ΤΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ
ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΠΙΑ
ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ

Οι θέσεις των τούρκων ιστορικών είναι γενικά
πανομοιότυπες:

1. Δεν υπάρχει γενοκτονία των ποντίων. Οι λί-
γες χιλιάδες, που πέθαναν στους εκτοπισμούς,
εξορίες και αντάρτικες συμπλοκές (οι τούρκοι
τους εκτιμούν γύρω στις 30.000 ανθρώπους)
χάθηκαν εξ αιτίας του πολέμου κι όχι λόγω
κάποιας γενοκτονίας.

2. Οι εκτοπισμοί και οι εξορίες έγιναν για λόγους
ασφαλείας, διότι υπήρχε κίνδυνος απόβασης των
ρωμιών της Ελλάδας ή των Συμμάχων στα παρά-
λια του Εύξεινου Πόντου, οπότε οι ρωμιοί πόντι-
οι θα συνεργάζονταν με τους αποβιβασθέντες.
 
3
. Οι βιαιότητες, δολοφονίες, εμπρησμοί, εξορίες κ.λπ., που περιγράφονται στην Μαύρη Βίβλο, είναι όλα κατασκευασμένα από τους ανθρώπους του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, το οποίο πρακτόρευε τα συμφέροντα των ρωμιών.

4. Δεν σκότωσαν οι τούρκοι τους πόντιους, αλλά αντίθετα αυτοί με το αντάρτικό τους στο Δυτικό Πόντο σκότωσαν τους μουσουλμάνους και κατέκαυσαν τα χωριά τους.

Στο βιβλίο καταγράφονται και απόψεις ορισμένων σύγχρονων εγχώριων ιστορικών, οι οποίοι εκφράζουν αμφιβολίες και αντιρρήσεις για τα ισχυριζόμενα από τους ρωμιούς πόντιους, ότι οι ενέργειες των τούρκων συνιστούν πράξεις γενοκτονίας, έτσι όπως έχει καθοριστεί ο όρος από την από 9-12-1948 Σύμβαση του ΟΗΕ. Σύμφωνα με αυτούς:

1. Δεν υπάρχουν πλήρη στοιχεία, επακριβώς ταξινομημένα, που να καταδεικνύουν τον αριθμό, τον τρόπο και τα μέσα εξόντωσης των αφανισθέντων ρωμιών ποντίων. Δεν είναι δηλαδή βεβαιωμένο πόσοι σκοτώθηκαν από άτακτους (τσέτες) τούρκους, πόσοι από τον τακτικό στρατό, πόσοι πέθαναν στις εξορίες, πόσοι στα τάγματα εργασίας, πόσοι καταδικάστηκαν από τα κρατικά δικαστήρια και τουφεκίστηκαν.

Δεν είναι επακριβώς βεβαιωμένο πόσοι από τους αφανισθέντες πόντιους ήτανε οπλισμένοι αντάρτες, πόσοι ήτανε άοπλοι, πόσα ήταν τα γυναικόπαιδα κ.λπ..

Δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός των εξισλαμισθέντων ρωμιών.

2. Είναι εσφαλμένη η προσπάθεια των ρωμιών πόντιων να κατηγορήσουν συλλήβδην τον τουρκικό λαό ως ένοχο για το έγκλημα της γενοκτονίας. Για γενοκτονία, κατά την σύμβαση του ΟΗΕ, δεν κατηγορούνται λαοί, έθνη ή κυβερνήσεις. Κατηγορούνται και τιμωρούνται υπαίτια πρόσωπα. Πέρα από την τριάδα των νεότουρκων ΤαλαάτΕμβέρ Τζεμάλ, έχουν οι πόντιοι στοιχεία και κατά άλλων συγκεκριμένων τούρκων; Αλλά κι αν είχαν ποιος από αυτούς σήμερα ζει; Και τι νόημα θα είχε η μεταθανάτια καταδίκη του;

3. Το 1930 ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με το γνωστό Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας και Συνεργασίας, έκλεισε όλες τις εκκρεμότητες, που αφορούσαν το συζητούμενο διάστημα. Έθεσε κατʼ άλλους την ταφόπλακα στην προηγηθείσα ελληνοτουρκική έχθρα.

Στη συνέχεια υπεγράφησαν μεταξύ των δυο κρατών δεκάδες συμφωνίες και συμβάσεις. Είναι δε η Ελλάδα μαζί με την Τουρκία μέλη διάφορων διεθνών οργανισμών.

Ποια αξιοπιστία θα είχε ο λόγος της Ελλάδας στα διεθνή fora, όταν όλοι αυτοί οι συνομιλητές μας θα είχαν υπόψη τους αυτές τις συμφωνίες, αλλά και την πρόταση του πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου, να επιδοθεί το βραβείο Nobel Ειρήνης στον τότε πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ!


4. Όλοι οι πόντιοι την εποχή της υποτιθέμενης εξόντωσής τους έφεραν την υπηκοότητα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στοιχείο δε της γενοκτονίας δεν αποτελεί η δίωξη υπό του κράτους των δικών του πολιτών. Ο διαχωρισμός μάλιστα των πολιτών με βάση το θρήσκευμα και όχι την εθνότητα, αποτελεί πρόσθετη δυσκολία.

 
 
Ο συγγραφέας Θεόδωρος Ε. Παυλίδης,
επιχειρεί με το βιβλίο αυτό να μεταφέρει
στο εγχώριο κοινό την άποψη
των τούρκων ερευνητών–ιστορικών
για το Ποντιακό Ζήτημα, ώστε, όπως επι-
σημαίνει στο οπισθόφυλλό του,
να κλείσει ο κύκλος της ποντιακής εσω-
στρέφειας και να ανοίξουν ορίζοντες,
ώστε να γίνουν γνωστές στην Ελλάδα
και οι απόψεις των «άλλων».
Πόντιος δεύτερης γενιάς και ο ίδιος
βέβαια (γεν. Δίβουνο Κιλκίς, 1943),
μαζί με τις απόψεις των τούρκων ιστορι-
κών παραθέτει πάντοτε και τις
δικές του αντιρρήσεις.
 

Στον Πόντο κατοικούσαν κατά την αρχαιότητα: Καππαδόκες, ταόχοι, χάλυβες, μοσύνικοι, λευκοσύροι, δρίλες, μάκρωνες, σάσπειρες, τιβαρηνοί, λαζοί, κίλχοι, κερκίτες, φασιανοί, βέχεροι, βυζήρες, κίσσιοι, παφλαγόνες, αβασγοί, μαχελόνες, ζυνδρείδες, αψίλιοι κ.ά..

Το Βασίλειο του Πόντου (το βόρειο παράλιο τμήμα της μικρασιατικής χερσονήσου), στο οποίο αναφέρονται οι ρωμιοί, είναι στην πραγματικότητα το βασίλειο του πέρση βασιλιά Μιθριδάτη, το οποίο καταλύθηκε τον 1ο αιώνα π.Χ. από τους ρωμαίους. Δεν είχε καμία σχέση με τους έλληνες. Ο πληθυσμός του ήταν στην πλειοψηφία του μη ελληνικός. Αποτελούταν από διάφορα φύλα, που μιλούσαν 22 γλώσσες.


Οι ρωμαίοι κατόρθωσαν να το καταλύσουν μετά από μακρούς αγώνες και το μετέτρεψαν σε επαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Βαθμιαία, όλα τα τμήματα του Πόντου προσαρτήθηκαν στο ρωμαϊκό κράτος και αποτέλεσαν μέρος της Γαλατίας. Ο εκχριστιανισμός των λαών άρχισε από τον 3ο αιώνα.

