ΠΟΙΟΙ
ΤΙΜΩΜΕΝΟΙ
ΗΤΑΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ;

Στον απόηχο των αντιδράσεων
για το Μουσείο Μπελογιάννη


 
Με αφορμή την έναρξη λειτουργίας του μουσείου Μπελογιάννη, νεοναζιστές και νεοναζίστριες διαφόρων κομμάτων άρχισαν να ωρύονται σκανδαλισμένοι/-ες ότι, ενώ το μουσείο για τον «αρχισφαγέα τού ΚΚΕ» εγκαινιάζεται, «το σπίτι του Παύλου Μελά στην Κηφισιά, καταρρέει».

Η σύγκριση αυτή είναι μία καλή αφορμή για να αναρωτηθούμε: τι τέλος πάντων έκανε ο Μελάς ώστε να του αξίζει να ανακηρύξουμε «εθνικό μνημείο» ένα εξοχικό σπιτάκι όπου έζησε για κάποιους μήνες, και να δώσουμε το όνομά του σε οδούς σε όλη την Ελλάδα, αλλά και σε έναν δήμο;

Το μόνο που φαίνεται να κατάφερε όσο ζούσε ο Μελάς, ήταν ότι … πέθανε. Κάτι άλλο αξιόλογο ή ωφέλιμο για οποιονδήποτε δεν φαίνεται να έκανε.
 
Στα δημοσιεύματα που καταγγέλλουν την «αδιαφορία της πολιτείας» για το εξοχικό, παρατίθεται και ένα βιογραφικό σημείωμα του υποτιθέμενου «ήρωα». Η βιογραφία αυτή είναι πραγματικά για γέλια· είναι μία διαδοχή από γκάφες και αδεξιότητες, αντάξια ταινίας Μίστερ Μπην.
 
Μετά από την –κυρίως συμβολική και εξ αποστάσεως– συμμετοχή του στην παταγωδώς αποτυχημένη εισβολή του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλία το 1897, ο Μελάς μαθαίνουμε ότι … «συνέλαβε δύο φιλοβούλγαρους στο χωριό Σρέμπερνο» (κατά σχετικό λήμμα της Wikpedia, επρόκειτο για «έναν ηλικιωμένο και δύο παιδιά 8 και 15 ετών»!) και τους «έπεισε να επιστρέψουν στο Πατριαρχείο».

Αυτό το φοβερό επίτευγμα όμως δεν χρειάζεται να είναι κανείς στρατιωτικός για να το πετύχει. Ένας ιεροκήρυκας αρκούσε.
 
Προηγουμένως μαθαίνουμε ότι είχε επιχειρήσει ξανά να εισέλθει στη Μακεδονία, (και αυτό όχι για να διεξάγει κάποια επιχείρηση, αλλά απλώς για να «μελετήσει την κατάσταση»), αλλά … ούτε καν αυτό δεν κατάφερε! Δεν αναφέρεται τι ακριβώς τον εμπόδισε.

Με τη δεύτερη, μπόρεσε να «εισέλθει» στη Μακεδονία μεταμφιεσμένος σε ζωέμπορο. Τον επόμενο μήνα ανέλαβε «την αρχηγία του Μακεδονικού αγώνα», αλλά η αρχηγία αυτή τον «καταπόνησε ιδιαίτερα» επειδή ήταν … ασυνήθιστος σε κακουχίες (αυτοί τα λένε –και δεν ντρέπονται–, δεν τα λέω εγώ). Ως αρχηγός, μπήκε σε ένα σλαβόφωνο/ βλαχόφωνο χωριό και «υποχρέωσε τον ρουμανοδάσκαλο σε φυγή» (!-sic), ενώ οι άντρες του εκτέλεσαν δύο αόπλους, πράγμα που «τον συγκλόνισε». Δεν πέρασαν όμως ούτε είκοσι μέρες, και … βρέθηκε νεκρός «υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες» κατά τη διάρκεια «αψιμαχιών».
 
Θα πρέπει να πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό ευστοχίας στο πρωτάθλημα των εθνικών ηρώων: ο Παύλος Μελάς ήταν ένας ατζαμής και περιορισμένων ικανοτήτων παίκτης, που ευνοήθηκε σκανδαλωδώς και σκόραρε χωρίς να δημιουργήσει ούτε μισή ευκαιρία. Αγωνίστηκε για έναν σκοπό ανελεύθερο και βίαιο, την κατάκτηση ξένων εδαφών, και αγωνίστηκε άσχημα. Ούτε καν του χαρακτηρισμού «αρχισφαγέας» δεν είναι άξιος. Αυτός βέβαια πολύ θα ήθελε να είναι αρχισφαγέας (όπως και οι θαυμαστές του)· δεν έγινε όμως επειδή απλούστατα τα θαλάσσωσε.
 
