ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ:
ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ!

Αποτίμηση της τετραετούς τρομοκρατίας,
του πλιάτσικου και του λουτρού αθώου αίματος

     Ποιό ήταν το αποτέλεσμα και ποιό το όφελος του Μακεδονικού Αγώνα; Απολύτως κανένα! Η επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908 έγινε δεκτή με ενθουσιασμό απʼ τις αντιμαχόμενες πλευρές και σήμανε το τέλος των παράλογων σφαγών. Όσοι ήταν στα βουνά κατέβηκαν στις πόλεις οικειοθελώς, παρέδωσαν τα όπλα τους και μετά χαράς συμφιλιώθηκαν όλοι μεταξύ τους. Αυτό ήταν το αποτελέσματα της τετραετούς τρομοκρατίας, πλιάτισκου και λουτρού αθώου αίματος. Η συμφιλίωση ελλήνων - βουλγάρων υπό την τουρκική σκέπη...


   «Τις επόμενες ημέρες Τούρκοι, Έλληνες, Βούλγαροι εκδηλώνουν μέσα σε λαϊκό παραλήρημα τη συναδέλφωσή τους. Τα Βουλγαρικά σώματα αποσύρονται στη Βουλγαρία, ενώ τα ελληνικά, άλλα παίρνουν μέρος στους πανηγυρισμούς, άλλα επιστρέφουν στην ελεύθερη Ελλάδα». Στη φωτογραφία οι κάτοικοι του Πολυγύρου με το μητροπολίτη Ειρηναίο και τις Τουρκικές Αρχές εορτάζουν την Επανάσταση των Νεοτούρκων στην τοποθεσία Παναγία. (Δρ. Ερατούς Ζέλλιου-Μαστροκώστα, «Χαλκιδική: Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία – Μακεδονικός Αγώνας», Θεσσαλονίκη, 1996).



Έξαλλος ενθουσιασμός για την επανάσταση των Νεοτούρκων

     Οι λεγόμενοι Νεότουρκοι, δηλαδή οι μορφωμένοι Τούρκοι αξιωματικοί, που είχαν πιό φιλελεύθερες για την εποχή τους ιδέες -οι πιό πολλοί από αυτούς ανήκαν σε μασονικές στοές- είχαν οργανώσει αντιμοναρχικό κίνημα. Έβλεπαν πως η φεουδαρχική Τουρκία κατέρρεε και ότι άν δεν εκσυγχρονιζόταν ο κρατικός μηχανισμός της και άν δεν γίνονταν ορισμένες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, η αυτοκρατορία θα διαμελιζόταν.

    Το μεταρρυθμιστικό - συνταγματικό πρόγραμμα των Νεοτούρκων είχε πολλούς οπαδούς στις φρουρές της Μακεδονίας, καθώς και μέσα στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, γιʼ αυτό, όταν στις 11 Ιουλίου 1908 κηρύχθηκε η Νεοτουρκική Επανάσταση, δεν βρήκε αντίδραση και μέσα σε δυό - τρείς ημέρες επικράτησε. Στη Μακεδονία εξ άλλου οι Νεότουρκοι είχαν συνεργασθεί με τους ελληνόφωνους, οι οποίοι διευκόλυναν με τις οργανώσεις τους τη λαθραία είσοδο στελεχών τους από το εξωτερικό. (D. Dakin, «The Greek struggle in Macedonia 1897-1913», Θεσσαλονίκη, 1966, σελ. 376-378.) Οι Νεότουρκοι προκήρυξαν εκλογές για τον Σεπτέμβριο του 1908 και δήλωσαν, ότι το συνταγματικό καθεστώς δεν θα έδινε πολιτικές ελευθερίες μόνο στους Τούρκους, αλλά σε όλες τις εθνότητες.

    


Κάρτ ποστάλ με τους «δύο κυρίαρχους της Ανατολής» Αβδούλ Χαμίτ και Γεώργιο Α΄ και με τις προσδοκίες για τη συμβίωση των εθνοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων και το Σύνταγμα του 1908.

