ΞΕΡΙΖΩΜΑ
ΚΑΘΕ ΨΗΓΜΑΤΟΣ
ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑΣ

Κάψιμο βιβλίων
και δολοφονίες φιλοσόφων
στην αρχαία Κίνα


 

 
Mozi

κινέζος φιλόσοφος
(5ος-4ος αιώνας π.Χ.)
 

Ο αρχαίος κινέζος φιλόσοφος Mozi ήταν διδάσκαλος του φωτός. Πολέμησε κάθε είδους σκοταδισμό. Ήταν από τους πρώτους, που ονειρεύτηκαν την εξάλειψη της φτώχειας και άλλων ανισοτήτων και μια κυβέρνηση προς όφελος του λαού. Επιχειρηματολόγησε κατά της τυφλής υπακοής σε τελετές κι αρχές. Στα γραπτά του Mozi βρίσκουμε τα πρώτα σκιρτήματα επιστημονικής προσέγγισης.

Στην εποχή του, οι κινέζοι κατέγραφαν ήδη χίλια χρόνια τις σκέψεις τους. Ωστόσο, οι γνώσεις μας γιʼ αυτόν είναι αποσπασματικές. Συνίστανται κυρίως σε μια συλλογή δοκιμίων δικών του και μαθητών του.

Σε κάποιο από αυτά με τίτλο «Κατά του πεπρωμένου», προτείνεται μια τριπλή δοκιμασία για κάθε δόγμα. Δίδασκε να αμφισβητείς τη βάση κάθε δόγματος. Να αναρωτιέσαι αν κάθε τι που σου λένε, το επαληθεύουν οι αισθήσεις σου. Να ψάχνεις πώς πρέπει να εφαρμοστεί κι αν ωφελεί τους περισσότερους.
 
Ο Mozi ήταν πολύ δημοφιλής. Μερικά χρόνια μετά το θάνατό του, πήρε το θρόνο ο Qin Shi Huang, ο αυτοκράτορας, που ένωσε την Κίνα. Παρέλαβε ήπειρο και την ενοποίησε. Τώρα φέρει το όνομά του: Κίνα. Τον έχουμε ταυτίσει με το στρατό των 7.000 πολεμιστών από πηλό, που φρουρούν τον τάφο του.
 
Για να εδραιώσει την εκτεταμένη αυτοκρατορία του ο Qin, καθόρισε με δραστικά μέτρα ό,τι περιέκλειε. Διέταξε την κοπή ενιαίου νομίσματος, θέσπισε ενιαίες μονάδες μέτρησης και συγκεκριμένο πλάτος δρόμων. Όρισε επίσης, επακριβώς τη μορφή της γραπτής κινέζικης γλώσσας και τι επιτρεπόταν να γράφεις και να σκέφτεσαι.

Χρησιμοποίησε σκληρές και αδίστακτες μεθόδους, που θυμίζουν τις επιταγές του Μακιαβέλι. Η «φιλοσοφία» του, η μόνη επιτρεπτή, που λεγόταν Νομικισμός, βασιζόταν στην αντίληψη, ότι ο άνθρωπος είναι εγγενώς εγωιστικός κι ότι το κράτος οφείλει να τον ωθήσει προς την καλή κοινωνική συμπεριφορά μέσω ισχυρών κινήτρων και αυστηρών τιμωριών. Επιπλέον, ο αυτοκράτορας είχε απόλυτη εξουσία ως μέσο για την ενότητα, σταθερότητα και ισχυρή διακυβέρνηση της Κίνας.

Ο Νομικισμός ήταν ό,τι λέει η λέξη: Κάνε ό,τι λέει ο νόμος, δηλαδή ο αυτοκράτορας, αλλιώς...

«Φιλοσοφία», που δεν προσφερόταν για αμφισβήτηση της εξουσίας.

Όλα τα βιβλία των Εκατό Σχολών Σκέψης (φιλόσοφοι και σχολές, που άνθισαν από τον 6ο έως τον 3ο αιώνα π.Χ.) κάηκαν. Αν ασκούσε κάποιος μέσω της Ιστορίας κριτική στο παρόν, η οικογένειά του εκτελείτο.

  

 
Qin Shi Huang
πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας
(3ος αιώνας π.Χ.)
 

 
Τα έργα του Mozi, του Κομφούκιου κι άλλων φιλοσόφων καταστράφηκαν σε ένα από τα πρώτα καψίματα βιβλίων στην ιστορία.

Ένα άλλο είναι καταγεγραμμένο στην αρχαία Αθήνα, όταν έκαψαν τα βιβλία του Πρωταγόρα τον 5ο αιώνα π.Χ..
[Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Ένα χρονικό του διωγμού των φιλοσόφων δια μέσου των αιώνων
,
Η Ιερά Εξέταση του Πλάτωνα εναντίον των άθεων,
Ο μεσαιωνισμός της κλασικής εποχής].

Εκατοντάδες λόγιοι αντιστάθηκαν γενναία και προσπάθησαν να τα σώσουν. Τους έθαψαν ζωντανούς στην πρωτεύουσα.

Η επιστήμη έχει ανάγκη το φως της ελεύθερης έκφρασης για να ανθεί. Στηρίζεται στην ατρόμητη αμφισβήτηση της εξουσίας. Στην ανταλλαγή ιδεών.