 

 

 
  Ήταν μια εποχή, που παρακρατικοί,
  και το Πατριαρχείο με λεφτά.
  Σοβινιστές τρανοί, διέταξαν μαζί,
  θάνατο στα εξαρχικά χωριά.

  Μαζέψαν μερικούς, ληστές μα και μουρλούς,
  με κάλυψη της τούρκικης αρχής.
  Και ένας απʼ αυτούς, από τους πιο γνωστούς,
  ήταν ένας αγύμναστος δανδής.

  Ο Παύλος ο Μελάς, ο πολεμισταράς,
  της Ρωμιοσύνης ήρως jeune premier.
  Πιστός και γαλονάς, και εθνικισταράς,
  σε μάχη όμως δεν πήγε ποτέ.

Έφυγε στο βορρά, επήρε τα βουνά,
μα τα τσαρούχια, του ήταν άβολα.
Κι έδινε αναφορά, πρωτίστως στην κυρά,
για όλα τα top secret μυστικά.

Δεν άντεξε πολύ, λίγο έμεινε εκεί,
του λείψανε γυναίκα και παιδιά.
Τον βρήκε ξαφνική, σφαίρα μοναδική,
και πάει το κεμέρι, τα λεφτά.

Ο Παύλος ο Μελάς, ο πολεμισταράς,
της Ρωμιοσύνης ήρως jeune premier.
Πιστός και γαλονάς, και εθνικισταράς,
σε μάχη όμως δεν πήγε ποτέ.
 
   
 

Ένας άλλος δεξιός βουλευτής, στην ίδια συζήτηση, εξέφρασε ενδοιασμούς για το αν πρέπει να τιμάται ο Μπελογιάννης καθόσον «δεν αγωνίστηκε για τη δημοκρατία».
 
Μήπως όμως Παύλος Μελάς αγωνίστηκε για τη δημοκρατία;

Ας καγχάσω.

Ο Μελάς ήταν αριστοκρατικών και μοναρχικών πεποιθήσεων, και δηλωμένος αντιδημοκράτης. Όπως εξάλλου και οι περισσότεροι απʼ όσους τιμά τη μνήμη τους το ελληνικό κράτος.

Θεωρώ λοιπόν ευπρόσδεκτο το ενδιαφέρον των δεξιών βουλευτών για τη δημοκρατία, και προτείνω να υιοθετήσουμε το κριτήριό τους και να το γενικεύσουμε. Ας πάρουμε π.χ. ένα ένα τα αγάλματα που υπάρχουν στις ελληνικές πόλεις και ας τα κρίνουμε με βάση αυτό το κριτήριο: εάν ο τιμώμενος ήταν δημοκράτης. Θα διαπιστώσουμε τότε ότι στην Αθήνα είναι αμφίβολο εάν συμπληρώνουν διψήφιο αριθμό όσα θα μπορέσουν να μείνουν (και αυτό χάρη σε προσθήκες που έγιναν από τη δεκαετία του 80 και μετά). Στη Θεσσαλονίκη δεν παίρνω όρκο ότι θα μας μείνει έστω ένα· για δε κάτι Φλώρινες, Γιαννιτσά, Κιλκίς κ.λπ. θα πρέπει να ξηλωθούν όλα.

Άκης Γαβριηλίδης         






Σημείωση
:
Ο τίτλος, ο υπότιτλος, το τραγούδι και οι εικόνες
έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».



Διαβάστε ακόμα
στην «Ελεύθερη Έρευνα»:

Μακεδονικός Αγώνας: Από το μύθο στην ...ιστορία

Παύλος Μελάς: Ένας «ήρωας», που δεν πολέμησε ποτέ!

Η σχιζοφρένεια της αριστερο-Ρωμιοσύνης



Ο Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη.
Έχει ολοκληρώσει διδακτορικό στη Φιλοσοφία του Δικαίου (ΑΠΘ) και μεταδιδακτορική έρευνα στην Πολιτική Ανθρωπολογία (ΠΑΜΑΚ).
Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες, όπου απασχολείται επαγγελματικά ως μεταφραστής και ερασιτεχνικά ως ραδιοφωνικός παραγωγός.
Πολυάριθμα πρωτότυπα κείμενα και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα διαφόρων χωρών, καθώς και στο Διαδίκτυο (ιδίως στο μπλογκ nomadicuniversality).
Έχει εκδώσει επτά βιβλία στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά για θέματα όπως η νεκροφιλία του πατριωτισμού, ο ελληνικός εμφύλιος, ο Άκης Πάνου, ο Μπίλλυ Ουάιλντερ, οι Πόντιοι και η οικονομικοπολιτική κρίση.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