    Μόλις κηρύχθηκε το Σύνταγμα οι ομάδες κι από τις δύο πλευρές κατέβηκαν στις πόλεις και συμφιλιώθηκαν μεταξύ τους και με τους Τούρκους. «Ο Ελληνικός πληθυσμός εδέχθη με έξαλλον ενθουσιασμόν το κίνημα. Οι αντάρται κατήλθον από τα βουνά γενόμενοι δεκτοί με ενθουσιασμόν από τον πληθυσμόν των πόλεων και χωρίων, καθώς και από τους Τούρκους.» (Γ.Α.Λ., Η εναντίον της Μακεδονίας Βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή, Αθήνα, 1963, σελ. 124.) Ο μόνος, που αντέδρασε ήταν ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄, o oποίος αφʼ ενός ήταν όργανο του Τσάρου κι αφʼ ετέρου διέβλεπε την επικείμενη μείωση των προνομίων του διαισθανόμενος, ότι η αντίστροφη μέτρηση για το Πατριαρχείο είχε ήδη αρχίσει.

    

     «Από τον ένοπλο αγώνα, αλλά και από τον οικονομικό πόλεμο που είχε ασκηθεί ο τόπος εξαντλήθηκε. Δεν είναι λοιπόν παράδοξο πως με το Νεοτουρκικό κίνημα τον Ιούλιο 1908 το σύνολο του πληθυσμού αισθάνθηκε ανακούφιση για το τέλος του αγώνα. Όλοι είχαν ελπίζει σε ένα καλύτερο ειρηνικό μέλλον με το Σύνταγμα». (Μακεδονομάχου Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 100).


   Mε το Νεοτουρκικό Κίνημα οι ομάδες ρωμιών μακεδονομάχων έγιναν δεκτές με τιμές από τις Τουρκικές αρχές. Στη φωτογραφία εικονίζεται η υποδοχή των ομάδων Μακρή, Βολάνη και Καραβίτη στο Μοναστήρι τον Ιούλιο του 1908. (Μακεδονομάχου Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 159).



Η δημιουργία του μύθου και η διαχρονική του εκμετάλλευση

    Μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ο λεγόμενος «Μακεδονικός Αγώνας» ελάχιστα είχε απασχολήσει την ιστοριογραφία· γενιές ρωμιών μάθαιναν κάποιες ιστορίες μόνο από τα μυθιστορήματα της Πηνελόπης Δέλτα. Εκτιμώντας όμως, μετά το 1946-49, ότι το θέμα προσφερόταν για προπαγανδιστική αξιοποίηση και στο πλαίσιο του ψυχροπολεμικού κλίματος της εποχής, ο Μακεδονικός Αγώνας εντάχθηκε στην επίσημη Ιστορία. Έτσι, σήμερα έχει φτάσει να θεωρείται από το νεοελληνικό κατεστημένο ως ένας ηρωικός αγώνας, ένας απελευθερωτικός πόλεμος των πληθυσμών της Μακεδονίας κατά το διάστημα 1904-08, κάτι σαν δεύτερο «μικρό ʼ21».


     Ο δήθεν ηρωικός όμως αυτός αγώνας υπάρχει μόνο στα βιβλία ορισμένων ρωμιών ιστορικών. Οι μακεδονομάχοι, όπως εξετάσαμε στα προηγούμενα κεφάλαια, δεν είχαν σκοπό την απελευθέρωση των ελληνόφωνων της Μακεδονίας από τον Οθωμανικό ζυγό, ούτε απέβλεπαν στην κατοχή συγκεκριμένων εδαφών, αλλά στην επαναφορά των Μακεδονικών πληθυσμών στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Παρακρατικές οργανώσεις στην αρχή, αλλά και το ίδιο το -συμπαρασυρμένο- κράτος στη συνέχεια, σε συνεργασία με τις Οθωμανικές αρχές, χρηματοδοτούσαν συμμορίες ληστών, που -δεν πολεμούσαν, αλλά- είχαν αναλάβει την «προστασία» διαφόρων περιοχών η κάθε μιά κι ανταγωνίζονταν με τους Βούλγαρους στο ποιός θα τρομοκρατούσε περισσότερα χωριά, ώστε να δηλώσουν υποταγή είτε στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, είτε στη Βουλγαρική Εξαρχία. Εσπερναν τη φρίκη και το θάνατο στήνοντας ενέδρες, κόβοντας κεφάλια, σφάζοντας και δολοφονώντας εν ψυχρώ. Η μεθόδευση και οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα («μαύρο» χρήμα, λυκοφιλίες, φόνοι για παραδειγματισμό κ.λπ.)  θυμίζει περισσότερο πόλεμο μαφιόζικων συμμοριών, παρά απελευθερωτικό αγώνα.

