ΔΙΚΑΙΩΜΑ
ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ

Η υπερφόρτωση του εγκεφάλου
ως συνέπεια
του ψηφιακού κατακλυσμού

Ενώ ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να εκτελέσει μόνο ένα περιορισμένο αριθμό εργασιών ταυτόχρονα, η σημερινή κοινωνία της πληροφορίας ωθεί τις ικανότητές του στο έπακρο.

Μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, κοινωνικά δίκτυα, ηλεκτρονικό εμπόριο, κ.λπ.. Η πλημμύρα των πληροφοριών που έχει κατακλύσει τον πλανήτη τα τελευταία χρόνια, επηρεάζει άμεσα σε καθημερινή βάση την ιδιωτική και επαγγελματική μας ζωή. Οπουδήποτε κι αν πάμε, φέρνουμε μαζί τα εργαλεία που μας κρατούν συνεχώς συνδεδεμένους με την οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους μας και, τελικά, με ολόκληρο τον πλανήτη.

Μήπως αυτή η αδιάκοπη ροή πληροφοριών έχουν επίδραση στην υγεία μας; Υπάρχει ένα σημείο, όπου ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί πλέον να επεξεργάζεται τις πληροφορίες που λαμβάνει;

Μπορούμε να προσαρμοστούμε; Και τι θα γινόταν αν τα εργαλεία ήταν προσαρμοσμένα στις ανάγκες μας;

Υπερφόρτωση πληροφοριών.

Τεράστιος όγκος πληροφοριών

Σήμερα, ο μισός πληθυσμός του πλανήτη χρησιμοποιεί το διαδίκτυο ανταλλάσσοντας 150 δισεκατομμύρια mails την ημέρα. Όλα αυτά μάς περικυκλώνουν σε καθημερινή βάση δημιουργώντας μας ένα ατελείωτο άγχος.

Έχουμε άγχος διότι δεν μπορούμε να επεξεργαστούμε τις πληροφορίες. Οι πληροφορίες φτάνουν γρήγορα και είναι πολλές, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον να αφομοιωθούν. Έτσι, όλα οδηγούν σε ένα πρωτοφανές άγχος.

Τιερί Βενέν, κοινωνιολόγος στο πανεπιστήμιο Πο και συγγραφέας του βιβλίου «Un monde meilleur?» («Ένας καλύτερος κόσμος;») με θέμα την επιβίωση στην ψηφιακή κοινωνία.

Πλέον, η ανθρωπότητα παράγει σε δύο ημέρες τόσες πληροφορίες όσες είχε παραγάγει σε όλη της την Ιστορία, πριν την άφιξη της ψηφιακής εποχής. Το πλήθος είναι τόσο μεγάλο, που δεν μπορεί να προσδιοριστεί.

Για να πάρουμε μία ιδέα για το μέγεθος, θα το συγκρίνουμε με την Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, η οποία είναι από τις μεγαλύτερες στον κόσμο με 15 εκατομμύρια βιβλία. Στο διαδίκτυο διανέμεται το διπλάσιο των πληροφοριών της Βιβλιοθήκης κάθε δευτερόλεπτο. Με άλλα λόγια, σχεδόν 70 εκατομμύρια Εθνικές Βιβλιοθήκες σ’ ένα χρόνο.

Ζούμε στην Άγρια Δύση της τεχνολογίας, όπου όλοι μας χρησιμοποιούμε εφαρμογές και συσκευές και ο κόσμος μεταφέρεται μεταξύ συσκευών και εφαρμογών. Είναι σα να ζούμε στην Άγρια Δύση, διότι επικρατεί ένα χάος.

Γκλόρια Μαρκ, πανεπιστήμιο Καλιφόρνια-Ίρβιν.

Αλλαγή των δεδομένων στον εργασιακό τομέα

Αντιμετωπίζουμε ένα παράδοξο φαινόμενο. Η ψηφιακή τεχνολογία άλλαξε τα δεδομένα στον εργασιακό τομέα. Τα εργαλεία, που έπρεπε να μας διευκολύνουν τη ζωή, μας την κάνουν πιο περίπλοκη. Πώς φτάσαμε άραγε σε αυτό το σημείο; Πώς η ψηφιακή τεχνολογία άλλαξε τα δεδομένα στον εργασιακό τομέα;

Η Σίντι Φέλιο προσπάθησε να το ανακαλύψει ρωτώντας μάνατζερς σχετικά με τη σχέση τους με τον ψηφιακό κόσμο:

Ο σκοπός μου ήταν να δω πώς επηρεάζεται ο χώρος εργασίας. Πώς επηρεάζει τους εργαζόμενους, που ασχολούνται με την τεχνολογία. Ήθελα να μάθω αν οι ψηφιακές συσκευές δημιουργούν ένα νέο είδος ψυχικής επικινδυνότητας στη δουλειά.

Σίντι Φέλιο, ερευνήτρια Επιστημών Τεχνολογίας του πανεπιστημίου του Μπορντό.

Κατά την έρευνα της ρώτησε περίπου εκατό μάνατζερς, καθώς είναι οι πρώτοι, που επωμίζονται το ψηφιακό στρες. «Όλες αυτές οι εργασίες διαχείρισης πληροφοριών», εξηγεί η Σίντι Φέλιο, «πλήττουν τον πυρήνα της εργασίας. Κάποιοι είπαν ότι νιώθουν απόρριψη, κάποιοι άλλοι ότι απομακρύνονται από την κύρια εργασία τους. Ως αποτέλεσμα των αναλύσεων μου απορρέει ότι οι τεχνολογίες κάνουν τη δουλειά πιο συμπυκνωμένη. Αυτό εντείνεται μέσω της πίεσης χρόνου και της αμεσότητας, όπου αυτά τα εργαλεία επιβάλλουν».

Ο Μπερνάρντ Μανάνες είναι ένας από τους μάνατζερς, που συμμετείχαν στην έρευνα της Σίντι Φέλιο. Στην προηγούμενη θέση του δεν άντεχε την πίεση από τις ψηφιακές συσκευές. Άλλαξε δουλειά, για να μειώσει το άγχος.