8 ΣΧΟΛΙΑ

  • Bielidopoulos

    4 Απρ 2017


    Ο μύθος του «κόκκινου γαρύφαλλου»:
    http://ellinikahoaxes.gr/2017/03/30/nikos-belogiannis/

  • Bielidopoulos

    4 Απρ 2017


    Και η ρωμιοσύνη τον έκανε μάρτυρα, όπως και άλλους.
    "Επ΄ αυτών ακολούθησαν τα διάφορα μνημόσυνα και εκτενή δημοσιεύματα μαχών, (κάποιων ακόμη και φανταστικών), προκειμένου έτσι να εμπνεύσουν την εμπιστοσύνη προς την Εθνική Εταιρεία"
    ;)

  • Bielidopoulos

    4 Απρ 2017

    @Γερακίνα
    Ευνόητο το ερώτημα, αλλά και η απάντηση. Δες το δεύτερο σχόλιό μου και θα καταλάβεις τί και πώς. Κάποιος εθνικιστής τυχοδιώκτης που κάποιοι ανοργάνωτοι (Εθνική Εταιρία) τον έστειλαν σαν πράκτορα.

  • Ανώνυμος 42027

    3 Απρ 2017

    Xaxaxaxa

    Πλάκα έχετε.

    Ναι, προσφάτως το έμαθα κι εγώ, ότι ο τυπάκος ήταν του καναπέ και των δεξιώσεων. Εγώ απορώ, αφού τον έβλεπαν, ποιος ανόητος αποφάσισε να στείλουν αυτόν τον "λίγον" εκεί πάνω. Τέτοιες δουλειές θέλουν ευστροφία και άντερα ...

    Γερακίνα.

  • Ανώνυμος 42026

    3 Απρ 2017

    Παύλος Μελάς
    Τον Παύλο τον Μελά δεν θα τον κακολογείτε,
    τον Παύλο τον παλίκαρο, της μάνας του καμάρι,
    ήρθε στην σκλάβα γη το βόλι του να πάρει..
    Φορά τα ένδοξα τσαρούχια του
    και από τους αντρίκιους κάλους
    αίμα ηρωικό, αρχίζει να σταλάζει.
    Με βλέμμα θολό και ατάραχο
    κοιτά το αίμα κι αναστενάζει.
    Αμέσως, πιάνει χαρτί και πένα,
    γράμμα να γράψει στην καλή του
    και μέσα βάζει ενθύμιο μια χτένα,
    και λόγια πίκρας, της εξιστορεί,
    λόγια πίκρας και λυπημένα.
    "Τι γύρευα ο άμοιρος, να αφήσω το σπιτάκι μου
    και να 'ρθω στα μαύρα ξένα;
    Εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά
    χάνεις το κεφάλι σου, έτσι για πλάκα.
    Γέμισε, ο τόπος από λήσταρχους
    που άλλο δεν σκέπτονται,
    - σ' έχουνε για βλάκα-
    πώς να σου πάρουν τα λεφτά,
    στον τάφο να σε βάλλουνε,
    και δεν φωνάζουνε, ούτε παπά.
    "Άλλο δεν σκέπτομαι
    τον νου μου τρώει αυτή η τύχη".
    Αμέσως, αυτή του απαντά, γεμάτη αγωνία:
    σκέφθηκες κάτι ήρωα; Πίσω να γυρίσεις, έλα!
    Ευθύς κι αμέσως της απαντά:
    Χθες ολημερίς, αυτό σκεπτόμουν συνέχεια.
    Και τότε κάτι τρομερό, πέρασε από το κεφάλι μου.
    Με γράμμα αμέσως τον ρωτά:
    πέσ μου τι σου πέρασε από το κεφάλι σου,
    με τρώει η αγωνία!..
    Και η φοβερή απάντηση: Μία σφαίρα..
    Γιάννης Παλαμός- από το ανέκδοτο ποιητικό έργο του μεγάλου ποιητή
    (οκ, δεν είναι καλλίτερο από αυτό του συνάδελφου, αλλά ούτε και χειρότερο)

  • Bielidopoulos

    3 Απρ 2017


    "Υπήρξε δραστήριο μέλος της Εθνικής Εταιρείας, μιας μυστικής οργάνωσης, που είχε ως σκοπό την αναζωπύρωση του εθνικού φρονήματος και την απελευθέρωση των υπόδουλων Ελλήνων με κάθε θυσία, και έπαιξε αρνητικό ρόλο στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897."
    https://www.sansimera.gr/biographies/807