    

Ο Μακεδονικός Αγώνας, στο μικρό κομμάτι της Μακεδονίας που έδρασε -παρά τα εθνικιστικά φλημαφήματα περί του αντιθέτου- δεν βρήκε ανταπόκριση στους τρομοκρατημένους Μακεδονικούς πληθυσμούς, οι οποίοι -συμπεριλαμβανομένων των πατριαρχικών ελληνόφωνων- δεν έδειξαν καμμία διάθεση να «σωθούν» από τους επίδοξους λησταντάρτες σωτήρες, αλλά μάλλον να απαλλαγούν απʼ αυτούς, γι΄αυτό προσπαθούσαν να τους απομονώνουν.



    H oμάδα του μακεδονομάχου Γεωργίου Δαγκλή ποζάρει  εμπρός από την Τουρκική σημαία. (Δρ. Ερατούς Ζέλλιου-Μαστροκώστα, «Χαλκιδική: Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία – Μακεδονικός Αγώνας», Θεσσαλονίκη, 1996).


    

     Η περιορισμένης λοιπόν έκτασης δράση του Μακεδονικού Αγώνα, οι ληστές, ο τυφλός χαρακτήρας των βιοπραγιών που διέπραξαν, οι δωροδοκίες, οι οικονομικές ατασθαλίες (που οδήγησαν τελικά και στη διάλυση του Μακεδονικού Κομιτάτου του εθνικιστή δημοσιογράφου Δ. Καλαποθάκη - βλ. κεφ. Δ΄: Οι «αγαθουργοί κακούργοι»), η απομόνωσή των μακεδονομάχων από ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και η συνεργασία τους με τον Τουρκικό στρατό δεν έφεραν κανένα απολύτως αποτέλεσμα στην εξέλιξη των Μακεδονικών πραγμάτων. Εξ άλλου όσα χωριά είχαν προσχωρήσει δια της βίας στο Πατριαρχείο ή την Εξαρχία, με το νέο Σύνταγμα των Νεοτούρκων, μπορούσαν τώρα να ξαναγυρίσουν όπου ήθελαν.


     Οι εθνικιστικοί κύκλοι όμως, εξακολουθούν να επιμένουν, ότι με τον Μακεδονικό Αγώνα τάχα «άμεσα εμποδίστηκε η αυτονόμηση της Μακεδονίας, που ευθέως θα οδηγούσε στην προσάρτηση της περιοχής στη Βουλγαρία. Μακροπρόθεσμα άφησε ανοικτό το δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη, εθνικό ορόσημο τριών γενεών Νεοελλήνων του 19ου αιώνα». (Ε. Κωφού, «Στα 100χρονα του Μακεδονικού Αγώνα - Διαχρονικές αποτιμήσεις», έκδ. «Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα», Θεσσαλονίκη, 2004, σελ. 7.) Αυτό είναι τελείως ανακριβές. Το μοίρασμα της Μακεδονίας (πολύπλοκο θέμα, που δεν θα πρέπει να εξετάζεται χωριστά από το Ανατολικό Ζήτημα στο σύνολό του) έγινε αργότερα, με τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Καταστροφή, στην οποία βέβαια οδήγησαν τέτοια «εθνικά ορόσημα».