Ας πούμε ότι αρχίζεις να δουλεύεις στις 8:30 π.μ.. Στις 8:36 λαμβάνεις ένα επείγον mail. Το 60% των mails έχουν αυτή την ένδειξη, αφού θεωρούν ότι αλλιώς δεν θα απαντήσεις. Μετά, λαμβάνεις ένα μήνυμα, χτυπάει το τηλέφωνο κι όταν πας να συνεχίσεις τη δουλειά σου καταλαβαίνεις ότι είναι 10:15 ή 11:00 κι έτσι έχεις ξεχάσει τι ήθελες να κάνεις. Όταν βομβαρδίζεται από τηλεφωνήματα και ειδοποιήσεις χάνεις τη συγκέντρωσή σου.

Διαπιστώνεται ότι, όταν κάποιος διακόπτεται, δυσκολεύεται να βρει τον ειρμό της σκέψης του και αυτό είναι τυπικό σε τέτοια περιβάλλοντα, που θα ονόμαζα «ηλεκτρονικούς βομβαρδισμούς». Πάρτε ως παράδειγμα τις ομάδες που συντονίζω. Μας διακόπτουν κάθε έξι λεπτά. Εν τέλει, το νέο ψηφιακό οικοσύστημα είναι έτσι δομημένο, ώστε να μην μπορείς να δουλέψεις.

Μπερνάρντ Μανάνες – CEO.

Αυτές οι ακατάπαυστες ανάγκες μάς αναγκάζουν να δίνουμε απαντήσεις. Είναι ένας κύκλος, που καταναλώνει πολύ χρόνο. Έχει διαπιστωθεί ότι μονάχα τα mails μπορεί να σπαταλήσουν το 30% της ημέρας ενός εργαζόμενου.

Ο Μάθιου Πενταλαχόρ εργάζεται σε μια εταιρεία ψηφιακών δικτύων. Δεν έχει επιλογή. Πρέπει να είναι πάντα συνδεδεμένος.

Πρέπει να είμαι διαθέσιμος όλη την ημέρα, κάθε μέρα. Συχνά με καλούν μέσα στη νύχτα, όταν υπάρχουν μεγάλα προβλήματα. Θα έλεγα ότι πρέπει να αναπνέουμε και να αποσυνδεόμαστε ενίοτε. Ακόμα κι όταν χαλαρώνω ή τα σαββατοκύριακα, όταν λαμβάνω ένα mail, πρέπει να το διαβάσω να δω αν είναι κάτι σημαντικό. Οπότε, ή πρέπει να συντομεύσω τη βόλτα μου ή να σταματήσω για να κάνω ένα τηλεφώνημα ή για να απαντήσω στο mail.

Μάθιου Πενταλαχόρ, Διευθυντής Πληροφορικής Εταιρείας.

Ένας στους δύο μάνατζερς δεν αποσυνδέεται από τη δουλειά, ακόμα και το βράδυ. Στο νέο εργασιακό κόσμο είναι αδύνατον να μην το κάνεις. Είναι σαν ένα είδος εντολής. Είναι ένας άγραφος κανόνας το να είσαι συνέχεια συνδεδεμένος και να απαντάς σε όλα τα mails, καθώς έχεις αυτό το είδος συσκευής και αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει.

Το να είσαι συνδεδεμένος με τη δουλειά σου όλη τη μέρα εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ιδιωτικότητα. Υπάρχουν περιπτώσεις καυγάδων ή και διαζυγίων μεταξύ των ζευγαριών εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης επαγγελματικών ηλεκτρονικών συσκευών στο σπίτι.

Και όταν η δουλειά γίνεται παρεμβατική, το ψηφιακό στρες οδηγεί σε υπερκόπωση. Η Στεφανί Λεσέν το βίωσε στην προηγούμενη δουλειά της. Τώρα, εργάζεται σε ένα κτήμα κρασιού.

Ξυπνούσα το βράδυ, διότι συνεργαζόμουν με Κίνα και Ινδία και έπρεπε να στείλω κάποια mails, ώστε να προλάβω. Νόμιζα ότι είχε αποτέλεσμα. Ήταν για το καλό της εταιρείας. Δεν ένιωθα υποχρεωμένη. Όμως, πίστευα ότι το καλό της εταιρείας εξαρτιόταν από αυτό. Παραμέλησα όλη τη ζωή μου. Ένιωθα την ανάγκη να είμαι συνέχεια στο διαδίκτυο, αφού ένιωθα εθισμένη. Δεν ζούσα αν δεν ήμουν συνδεδεμένη. Έπρεπε να τσεκάρω συνέχεια και να ξέρω τι συμβαίνει. Ακόμα και τα σαββατοκύριακα ή στις διακοπές κοίταζα τα mail μου. Ακόμα και στο μήνα του μέλιτος. Κάποια στιγμή το συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να σταματήσω. Αυτό που με συντάραξε ήταν όταν η κόρη μου η Λιλού μου είπε μία μέρα: «Μαμά, όλη την ώρα φωνάζεις, χρειάζεσαι θεραπεία». Αποφάσισα σιγά-σιγά να σταματήσω να ασχολούμαι.

Στεφανί Λεσέν, πρώην διεθύντρια εξαγωγών.

Στην καινούργια θέση της πάλι πρέπει να είναι στο διαδίκτυο, όμως το κάνει συγκεκριμένες ώρες, που εκκρίνουν οι εργοδότες της. Η Στεφανί απέφυγε την υπερκόπωση, αλλά δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί.

Είχα υπερκόπωση πριν λίγα χρόνια. Τώρα ξέρω να αντιμετωπίζω τα πράγματα διαφορετικά. Πιστεύω ότι ευθύνεται το πλήθος των πληροφοριών που προέρχεται από τις ψηφιακές συσκευές. Η υπερφόρτωση αυτή θα οδηγήσει σε πνευματική εξάντληση. Και στο τέλος σε υπερκόπωση. Αυτή είναι μοντέρνα τεχνολογία. Και γιατί είναι μοντέρνα; Επειδή εμφανίστηκε μαζί με τις νέες τεχνολογίες.

Μάθιου Πενταλαχόρ, Διευθυντής Πληροφορικής Εταιρείας.

Ψηφιακό άγχος

Μιας και αυτές οι τεχνολογίες είναι μέρος της ζωής μας, πρέπει να μάθουμε να τις χειριζόμαστε καλύτερα. Σύμφωνα με τον Τιερί Βενέν, στη Γαλλία και τη Γερμανία περίπου το 12% του πληθυσμού κινδυνεύει να πάθει υπερκόπωση. Η κατάσταση αυτή συνδέεται με τις τεχνολογίες των επικοινωνιών.

