμείνει ανασφαλής και θα έχει φοβίες. Μικροαστικό ιδεώδες και τρίχες κατσαρές. Μπουρδολογίες ατόμου που μεγάλωσε εγκλωβισμένο στη ζεστασιά, ασφάλεια και θαλπωρή της τσιμεντένιας επαυλής του. Συμπέρασμα: όλα είναι σχετικά και με βάση τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες και αντιλήψεις (πάλι η κοινωνία είναι ο συνήθης ύποπτος ως συνήθως!). Μόνο να περιγράψει κανείς μπορεί. Τα περί ιδεώδους είναι υποκειμενικά.

    Για να ξεβρωμίσουμε λίγο: το tao te ching αναφέρει:
    Η υπέρτατη αρετή είναι
    Το να γεννάς χωρίς να νιώθεις ότι σου ανήκει αυτό που γέννησες,
    Να χαίρεσαι κάτι χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να το κατέχεις,
    Να δρας χωρίς να απαιτείς ανταμοιβή,
    Να καθοδηγείς τους ανθρώπους, χωρίς να τους επιβάλλεσαι.