Τα ψήγματα περιέργειας στα γραπτά του Mozi ξεριζώθηκαν.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


51 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 39548

    16 Αυγ 2016

    Μπαγάσα 36427 τους ξεμπρόστιασες όλους....η ουσία ειναι όπως την λες....τα υπόλοιπα τρίχες...ληστοσυμμορίες=κόμματα...δυστυχώς τα μοσχάρια αρνούνται να το εμπεδώσουν ,γι αυό και βλέπεις κτηνανθρώπους και γενοκτόνους στο ίδρυμα των ανιάτων που λέγεται βουλή των ελληνοφώνων....

  • Bielidopoulos

    12 Ιαν 2016

    ~ ΟΛΠ: Μοναδικός διεκδικητής ο κινεζικός όμιλος της Cosco - ΓΙΑ ΤΟ 67% ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ. http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=64315181 Πάλι καλά δηλαδή που υπάρχουν και οι κινέζοι.. Πουλήστε τα όλα στους κινέζους. @36469 Έχεις χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Από τις φάπες θα είναι. Φάε την κρεμούλα σου κα(η)μένε.

  • Ανώνυμος 36471

    12 Ιαν 2016

    http://www.in.gr/entertainment/music/interviews/article/?aid=1500050926 Αγαπά ιδιαίτερα την Ελλάδα και παίζει αρχαία λύρα. Είναι γνωστός για την αυτοδίδακτη τεχνική του και αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς μουσικούς. Ο Ισπανός συνθέτης και ερμηνευτής αρχαίας λύρας, Λούις Πανιάγουα, έρχεται για τέταρτη φορά στην Αθήνα για ένα σόλο κονσέρτο και ένα σεμινάριο διαλογισμού.

  • Ανώνυμος 36469

    12 Ιαν 2016

    Ναι ναι. Μόνος σου μιλάς, μόνος σου απαντάς, τρως και τις φάπες μόνος σου. Αξιολύπητα για φτύσιμο. Συνέχισε να απολαύσω.

  • Bielidopoulos

    12 Ιαν 2016

    @36458 Και όπως βλέπεις οι φάπες πέφτουν βροχή.

  • Ανώνυμος 36464

    12 Ιαν 2016

    Πηδάτε κιόλας οι αρχαιόκαβλοι; Γιατί οι (φαντασιακοί) πρόγονοί σας ήταν οπισθογεμείς...

  • Ανώνυμος 36458

    12 Ιαν 2016

    Bielidopoulos , βγήκες από την ντουλάπα πουλάκι μου; Μπράβο, μπράβο.

  • Bielidopoulos

    11 Ιαν 2016

    Ωχ το ξέχασα αυτό. Είναι αμφισεξουαλικοί αυτοί. ;)

  • Ανώνυμος 36453

    11 Ιαν 2016

    Κοίταξε μη σε φιστικώσει καμιά μέρα κανένας αρχαιόκαβλος (γιατί από κινεζόκαβλο δεν θα καταλάβεις τίποτα) και πεις τον Πάνα, πανάγαθο......

  • Ανώνυμος 36445

    11 Ιαν 2016

    Εσείς οι αρχαιόκαβλοι πάσχετε από σύνδρομο καταδιώξεως. Όλοι σας λοιδωρούν και θέλουν τον αφανισμό σας.

  • Ανώνυμος 36443

    11 Ιαν 2016

    Αναξιόπιστος ο «ντουλαπάκιας». Ελληναράς του κερατά δηλαδή.

  • Ανώνυμος 36442

    11 Ιαν 2016

    Έτοιμος, αρχίστε.....

  • Ανώνυμος 36439

    11 Ιαν 2016

    Γουστάρω, περιμένετε να βάλω ένα ποτάκι......

  • Ανώνυμος 36437

    11 Ιαν 2016

    Πάλι φάπες θα πέσουν. ;)

  • Ανώνυμος 36436

    11 Ιαν 2016

    Θα αισθανθώ καλύτερα όταν βγεις από την ντουλάπα. Κοτ κοτ κοτ.

  • Ανώνυμος 36435

    11 Ιαν 2016

    The political ideologies, philosophies, and religions of ancient China regarded homosexual relationships as a normal facet of life, and in some cases, promoted homosexual relationships as exemplary. Ming Dynasty literature, such as Bian Er Chai, portrays homosexual relationships between men as enjoyable relationships. Writings from the Liu Song Dynasty claimed that homosexuality was as common as heterosexuality in the late 3rd century. Confucianism, being primarily a social and political philosophy, focused little on sexuality, whether homosexual or heterosexual. However, the ideology did emphasize male friendships, and Louis Crompton has argued that the "closeness of the master-disciple bond it fostered may have subtly facilitated homosexuality". https://en.wikipedia.org/wiki/Homosexuality_in_China#Traditional_views_of_homosexuality_in_China Αισθάνεσαι καλύτερα τώρα;

  • Ανώνυμος 36434

    11 Ιαν 2016

    Τώρα για να λέμε την αλήθεια το υφάκι είναι όντως λίγο διαφορετικό. Για παράδειγμα ότι οι αρχαίοι αθηναίοι πήγαιναν στα γυμναστήρια για να παίρνουν μάτι τους νεανίες είναι λίγο προκλητικό. Πάντως ούτε στην αρχαία Κίνα η ομοφυλοφιλία ήταν κάτι σπάνιο.