Τρελαίνομαι όταν νιώθω ότι δεν μπορώ να αποδώσω αυτό που περιμένουν από μένα. Με άλλα λόγια, δεν το δέχομαι. Μόλις το καταλάβετε, διαπιστώνετε ότι οι τεχνολογίες έχουν ισχυρό αντίκτυπο. Εκτός του ότι δεν μπορώ να αποδώσω, συνεχίζω και δουλεύω όλη την ώρα. Είτε είμαι στο σπίτι, στο μετρό, οπουδήποτε. Δουλεύω. Χωρίς την τεχνολογία δεν θα το έκανα. Πάντα πρέπει να επιταχύνω. Και έτσι επιστρέφουμε στις επιπτώσεις των τεχνολογιών σε αυτό το αγχωτικό οικοσύστημα. Στη Γαλλία, οι συνέπειες του άγχους στο χώρο εργασίας υπολογίζονται σε 2.500 με 3.500 θανάτους. Αναφερόμαστε σε κάποιες τραγικές περιπτώσεις υπερκόπωσης, δηλαδή σε εκατοντάδες χιλιάδες αναρρωτικές άδειες. Έτσι, το κοινωνικό κόστος του άγχους είναι εξαιρετικά υψηλό.

Τιερί Βενέν, κοινωνιολόγος.

Τώρα αρχίζουμε να γνωρίζουμε τις επιπτώσεις του ψηφιακού άγχους. Όμως, μπορούμε να αναλύσουμε τη φύση του; Υιοθετούμε συμπεριφορές που σχετίζονται με τις συσκευές και απειλούν την ισορροπία μας; Αυτό θέλει να διαπιστώσει η καθηγήτρια Γκλόρια Μαρκ, ερευνήτρια Ψυχολογίας στο Τμήμα Πληροφορικής αμερικάνικου πανεπιστημίου. Η Γκλόρια εστιάζει στις επιδράσεις μεταξύ ανθρώπων και υπολογιστών. Τα τελευταία είκοσι χρόνια κάνει μελέτες με το πώς μάς αλλάζει ο ρόλος των τεχνολογιών.

Στην αρχή ήθελα να ρωτήσω τον κόσμο για τις εμπειρίες του. Όμως, ένιωσαν ότι τους αποσπούσε την προσοχή από τα mail τους. Έψαχνα για μία εταιρεία, που θα άφηνε τους υπαλλήλους της να αποκοπούν από τα mail τους. Μου πήρε έξι χρόνια για να τη βρω.

Γκλόρια Μαρκ, ερευνήτρια Ψυχολογίας.

Homo Mobilus.

Τα mails κύρια πηγή άγχους

Μία μονάδα Στρατού στη Βοστώνη συμφώνησε να συμμετάσχει σε ένα από τα πειράματά της. Σκοπός ήταν να αξιολογηθεί η επίδραση των mails στο προσωπικό. Παρατήρησε τους υπαλλήλους και έκανε οργανικές μετρήσεις. Έβαλε στο προσωπικό από μία συσκευή, που μετρούσε τον καρδιακό παλμό τους. Αυτό μπορούσε να δίνει ενδείξεις για το επίπεδο του στρες. Τοποθέτησε έναν αισθητήρα, που μετρούσε τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των συναδέλφων. Όταν οι συνάδελφοι έρχονταν κοντά, ο αισθητήρας λάμβανε σήμα. Αποσύνδεσε ορισμένους υπαλλήλους από τα mail τους για πέντε ημέρες. Αναλύοντας τα αποτελέσματα πριν και μετά την αποσύνδεση, η Γκλόρια παρατήρησε αύξηση των διαπροσωπικών σχέσεων μεταξύ τους. Η μελέτη έδειξε ότι τα mails είναι η κύρια πηγή άγχους στο γραφείο.

Αυτό που βρήκαμε ήταν ότι όσο περισσότερο χρόνο ξοδεύουν στα mail τους τόσο υψηλότερο είναι το άγχος τους. Επίσης, όσο περισσότερο χρόνο ξόδευαν στα mail τους τόσο χαμηλότερα αξιολογούσαν την παραγωγικότητά τους. Αυτό ήταν ένα έντονο αποτέλεσμα, καθώς κοιτούσαμε τα χαρακτηριστικά των εργασιακών θέσεων. Αυτό δείχνει ότι δεν έχει σημασία το είδος της δουλειάς είτε αν είναι κάποιος διευθυντής, διοικητικός υπάλληλος, ερευνητής ή μηχανικός. Ανεξάρτητα από το είδος εργασίας το αποτέλεσμα είναι ίδιο.

Γκλόρια Μαρκ, ερευνήτρια Ψυχολογίας.

«Όταν προσπαθείτε να συγκεντρωθείτε σε μια εργασία, ένα νέο μήνυμα στα εισερχόμενά σας, μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα του IQ σας κατά δέκα μονάδες». Daniel Joseph Levitin, καθηγητής Ψυχολογίας και Συμπεριφορικής Νευροεπιστήμης στο πανεπιστήμιο McGill του Μόντρεαλ.

Διάσπαση προσοχής

Τα τελευταία δέκα χρόνια η Γκλόρια κάνει μετρήσεις σχετικά με την συγκέντρωσή μας μπροστα από οθόνες. Έχει παρατηρήσει μια δραματική αλλαγή.

Το 2004 διαπιστώσαμε ότι ο μέσος χρόνος που οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν σε κάτι, ήταν τρία λεπτά. Το 2012 διαπιστώσαμε ότι στις οθόνες η συγκέντρωση ήταν ένα λεπτό και δεκαπέντε δεύτερα. Έτσι, η διάσπαση προσοχής συμβαίνει συχνότερα. ‘Εκανα μια μεγάλη έρευνα σε φοιτητές πανεπιστημίων. Είναι αυτοί που θεωρούνται ως η γενιά του μιλένιουμ. Είναι οι νέοι που έχουν μεγαλώσει με το διαδίκτυο και με τα κινητά τηλέφωνα. Ο χρόνος που εστιάζουν μπροστά σε οθόνη είναι ακόμα μικρότερος. Είναι περίπου 45 δευτερόλεπτα.

Ο κόσμος κάνει πράγματα ταυτόχρονα εδώ και χρόνια. Παλιότερα είχαμε το τηλέφωνο και το ραδιόφωνο. Όμως τώρα είναι διαφορετικά στο χώρο εργασίας. Οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε περισσότερες πληροφορίες απ’ ό,τι είχαν ποτέ στην Ιστορία. Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν την υπερκόπωση, καθώς κάθε φορά που ξεκινούν κάτι νέο, εξαντλούνται. Ξέρουμε ότι οι συνεχείς διακοπές προκαλούν άγχος και δημιουργούν γνωστικό φορτίο.