*        *        *

    Οι εθνικιστικοί - θρησκευτικοί φανατισμοί και οι μεγαλοϊδεατισμοί, που καλλιεργήθηκαν από τους εθνικιστές και παρέσυραν σύσσωμη τη Ρωμιοσύνη της εποχής (λαό,  κυβερνήσεις, κόμματα) δεν οδήγησαν μόνο στο αναίτιο Μακεδονικό μακελειό, αλλά κυρίως στις δύο μεγάλες ήττες (ʼ97 - ʼ22). Η ιδεολογική κυριαρχία της «Μεγάλης Ιδέας» δεν επέτρεπε να γίνει αντιληπτό το ανεδαφικό της αναβίωσης του Βυζαντίου. Η ιδεολογία της εκτροχίασε πολιτικά το νέο κράτος και το οδήγησε το 1922 στη μεγαλύτερη καταστροφή της Ιστορίας του, που παρόμοια ουδείς κατακτητής είχε έως τότε καταφέρει.

2αα

3ααα

  «Χτυπούν λαλούν καμπαναριά, θυμάμαι την Αγιά Σοφιά...» Ο μεγαλοϊδεατισμός επιβιώνει  και καλλιεργείται ακόμη μέχρι και σήμερα στις Ένοπλες Δυνάμεις μας.



    Στις μέρες μας η Ρωμιοσύνη σύσσωμη τιμάει τους μακεδονομάχους με διάφορους τρόπους, με βιβλία, με παρελάσεις, με φλογερούς πατριωτικούς λόγους σε διάφορες επετείους, ακόμα και μετονομάζοντας ολόκληρα χωριά. Έτσι έχουμε χωριό Ίδα (ψευδώνυμο του Ίωνα-Ιωάννη Δραγούμη) στην Πέλλα, Παύλο Μελά στην Καστοριά, Κώττα στη Φλώρινα κ.τλ..


     Ο μεγαλοϊδεατισμός εξακολουθεί να επιβιώνει στις συνειδήσεις των Ρωμιών, ενώ καλλιεργείται ακόμα στις Ένοπλες Δυνάμεις. Το βυζαντινορθόδοξο κόμμα συνεχίζει να βαδίζει στα χνάρια της Εθνικής Εταιρείας και παρασέρνει λαό και κυβερνήσεις σε καταγέλαστα εθνικά οράματα και στόχους, όπως το να μην πάρουν οι βόρειοι γείτονές μας το όνομα Μακεδονία, να επαναλειτουργήσει η θεολογική σχολή της Χάλκης κ.λπ..


     Η σχιζοφρένεια της Ρωμιοσύνης συνεχίζεται...




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, έκδ. «Εκδοτική Αθηνών», Αθήνα, 1975.

2. Εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος», έκδ. «Εγκυκλοπαιδική Επιθεώρηση “Ήλιος”», Αθήνα.

3. Γ. Ρούσσου, Νεώτερη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, έκδ. «Ελληνική Μορφωτική Εστία», Αθήνα, 1975.

4. Γ. Κορδάτου, Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας, έκδ. «20ος αιώνας», Αθήνα, 1959.

5. Νέα Ελληνική εγκυκλοπαίδεια, Χάρη Πάτση Ε.Π.Ε., Αθήνα, 1975.

6. Παγκόσμια Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, Κρατική έκδοση Ε.Σ.Σ.Δ. μεταφρασμένη από τα Ρωσικά, Αθήνα, 1964.

7. Στα σχολεία του Μακεδονικού Αγώνα, έκδ. «Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα», Θεσσαλονίκη, 2004.

8. Ναταλίας Μελά, Παύλος Μελάς, Βιογραφία, έκδ. «Πελασγός», Αθήνα, 1992.

9. Ναταλίας Μελά, Παύλος Μελάς, έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992.

10. Αντιγόνης Μπέλλου-Θρεψιάδη, Μορφές μακεδονομάχων και τα Ποντιακά του Γερμανού Καραβαγγέλη, έκδ. «Α. Μαυρίδης, Αθήνα, 1984.

11. I. K. Mαζαράκη - Αινιάν, Ο Μακεδονικός αγώνας, έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981.

12. Αρχιμ.Τίτου Κ. Καράντζαλη - Δημ. Β. Γόνη, “Κώδιξ της αλληλογραφίας” των Βοδενών Αγαθαγγέλου – Αγώνες του Αγαθαγγέλου κατά του Βουλγαρισμού (1870-1871), Μακεδονική Βιβλιοθήκη – Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1975.

13. Π.Σ.Δέλτα, Στα μυστικά του Βάλτου, Βιβλιοπωλείον της “Eστίας”, Αθήνα, 2009.