  • Ανώνυμος 36433

    11 Ιαν 2016

    Μωρέ τι μας λες. Με το ίδιο ύφος αρθρογραφούν στην ΕΕ για την αρχαία ελλάδα και την κίνα (ή την ινδία); Με το ίδιο υφάκι είναι και τα σχόλια; Σε έχει θολώσει και σένα η κινεζοκαβλία;

  • Ανώνυμος 36432

    11 Ιαν 2016

    Καλά ό,τι και να γραφτεί για τους αρχαίους έλληνες δεν θα έχει την έγκριση των αρχαιόκαβλων οι οποίοι: α) έχουν μία εξιδανικευμένη και φανταστική εικόνα για την αρχαιότητα και ως εκ τούτου δεν ικανοποιούνται με καμία κριτική και β) δεν έχουν καμία σχέση, πολιτιστική ή γονιδιακή με τους αρχαίους. Καλά κρασιά δηλαδή.

  • Ανώνυμος 36431

    11 Ιαν 2016

    Φιλαράκο, αν αυτά που γράφεις με τον τρόπο που τα γράφεις, αφορούσαν τους αρχαίους έλληνες θα είχες ακούσει τα εξ' αμάξης από τύπους σαν τον Bielidopoulos. Αλλά επειδή αφορούν κινέζους δεν τρέχει τίποτα. Tuer le mandarin.

  • Ανώνυμος 36430

    11 Ιαν 2016

    http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3058

  • Ανώνυμος 36429

    11 Ιαν 2016

    36427 συμφωνώ σε όλα μέχρι εκεί που ανακάτεψες τον Προμηθέα. 'Ελεος βρε αδελφέ. Να πω επίσης ότι δεν προσπάθησα να κατατροπώσω κανέναν. Αποσπάσματα από ένα link παρέθεσα. Τα αποσπάσματα αφορούν το κινέζικο τρόπο σκέψης. Κάνοντας σύγκριση με άλλους τρόπους σκέψης μπορείς να καταλάβεις ένα σωρό πράγματα. Δεν εξετάζω αν ο κινέζικος τρόπος σκέψης είναι καλός ή κακός. Κάποιοι ανώνυμοι θίχτηκαν που γίνεται αναφορά στους κινέζους, χωρίς πρώτα να κάτσουν να διαβάσουν όλο το κείμενο να δουν τι λέει. Και να μην ξεχνάμε ότι το κεντρικό άρθρο αναφέρεται στους κινέζους. Δηλαδή για τί θα έπρεπε να γράφουμε. Για τον Περικλή και τον Αριστοτέλη. Τα ίδια πέρασαν και οι κινέζοι και στην πορεία ακολούθησαν άλλον δρόμο. Τον εθιμοτυπικό ως βασικά γεωργική κοινωνία, αντί του άκαμπτου νόμου, ανθρώπινου ή θεικού. Ο καθένας ας κάνει τις επιλογές του και θα δεχτεί τις ανάλογες συνέπειες.

  • Ανώνυμος 36428

    11 Ιαν 2016

    Γειά σου 36427 αμπελοφιλόσοφε της σούβλας και της ρακής που τους έβαλες στη θέση τους, τα λαμόγια.

  • Ανώνυμος 36427

    11 Ιαν 2016

    Πολύ υψηλή φιλοσοφία κινεζολογία-αρχαιολογία και ολίγον μαλακία, όλοι ασχολείστε με ψηλοβελονιά, προσπαθώντας να κατατροπώσει ο ένας τον άλλον, στην ουσία όμως οι περισσότεροι είστε πολυμαθείς μέν χωρίς γνώση δέ, και εξηγούμαι: Από την εποχή που οι άνθρωποι βγήκαν απ τις σπηλιές, οι πιό δυνατοί άρχισαν να κλεβουν τους άλλους, να σκοτώνουν να βιάζουν κτλ., όταν όμως οι συμμορίες αυτές που τότε είχαν οικογενειακή υπόσταση, έγίναν πολλές, και άρχισαν να τρώγονται μεταξύ τους, οι ποιό έξυπνοι έριξαν την ιδέα της οργάνωσης του διαμελισμού και χωρισμού των χώρων. Μετά είπαν να οργανώσουν την κοινωνία, να κάνουν νόμους, αλλά οι νόμοι να ισχύουν μόνο για το ποίμνιο, αυτοί να συνεχίσουν το χαβά τους νόμιμα πιά, αφού θα ηταν και εξουσία συγχρόνως. Ετσι λοιπόν άρχισε να αναπτύσεται η οργανωμένη κοινωνία. Με τον καιρό όμως άρχισε το ποίμνιο να ξυπνά, τότε οι άρχοντες (ληστοσυμμορίτες)άρχισαν κι αυτοί να εφευρίσκουν ιδέες που να μπορούν με φόβο με θεωρίες περίεργες, να κρατούν το ποίμνιο σε λήθαργο. Τότε άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους οι θρησκείες, οι φιλοσοφίες, οι ιδεολογίες, που σκοπό είχαν να συνεχίσουν να στηρίζουν την κυρίαρχη φάρα. Η εξέλιξη με τον καιρό ήταν οι βασιλιάδες οι θεοί τα φαντασματα οι διαβόλοι και τριβόλοι και όλο το κακό συναπάντεμα. Οσο όμως εξελισσόταν το πόπολο, το ίδιο συνέβαινε και στις συμμορίες. Οι εξέλιξη λοιπόν των συμμοριών, είναι τα σημερινά κόμματα και όλοι οι λεχρίτες-αργόσχολοι-ανεπάγγελτοι-εκλεγμένοι σε κάθε είδους εξουσίας, που λυμαίνονται τον πλούτο,όπως τότε και σήμερα. Οι διάφοροι φιλάνθρωποι φιλόσοφοι, που προσπάθησαν να ξυπνήσουν και να βοηθήσουν τους ανθρώπους, γνωρίζετε πολύ καλά τι έπαθαν, με πρώτο και καλύτερο τον Προμηθέα, φανταστικό πρόσωπο μεν, διδακτικό δε. Και η ζωή τραβάει την ανηφόρα, οπως λέει κι ο ποιητής, και τι είχες Γιάννη τί είχα π'αντα. Ολα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Νάστε καλά. ,