Γκλόρια Μαρκ, ερευνήτρια Ψυχολογίας.

Στις ψηφιακές κοινωνίες μας η πίεση είναι ο κανόνας. Όμως, πώς μπορεί να αντιμετωπίσει το μυαλό μια τέτοια υπερφόρτωση; Γι’ αυτό ενδιαφέρεται ο Στεφάν Μπουφάτ, που είναι στρατιωτικός γιατρός, ειδικός στην Αεροναυπηγική. Έχει μελετήσει τη νοητική ικανότητα των πιλότων. Δηλαδή, την προσπάθεια που κάνουν οι εγκέφαλοι τους να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους σε μία πτήση.

Το γνωστικό φορτίο έγινε γνωστό το 1930 από τα εργοστάσια. Η έννοια αυτή επεκτάθηκε και σε άλλους τομείς. Η Αεροναυπηγική έπαιξε σημαντικό ρόλο, αφού το ρίσκο είναι υψηλό από άποψη ασφάλειας. Υπάρχει απαίτηση να βελτιωθούν οι πρακτικές ή έστω να καταλάβουμε τι συμβαίνει μέσα στα πιλοτήρια. Τα πρώτα αεροσκάφη δεν είχαν όργανα μετρήσεων και οι πιλότοι δούλευαν εξ ολοκλήρου με τις αισθήσεις τους. Στη συνέχεια αυξήθηκε η ποσότητα των πληροφοριών και προστέθηκαν πάρα πολλοί διακόπτες μέσα σε ένα αεροπλάνο. Ο αριθμός ήταν τόσο μεγάλος, που έπρεπε να προσθέσουν πλήρωμα για να διαχειριστεί μία πτήση. Στη συνέχεια υπήρξαν αλλαγές με την άφιξη οθονών λειτουργιών, που άλλαξαν τον τρόπο παρουσίασης των πληροφοριών. Ήταν μία αναδιοργάνωση. Οι πληροφορίες δεν είναι λιγότερες, μα η διάρθρωση είναι διαφορετική.

Στεφάν Μπουφά, Ινστιτούτο Βιοϊατρικών Ερευνών.

Μετά την ανάλυση των δεδομένων αποδείχτηκε ότι η ταυτόχρονη εκτέλεση εργασιών μειώνει την απόδοση, ακόμη και για έμπειρο πιλότο.

Χάρη στις ψηφιακές συσκευές πολλοί ισχυρίζονται ότι μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα μαζί, αλλά τελικά η απόδοσή τους είναι μία ψευδαίσθηση.

Διάσπαση προσοχής.

Τι συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν κάνουμε εργασίες ταυτόχρονα; Και ποιος είναι ο αντίκτυπος όλων αυτών στην προσοχή μας; Πάνω σε αυτό σπουδάζει η Ορελί Μπιντέ-Κολέ, ερευνήτρια Νευροεπιστημών στη Λυών. Προσπαθεί να καταλάβει πώς αλληλεπιδρά η προσοχή μας ανάλογα με το περιβάλλον μας.

Δεν υπάρχει ένας τύπος προσοχής, αλλά πολλοί. Τα είδη προσοχής βασίζονται σε διαφορετικούς εγκεφαλικούς μηχανισμούς. Είναι διαφορετικές δραστηριότητες του εγκεφάλου.

Ορελί Μπιντέ-Κολέ, Ινστιτούτο Υγείας, Λυών.

Μεταξύ άλλων, η Ορελί μελετά τη συντηρούμενη προσοχή. Μας αφήνει να είμαστε προσεκτικοί για μερικά λεπτά ή ώρες. Καθώς και την επιλεκτική προσοχή, η οποία μειώνει τον ανεπιθύμητο θόρυβο στο περιβάλλον. Θέλει να δει ποιοι μηχανισμοί συνεργάζονται, όταν εκτελούμε διπλές εργασίες.

Η ανάλυση των πειραμάτων έδειξε ότι η προσπάθεια επίτευξης δύο καθηκόντων οδηγεί σε μία σύγκρουση στον εγκέφαλο κι αυτό επειδή χρησιμοποιείται το ίδιο δίκτυο νευρώνων.

Όταν απαντάτε στο τηλέφωνο και γράφετε ένα mail ταυτόχρονα, ο εγκέφαλος εναλλάσσεται μεταξύ των δύο δραστηριοτήτων. Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι όταν πάτε να γράψετε το mail δεν ακούτε το συνομιλητή σας. Όταν κάνουμε δύο πράγματα που εξαρτώνται από το ίδιο δίκτυο εγκεφάλου, όπως η σύνταξη ενός mail και η τηλεφωνική συνομιλία, χρησιμοποιούμε το γλωσσικό δίκτυο. Αυτό το δίκτυο, λοιπόν, έρχεται σε κορεσμό. Αναπόφευκτα μία από τις δραστηριότητες δεν θα γίνει σωστά.

Ορελί Μπιντέ-Κολέ, Ινστιτούτο Υγείας, Λυών.

Ο χώρος εργασίας είναι συχνά ένα θορυβώδες περιβάλλον. Τα τηλέφωνα χτυπούν, οι συνάδελφοι μιλούν. Οι επιστήμονες το ονομάζουν «μη συναφείς πληροφορίες». Ο εγκέφαλος έχει μηχανισμούς αναστολής, που μειώνουν τις αποκρίσεις μας σε μη συναφείς ήχους. Είναι σαν να τους αποσιωπά, με αποτέλεσμα να μην ανταποκρινόμαστε σε αυτούς. Αυτοί οι μηχανισμοί είναι απαραίτητοι, αφού βομβαρδιζόμαστε με ηχητικές και οπτικές πληροφορίες. Όμως, η κατάσταση δύο καθηκόντων ανατρέπει αυτά τα φίλτρα, όπως αποδείχθηκε στα πειράματα της Ορελί.

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία τέτοια κατάσταση, οι μηχανισμοί αναστολής έχουν εξασθενήσει. Δεν μπορούμε να φιλτράρουμε μη συναφείς ερεθισμούς, όπως τον ήχο μιας μηχανής καφέ ή κάποιον που περνάει στο διάδρομο.

Ορελί Μπιντέ-Κολέ, Ινστιτούτο Υγείας, Λυών.