14. Ίων Δραγούμης (Ιδάς) - εκλογή από το έργο του, Νεοελληνική Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 1953.

15. Μαρίας Νυσταζοπούλου - Πελεκίδου, Το “Μακεδονικό ζήτημα”. Iστορική θεώρηση του προβλήματος, Ελληνική επιτροπή σπουδών Ν.Α. Ευρώπης, Κέντρο Σπουδών Ν.Α. Ευρώπης, Αθήνα, 1988.

16. Δρ. Ερατούς Ζέλλιου - Μαστροκώστα, Χαλκιδική: Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία – Μακεδονικός Αγώνας, Θεσσαλονίκη, 1996.

17. Π. Γύπαρη, Οι πρωτοπόροι του Μακεδονικού Αγώνος 1903-1909, Αθήνα, 1962.

18. Μετακομιδή λειψάνων Γερμανού Καραβαγγέλη, Έκδ. «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών», Θεσσαλονίκη, 1960.

19. Ε. Κωφού, Στα 100χρονα του Μακεδονικού Αγώνα – Διαχρονικές αποτιμήσεις, έκδ. «Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα», Θεσσαλονίκη, 2004.

20. Π. Κανελλόπουλου, Το ιστορικό νόημα του Μακεδονικού Αγώνα, έκδ. «Οι φίλοι του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα», Αθήνα, 1984.

21. Γνασίου Μακεδνού, Μακεδονική κρίσις. Α΄ Κομιτάτα και δυνάμεις 1901-1903, έκδ. Τυπογραφείο Σακελλαρίου, Αθήνα, 1903.

22. Γ.Α.Λ., Η εναντίον της Μακεδονίας Βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή, Αθήνα, 1963.

23. Σ. Καργάκου, Από το Μακεδονικό Ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων, έκδ. «Gutenberg», Aθήνα, 1992.

24. Α. Βουρνά, Ελλάς 1904, αιματηρές μονομαχίες τιμής Ελλήνων βουλευτών, υπουργών και λοχαγών, έκδ. «Συλλογές», Αθήνα, 2007.

25. Δ. Σαπρανίδη, Ιστορία της πολιτικής γελοιογραφίας στην Ελλάδα, έκδ. «Παπαζήση», «Κοραή», Αθήνα, 1975.

26. Συλλογικό έργο, Μακεδονικό - Βαλκανικοί 1904-1913. Από τον Παύλο Μελά στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, έκδ. «Χ.Κ. Τεγόπουλος», Αθήνα.

27. Κ. Βακαλόπουλου, Το Μακεδονικό ζήτημα 1856 - 1913, έκδ. «Το Βήμα», Αθήνα, 2009.

28. Κ. Μυστακίδου, Η Μεγάλη Ιδέα στον τύπο του γένους, έκδ. «Πατάκη», Αθήνα, 2004.
29. Διαδίκτυο: lithoksou.net



ΤΕΛΟΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ... ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ


   

Επιστροφή στην αρχική σελίδα του Αφιέρωματος.

    

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


3 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 39196

    29 Ιουλ 2016

    Έλληνες λόγιοι για τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες
    Αδαμάντιος Κοραής (1819):
    "Το έθνος είναι πτώμα σπαραττόμενον από κόρακας (...) Όλην του την αρετή του αφαίρεσεν η δουλεία. Ιδού η ζωγραφία μας, αφ' ότου μας επάτησεν ο Φίλιππος εώς εις το έτος 1453. Αλλάξαμε δεσπότας διαφόρους, άλαλοι και ανόητοι"
    [Αδ. Κοραή, "Στοχασμοί Κρίτωνος", σ. 5 - βλ. και "Έρανος εις Αδαμάντιον Κοραή", 1965, σελ. 147]

    Αδαμάντιος Κοράης (1824):
    "Οι Μακεδόνες (...) επροχωρούσαν καθημέραν εις την κατάλυσιν της ελευθερίας [της Ελλάδος] (...) και δουλωμένοι [οι Έλληνες] εις τους Μακεδόνας (...) Μετά την Μακεδονικήν δεσποτείαν έπεσαν υπό κάτω εις των Ρωμαίων την εξουσίαν και τέλος στους Τούρκους"
    [Αδ. Κοραή, "Εφημερίς του Κάτω Κόσμου" - βλ. Δημ. Γκίνη, "Τα ανώνυμα έργα του Κοραή", 1948, σ. 54-55]