  • Ανώνυμος 36426

    11 Ιαν 2016

    Το όνομα «Πλατεία Κλαυθμώνος» το πήρε μετά από χρονογράφημα του περιοδικού Εστία, επειδή εκεί, μπροστά από το υπουργείο Οικονομικών, μαζεύονταν οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση για να διαμαρτυρηθούν για την απόλυσή τους, δεδομένου ότι τότε δεν υπήρχε μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και η κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε τους υπαλλήλους που είχε προσλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση και προσλάμβανε τους δικούς της ψηφοφόρους. Ο ανάδοχος του ονόματος της πλατείας Κλαυθμώνος, ο αρθρογράφος της Εστίας στον οποίο οφείλεται το όνομά της, ήταν ο συγγραφέας Δημήτριος Καμπούρογλου (αργότερα μέλος της Ακαδημίας Αθηνών). https://el.wikipedia.org/wiki/Πλατεία_Κλαυθμώνος lol

  • Ανώνυμος 36425

    11 Ιαν 2016

    Παρεμπιπτόντως οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων τη δεκαετία του 70 ήταν 2-3 φορές μικρότεροι από του γκαρσονιού. Αχ πότε θα επιστρέψουμε σε τέτοιες εποχές! Βουρ για την πλατεία Κλαθμώνος. lol

  • Ανώνυμος 36424

    11 Ιαν 2016

    Καλέ, ο άλλος κινεζόκαβλος ο Βελιδοπουλος που βόσκει; Ψάχνει ακόμα για φρέσκο χορτάρι;

  • Ανώνυμος 36423

    11 Ιαν 2016

    Μάλλον είναι η κινέζικη COSCO να μην ελέγχει το βόθρο του Πειραιά και να μην κινεζοποιηθούν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων. Βρε έχει να πέσει φάπα!

  • Ανώνυμος 36422

    11 Ιαν 2016

    Το κόλλημά μου είναι το δικό σου.

  • Ανώνυμος 36421

    11 Ιαν 2016

    "Και πως πετύχαιναν την ιδεολογική ηγεμονία: είχαν τους δικούς τους υμνητές της ιστορίας των αφεντάδων τους, τους δικούς τους «φιλοσόφους», τους δικούς τους ποιητές που όλοι μαζί σαλάγιζαν τα πρόβατα." Αυτό εξυπακούεται. Ακόμα και η κυρίαρχη ιδεολογία (κομφουκιανισμός) προσαρμοζόταν αναλόγως από τους λόγιους και με βάση τις ανάγκες της εποχής και της κεντρικής διοίκησης όταν αυτή ήταν ισχυρή. Το κόλλημά σου ποιο είναι..

  • Ανώνυμος 36420

    11 Ιαν 2016

    οχι ρε 36418 αλλα αν μιλαγες κατα του αρχαιοκαβλου θα ησουν πιο συμπαθης

  • Ανώνυμος 36419

    11 Ιαν 2016

    Ψάξε να το βρεις.

  • Ανώνυμος 36418

    11 Ιαν 2016

    Δεν ξέρω 36416, αλλά το δικό σου είναι η κινεζοκαβλία που σε δέρνει.

  • Ανώνυμος 36417

    11 Ιαν 2016

    Άλλος κινεζόκαβλος: «Οι απειράριθμοι υπήκοοί της ζούσαν μέσα στην φτώχεια και την αθλιότητα, δεν ήταν πολίτες, όμως δεν ήταν και δούλοι και δεν βρίσκονταν εκτός της πολιτικά οργανωμένης κοινωνίας. Κατά συνέπεια, οι διοικούντες χρησιμοποιούσαν βέβαια τη βία και τον φόβο αλλά έπρεπε επίσης να πετύχουν την ιδεολογική ηγεμονία και να κερδίσουν τη συναίνεση ενός ατίθασου πληθυσμού». Άλλα λόγια να αγαπιώμαστε....... δεν υπάρχουν δουλοπάροικοι αλλά κάτι σαν δουλοπάροικοι εδώ και πόσο, τριάντα αιώνες; Και πως πετύχαιναν την ιδεολογική ηγεμονία: είχαν τους δικούς τους υμνητές της ιστορίας των αφεντάδων τους, τους δικούς τους «φιλοσόφους», τους δικούς τους ποιητές που όλοι μαζί σαλάγιζαν τα πρόβατα. Μπεεεεε.......

  • Ανώνυμος 36416

    11 Ιαν 2016

    Ε ναι, ποιο είναι το πρόβλημά σου; Κόλλημα μάλλον.

  • Ανώνυμος 36415

    11 Ιαν 2016

    «Μα τα γράφει και ο ίδιος: "χαμηλό επίπεδο αναγκών"» θαυμάζοντας, δεν είχε ή έκανε πως δεν είχε ιδέα τι γινόταν από τότε. Και κάποιος θεωρεί πως ο Πάνεκουκ «εκτίμησε σωστά την δυναμική τους», τα πρόβατα δεν έχουν δυναμική. Για άρμεγμα και για σφάξιμο είναι καλά. Μπεεεεεεεε.....