Τα πειράματα δείχνουν ότι σε μία τέτοια κατάσταση δύο καθηκόντων δεν μπορούμε να απομονώσουμε το θόρυβο και η προσοχή μας μειώνεται. Ότι κάποιοι μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα μαζί, απορρίπτεται από επιστημονικές μελέτες.

Περισσότερο άγχος οι νέοι

Η φαντασίωση που θέλει τους νέους να είναι πιο πολυπράγμονες, δεν υποστηρίζεται από καμία επιστημονική μελέτη. Και προάγει μία συνεχή εναλλαγή, που μπορεί να προκαλέσει βλάβη. Αξιοσημείωτο είναι ότι θεωρούμε πως οι νέοι έχουν λιγότερο άγχος, μιας και γεννήθηκαν σε έναν ψηφιακό κόσμο και υποτίθεται ότι έχουν άνεση με τις ψηφιακές συσκευές. Κι όμως, οι έρευνες δείχνουν το αντίθετο. Μία μεγάλη ευρωπαϊκή έρευνα μεταξύ 30.000 υπαλλήλων εδειξε ότι το ποσοστό άγχους των νέων είναι υψηλότερο σε ό,τι σχετίζεται με τις τεχνολογίες πληροφοριών.

Τιερί Βενέν, κοινωνιολόγος,πανεπιστήμιο Πο.

Μια έρευνα που έγινε από το Ινστιτούτο GFK σε 29 χώρες έδειξε ότι το 39% όσων είναι κάτω από 30 ετών υποφέρουν, επειδή η δουλειά τους καταλαμβάνει πολύ χρόνο από τη ζωή τους. Μιας και οι ψηφιακές συσκευές αναζητούν την προσοχή μας, πρέπει να αντιστεκόμαστε σε αυτές από νεαρή ηλικία. Για πρώτη φορά στη Γαλλία έχουν σχεδιαστεί εργαστήρια για την ανάπτυξη προσοχής με βάση ερευνητικές μελέτες. Τα εργαστήρια αυτά είναι αποτέλεσμα συνεργασίας μεταξύ του επιστήμονα Ζαν Φιλίπ Λεσό και των αρχών της Λυών.

Ο Ζαν Φιλίπ Λασό είναι Διευθυντής Έρευνας Νευροεπιστημών στο INSERM (Institut National de la Santé et de la Recherche Médicale) της Λυών. Θεωρεί ότι μπορούμε να αντιστεκόμαστε στις συσκευές από νεαρή ηλικία. Άρχισε να πηγαίνει στις μικρές τάξεις των σχολείων, ώστε να σχεδιάσει ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα προσοχής, που να απευθύνεται σε παιδιά. Το πρόγραμμα ξεκινά από το Νηπιαγωγείο κι ονομάζεται ATOL («Attentif à l'école», δηλαδή «Προσεκτικός στο Σχολείο»). Χιλιάδες μαθητές συμμετέχουν σε αυτό, που τους βοηθά να αντισταθούν στην ψηφιακή επίθεση. Θέλει να τους δείξει ότι μπορούν να τιθασεύσουν την προσοχή τους. Αυτά τα οφέλη θα διαρκέσουν ως την ενήλικη ζωή τους. Αν το πείραμα πετύχει, θα επεκταθεί σε όλα τα σχολεία της Γαλλίας.

Αξία στην προσοχή

Το σημαντικό που θα κάνει τη διαφορά είναι η αξία που δίνουμε στην προσοχή μας. Αν δώσουμε αξία στην προσοχή θα έχουμε πιο προσεκτικά παιδιά. Πρέπει να προσέχουμε τη διάρκεια της συγκέντρωσής μας. Παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή μας και κινδυνεύει εξαιτίας της ψηφιακής επικοινωνίας.

Σε ένα συγκεντρωμένο μυαλό συμμετέχουν μέρη του εγκεφάλου εγκεφάλου, που ευθύνονται για τις σημαντικές γνωστικές λειτουργίες. Για παράδειγμα, τη μνήμη, το σχεδιασμό και την κατανόηση. Αυτές οι περιοχές ενεργοποιούνται και αντιδρούν. Όταν ο εγκέφαλος δεν είναι συγκεντρωμένος, οι περιοχές αδρανούν ή ασχολούνται με κάτι άλλο.

Το ψηφιακό περιβάλλον αποσπά την προσοχή μας. Είμαι στο διαδίκτυο, ψάχνω την απάντηση σε μια ερώτηση, μετά βλέπω ένα σύνδεσμο που λέει «Πατήστε εδώ». Πατάω πάνω του και μετά ξεχνώ τι έψαχνα. Έτσι ξεχνώ τον αρχικό μου σκοπό. Όταν κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα, ακόμη και αν σ΄ αρέσει, έχεις μία μεγάλη ποσότητα πληροφοριών στη μνήμη σου. Πρέπει να θυμάσαι τα πάντα για κάθε τι. Στο τέλος καταντά πολύ περίπλοκο και δύσκολο σε γνωστικό πεδίο.

Απαιτώντας από τον εγκέφαλο να μετατοπίζει την προσοχή του από τη μια δραστηριότητα στην άλλη, αναγκάζονται ο προμετωπιαίος φλοιός και το ραβδωτό σώμα να καίνε οξυγονωμένη γλυκόζη, το ίδιο καύσιμο που χρειάζονται για να παραμένουν ενεργοί.

Απαραίτητες οι παύσεις από τα ψηφιακά ερεθίσματα

Αν και οι συσκευές έχουν εισβάλει στην καθημερινότητά μας και αναζητούν συνέχεια την προσοχή μας, κάποιοι άνθρωποι το διαχειρίζονται καλύτερα από άλλους. Η εκπαίδευση συγκέντρωσης μπορεί να βοηθήσει τον κόσμο να διαχειριστεί τις πιέσεις των ψηφιακών απαιτήσεων. Ακόμα κι αν ξέρουμε πώς να φιλτράρουμε το θόρυβο μπορούμε να το κάνουμε συνέχεια χωρίς να καταπονούμε τους εγκεφάλους μας; Αυτό είναι ένα ερώτημα που ψάχνει να απαντήσει ο Φράνσις Ιστάς, ερευνητής Νευροψυχολογίας στην Καέν. Θεωρεί ότι πρέπει να αφήνουμε το μυαλό μας να αποσυνδέεται.