Ο ορθόδοξος χριστιανικός πληθυσμός άρχισε να αποκτά την ψευδαίσθηση, ότι είναι έλληνες στις αρχές του 20ού αιώνα, ύστερα από συστηματική προπαγάνδα της Εκκλησίας, των αστών και του ελληνικού κράτους

Οι συνδετήριοι κρίκοι, οι οποίοι ενώνουν τους σημερινούς ρωμιούς πόντιους με τους υπόλοιπους κατοίκους του ελλαδικού χώρου, είναι η κοινή ορθόδοξη χριστιανική πίστη και η χρήση της ρωμέικης γλώσσας (νεοελληνικής), που τους επιβλήθηκαν επί βυζαντινής περιόδου.


 

 
«Από πουθενά δεν προκύπτει, ότι την περίοδο των βαλκανικών πολέμων
ο ελληνισμός του Πόντου οχλήθηκε ή πιέστηκε ιδιαίτερα. Αντίθετα,
υπάρχουν μαρτυρίες, ότι έλληνες πόντιοι ως οσμανοί πολίτες
υπηρέτησαν στον οθωμανικό στρατό και πολέμησαν στο βαλκανικό
μέτωπο εναντίον των ελλήνων». (Σάββας Ιωακειμίδης: «Συμβολή
εις την Γενικήν Ιστορίαν του Πόντου, Αθήνα, 1985, σελ. 29).

 

Ο Στέφανος Γεράσιμος έχει ασχοληθεί με την οσμανική αυτοκρατορία και έχει συγγράψει πολλά βιβλία, που αναφέρονται στην Κωνσταντινούπολη, τους σουλτάνους και το Ισλάμ. Ο ομογενής αυτός τούρκος πολίτης, που υπήρξε και καθηγητής στα πανεπιστήμια Saint Denis του Παρισιού και Sabanci της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ άλλων ασχολήθηκε και με το Ποντιακό Ζήτημα.

Ο Γεράσιμος διευκρινίζει, ότι σύμφωνα με τους τούρκους, το Ποντιακό Ζήτημα είμαι μία πλάνη, που τη δημιούργησε η ιμπεριαλιστική μεγαλομανία των ρωμιών, που πιστεύουν, ότι το πρόβλημα αυτό είναι ένας ακόμα μεγάλος πόνος, τον οποίο υποχρεώθηκε να υποστεί το γένος εξαιτίας της τούρκικης βαρβαρότητας. Το μόνο σημείο, στο οποίο συμφωνούν οι δύο πλευρές, είναι, ότι πρέπει να προσεγγίσουν τα γεγονότα ερευνώντας τα με μάτι αντικειμενικό.
  
 
 
Σκηνικό
από τον εκτοπισμό
των ρωμιών πόντιων
στην τούρκικη ενδοχώρα.
(Αρχείο Επιτροπής
Ποντιακών Μελετών).
  

Χονδρικά, ως περιοχή του Πόντου λογίζεται η περιοχή, που περιλαμβάνεται στα οθωμανικά βιλαέτια της Αργυρούπολης του Λαζιστάν, της Σαμψούντας (Τζανικής) και της Τραπεζούντας. Σύμφωνα με τα βιβλία περί κεφαλικού φόρου, από τον 16ο αιώνα, αυτή η περιοχή ήτανε η πολυπληθέστερη των χριστιανών.

Μετά τον 4ο αιώνα, που εκχριστιανίστηκαν οι γεωργιανοί, είναι γνωστό, ότι αυτοί (ορθόδοξοι) προήλθαν από δύο βασικές συγγενείς ομάδες, τους τζάνους (στην περιοχή της Τζανικής) και τους λαζούς (στην περιοχή της Λαζικής). Αυτοί, μαζί με τα ρωμέικα χρησιμοποιούσαν μια τοπική διάλεκτο και τα έθιμα τους ήτανε πολύ χαρακτηριστικά. Σʼ αυτούς πρέπει να προσθέσουμε τους κατοίκους των παραλίων και ιδιαίτερα τις μεγάλες βυζαντινές οικογένειες ρωμιών, που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή την περίοδο της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας (1207/1461).

Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους τούρκους, μεγάλο μέρος των τζάνων και λαζών ασπάσθηκε τον ισλαμισμό. Ένα δε μέρος τον 19ο αιώνα, υπό την πίεση του εθνικισμού της Ρωμιοσύνης ξαναγύρισε στον χριστιανισμό. Αυτοί που ζούσαν στην περιοχή του Όφεως, όπως οι οφλήδες παρέμειναν ανάμεσα σε δύο θρησκείες, συνδεδεμένοι με μια αδιευκρίνιστη πίστη.

Αυτός ο ορθόδοξος χριστιανικός πληθυσμός άρχισε να υιοθετεί αισθήματα και φαντασιώσεις του ρωμέικου εθνικισμού στις αρχές του 19ου αιώνα. Επηρεάστηκαν, ασχέτως ρίζας, όσοι ζούσαν στη Ανατολή, μιλούσαν ρωμέικα και ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι.

Το έτος 1890, σύμφωνα με τους αριθμούς, που μας δίνει ο ιστορικός Cuinet, αποτελούσαν συνολικά το 1/5 του πληθυσμού (800.000 μουσουλμάνοι, έναντι 50.000 αρμενίων και 200.000 ρωμιών).

Εκείνη την εποχή, στο εσωτερικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας υπήρχαν δύο τάσεις.

Η πρώτη: η αποκαλούμενη και νεοϊμπεριαλιστική ήταν η τάση να επεκταθεί το νέο κράτος της Ρωμιοσύνης σε κάθε σημείο της οθωμανικής αυτοκρατορίας και των νέων κρατών, που ιδρύθηκαν μετά τους βαλκανικούς πολέμους, όπου ζούσαν ρωμιοί. Αυτή η επιλογή ήταν ταυτόσημη και με την πολιτική του Βενιζέλου και με την πολιτική της βρετανικής αυτοκρατορίας, όταν ήταν πρωθυπουργός ο Λόυδ Τζορτζ.

Η δεύτερη όμως τάση, που ήταν και αρχαιότερη, και επονομαζόταν παλαιοϊμπεριαλιστική, στόχευε στην επανίδρυση της βυζαντινής αυτοκρατορίας κάτω από την εκκλησιαστική ιεραρχία και τον έλεγχο του Ορθόδοξου Πατριαρχείου. Εξαιτίας του Πατριάρχη Ιωακείμ Γʼ, ο οποίος είχε ισχυρή προσωπικότητα και είχε τοποθετήσει σε θέσεις κλειδιά πιστούς σε αυτόν ανθρώπους, η τάση που θα επικρατούσε θα ήταν η δεύτερη.

Αν λάβουμε υπόψη, ότι η Ελλάδα όλες τις μητροπολιτικές αρχές, που αποσπάσθηκαν από τα οθωμανικά βιλαέτια, τις πρόσδεσε στην Αυτόνομη Εκκλησία της Ελλάδος βγάζοντάς τις έτσι από τον έλεγχο του Πατριαρχείου, τότε αντιλαμβανόμαστε για ποιο λόγο δεν ήταν ευχαριστημένη η Πατριαρχική Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης, από την εδώ κι εκεί διασπορά των ρωμιών.

 

 
Το σώμα των πόντιων ανταρτών του Ιστύλ Αγά, που έχουν υψώσει
τη σημαία τους με τον μονοκέφαλο αετό, σύμβολο των Κομνηνών
της Τραπεζούντος (αρχείο Δημ. Ι. Κουτσογιαννόπουλου).
Άλλα ονόματα επιφανών πόντιων ανταρτών: Κισά Μπατσάκ, Ελβάν Μπέη,
Κουτσούκ Χαμπός, Τσιμενλή Τιμίτ, Ντελή Λαζίκ, Καραγιορντάν κ.λπ..
Οι φυσιογνωμίες τους, οι φορεσιές τους, αλλά και τα ονόματά τους
δεν παραπέμπουν στην Ελλάδα, αλλά στην Ανατολή.
 