  • Ανώνυμος 36414

    11 Ιαν 2016

    Μια πιο σπουδαία πηγή για τη διαφωτιστική έμπνευση και για τον δυτικό άνθρωπο ήταν ο ελληνικός και ο ρωμαϊκός κόσμος. Οι Έλληνες της κλασικής Ελλάδας ήταν, όπως είπαμε, σύγχρονοι των Κινέζων των μαχόμενων βασιλείων και διάκειντο επίσης θετικά προς τον κόσμο και τον πολιτισμό. Βίωσαν την εμπειρία της πόλης, μιας υποδειγματικής για μας σήμερα μορφής πολιτικής οργάνωσης, και μίλησαν για τον κοινωνικό άνθρωπο έξω από τις ιεραρχικές και εξουσιαστικές δεσμεύσεις του πολίτη, ο οποίος, απαλλαγμένος από τα βάρη του μόχθου και της ανάγκης, γευόταν την ευδαιμονία της δημόσιας ζωής συμπράττοντας και συνομιλώντας με τους ομότιμούς του. Η Κίνα δεν γνώρισε ούτε συζήτησε αυτή τη διάσταση της ανθρώπινης κατάστασης. Η ελληνική πολιτική σκέψη ασχολήθηκε κυρίως με τη συνύπαρξη των κυρίων της κοινωνίας. Η παραγωγή του υλικού πλούτου, το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής ζωής, τέθηκε εκτός πολιτικού προβληματισμού και εξορίστηκε στη ζώνη του ιδιωτικού. Στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, η αντίθεση πολίτη/δούλου έσπρωχνε τον μόχθο και την εργασία, ακόμα και αν ασκούντο από ελεύθερους πολίτες, εκτός της ευρύτερης ανθρώπινης δραστηριότητας και απαξίωνε εντελώς την παραγωγή και την οικονομία ως αντικείμενα συζήτησης. Η Κίνα δεν βασιζόταν στους δούλους, δεν είχε δουλοπάροικους ούτε κλειστές κάστες και, κοινωνικά, ήταν πιο ομοιογενής. Οι απειράριθμοι υπήκοοί της ζούσαν μέσα στην φτώχεια και την αθλιότητα, δεν ήταν πολίτες, όμως δεν ήταν και δούλοι και δεν βρίσκονταν εκτός της πολιτικά οργανωμένης κοινωνίας. Κατά συνέπεια, οι διοικούντες χρησιμοποιούσαν βέβαια τη βία και τον φόβο αλλά έπρεπε επίσης να πετύχουν την ιδεολογική ηγεμονία και να κερδίσουν τη συναίνεση ενός ατίθασου πληθυσμού. Η Κίνα προσφερόταν λοιπόν για μια πιο καθολική και σφαιρική θέαση των σχέσεων ανάμεσα στην κοινωνία και το κράτος, την πολιτική και την οικονομία, τους παραγωγούς και τους νομείς του κοινωνικού πλούτου. Η πολιτική σκέψη στην Κίνα αγνόησε τον θεσμό της πόλης και την έννοια της ελευθερίας αλλά είχε έναν πιο έντονα κοινωνικό χαρακτήρα, εκδήλωνε ένα ρητό ενδιαφέρον για το καλό του συνόλου και τα βάσανα των ταπεινών. Η αυτοκρατορική ιδεολογία πήρε «φιλολαϊκούς» χρωματισμούς και η εξουσία ασκείτο μʼ έναν πατερναλιστικό τρόπο που της έδινε αποτελεσματικότητα και κυρίως σταθερότητα. Ο κινέζικος δεσποτισμός διήρκεσε ακριβώς γιατί δεν ήταν ένας άκαμπτος «ολοκληρωτισμός». Που είναι η κινεζοκαβλία; Εξηγεί κάποια πράγματα που για το μέσο άτομο και μελετητή είναι σχεδόν άπιαστα. Και που να έβαζε και την Ινδία στην εξίσωση.

  • Ανώνυμος 36413

    11 Ιαν 2016

    Ο Πάνεκουκ, από το 1944, προέβλεψε την εξέλιξη της Κίνας, που γεννιόταν μέσα από την επανάσταση, σε νέα παγκόσμια καπιταλιστική δύναμη. Ενώ άλλοι μιλούσαν περιφρονητικά για το αγελαίο ένστικτο των Κινέζων, αυτός διέκρινε τις αρετές του Κινέζου συλλογικού εργάτη («ισχυρός ατομικισμός, εργατικότητα, ικανότητα, πνεύμα πρωτοβουλίας και χαμηλό επίπεδο αναγκών») και εκτίμησε σωστά την δυναμική τους. http://www.ardin.gr/?q=node/955 Μα τα γράφει και ο ίδιος: "χαμηλό επίπεδο αναγκών".