Οι νέες τεχνολογίες είναι εξαίρετο μέσο για την απόκτηση γνώσης. Αλλά πρέπει να σκεφτούμε τον αντίκτυπό τους πάνω μας και στις διεργασίες του εγκεφάλου μας. Η συνεχής σειρήνα των συσκευών σταματά τον εγκέφαλο από τα διαλείμματα που χρειάζεται. Οι εγκέφαλοί μας αποτελούνται από ένα δίκτυο νευρώνων, που κάποια στιγμή πρέπει να σταματά να δρα.

Το Δίκτυο Προεπιλεγμένης Λειτουργίας είναι ένα δίκτυο που ενεργοποιείται όταν ο εγκέφαλος είναι ξύπνιος και ξεκουράζεται, αλλά κι όταν δεν βρίσκεται σε κατάσταση ύπνου. Όταν οι σκέψεις μας χάνονται και δεν είμαστε τόσο ενεργοί, ο εγκέφαλος συνεχίζει να δουλεύει, αλλά διαφορετικά. Ένα ειδικό δίκτυο νευρώνων ενεργοποιείται. Το Προεπιλεγμένο Δίκτυο. Αυτό δουλεύει, όταν δεν είμαστε συγκεντρωμένοι σε κάτι, όπως όταν κάνουμε υπολογισμούς ή γράφουμε ένα mail. Το δίκτυο περιλαμβάνει πολλές περιοχές του εγκεφάλου.

Φράνσις Ιστάς, Ινστιτούτο Υγείας, Λυών.

Η έρευνα του Ιστάς δείχνει ότι το δίκτυο αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στη μνήμη μας. Όμως, είναι πολύ ευαίσθητο. Αυτό παρατηρείται σε κάποιες νευρολογικές παθήσεις, όπου το δίκτυο δεν λειτουργεί σωστά.

Είναι ένα δίκτυο που σχετίζεται με τη μνήμη. Μας επιτρέπει να επεξεργαστούμε τη μνήμη, να δούμε τη σύνδεση μεταξύ παλιού και νέου και να προβλέψουμε το μέλλον. Παίζει ρόλο και στη σχέση μας με άλλους ανθρώπους. Άρα είναι ένα σημαντικό δίκτυο τόσο για την ευημερία μας όσο και για την ενσωμάτωση μας.

Φράνσις Ιστάς, Ινστιτούτο Υγείας, Λυών.

Πρέπει να φροντίζουμε τη μνήμη μας. Πρέπει να φροντίζουμε το Δίκτυο Προεπιλεγμένης Λειτουργίας. Και για να γίνει αυτό πρέπει να κάνουμε παύσεις από τα ψηφιακά ερεθίσματα.

Η υπερβολική χρήση των ψηφιακών συσκευών έχει βρεθεί στο επίκεντρο κριτικής για μία σειρά συνεπειών, όπως η επαγγελματική εξουθένωση, οι αϋπνίες, καθώς και προβλήματα αναφορικά με τις σχέσεις των εργαζόμενων.

Το έργο του μυαλού, η επεξεργασία της μνήμης, σημαίνει ότι δίνουμε χρόνο στους εαυτούς μας. Αυτό επιτρέπει το μυαλό μας να επεξεργάζεται και να εκφράζεται. Δεν πρέπει απλώς να αποκρινόμαστε ή να είμαστε στο έλεος των εξωτερικών ερεθισμάτων.

Μνήμη δεν σημαίνει απόκτηση πολλών εμπειριών. Ξεπερνά κάθε δομή και κάθε σύνδεση. Άρα είναι σημαντικό να τη φροντίζουμε. Αλλά η έλξη των ψηφιακών πληροφοριών είναι τόσο μεγάλη, που συνήθως υπερκαλύπτει τα πάντα.

Ο κόσμος δεν μπορεί να μη δει τα mail του, να τσεκάρει το Facebook, να συνδεθεί στο διαδίκτυο. Όταν τους ρωτάμε, απαντούν ότι νιώθουν υποχρεωμένοι να το κάνουν.

Γκλόρια Μαρκ, πανεπιστήμιο Καλιφόρνια-Ίρβιν.

Έχω πάει σε μέρη, που το κινητό μου ήταν εκτός δικτύου. Ένιωσα τόσο άγχος, όπου νόμιζα ότι ο πολιτισμός με είχε ξεχάσει. Κανείς δεν μπορούσε να με βρει και δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με κανέναν. Η παραμονή μιας ώρας σε ένα μέρος χωρίς δίκτυο με έκανε να νιώσω άγχος. Πραγματικό άγχος.

Μάθιου Πενταλαχόρ, Διευθυντής Πληροφορικής Εταιρείας.

Εθισμός στην επικοινωνία;

Από πού προέρχεται η ανάγκη της επικοινωνίας και της πρόσβασης σε όλες τις πληροφορίες; Οι μηχανισμοί είναι ίδιοι με τον αλκοολισμό ή τα ναρκωτικά;

Στον εγκέφαλο υπάρχει ένα κύκλωμα, που ονομάζεται Σύστημα Απονομής. Είναι νευρώνες, που απομνημονεύουν ό,τι μας αρέσει. Κάθε φορά που παίρνουμε χαρά από κάτι είτε όταν τρώμε ή βλέπουμε κάτι, αυτοί το καταγράφουν. Είναι καλό, γιατί μας επιτρέπει να πίνουμε όταν διψάμε και να τρώμε όταν πεινάμε. Όμως, αυτό το σύστημα αντιδρά και σε άλλα πράγματα. Καθώς φυσικά και σε εθισμούς. Αντιδρά σε νέα ερεθίσματα, αλλά και σε πληροφορίες. Αν έχετε κινητά που σας βομβαρδίζουν με πληροφορίες, αυτά λειτουργούν ως ερέθισμα στο Σύστημα Απονομής.

Όπως και τα ναρκωτικά, το ψηφιακό περιβάλλον ενεργοποιεί το Σύστημα Απονομής. Αλλά αν δεν υφίσταται ψυχική ή σωματική βλάβη, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για εθισμό.

Είναι θέμα υπερβολικών συμπεριφορών σε σχέση με αυτές τις τεχνολογίες. Αυτό που ψάχνουμε είναι οι επιπτώσεις της εντατικής χρήσης. Είναι κοινωνικό ή οικογενειακό πρόβλημα; Αυτό που θα πρότεινα είναι η συζήτηση πάνω σε τέτοια θέματα, καθώς αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εργασίας.