  
Στην πραγματικότητα, αυτό που λέγεται Ποντιακό Ζήτημα, στη ρίζα του είναι ένα θέμα, που συνδέεται με τους βαλκανικούς πολέμους. Η επιστράτευση αντιμετωπίσθηκε ολότελα άσχημα από πλευράς των χωρικών της Ανατολίας και από πλευράς των πόντιων ρωμιών κατανοήθηκε ακόμη χειρότερα εξ αιτίας της Εκκλησίας και των σχολείων, που προπαγάνδιζαν την αντίσταση στο στρατό. Μέχρι την χρονολογία αυτή, ανθρωποι που δεν επιστρατεύθηκαν, έτρεφαν μίσος για τον τακτικό στρατό και οι επιστρατευθέντες, όσο δύσκολο κι αν ήταν να διαχωρίσουν τα εθνικά τους αισθήματα, στους πρώτους μήνες του πολέμου λιποτακτούσαν μαζικά από τις μονάδες τους. Με ή χωρίς τα όπλα τους, επέστρεφαν στα χωριά τους και μη έχοντας το θάρρος να ζήσουν εκεί, παρέμειναν στις γύρω περιοχές με σκοπό να βοηθήσουν τις οικογένειές τους στις αγροτικές δουλειές. Μʼ αυτόν τον τρόπο οργανώθηκαν από μόνοι τους.

Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να εγκαταστήσει σʼ αυτά τα μέρη πρόσφυγες από τα Βαλκάνια, περνάει σε ένα δεύτερο στάδιο δράσης. Αποφασισμένοι οι ρωμιοί  χωρικοί να μην επιτρέψουν την εγκατάσταση την (τούρκων) προσφύγων στα χωριά τους, αντιστέκονται στις Αρχές.

Για πρώτη φορά ρωμιοί αντάρτες ανοίγουν πυρ εναντίον χωροφυλάκων, οι οποίοι επιχειρούσαν να εγκαταστήσουν μια ομάδα προσφύγων στο Κιζαρλίκ, ένα χωριό, που βρίσκεται πάνω στο δρόμο για τον Τσαρσαμπά.

Οι πρωτοβουλίες εγκατάστασης προσφύγων στα χωριά Cirahman, Okse, Tevkeris, Andreandon και Cinarli, αντιμετωπίζονται εκ μέρους των ρωμιών με τον ίδιο τρόπο. Οι εγκαταστάσεις αυτές γίνονται αιτία για ένοπλες συγκρούσεις και στο τέλος, παρά την εφαρμοζόμενη καταπίεση στους προεστούς των παραπάνω χωριών, η πρωτοβουλία εγκατάστασης των προσφύγων αποτρέπεται.

Έτσι, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, μόνο η Σαμψούντα και οι γύρω περιοχές της μπαίνουν σε μια φάση ξεσηκωμού.

Πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, που άρχισε η επιστράτευση, η υποχρεωτική στράτευση των χριστιανών στα τάγματα εργασίας, όπως ήταν φυσικό, αύξησε τον αριθμό των φυγόστρατων. Οι χωροφύλακες ήξεραν, ότι οι φυγόστρατοι κρύβονταν στις περιοχές γύρω από τα χωριά τους κι ότι τους διέτρεφαν οικογένειές τους. Ασκούσαν πίεση στις οικογένείες τους κι εξ αιτίας αυτού οι αντάρτες μόνοι τους ή οργανωμένοι προέβαιναν σε πράξεις τιμωρίας των υπαιτίων. Έτσι, κάθε καταπίεση ή πράξη βίας μεταξύ των εθνοτήτων, χρόνο με το χρόνο άρχισε να κλιμακώνεται.

Την ίδια περίοδο στη Μητρόπολη την διασφάλιση της υλικής βοήθειας στους φυγάδες, μπαίνοντας στο κύκλωμα, την κάνει ο επιστρατευμένος προεστός. Η κυβέρνηση τους αναγκάζει να καταφύγουν στα βουνά και αυτό από πολιτική πλευρά αποδυναμώνει τους αντάρτες.

Μπροστά σʼ αυτή την κατάσταση, η κυβέρνηση το φθινόπωρο του 1915 πέρασε στην τιμωρία αυτών, που πρωτοστάτησαν στα γεγονότα και αυτών, που παρεμπόδισαν την εγκατάσταση των προσφύγων σε κάποια χωριά, τα οποία παραδόθηκαν στη φωτιά, διασκορπίστηκε ο πληθυσμός, και οι παραγωγικοί άνδρες αναμιγνύονται με τους αντάρτες του πιο γνωστού ηγέτη στον κύκλο των τσετέδων, του Βασίλ Ουστά. Αυτός ο φυγόστρατος, που έγινε αντάρτης για να διαφυλάξει την τιμή της γυναίκας του, σύμφωνα με ανεπαλήθευτα έγγραφα, το έτος 1915 επιτέθηκε στις στρατιωτικές φυλακές της Σεβάστειας και απελευθέρωσε έναν ρώσο στρατηγό. Για λογαριασμό τίνος; Δεν υπάρχει δυνατότητα απάντησης σε αυτό, αλλά, θέλεις πραγματικότητα, θέλεις μύθος, αυτή η πράξη μαρτυράει μια πρώτη πράξη στα ποντιακά γεγονότα, που φέρει τη σφραγίδα με πολιτική σημασία: Ρώσικη επιρροή.
 
 
 



Η ποντιακή βιβλιογραφική έκρηξη

στην Ελλάδα παρατηρήθηκε
μόλις στη δεκαετία τού ʼ80.
Οι πόντιοι κατάφεραν κι ανα-
γνωρίστηκε ο θάνατος ορισμένων
από αυτούς ως γενοκτονία
και με το Ν. 2193/11-3-1994
καθιερώθηκε η 19η Μαΐου
ως ημέρα μνήμης της γενο-
κτονίας τους.

 

Στα τέλη Οκτωβρίου 1916 αποφασίστηκε η εκτόπιση των ρωμιών της Τρίπολης, που σε πρώτη φάση εκτοπίστηκαν στην Κερασούντα. Κατόπιν κατευθύνθηκαν προς το Sebin Karahirar και οι εξορίες στην πόλη, έφτασαν μέχρι την 3η Δεκεμβρίου.

Στις αρχές Δεκέμβρη, με τον ερχομό του Behattin Sakir στη Σαμψούντα, η πολιτική των εκτοπισμών άρχισε να εφαρμόζεται συστηματικά. Ύστερα απʼ αυτό οι τούρκοι τσέτες άρχισαν να επιτίθενται στα χωριά της Σαμψούντας. Μέχρι τα τέλη του Δεκεμβρίου 1916 κάηκαν 18 χωριά ολοκληρωτικά και 15 χωριά μερικά. Στις 9 Ιανουαρίου 1917, ογδόντα άτομα συνελήφθησαν και στάλθηκαν στη Havza. Την ίδια μέρα, η εφαρμογή του μέτρου της εξορίας άρχισε από τον συνοικισμό της Σαμψούντας, Κατήκιοϊ, το μέρος, όπου ο μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης, είχε ιδρύσει την πρώτη οργάνωσή του. Τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι πρώτα εστάλησαν στην Havza και μετά προωθήθηκαν στο Ҫotum.