  • Ανώνυμος 36412

    11 Ιαν 2016

    Η κινεζοκαβλία εναντίον της αρχαιοκαβλίας. «Η κινέζικη μοναρχία δεν ήταν ελέω Θεού»: ξέρεις πολλές κινεζικές επαναστάσεις που έγιναν από χωρικούς και μόνο από χωρικούς που είχαν και επιτυχία; Μην τυχόν και κάποιοι εκμεταλλεύονταν πάντα την λαϊκή δυσαρέσκεια για δικούς τους ιδιοτελείς πάντα σκοπούς και μόνο, και όλα τα άλλα περί εύνοιας του ουρανού είναι τρίχες κατσαρές για τα μάτια των προβάτων; Των ίδιων προβάτων που ζουν και τώρα και που ο Πάνεκουκ εξυμνεί διότι ιδεολογικά είναι σύμφωνος με την μαοϊκή επανάσταση; Των ίδιων προβάτων που «λησμόνησαν» την εύνοια του ουρανού, των ίδιων προβάτων του 1? ημερομισθίου για να ζει η νομενκλατούρα όπως ζούσε η κινεζική αριστοκρατία. Βρε ουουουουστ.....

  • Ανώνυμος 36411

    11 Ιαν 2016

    And a bigger insight to ancient chinese matters and how they think: Philosophical Taoism or Daoism (; Doji; Tao-chia; "School of the Way") developed into the second most significant stream of Chinese thought. Its formulation is often attributed to the legendary sage Laozi ("Old Master"), who is said to predate Confucius, and Zhuangzi (369286 BC). The focus of Taoism is on the individual within the natural realm rather than the individual within society; accordingly, the goal of life for each individual is seeking to adjust oneself and adapting to the rhythm of the natural (and the supernatural) world, to follow the Way (tao) of the universe, and to live in harmony. In many ways the opposite of rigid Confucian morality, Taoism was for many of its adherents a complement to their ordered daily lives. A scholar serving as an official would usually follow Confucian teachings, but at leisure or in retirement might seek harmony with nature as a Taoist recluse. https://en.wikipedia.org/wiki/Hundred_Schools_of_Thought#Taoism

  • Ανώνυμος 36410

    11 Ιαν 2016

    Και ξέχασα και αυτό: Από τον 5ο π.Χ. αιώνα, ο πρώϊμος κινέζικος πολιτισμός περιπίπτει σε βαθιά κρίση και αποσυντίθεται. Η λεγόμενη «κινέζικη φεουδαρχία», οι θεσμοί στους οποίους εξισορρόπησε η μυθική-προϊστορική και η πρώτη ιστορική Κίνα, καταρρέει. Αυτή η οδυνηρή μετάβαση δίνει την ευκαιρία για μια εκπληκτική πολιτιστική και πνευματική άνθηση. Εμφανίζονται «εκατό σχολές». Διαλεκτικοί, σοφιστές, λογικοί, στρατευμένοι κοινωνικοί αναμορφωτές, επαγγελματίες πολιτικοί, θεωρητικοί του δικαίου και τεχνοκράτες της εξουσίας, συναντιούνται στο ταραγμένο αλλά τόσο πλούσιο περιβάλλον της εποχής. Οι επαναστατικές τομές που γίνονται στον εμπνεόμενο από τον μύθο τρόπο σκέψης είναι εξίσου τολμηρές με εκείνες που επιχειρούν την ίδια εποχή οι Έλληνες.

  • Ανώνυμος 36409

    11 Ιαν 2016

    Ο Μαρσέλ Γκρανέ περιέγραψε συνοπτικά την κινέζικη σκέψη διαχρονικά και στο σύνολό της με την φράση «Ούτε Θεός ούτε νόμος» και προσέθεσε εμφατικά ότι αυτή δεν χρωστάει τίποτα στην ιδέα του Θεού. Η κινέζικη κοσμοαντίληψη είναι στραμμένη προς την επίγεια ζωή, τον κόσμο, την συλλογική δραστηριότητα. οι αξίες της είναι οι αξίες ενός αγροτικού πολιτισμού που οργανώνεται γύρω από τις γιορτές και τις θυσίες, στηρίζεται στην αλληλοβοήθεια, δυσπιστεί στο νόμο και προτιμά τον σύμφωνο με τα έθιμα εξωδικαστικό φιλικό διακανονισμό των συγκρούσεων. Δεν έχει θέση για έναν θεό-δημιουργό, για μυθολογίες της δημιουργίας ή έστω απλά για μια προπολιτισμική φύση: ο πολιτισμός δημιούργησε τη φύση, το σύμπαν είναι έργο των μυθικών βασιλιάδων. έξω από τα σύνορα του πολιτισμού (δηλαδή της αυτοκρατορίας) είναι η ίδια η φύση, ο χώρος και ο χρόνος που γίνονται ασταθείς, αβέβαιοι, σβήνουν και ξεθωριάζουν. Ο άνθρωπος ξεχωρίζει από τα ζώα δια της πολιτικής, δια της δραστηριότητας της διακυβέρνησης. Η κινέζικη σκέψη βρίσκεται στον αντίποδα της ινδικής. (Ο «φυσιολατρικός ησυχασμός» των ταοϊστών δεν ενέπνευσε στην Κίνα ένα ρεύμα μαζικού αναχωρητισμού αλλά έδρασε μάλλον εξισορροπητικά και συμπληρωματικά παρά ανταγωνιστικά ως προς τις άλλες τάσεις. Οι ταοϊστές βέβαια λοιδωρούσαν τις συμβάσεις και τις δεσμεύσεις του πολιτισμού και της κοινωνικής ζωής, όμως όχι μόνο δεν αρνούνταν την ζωή αλλά στο κέντρο των ενδιαφερόντων τους ήταν η αναζήτηση συνταγών για την μακροζωΐα ή και την αθανασία του υλικού σώματος). http://www.ardin.gr/?q=node/955 Μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα για όσους δεν θέλουν να διαβάσουν όλο το κείμενο.