Σίντι Φέλιο, ερευνήτρια Επιστημών Τεχνολογίας του πανεπιστημίου του Μπορντό.

Προσαρμογή του γνωστικού φορτίου

Αν θέλουμε να επιζήσουμε από το άγχος της ψηφιακής ζωής πρέπει να εξετάσουμε τη χρήση των κινητών μας. Αλλά μεταξύ των ανθρώπων και των μηχανών ίσως να εξετάσουμε την πρόοδο των μηχανών.

Η βελτίωση των τεχνολογιών, ώστε να ελεγχθεί το γνωστικό φορτίο, είναι σκοπός του καθηγητή Τζέικομπ και της ομάδας του. Ο στόχος τους είναι φιλόδοξος. Να φτιάξουν έναν υπολογιστή, που σε πραγματικό χρόνο θα προσαρμόζει το γνωστικό φορτίο, όταν κάνουμε μια δουλειά. Ο υπολογιστής θα μας στέλνει περισσότερες πληροφορίες, όταν ο εγκέφαλός μας είναι διαθέσιμος και λιγότερες όταν είναι κουρασμένος.

Θεωρούμε τον άνθρωπο και τον υπολογιστή ως δύο δυνατούς επεξεργαστές πληροφοριών. Συνδέονται μεταξύ τους με μια περιορισμένη σύνδεση, που είναι η διεπαφή του χρήστη, η οθόνη, το πληκτρολόγιο και το ποντίκι. Προσπαθούμε να βελτιώσουμε το πλήθος των πληροφοριών που μπορούν να περάσουν μέσα από αυτά. Προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις πληροφορίες από τον χρήστη στον υπολογιστή, αφού αυτό φαίνεται να είναι το χαμηλότερο εύρος στη σύγχρονη τεχνολογία.

Ρόμπερτ Τζέικομπ, πανεπιστήμιο Ταφτς, ΗΠΑ.

Δεν εννοούμε ότι υπολογιστής θα διαβάζει τις σκέψεις μας. Αλλά θα γνωρίζει το γνωστικό φορτίο μας πάντα. Χάρη σε μια τεχνική, το λογισμικό αναλύει το οξυγόνο στο αίμα στον φλοιό. Όσο περισσότερο οξυγόνο καταναλώνει ο εγκέφαλος τόσο δυσκολότερα λειτουργεί. Ο υπολογιστής μπορεί να αλλάξει το πλήθος των πληροφοριών που μας στέλνει, σύμφωνα με το γνωστικό φορτίο μας.

Διάφορα tests διεξάγονται πάνω στην εναέρια κυκλοφορία. Ο χρήστης ελέγχει παράλληλα πολλά αεροπλάνα. Πρέπει να μοιράσουν το χρόνο μεταξύ των αεροπλάνων. Πρώτα πρέπει να ρυθμίσουν το ένα αεροπλάνο και μετά να πάνε στο άλλο. Προσπαθήσαμε να ρυθμίσουμε τον αριθμό των αεροπλάνων που ανατέθηκε να ελέγξει ένας χρήστης, σύμφωνα με τον όγκο δουλειάς του. Δεν δίνουμε λίγα αεροπλάνα, γιατί θα βαρεθεί. Δεν θέλουμε πολλά, γιατί δεν θα τα διαχειριστεί. Ισοσταθμίσαμε τα αεροπλάνα με την πνευματική κατάστασή του. Με αυτό το είδος μέτρησης αποφασίζουμε κιόλας πότε και αν θα διακόψουμε το χρήστη. Αν κάνει κάτι δύσκολο, δεν πρέπει να διακόψουμε. Αν τελειώνει με την εργασία και είναι σε πιο αργούς ρυθμούς τότε μπορούμε να διακόψουμε. Ο στόχος μας είναι να φτιάξουμε τη λεγόμενη «έμμεση διεπαφή χρήστη» που θα αντλεί πληροφορίες από το χρήστη χωρίς να τον αποσπά.

Ρόμπερτ Τζέικομπ, πανεπιστήμιο Ταφτς, ΗΠΑ.

Η έρευνα του καθηγητή μπορεί να απευθυνθεί σε ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας. Είναι δεκτές πολλών πληροφοριών, που τους δημιουργούν υπερβολικό στρες. Μακροπρόθεσμα, θα επεκτείνει τη δουλειά του και σε άλλους τομείς: «Ακόμα κι αν δεν πιλοτάρετε αεροπλάνα», εξηγεί ο δρ. Τζέικομπ, «αλλά κάνετε δουλειά γραφείου, η ιδέα αυτή είναι εφαρμοστέα. Ο όγκος δουλειάς μπορεί να μεταβάλλεται και εμείς τον ρυθμίζουμε».

Ο καθηγητής βρήκε ένα σύστημα, που φιλτράρει τις πληροφορίες από τις ψηφιακές συσκευές. Για παράδειγμα, μέρη που εξαρτώνται από το γνωστικό φορτίο. Αν είμαστε απασχολημένοι, θα λαμβάνουμε επεξεργασμένες εκδοχές τους. Όταν έχουμε χρόνο, θα έχουμε όλες τις πληροφορίες. Αν η έρευνα του καθηγητή αποδειχθεί επιτυχής, το φορτίο πληροφοριών θα μειωθεί.

Αλλά αυτά είναι καλά νέα; Ή μήπως είναι μια ακόμα εισβολή των συσκευών στις ιδιωτικές εργασίες του εγκεφάλου μας; Είναι νωρίς για μια απάντηση. Είναι δύσκολο να προσαρμόσουμε τη συμπεριφορά μας στην ασταμάτητη τεχνολογική εφευρετικότητα.

Νόμο του γαλλικού κράτους αποτελεί από το 2017 το «δικαίωμα στην αποσύνδεση» (right to disconnect) για τους εργαζόμενους. Ήδη αρκετές μεγάλες εταιρείες, όπως η Volkswagen και η Daimler, έχουν λάβει μέτρα για τον περιορισμό της επικοινωνίας με τους εργαζομένους εκτός ωραρίου εργασίας.Ορισμένα από τα μέτρα αποτελούν η διακοπή εταιρικών λογαριασμών mails το βράδυ και τα σαββατοκύριακα ή ακόμα και η αυτόματη καταστροφή όσων mails αποστέλλονται σε εργαζομένους, ενώ βρίσκονται σε διακοπές.