Η μεταφορά των ρωμιών από τα χωριά της Κερασούντας άρχισε την ίδια ημερομηνία. Αυτόν τον εκτοπισμό στα τέλη Ιανουαρίου (1917) θα ακολουθήσει ο εκτοπισμός της περιοχής Μπάφρας και τον Φεβρουάριο θα ακολουθήσουν οι εκτοπισμοί του Τσαρσαμπά και της Οινόης. Τριάντα χιλιάδες άνθρωποι, που ζούσαν σʼ αυτά τα μέρη βγήκαν στο δρόμο για το βιλαέτι της Άγκυρας. Οι ρωμιοί της Ordu μεταφέρθηκαν τον Αύγουστο του 1917 και της Σινώπης στις 6 Ιουλίου 1917. Τελικά, πάρθηκε η απόφαση ο Καραβαγγέλης να τεθεί υπό κράτηση στο σπίτι του στην Κωνσταντινούπολη.

Η εξορία των ρωμιών υπήρξε διαφορετική από αυτή των αρμενίων, που είχε γίνει το προηγούμενο έτος, διότι δεν άνοιξε δρόμο για σφαγές (γενοκτονία). Δεν υπάρχει πηγή, που σʼ αυτό το θέμα να προβάλει αντίθετο ισχυρισμό.

Αντίθετα, οι ρωμιοί συγγραφείς, οι οποίοι προσαυξάνουν τον αριθμό των εξόριστων κατά το 1/3 και προσαυξάνουν τον αριθμό των απολεσθέντων κατά τα 2/3, ισχυρίζονται, ότι οι εκτοπισθέντες χάθηκαν από τις ανέχειες και ασθένειες κατά την εξορία και ότι γενικώς έγινε μια αναίμακτη εξολόθρευση. Σύμφωνα με μαρτυρίες και κατεχόμενα έγγραφα, ο ίδιος ο εκτοπισμός δεν προκάλεσε πολλούς θανάτους. Οι περισσότεροι εκτοπισθέντες πέθαναν μετά την εγκατάστασή τους στους τόπους προορισμού από επιδημικές ασθένειες και κυρίως από τύφο.

 


Ο τελευταίος μητροπολίτης
Τραπεζούντας και μετέπειτα
αρχιεπίσκοπος Αθηνών
Χρύσανθος, υποδέχεται
το Μεγάλο Δούκα της Ρωσίας,
Νικολάι Νικολάγιεβιτς.
(Από το φωτογραφικό αρχείο
της Επιτροπής Ποντιακών
Μελετών, Ιούλιος 1916).
   

Το Ποντιακό Ζήτημα, σύμφωνα πάντα με τον Στέφανο Γεράσιμο, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα παραλογισμού, που πηγάζει από την εφαρμογή εθνικών αρχών σʼ ένα πολυεθνικό κράτος. Ο Πόντος σε βάθος χρόνου είναι η ιστορία των λαών, που προήλθαν από διαφορετικές εθνικές ρίζες. Είναι η ιστορία των λαών από της εποχής του Μ. Αλεξάνδρου μέχρι την αυτοκρατορία των Κομνηνών, οι οποίοι  εκχριστιανίστηκαν. Των λαών, που αργότερα, κάτω από την διοίκηση των οθωμανών υιοθέτησαν τον ισλαμισμό και τον 19ο αιώνα με την επίδραση των εθνικών ιδεολογιών τις θρησκευτικές διαιρέσεις τις μετέτρεψαν σε εθνικές διαιρέσεις.

Κατʼ αυτό τον τρόπο, ο ποντιακός πληθυσμός, επονομαζόμενος γενικώς λαζοί, υποκύπτοντας στην πολιτική της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης και αργότερα της Άγκυρας, θα χώριζε τον εαυτό του στο σχήμα έλληνες και τούρκοι.

Από το 1912 η κάθε πλευρά, μακροπρόθεσμα, ονειρευόταν μια λύση, όπως αυτή των Βαλκανίων, δηλαδή την αποβολή του άλλου από τα εδάφη και την παραμονή του ιδίου σʼ αυτά. Τα υπόλοιπα δεν είναι παρά υπόθεση εθνικών και στρατηγικών συγκυριών.

Αυτή την διαίρεση των λαών ακολούθησε ο πόλεμος, στον οποίο η πλευρά των ρωμιών έγινε θύμα των δικών της οραμάτων και πλανών.

Η εξέταση του θέματος μέχρι ποιο βαθμό οι πλατιές μάζες υιοθέτησαν αυτά τα οράματα, θα προϋπόθετε μια νέα συζήτηση σε επίπεδο αξιών, που θα ενεργοποιούσαν μια άλλη εθνική δυναμική.

Οι πόντιοι προεστοί, παρότι από οικονομική άποψη αναμφίβολα έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο και από πολιτισμική άποψη είχαν μεγάλη επιρροή, αποδείχθηκαν ανεπαρκείς αφενός στο να πετύχουν αναγνώριση της αρχηγίας τους, και αφετέρου στο να οργανώσουν ένα δικό τους δίκτυο εξουσίας σεβαστό σε όλους.

Κατά ένα δεύτερο λόγο, ο καθένας από τους αντιπάλους πίστευε, ότι αυτός είναι φορέας πολιτισμού και ο άλλος αιτία βαρβαρότητας. Αυτή η λανθασμένη άποψη οδήγησε στο να υποτιμήσει ο ένας τον άλλον, με αποτέλεσμα να υποστούν στο τέλος τα αποτελέσματα των λαθών τους.

Η τελευταία πλάνη των ποντίων ήταν, που πίστευαν, ότι το να είσαι πολιτισμένος ρωμιός χριστιανός, αυτόματα εξασφάλιζες την υποστήριξη των δυτικών δυνάμεων και ότι θα σε υποστήριζαν αυτές άνευ όρων. Αφού συνέβη ό,τι συνέβη, οι ρωμιοί  ξύπνησαν από την άκρατη αισιοδοξία τους.

Αντίθετα, ο τούρκικος εθνικισμός είχε μετριοπαθή στόχο. Επιζητούσε να δημιουργήσει ένα εθνικό κράτος από τα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας, που απέμειναν μετά τη Συνθήκη του Μούδρου (1918).




Κάτω από την καθοδήγηση

του μητροπολίτη Γερμανού
Καραβαγγέλη οι χριστιανοί
άρχισαν να πυκνώνουν τις
τάξεις των ανταρτών χτυ-
πώντας πισώπλατα τον
τούρκικο στρατό και λη-
στεύοντας κυρίως τούρκικα
χωριά.
Σε παρόμοιες ενέργειες εί-
χε προβεί ο υπόψη ιεράρχης
και στη Μακεδονία, συνερ-
γαζόμενους αποκλειστικά
με εθνικιστικούς κύκλους
και διαχειριζόμενος μεγάλα
χρηματικά ποσά.
 

Το 2003, ο Χασίμ Αλμπαϋράκ κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Οι εθνικές δομήσεις στον ανατολικό Εύξεινο Πόντο κατά μήκος της ιστορίας και ο Πόντος», στο οποίο  ασχολείται και με τις άλλες εθνικές ομάδες, που κατοίκησαν στην περιοχή, αλλά κυρίως απαντάει στους ρωμιούς, αφού κι όταν αναφέρεται στις άλλες εθνότητες, οι αναφορές του για τους ρωμιούς δεν είναι λίγες.