  • Ανώνυμος 36408

    11 Ιαν 2016

    Η κινέζικη μοναρχία δεν ήταν ελέω Θεού. Η μεταβίβαση του θρόνου από τον πατέρα στον γιο δεν διεπόταν από ένα κληρονομικό δικαίωμα αλλά απαιτούσε ο διάδοχος να τύχει της έγκρισης του Ουρανού και του «λαού». Ο αυτοκράτορας ήταν θείο πρόσωπο, γιος του Ουρανού δυνάμει μιας εντολής του Ουρανού. «Όμως δεν μένει απαράλλακτη η εντολή του Ουρανού» (βιβλίο ποιημάτων). Συμφορές, αποτυχίες, ήττες, λοιμοί, επιδημίες, σήμαιναν ότι ο βασιλιάς «έχασε την εύνοια του Ουρανού». Τότε η τυραννοκτονία ήταν ιερό καθήκον, άσκηση μιας «Ουράνιας εντολής». Οι εξεγέρσεις των χωρικών ήταν αδιάψευστο προμήνυμα της έκπτωσης ενός ανάξιου αυτοκράτορα ή της αλλαγής δυναστείας. Είναι ο ίδιος ο Ουρανός που εκφράζεται δια της οργής του λαού. «Ο ουρανός και ο λαός έχουν τα ίδια μάτια» λέει ένα κινέζικο γνωμικό. Η λέξη επανάσταση στα κινέζικα λέγεται «κομίνγκ», που σημαίνει στην κυριολεξία ανάκληση εντολής. Ο συντηρητισμός των λογίων, οι εξισορροπητικές τους παρεμβάσεις καθήλωσαν την Κίνα στην «στασιμότητα» και απέτρεψαν τις τομές από τις οποίες ενδεχομένως θα μπορούσαν να γεννηθούν οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις. (Παρενθετικά και μόνο σημειώνουμε εδώ ότι στην Κίνα δεν ευδοκίμησε ο θεσμός των ανεξάρτητων δημοκρατικών εμπορικών πόλεων που στη Δύση αναδιάρθρωσαν τις κοινωνικές σχέσεις στην αγροτική έως τότε βάση της οικονομίας και έκαναν δυνατή την ανάδυση του καπιταλισμού). Ο Πάνεκουκ, από το 1944, προέβλεψε την εξέλιξη της Κίνας, που γεννιόταν μέσα από την επανάσταση, σε νέα παγκόσμια καπιταλιστική δύναμη. Ενώ άλλοι μιλούσαν περιφρονητικά για το αγελαίο ένστικτο των Κινέζων, αυτός διέκρινε τις αρετές του Κινέζου συλλογικού εργάτη («ισχυρός ατομικισμός, εργατικότητα, ικανότητα, πνεύμα πρωτοβουλίας και χαμηλό επίπεδο αναγκών») και εκτίμησε σωστά την δυναμική τους. http://www.ardin.gr/?q=node/955

  • Ανώνυμος 36407

    11 Ιαν 2016

    \"Στην Κίνα, η δουλεία δεν έπαιξε καθοριστικό ρόλο.\" http://www.ardin.gr/?q=node/955 Δεν λέει ότι δεν υπήρχαν δούλοι. Και δεύτερον το κείμενο κάνει σύγκριση με αρχαία Ελλάδα όχι για να μειώσει κάποια από τις δύο πλευρές, αλλά για να αποκαλύψει πράγματα που δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά και να ξεκαθαρίσει τα θετικά και τα αρνητικά και των δύο δρόμων. Αυτά μόνο με συγκρίσεις με άλλες αντιλήψεις μπορείς να τα καταλάβεις. Αν επιμένεις μυωπικά σε εξιδανικεύσεις λογικό είναι να πέφτεις μόνιμα έξω.

  • Ανώνυμος 36404

    11 Ιαν 2016

    Και ποιός σας είπε ότι στην Κίνα δεν υπήρχαν δούλοι; Η μήπως η κινεζική λύση άρεσε στους κινέζους; Ότι ήθελε ο αυτοκράτορας γινόταν, όλοι υποταγμένοι στην βίαιη βούληση του ενός στην κληρονομική (πολλές φορές) εξουσία, η διαφθορά και εκεί παρούσα. Παραμύθιαζαν τους κινέζους πως όλοι ήταν μία οικογένεια, είχαν «σοφούς» να τους λένε εξυπνάδες υποταγής του τύπου «Μη στενοχωριέσαι, άφησε τα πράγματα να πάνε μόνα τους. Οι ηλίθιοι και οι κακοί θα νικηθούν στο τέλος.» και αυτοί που είχαν προνόμια, περνούσαν μπέικα εις βάρος του 99% των κινέζων. Βρε ουουουουστ......