Επίλογος

Οι συσκευές μάς διαμορφώνουν. Άρα μια συσκευή δεν είναι παθητική σε σχέση με τους ανθρώπους. Έχει μια επιρροή. Αν πούμε ότι η ψηφιακή τεχνολογία είναι σαν ένα σφυρί, που μπορώ να σπάσω το κεφάλι του γείτονα, αλλά δεν θα φταίει το σφυρί στο τέλος, μειώνουμε την ικανότητα να ελέγξουμε τα αποτελέσματα.

Ζούμε στην εποχή των συνεχών εφευρέσεων. Υπέροχες τεχνολογίες εισβάλουν στη ζωή μας. Και ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πώς να τις χρησιμοποιήσει. Πρέπει να σκεφτούμε πώς η τεχνολογία θα προσαρμοστεί στην ανθρώπινη σκέψη. Θέλουμε τεχνολογίες που αυξάνουν την παραγωγικότητα. Αλλά δεν θα πρέπει να μειώνουν την ευημερία μας.

Ο ψηφιακός κατακλυσμός προκαλεί τη θέση μας στην κοινωνία. Είναι στο χέρι μας να μειώσουμε τις βλαβερές επιπτώσεις που προέρχονται από τον όγκο πληροφοριών. Δεν πρέπει να αφήνουμε τη συγκέντρωσή μας να υπονομεύεται από τις απαιτήσεις της τεχνολογίας. Πρέπει να απαιτήσουμε το δικαίωμα της αποσύνδεσης.




Δείτε την ταινία του Laurence Serfaty: «Brain overload»,
παραγωγής «ΑRTE France», στην οποία βασίστηκε το παραπάνω άρθρο.





ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


3 ΣΧΟΛΙΑ

  • Bielidopoulos

    19 Οκτ 2017

    Και κάτι επίκαιρο:
    Ένα ακόμη σημαντικό βήμα στο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης έκανε η βρετανική εταιρεία DeepMind, θυγατρική της Google, που ανακοίνωσε ότι το αναβαθμισμένο «έξυπνο» σύστημά της AlphaGo Zero κατάφερε να γίνει ειδήμων στο κινεζικό επιτραπέζιο παιγνίδι Go χωρίς καμία πλέον ανθρώπινη παρέμβαση, αλλά μαθαίνοντας τα πάντα μόνο του εκ του μηδενός.
    Χρειάσθηκε μόνο 40 μέρες για να αφομοιώσει γνώσεις 3.000 ετών και να γίνει ανίκητο στο συγκεκριμένο τρομερά απαιτητικό παιγνίδι.
    Το προηγούμενο πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης AlphaGo είχε έως τώρα νικήσει άνετα δύο από τους καλύτερους στον κόσμο παίκτες του Go, αρχικά με 4-1 τον 18 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή νοτιοκορεάτη Λι Σε-ντολ και μετά με 3-0 τον κινέζο παγκόσμιο πρωταθλητή Κε Τζίε. Αλλά, είχε προηγουμένως εκπαιδευθεί μελετώντας επί μήνες εκατομμύρια παιγνίδια από ανθρώπους «μάστερ» του εν λόγω παιγνιδιού.
    Αυτή τη φορά, όμως, το νέο AlphaGo Zero ξεκίνησε χωρίς να έχει καμία άλλη ανθρώπινη εκπαίδευση, πέρα από τη γνώση των κανόνων του Go. Το νέο πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης άρχισε να παίζει με τον εαυτό του για εξάσκηση και μέσα σε τρεις μέρες -αφού είχε παίξει σχεδόν πέντε εκατομμύρια παιγνίδια!- ήταν πια ικανό να νικήσει το προηγούμενο πρόγραμμα AlphaGo (τον νικητή των ανθρώπων) με σκορ 100-0! Μάλιστα, το σύστημα βρήκε μόνο του πρωτότυπες κινήσεις, που μέσα σε τόσες χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι δεν είχαν διανοηθεί ότι μπορούν να υπάρξουν και δεν είχαν ποτέ χρησιμοποιήσει στο παιγνίδι τους.
    http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500168932

  • Bielidopoulos

    19 Οκτ 2017

    Η έρευνα, λοιπόν, εξέτασε τις συνήθειες περίπου 2.000 βρετανών εργαζομένων και προέκυψε το εξής εντυπωσιακό. Οι υπάλληλοι ήταν παραγωγικοί μόνο τρεις ώρες από τις συνολικά οκτώ, έως το διάλειμμα για μεσημεριανό, δηλαδή. Και τι έκαναν οι 2.000 αυτοί Βρετανοί τις υπόλοιπες ώρες;
    1. Τσέκαραν τα κοινωνικά τους δίκτυα
    2. Διάβαζαν ειδησεογραφικά sites
    3. Συζητούσαν με συναδέλφους για άσχετα με τη δουλειά πράγματα
    4. Έφτιαχναν ζεστά ροφήματα
    5. Έτρωγαν σνακς
    6. Έστελναν μηνύματα
    7. Έφτιαχναν φαγητό στο γραφείο
    8. Καλούσαν φίλους
    9. Αναζητούσαν άλλη δουλειά
    http://news.in.gr/perierga/article/?aid=1500165179

  • Bielidopoulos

    19 Οκτ 2017

    Η τεχνολογία βεβαίως έχει βάλει το χέρι της, αλλά η υπονόμευση της συγκέντρωσης και το να κάνεις δύο πράγματα ταυτόχρονα επηρεάζονται και από το οικονομικό μοντέλο που ακολουθούν οι κοινωνίες. Έτσι σε μια κοινωνία γρήγορων ρυθμών με παραγωγή μεγάλου πλούτου είναι αναμενόμενο να υπάρχει άγχος και απόσπαση της προσοχής από χίλια δυο πράγματα. Επίσης η επιλεκτική προσοχή είναι βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Όταν επιλέγει να επικεντρώσει την προσοχή του κάπου (π.χ. οθόνη ή ένα πρόσωπο) ελαττώνει την προσοχή του σε όλα τα υπόλοιπα, ασχέτως αν μιλάμε για την παλαιολιθική έποχή ή για τον 21ο αιώνα. Ο κυριώτερος λοιπόν παράγοντας είναι ο ρυθμός της κοινωνικής ζωής. Όσο πιο γρήγορος, τόσο πιο αγχωτικός. Δεν είναι τυχαίο ότι αμερικάνοι και γιαπωνέζοι είναι οι πιο αγχωμένοι, αφού οι στατιστικές τους βγάζουν ως τους πιο δουλευταράδες παγκοσμίως.