Στον «φάκελό» του για τους ρωμιούς του Εύξεινου Πόντου, εμφανίζει τους πόντιους έτοιμους να εκμεταλλευτούν την ήττα των τούρκων στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. «Με το όραμα δημιουργίας ποντιακού κράτους ιδρύουν Συλλόγους και σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, ζητούν από τους Συμμάχους στήριξη του αιτήματός τους». Παραπέρα ο συγγραφέας αναφέρεται στην αντίδραση του τουρκικού λαού με την ίδρυση Εθνικών Επιτροπών Άμυνας, στο αντάρτικο του Δυτικού Πόντου, στο ρόλο του Χρύσανθου, στους εκτοπισμούς και στον Τοπάλ Οσμάν.

Τέλος, σχολιάζοντας το ενδιαφέρον των ρωμιών για τον Εύξεινο Πόντο, όχι μόνο αρνείται ύπαρξη ρωμιών στον Πόντο, για τους οποίους θα μπορούσε να ενδιαφερθεί η Ρωμιοσύνη της Ελλάδας, αλλά ισχυρίζεται, ότι πολλοί ανταλλάξιμοι πρόσφυγες, που ήρθαν στην Ελλάδα με μόνο κριτήριο τη θρησκεία τους, στην πραγματικότητα ήτανε τούρκοι στο γένος.

Ακολουθούν μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του:

Με την επίδραση της γαλλικής επανάστασης, τα μεταδοθέντα στον κόσμο εθνικά ρεύματα, προκάλεσαν και στους οθωμανούς πολίτες εθνικά κινήματα. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να ξεσπάσει επανάσταση στο Μωριά. Σʼ αυτήν την επανάσταση, που έγινε το 1821 συμμετείχε και το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης.

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης προσπάθησε να ελληνοποιήσει τους ρωμιούς και κατάφερε να τους στρέψει σ αυτήν την κατεύθυνση. Φυσικό επακόλουθο αυτού υπήρξε οι πόντιοι και οι ανατολίτες ρωμιοί, να αρχίσουν να θεωρούν τους εαυτούς τους έλληνες.

Τον ξεσηκωμό του Μωριά τον στήριξαν πολλά ευρωπαϊκά κράτη. Διότι μετά την Αναγέννηση, οι ευρωπαίοι θεωρώντας τους σύγχρονους έλληνες ως απόγονους των αρχαίων ελλήνων, έτρεφαν μεγάλο θαυμασμό για τον πολιτισμό τους.

Πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, η Ελλάδα και το Πατριαρχείο, που διείδαν την διάλυση του οθωμανικού κράτους, άρχισαν να ενδιαφέρονται και για τους ρωμιούς, που ζούσαν στις περιοχές του Ανατολικού Πόντου. Σʼ αυτές τις προσπάθειες της Ελλάδος έπαιρναν μέρος και η Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία με τους διάφορους φορείς, που είχαν απλώσει τα πλοκάμια τους μέσα στην Τουρκία.

 
«Οι ορθόδοξοι, που μιλούν τουρκικά είναι τούρκοι, γιατί όταν με την ανταλλαγή πήγανε από την Τουρκία στην Ελλάδα, οι ντόπιοι έλληνες τους αποκαλούσαν “τουρκόσπορους”... Από το σύνολο των πολιτών, που συγκροτούν τη σημερινή Ελλάδα, ένα σημαντικό του μέρος είναι τουρκικής καταγωγής και αυτοί (οι τουρκικής καταγωγής) αποτελούν ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της εθνογένεσης του ελληνικού μιλετίου, αν όχι το πρώτο».
Γιουσούφ Γκεντικλή: Pontus Meselesi «Ποντιακό ζήτημα», έκδ. «Bilge Karinca yayinlari, Κωνσταντινούπολη, 2002, σελ. 122-123.
 

Την άποψή της στο ζήτημα των ρωμιών πόντιων προσφύγων της Ανατολίας, μας δίνει η Ρενέ Χίρσον, καθηγήτρια στο τμήμα Ανθρωπολογίας του St. Peterʼs College του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, στο βιβλίο της με τίτλο «Τα παιδιά της Ανταλλαγής».

Πέρα από το ανθρωπολογικό του ενδιαφέρον το βιβλίο της Χίρσον παρουσιάζει και ειδικό ενδιαφέρον, γιατί με αφορμή τους πρόσφυγες ερμηνεύει τις έννοιες του ρωμιού και του έλληνα, που είναι μεν ταυτόσημες για τους σημερινούς ρωμιούς–έλληνες, αλλά για τους τούρκους εξακολουθούν να έχουν την ξεχωριστή τους σημασία.

Η Χίρσον μελετάει την «ελληνικότητα» των ρωμιών προσφύγων σε σχέση με τους κατοίκους του ελλαδικού χώρου και από αυτή την άποψη φαίνεται να εξηγεί την απορία του μικρού Σόλωνα από την Μπάφρα, ο οποίος στο δρόμο της εξορίας από Μπάφρα μέχρι Βηρυτό ήξερε, ότι είναι «ορθόδοξος ρούμ» και μόνο όταν τον παρέλαβε η ελληνική πρεσβεία Βηρυτού, για να τον στείλει στην Ελλάδα, έμαθε, ότι είναι και «έλληνας».
ιαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Zorba the Christian και 1821: Πώς οι ρωμιοί μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»).

Γράφει επί λέξει η Χίρσον (σελ. 10): «Οι ανατολίτες έλληνες, έζησαν σε μια οσμανική κοινωνία, η οποία διαφύλαξε τη συνέχεια της ζωής τους από την προηγηθείσα βυζαντινή αυτοκρατορία. Η οσμανική αυτοκρατορία μέχρι τον 20ο αιώνα ήταν ένα ιμπεριαλιστικό κράτος με κοσμοπολίτικο και ετερογενή πληθυσμό σε πολύ χαλαρή κοινωνική διάρθρωση. Οι διάφορες εθνικές ομάδες, είχαν διαχωρισθεί ανάλογα με την θρησκεία τους (π.χ. ορθόδοξοι χριστιανοί, εβραίοι, κ.λπ.). Στις ομάδες αυτές είχε δοθεί ένα stauts δικαίου και το κάθε μιλέτι είχε το δικό του σύστημα διοίκησης.

»Αυτή η πολιτική έδωσε τη δυνατότητα συμβίωσης σε διαφορετικές εθνικές ομάδες και συνέβαλε στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της πολιτικής αυτονομίας των κοινοτήτων αυτών.

»Όμως, η αποκτηθείσα ιστορική εμπειρία των ελλήνων της μητέρας Ελλάδας τα προηγούμενα εκατό χρόνια, ήταν τελείως αντίθετη με τα παραπάνω. Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα (οι οποίες ανέκαθεν τελούσαν υπό την επιρροή της Ευρώπης) μετά τις αρχές του 19ου αιώνα, έγιναν αιτία να στραφεί σε διαφορετική κατεύθυνση το τμήμα εκείνο του πληθυσμού, που μιλούσε ελληνικά.

»Μετά τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας (1821–1829) και καθʼ όλη τη διάρκεια της ιδρύσεως του νεώτερου ελληνικού κράτους, η Ελλάδα, χρόνο με το χρόνο όλο και περισσότερο, διαμόρφωσε την πολιτική της κάτω από την επιρροή των ιδεών και των θεσμών της Δυτικής Ευρώπης.

»Η ίδρυση της Μοναρχίας, η ύπαρξη του παλατιού στην αρχή με βαυαρό και στη συνέχεια με δανό Βασιλιά, και η επιστροφή της Ελλάδας στην αρχαιότητα, ήταν έργο φίλων της Ελλάδας και ελλήνων, που σπούδασαν στη Δύση.

»Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από το Ναύπλιο στην Αθήνα.