  • Ανώνυμος 36403

    11 Ιαν 2016

    Οι Κινέζοι ανέπτυξαν τις καλύτερες εκδοχές αυτού που οι αρχαίοι Έλληνες ήθελαν προπάντων να αποφύγουν θεωρώντας το επιζήμιο για την ελευθερία: να δουν την κοινωνία σαν μια μεγάλη οικογένεια. Διαφορετικές από τις σχέσεις μέσα στο σώμα των πολιτών _την συνάντηση ομότιμων και ελεύθερων ανθρώπων_ οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια μπορούν να έχουν αγάπη, να δώσουν προστασία όχι όμως ελευθερία. είναι σχέσεις προσφοράς αλλά μαζί παράδοσης, υποταγής και εξάρτησης. Η σύγκριση του ελληνικού και κινέζικου παραδείγματος φαίνεται να δικαιώνει τη συντηρητική απαισιόδοξη άποψη ότι η ελευθερία είναι το πρώτο θύμα της άρσης της διάκρισης πολιτικού/κοινωνικού. Πράγματι, όσο η βιβλική κατάρα του μόχθου και της σπάνεως θα βαραίνει πάνω στους ανθρώπους, η «διακυβέρνηση για το καλό του συνόλου» θα διαχειρίζεται την εκμετάλλευση και τις ταξικές σχέσεις δίνοντας στην πολιτεία την μορφή μιας μεγάλης οικογένειας και αποκτώντας η ίδια τα χαρακτηριστικά μιας παντοδύναμης προστατευτικής γονεϊκής (αυταρχικής) φιγούρας. Αυτή είναι η «κινέζικη λύση». Αντίθετα, στην «ελληνική λύση», η ελευθερία της κοινότητας, πρώτα απʼ όλα από την ανάγκη, κερδίζεται με την σκληρότητα, την βία και την αρπαγή και στηρίζεται πάνω στη δουλεία των άλλων. http://www.ardin.gr/?q=node/955

  • Ανώνυμος 36400

    11 Ιαν 2016

    Δημοκρατία με τριάντα χρόνια μπαστακωμένο τον Περικλή! Πάλι αρχαιόκαβλες φαντασιώσεις ο απόγονος... Ολιβιέ Μπουμάλ-Υπάτιος

  • Ανώνυμος 36397

    10 Ιαν 2016

    Στην αρχαία Αθήνα από το 462πΧ ως το 322πΧ λειτούργησε εμπράκτως το καλύτερο (ίσως) πολίτευμα όλων των εποχών. Η άμεση Δημοκρατία των πολιτών! Ακόμα εσφαλμένα μνημονεύεται ως "χρυσός αιών του Περικλέους". Κι όχι ως "χρυσός αιώνας των Αθηναίων πολιτών". Δυστυχώς μόνο 140 χρόνια άντεξε τον εσωτερικό πόλεμο και τη δολιοφθορά ευγενών, αρχόντων, στρατηγών και ορισμένων διάσημων φιλοσόφων (Σωκράτη, Πλάτωνα, Θουκυδίδη, Περικλή κ.α) Ακόμα και οι άλλες πόλεις-κράτη (Σπάρτη, Θήβα) εναντιώθηκαν με κάθε μέσο σε αυτό το πολίτευμα. Αυτή είναι η μοίρα των λαών. Το λιοντάρι δε θέλει συνέταιρο στη στέπα του. Ομως (εκείνη) η δημοκρατία απέδειξε ότι ξεπερνά τους νόμους της ζούγκλας. "Διογένης"

  • Ανώνυμος 36394

    10 Ιαν 2016

    Ο ανθρωπισμός στην πολιτική σκέψη της αρχαίας Κίνας http://www.ardin.gr/?q=node/955

  • Bielidopoulos

    10 Ιαν 2016

    ~ Την εποχή των Εκατό Σχολών Σκέψης υπήρχαν ένα σωρό φιλοσοφικά και ιδεολογικά ρεύματα. Μάλλον καλύτερα να τα πούμε ιδεολογικά, μια και στην μακρινή ανατολή κάθε φιλοσοφικό ρεύμα είχε και την θρησκευτική του εκδοχή (κάτι που συνήθως μπερδεύει) που σχετίζεται με την λαική πίστη και απευθυνόταν στον απλό λαό κυρίως ενώ η φιλοσοφική του εκδοχή κυρίως στους λόγιους. Μερικές από αυτές τις σχολές σκέψης ήταν ο κομφουκιανισμός, ο νομικισμός, η ηθική του Mozi και ο ταοισμός (και προφανώς πολλές άλλες). Κάποια στιγμή ένας αυτοκράτορας ένωσε μια απέραντη περιοχή και προκειμένου να προλάβει αντιδράσεις και ανεξέλεγκτες καταστάσεις για την εξουσία του, δηλαδή προκειμένου να μην χάσει τον έλεγχο, έκανε αυτό που γίνεται μέχρι σήμερα σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία (προσοχή, μιλάμε για ανθρώπινες κοινωνίες, κοινωνία ίσον προβλήματα, δεν υπάρχουν και ούτε πρόκειται να υπάρξουν τέλειες κοινωνίες). Υιοθέτησε μία ιδεολογία που κρατά ενωμένη την αυτοκρατορία του και τους ανθρώπους της και την επέβαλε ακόμα και με βία. Επέλεξε τον νομικισμό και ως εκ τούτου αυτόματα οι άλλες σχολές ήταν απορριπτέες από το επίσημο κράτος και την ιδεολογία του. Συνηθισμένη ιστορία που θα συμβαίνει για όσο υπάρχουν ανθρώπινες κοινωνίες. https://en.wikipedia.org/wiki/Burning_of_books_and_burying_of_scholars https://en.wikipedia.org/wiki/Mozi#Philosophy https://en.wikipedia.org/wiki/Hundred_Schools_of_Thought

  • gerakina

    10 Ιαν 2016

    Δεν νομίζω να έχει αλλάξει τίποτε. Η ανθρώπινη φύση παραμένει ίδια. Ημιηλίθιοι και ημιέξυπνοι!