    "Στη πραγματικότητα όμως η δράση της ξεκίνησε από το Θέρος του 1896 όταν συγκρότησε τις πρώτες αντιανταρτικές ομάδες κατά των συμμοριών των Βούλγαρων κομιτατζήδων που δρούσαν από την Άνοιξη του ίδιου έτους σε βάρος των ελληνογενών πληθυσμών της Μακεδονίας προβαίνοντας σε λεηλασίες, σφαγές και άλλα φοβερά έκτροπα προκειμένου να τους υπαγάγουν στη Βουλγαρική Εξαρχία, αντί του Πατριαρχείου, μετά την άρνηση του Σουλτάνου για παραχώρηση και νέων επισκοπών (μητροπόλεων). Τα πρώτα αυτά σώματα δεν πέτυχαν σπουδαία πράγματα, είτε από κακή οργάνωση, είτε και με προδοσίες, όπου γρήγορα και διαλύθηκαν, πλην όμως ο ηρωισμός τους συγκλόνισε τη κοινή γνώμη και εμψύχωσε το εθνικό φρόνημα. Επ΄ αυτών ακολούθησαν τα διάφορα μνημόσυνα και εκτενή δημοσιεύματα μαχών, (κάποιων ακόμη και φανταστικών), προκειμένου έτσι να εμπνεύσουν την εμπιστοσύνη προς την Εθνική Εταιρεία.
    Η είδηση της σφαγής αυτής των Κρητών ήταν επόμενο να προκαλέσει θύελλες αντιδράσεων στην Ελλάδα. Και ενώ η αντιπολίτευση εξαπέλυε μύδρους κατά της κυβέρνησης ακόμη και του Βασιλιά για προδοσία, λόγω απραξίας, η Εθνική Εταιρεία μετατράπηκε αιφνίδια ο κυρίαρχος εκπρόσωπος και καθοδηγητής της κοινής γνώμης, οργανώνοντας συλλαλητήρια, εκδίδοντας ψηφίσματα, φανατίζοντας και εξωθώντας τον λαό για πόλεμο. Μάλιστα μέσα σ΄ εκείνη τη ψύχωση και του άκρατου ενθουσιασμού, του έτους αυτού, οι διοικούντες την Εταιρεία και κατευθύνοντες τα μέλη της άρχισαν να διασπείρουν διάφορες φαντασιώσεις και απίθανα ψεύδη μέχρι και απάτης. Τέτοια εκπληκτικά ήταν για παράδειγμα, μεταξύ των άλλων, ότι μέλη της βρίσκονται ήδη στη Κωνσταντινούπολη έτοιμοι να την ανατινάξουν, ή έχουν διεισδύσει στο σουλτανικό ανάκτορο του Γιλντίζ, σε συνεννόηση με τούρκους, περιμένοντας το σύνθημα για να δολοφονήσουν τον Σουλτάνο, κ.ά. παρόμοια που, αν και παιδαριώδη, ο κόσμος όμως τα πίστευε και ενδυνάμωνε έτσι επικίνδυνα τις τάξεις της, φορτίζοντας και την γενική ατμόσφαιρα της εποχής."
    https://el.wikipedia.org/wiki/Εθνική_Εταιρεία

    Ωραίες εποχές τότε. Με μπόλικο σανό για τα κοπάδια.
    σανός < σλαβική seno < πρωτοσλαβική *sno (πβ. βουλγαρικά: )
    ;)

  • Bielidopoulos

    3 Απρ 2017


    "Σε κλαίει ο λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι
    Στον τόπο, που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι.
    Πανάλαφρος ο ύπνος σου του Απρίλη τα πουλιά
    Σαν του σπιτιού σου να τʼ ακούς λογάκια και φιλιά,
    Και να σου φτάνουν του χειμώνα οι καταρράχτες,
    Σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες
    Πλατειά του ονείρου μας η γη και απόμακρη. Και γέρνεις
    Εκεί και σβεις γοργά.
    Ιερή στιγμή. Σαν πιο πλατειά τη δείχνεις, και τη
    φέρνεις Σαν πιο κοντά."
    Κωστής Παλαμάς - «Παύλος Μελάς»

    Νάτος!

  • Ανώνυμος 42014

    2 Απρ 2017

    "Τον επόμενο μήνα ανέλαβε «την αρχηγία του Μακεδονικού αγώνα», αλλά η αρχηγία αυτή τον «καταπόνησε ιδιαίτερα» επειδή ήταν … ασυνήθιστος σε κακουχίες."
    Ήταν και αξιωματικός του στρατού, τρομάρα του, και ήθελε να παίξει πόλεμο.