»Οι ερευνητές της αρχαίας Ελλάδας, καθώς και το ρεύμα των ρομαντικών, άνοιξαν το δρόμο στο ξαναζωντάνεμα της προχριστιανικής Ελλάδας, απαξίωσαν την κληρονομιά, που πήρε ο λαός από το Βυζάντιο στο πρόσφατο παρελθόν και σιγά–σιγά έσπρωξαν το λαό στο σκοτάδι της αρχαιότητας.

»Στην πραγματικότητα, μπορεί ακόμη να θεωρηθεί, ότι κι αυτός ακόμα ο αγώνας της ανεξαρτησίας ήταν αποτέλεσμα του αναπτυχθέντος στη Δύση πνεύματος φιλελευθερισμού και των ιδεών του Διαφωτισμού.

»Σύμφωνα με τα παραπάνω, το νεώτερο ελληνικό κράτος γεννήθηκε, διαφυλάχθηκε και ανατράφηκε στα χέρια των Δυτικών, και η επιρροή τους υπήρξε καθοριστική σε κάθε πεδίο της ζωής της χώρας, όπως της πολιτικής φιλοσοφίας, της τέχνης και εκπαίδευσης. Αλλʼ όμως, αυτή η διαδικασία, δεν βιώθηκε το ίδιο σε όλα τα μέρη της Ελλάδας. Η επιρροή των δυτικών στην ύπαιθρο δεν έγινε πολύ αισθητή, στις δε πόλεις υπήρξε ανομοιόμορφη ανάλογα με τις κοινωνικές παραδόσεις των αστών.

»Ωστόσο, το νεοελληνικό κράτος ιδρύθηκε έχοντας ως βάση το σύστημα διοίκησης της Δύσης. Οι ανατολίτες όμως έλληνες, που ζούσαν στην οσμανική αυτοκρατορία, ήταν μακριά από την αξιολόγηση, που έκαναν οι δυτικοί στην πολιτισμική τους κληρονομιά και στην ταυτότητα τους.

»Αν και οι στενές σχέσεις με τους δυτικούς και η αυξανόμενη επιρροή τους άρχισε στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, στην πραγματικότητα οι σχέσεις αυτές επηρέασαν μόνο τα ανώτατα κλιμάκια της Διοίκησης.

»Ο δεσμός με το Βυζάντιο διαφύλαξε την ζωντάνια των ρωμιών της Ανατολής, και σημείο αναφοράς γιʼ αυτούς δεν ήταν η Αθήνα, αλλά η Κωνσταντινούπολη. Έβλεπαν τους εαυτούς τους απέναντι στους άλλους ως θεματοφύλακες της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης, και ως μάρτυρες και φορείς μιας πλούσιας γλωσσικής, πολιτιστικής και ιδεολογικής κληρονομιάς.
 
»Οι προηγούμενες εμπειρίες και οι εξορίες, οι τόποι εγκατάστασης και οι αντιδράσεις που επέδειξαν αναμφίβολα άφησαν πάνω τους ίχνη. Πέρα από αυτά τα αισθήματα και τις διαφορετικές ιστορικές εμπειρίες, τους επηρέασε και η νοοτροπία των ντόπιων ελλήνων για τη ζωή. Λόγω, όμως, του κοινού πολιτισμού η ομαλή προσαρμογή των κοινοτήτων υπήρξε προβλέψιμη.

»Το ελληνικό κράτος, στα 1920, σε επίπεδο ευημερίας και άλλων τομέων, συγκρινόμενο με τις μητρικές πατρίδες των προσφύγων, δεν ήταν σε καλύτερη μοίρα. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη ήταν πόλεις μικρές για μεγάλο αριθμό προσφύγων, οι οποίοι τις είδαν για πρώτη φορά, όταν ήρθαν στην Ελλάδα. Εμφάνιζαν εικόνα υπαίθρου και η γενική εικόνα της χώρας παρουσίαζε ακαταστασία, οπισθοδρόμηση και φτώχεια. Στην πραγματικότητα, οι πηγές (ευημερίας) της Ελλάδας είχαν μειωθεί τόσο, που φαίνονταν με το μάτι. Η χώρα από τους βαλκανικούς πολέμους (1910–1913) μέχρι την Ανταλλαγή, για μια δεκαετία, ήταν συνεχώς σε πόλεμο. Η Αθήνα δεν ήταν κανένα σπουδαίο εμπορικό κέντρο. Τότε, τα μεγάλα εμπορικά κέντρα ανήκαν στην οσμανική αυτοκρατορία. Η Σμύρνη ήτανε το πιο σπουδαίο λιμάνι της Ανατολικής Μεσογείου. Οι πόλεις της Ανατολίας ήταν κοσμοπολίτικες και ζωντανές.

»Τελικά, δεν πρόλαβαν οι πρόσφυγες να απολαύσουν τη χαρά της διάσωσής τους, και, εξαιτίας αυτής της ακαταστασίας της τοπικής κοινωνίας, έπεσαν πάλι σε απογοήτευση. Σʼ αυτό το πρώιμο στάδιο αλληλεπίδρασης, άρχισαν να σχηματίζουν απαξιωτικές γνώμες για τους ντόπιους έλληνες. (Και κείνοι με τη σειρά τους, παίρνοντας ως βάση άλλα κριτήρια, αντιμετώπισαν τους πρόσφυγες με τον ίδιο τρόπο).

»Οι πρόσφυγες είδαν τους ντόπιους ως στενοκέφαλους, αστοιχείωτους και χοντράνθρωπους. Αυτή η άποψη με το πέρασμα του καιρού και το μεγάλωμα της απογοήτευσης, σταθεροποιήθηκε αρκούντως. Ωστόσο, η απογοήτευση, που αναφέραμε στην αρχή, αναμφίβολα δεν έπαιξε κανένα ρόλο, ούτε στη διαδικασία προσαρμογής, ούτε στην απόκτηση ξεχωριστής ταυτότητας».

 
 
 
Χιλιάδες εκκλησίες, ιερείς, σχολεία κ.λπ. υπήρχαν στον Πόντο, όπως
παρα
δέχονται και οι ίδιοι οι χριστιανοί πόντιοι, οι οποίοι, ενώ ζούσαν
σε υψηλό
βιοτικό επίπεδο, παρουσιάζονται ως τα θύματα της ιστορίας.
Πηγή: Κ. Κων
σταντινίδου: «Πραγματεία περί Πόντου» (έκδ. «Νότη
Καραβιά», Αθήνα, 1918).

 

Διαβάζουμε στη σελίδα 355 του υπό κρίση βιβλίου:

«Αυτή η γενιά των ανθρώπων μεγαλωμένη στην πολυπολιτισμική και πολυεθνική κοινωνία του οσμανικού κράτους δεν είχε πρόβλημα συμβίωσης με αλλόφυλους. Το μικρόβιο του εθνισμού δεν είχε μπει ακόμη μέσα της. Γιʼ αυτό και παροιμιώδης θα μείνει η θυμοσοφία του Μπάρμπα− Γιώργη από τον Πλαταμώνα (Ν. Πιερίας), ο οποίος ενθυμούμενος τις ευτυχισμένες μέρες, που έζησε στη νιότη του μέσα σε έλληνες, τούρκους, εβραίους, αρμένιους, τζερκέζους κ.λπ., τυραννισμένος από τις συνέπειες της «εθνικής καθαρότητας», που άλλοι του επέβαλαν, είπε στον Γιαλτσίν καταθέτοντας την ψυχή του:

»−Κοίταξε παιδί μου την ομορφιά αυτού του κήπου. Αυτήν την ροδακινιά, αυτήν την κορομηλιά, αυτήν την μηλιά. Κοίταξε αυτά τα λουλούδια. Δες την ομορφιά στο σύνολό της. Μέσα σε μια χώρα όσες πολλές θρησκείες, ή γλώσσες, φυλές υπάρχουν, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πλούτος της. Με ένα μόνο οπωροφόρο δένδρο δεν γίνεται κήπος.

»Συγκλονιστική, στʼ αλήθεια, η παρατήρηση του σοφού γέροντα από τον Πλαταμώνα, πλην όμως, αδιανόητη για τα μυαλά εκείνων, που γαλουχήθηκαν με νάματα φυλετικής καθαρότητος, πατριωτισμού και εθνικοφροσύνης.

»Ανάλογη είναι και η αφήγηση στον συγγραφέα του τούρκου ανταλλάξιμου Ρεφέτ Οζκάν, ο οποίος παιδί έφυγε από το Βράσνο (Κάστρο) Γρεβενών, πρόσφυγας για την Τουρκία. Ιδού η αφήγηση του Οζκάν:

»−Όταν ήρθαμε εδώ στο Χονάζ, δεν ξέραμε τούρκικα. Μητρική μας γλώσσα ήταν τα ελληνικά. Επειδή δεν ξέραμε τούρκικα δεν μπορούσαμε να ταιριάξουμε με τους ντόπιους. Οι πρόσφυγες ήμασταν μια κλειστή κοινωνία.

»Και παρακάτω: −Ήταν η πρώτη μέρα, που πήγα στο σχολείο. Κάτι με ρώτησε ο δάσκαλος, δεν κατάλαβα τίποτα. Του απάντησα ελληνικά: "δεν καταλαβαίνω!". Έγινε έξαλλος, όρμησε πάνω μου.

»−Φτουουουου! Να χαθείς! Τι τούρκος είσαι εσύ;

»−Και λέγοντας μου: "δεν ξέρεις τούρκικα", έφτυσε στο μέτωπό μου. Ακόμα και τούτη τη στιγμή αισθάνομαι την παρουσία εκείνου του φτυσίματος στο μέτωπό μου. Τόσο πολύ με πείραξε».





  

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


15 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 44814

    4 Φεβ 2018

    ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΦΥΛΩΝ

    ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΙΣ ΦΑΤΣΕΣ ΜΑΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΦΥΛΩΝ

    ΒΟΡΕΙΟ-ΑΦΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΟΓΕΝΕΙΣ ΟΠΩΣ ΟΙ ΚΡΗΤΙΚΟΙ, ΣΛΑΒΟΓΕΝΕΙΣ ΛΕΥΚΟΙ ΞΑΝΘΟΙ ΜΕ ΕΛΑΦΡΩΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΠΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ ΑΠΟ ΗΠΕΙΡΟ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΙΑ, ΜΕ ΙΝΔΙΚΑ ΧΑΡΑΚΛΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΔΗΛΑΔΗ ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΑΠΟ ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΣΟ, ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΟΙ ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΜΕ ΓΑΜΨΕΣ ΜΥΤΕΣ ΚΑΙ ΛΑΤΙΝΟ-ΑΣΙΑΤΕΣ ΟΠΩΣ ΟΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΞΑΝΘΟΊ ΛΕΥΚΟΙ

    ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΙΟΣ

    ΣΛΑΒΟΙ ΟΠΩΣ Η ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ, Ο ΚΩΣΤΗΣ ΑΪΒΑΛΙΩΤΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ

    ΑΡΑΒΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

    ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ, Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΕΞΗΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ

    ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΑΣΙΑΣ, ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΙΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ

    Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΛΟΙ, ΙΤΑΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΑΦΡΙΚΑΝΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΙ

    ~

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ

  • Ανώνυμος 44384

    15 Δεκ 2017

    Ανώνυμος 4426322 Νοε 2017 Ανώνυμος 4417910 Νοε 2017 Ανώνυμος 44383,15 Δεκ 2017
    ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΔΗΛΑΔΗ
    ΕΜΕΙΣ οι σκοπιανοι ματσεντον σλαβεϋκ ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ;
    ΜΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕ ΜΠΡΑΤΣΑ
    ΤΟ οστρογοτθικο ΚΑΛΟΣ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝΕ ΑΛΛΩΣΤΕ αιμοβορος σαρκοφαγια ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΥΝΑΙΔΗΣ ΣΚΕΨΗ ΕΙΝΑΙ
    ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΠΕΟΔΟΜΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ
    ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΖΩΩΔΗΣ ΚΥΝΟΠΕΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ, ΑΝΤΡΑΣ ΣΛΑΒΕΫΚ ΜΕ ΑΝΤΡΑ ΣΛΑΒΕΫΚ
    ΜΠΙΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΛΑΜΠΙΟΣ ΣΚΟΠΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΣΑΔΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ

    ΚΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

  • Ανώνυμος 41927

    29 Μαρ 2017

    ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΑΣΙΑΤΩΝ, ΑΡΜΕΝΩΝ, ΑΡΑΒΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΣΩΝ

    ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΜΕ ΓΑΜΨΕΣ ΜΥΤΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΧΙΣΤΟΜΑΤΗΔΕΣ

    ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΤΕ ΟΜΩΣ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΑΣ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

    -

    ΗΡΘΑΜΕ ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΛΕΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΞΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ

    ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΣΚΕΤΟ ΕΛΛΗΝΕΣ Ή ΕΝΤΟΠΙΟΥΣ

    ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΜΩΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ

    ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΕΠΙΦΑΝΙΑΚΑ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΞΕΝΟΙ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΕΜΑΤΟΙ ΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΟΝΗΡΙΑ

    ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΤΟ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΜΕΙΣ ΚΛΑΨΟΥΡΙΖΟΥΜΕ ΠΩΣ ΜΑΣ ΔΙΩΞΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ

    ΘΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ Η ΓΗ ΘΑ ΤΡΕΜΕΙ. ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ, ΕΜ ΣΥΓΝΩΜΗ, ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ, ΣΥΝΘΗΜΑ

    ΠΟΝΤΟΝΟΗΣΗ

    `

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΝΤΙΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ

  • Ανώνυμος 39735

    23 Σεπ 2016

    ο κυριος μπιντενοπουλος εκτος απο ανωνυμος σκοπιανος ματσεντον σλαβεϋκ
    αποφοιτος του ΓΕΙΛ ( γελοιου ειδικου λολαδωρου) ειναι.
    γιαυτο εκλεψε εκτος από τον λολ τον ευλαμπιο τον ~~ το ονομα παπαδοπουλος
    βρε τον φουκαρα ξεχασε την απειροτητα τουτο του επιθετου.

  • Ανώνυμος 39333

    1 Αυγ 2016

    ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΦΥΛΩΝ

    ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΙΣ ΦΑΤΣΕΣ ΜΑΣ, ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΣΙΑΤΕΣ

    ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΟΙ ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΜΕ ΓΑΜΨΕΣ ΜΥΤΕΣ

    ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΙΟΣ

    ΣΛΑΒΟΙ ΟΠΩΣ Η ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ

    ΑΡΑΒΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

    ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ

    ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΑΣΙΑΣ, ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΙΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ

    Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΛΟΙ, ΙΤΑΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΑΦΡΙΚΑΝΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΙ

    ~

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΝΤΙΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ

  • Ανώνυμος 38821

    16 Ιουν 2016

    Αυτή η σταυροφορία σας να αποδομήσετε κάθε τι, αμίμητη...και παρεξηγίσημη.

  • Ανώνυμος 35711

    5 Νοε 2015


    http://www.iefimerida.gr/news/234209/i-toyrkiki-efimerida-sampah-panigyrizei-poy-o-filis-den-anagnorizei-tin-genoktonia-ton

  • Ανώνυμος 35700

    4 Νοε 2015


    Το Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων, και εξέδωσε το εξής ψήφισμα:

    «ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,
    ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,
    ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας.
    ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).»

  • Ανώνυμος 35211

    12 Αυγ 2015

    ΒΡΕ ΤΟΥΣ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΑ ΣΠΟΥΔΑΓΜΕΝΟΥΣ
    ΩΣΤΕ ΕΤΣΙ
    ΚΟΚΟΡΕΥΟΜΕΝΑ ΑΚΟΡΕΥΤΟΙ
    ΩΣΤΕ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ, ΝΑΖΙΣΤΕΣ ΓΚΑΙΜΠΕΛΙΣΚΟΙ
    ΚΑΙ ΟΤΙ ΒΑΛΕΙ Ο ΝΟΥΣ ΤΟΥ ΛΑΤΙΝΟΝΟΗΜΟΝΑ ΜΠΑΪΛΝΟΠΟΥΛΟΥ
    ΕΥΡΥΜΑΘΗ ΑΛΛΩΝ ΚΟΠΙΑΖΟΝΤΩΝ ΚΕΡΔΕΜΠΟΡΩΝ ΕΡΕΥΝΗΤΩΝ
    ΩΣΤΕ ΑΝΩΝΥΜΕ 35201 ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ
    ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΣΟΥ ΠΕΜΦΡΑΔΕΙΑΣ ΓΝΩΣΙΟΥΡΓΙΣΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΦΟΥΚΑΡΑ 34318.
    ΩΣΤΕ ΕΡΕΥΝΗΣΕΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣΕΣ ΤΑ ΠΕΡΙ ΠΟΝΤΙΩΝ
    ΣΕ ΠΟΙΑ ΛΕΚΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ;;
    ΣΤΟΥ ΟΡΦΕΑ ΠΟΥ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ
    ΤΟΝ ΠΟΝΟΥ ΑΙΤΙΟ ΑΚΟΕΣ ΔΡΟΜΙΖΕΙ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ
    ΓΛΩΣΙΟΥΡΓΗΜΑ ΕΛΛΗΣ ΝΗΗΣΕΩΝ.
    ΩΣΤΕ ΗΤΑΝ ΑΝΟΗΤΟΣ Ο ΟΜΗΡΟΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΣ
    ΣΤΗΝ ΠΟΝΤΟΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΩΝ
    ΩΣΤΕ Ο ΗΣΙΟΔΟΣ ΕΝΑΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΕΙΛΕΙΘΥΙΟΣ ΗΤΟΝΕ
    ΟΝΤΕΣ ΕΡΓΑ ΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΤΑ ΔΩΡΑ ΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΤΟΥ.........
    ΩΣΤΕ Ο ΠΙΝΔΑΡΟΣ ΣΒΑΣΤΥΓΟΦΟΡΟΣ ΗΤΟΝΕ ΟΤΑΝ ΕΓΡΑΦΕ ΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΤΑ ΔΩΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ
    ΕΥΓΕ ΛΕΒΕΝΤΗ
    ΕΥΓΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΑΞΙΕ ΤΩΝ ΑΝΘΩΝ ΠΟΥ ΣΕ ΗΡΩΟΠΟΙΗΣΑΝ
    ΕΥΓΕ ΛΑΓΝΟΛΑΤΡΗ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΙΑΣ ΡΑΤΣΑΣ ΣΟΥ
    ΕΥΓΕ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ
    ΝΑΙ ΕΥΓΕ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΝΑ ΧΟΡΤΑΣΕΙΣ ΤΟ ΕΓΩ ΣΟΥ
    ΜΕ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΤΩΝ ΔΙΠΛΑΝΩΝ ΣΟΥ
    ΩΣΤΕ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΙΧΑΝ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΛΟΓΟΥ
    ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΜΑΘΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΘΕΝΤΕΣ ΛΑΟΥΣ
    ΜΑΘΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΙ ΤΟ ΛΕΚΤΙΚΟ ΤΟΥΡΚΟΣ ΛΕΚΤΡΟΔΟΘΗΚΕ
    ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΤΙΟ ΤΟΥ ΟΡΚΟΥ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟΝ ΕΓΩΘΕΟ ΤΟΥΣ
    ΝΑ ΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ
    ΠΟΥ ΣΕ ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΣ ΕΙΚΟΝΙΖΕΙΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΟΥ
    ΑΠΟ ΕΠΩΝΘΥΜΟ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ
    ΑΛΛΟ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΠΟΝΤΙΑΚΑ Ἤ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ
    ΑΛΛΟ ΝΑ ΝΟΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ ΠΟΝΤΙΟΣ ἤ ΕΛΛΗΝΑΣ
    ΠΟΥ ΑΫΛΑ ΝΕΦΕΛΙΑ ΑΫΤΜΙΚΑ ΑΙΘΕΡΙΑ ΦΑΝΕΡΩΜΑΤΑ ΚΟΜΙΖΟΥΝ

  • Ανώνυμος 35201

    10 Αυγ 2015

    Ανώνυμος 34318 Το ανακάτεμα Σλάβων, Τούρκων, Αθιγγάνων, Αρμένων, Αλβανών, Βλάχων εννοείς ελληνικο λαο; Η μόνη γενοκτονία που υπήρξε απο πλευράς Τούρκων ήτανε αυτή κατά των Αρμενίων. Οι σημερινοί Πόντιοι είναι υποκριτές, κάνουν φίλους Τούρκους, βλέπουν φανατικά τα Τούρκικα σήριαλ αλλά στην Ευρώπη κλαψουρίζουν για γενοκτονία. Απλά συνεχείστε εσείς οι Πόντιοι τα Γκαιμπελικά, Ναζιστικά συνθήματα σας πως θα γυρίσετε και η γή θα τρέμει. Σε τέτοιο ψεύτικο κόσμο που ζούμε, δνε έχει σημασία να μάχετε κανείς για την αλήθεια, όταν το ψέμα είναι πιο βολικό και συμφέρει για την πλειοψηφία.

  • Ανώνυμος 34318

    19 Μαΐ 2015

    τι εχουμε εδω αρνηση γενοκτονιας?????
    θα λογοδοτησετε στον ελληνικο λαο να ειστε σιγουροι γιαυτο.....

  • Ανώνυμος 34315

    18 Μαΐ 2015

    http://en.wikipedia.org/wiki/Genocide
    http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_genocide

  • Ανώνυμος 34314

    18 Μαΐ 2015

    Εγώ σου προτείνω να δεις την «Γέννηση ενός έθνους» του D. W. Griffith.

  • Bielidopoulos

    18 Μαΐ 2015

    ~
    Προτεινόμενη ταινία:
    America America (1963)
    http://www.imdb.com/title/tt0056825/

  • Bielidopoulos

    18 Μαΐ 2015

    ~
    "Ο ορθόδοξος χριστιανικός πληθυσμός άρχισε να αποκτά την ψευδαίσθηση, ότι είναι έλληνες στις αρχές του 20ού αιώνα, ύστερα από συστηματική προπαγάνδα της Εκκλησίας, των αστών και του ελληνικού κράτους."

    Αρχαιολατρία λοιπόν η βάση και η ουσία του νεοελληνικού έθνους. Ο ελληνοχριστιανισμός είναι μάλλον ένα υποκατάστατο, κατασκευασμένο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της εκκλησίας. Η αρχαιολατρία γνωρίζει νέες δόξες στις μέρες μας..