    Παναγιώτης Κοδρικάς(1794):
    "Η δυστυχής Ελλάς (...) άρχισε ολίγον κατ΄ ολίγον να χάνει μαζί με την ένδοξόν της ελευθερίαν (...) και την παλαιά εκείνην της γλώσσης ευγένεια. Αι αλλεπάλληλοι έφοδοι όπου κατά καιρούς εδοκίμασεν από διάφορα έθνη, πότε Μακεδόνων, πότε Ρωμαίων και ενίοτε Γότθων..."
    [στον πρόλογο της μτφ. του Fontenelle "Περί πληθύος κόσμων" - βλ. Γ. Λαδά & Αθ. Χατζηδήμου, "Ελληνική βιβλιογραφία των ετών 1791-1795", 1971, σ. 316]

    Αθανάσιος Χριστόπουλος (1808):
    "Ο Φίλιππος και ο υιός του Αλέξανδρος (...) εκαταδάμασαν επι τέλους όλην την Ελλάδα και την υπέταξαν εις το Μακεδονικόν κράτος".
    ["Πολιτικά Σοφίσματα", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.10 (1960), σ. 59]

    Μιχαήλ Περδικάρης (1811):
    " Το Γένος των Ελλήνων, ω φίλτατε αναγνώστα (...) αφού κατ' αρχάς αυτό επολιτεύθη διʼ αιώνων κάθ' εαυτό αυτοδέσποτον και αυτεξούσιον, υπετάγη, πρώτον μεν εις το Μέγαν Αλέξανδρον, ύστερον δε εις Ρωμαίους".
    ["Ρήγας ή κατά ψευδοφιλελλήνων", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.11 (1961), σ. 23 & 33-34]

    Γρηγόριος Σαράφης (1818):
    "Οι Αθηναίοι και οι Λακεδαιμόνιοι, επειδή εσκανδαλίσθησαν μεταξύ των, διήρεσαν την Ελλάδα εις δύο μέρη και αφού 27 ολόκληρους χρόνους επολέμησαν μεταξύ των νικώντες και νικώμενοι, τοσούτον αδυνάτησαν ώστε κατεδουλώθησαν πρώτον μεν υπό των Μακεδόνων, έπειτα δε επί των Ρωμαίων (...) καταστασθέντες δούλοι"
    [Γρ. Σαράφη, "Λόγοι Εκκλησιαστικοί", Κυδωνίες 1909, σ. 98]

    εκδότης του περιοδ. "Μέλισσα" (1819):
    "Τι συνέβη μετά ταύτα; [ενν. τη διχόνοια των Ελλήνων] Οι Μακεδόνες κατεδούλωσαν την πατρίδα του Μιλτιάδου. Τι έπειτα; Οι Ρωμαίοι την κατεσπάραξαν. Τι τελευταίον; Αλλ' η χειρ μου τρέμει και ο κάλαμος πίπτει..."
    [Μέλισσα, τευχ. 1, Ιούλιος 1819, σ. 100]

    Ανώνυμος (1823):
    "Το Γένος μας αφού εξέπεσε (...) υπεδουλώθη εις τον ζυγόν των Μακεδόνων, Ρωμαίων, και εν εσχάτοις εις τον παρόντα βαρύν ζυγόν"
    [Ι.Οικονόμος, "Επιστολαί διαφόρων", 1964, σ. 421 & 445]

    Αλέξανδρος Σούτσος (1836):
    "(...) τας προγονικάς εκείνας διχονοίας, αίτινες καταστήσασαι αυτήν [την Ελλάδα] έρμαιον της Μακεδονίας και Ρώμης, κατέλυσαν την ανεξαρτησίαν της"
    [Αλ. Σούτσος, "Ελληνική Πλάστιγξ", 1836, σ. 18]

    Κωνσταντίνος Σχινάς, πρύτανης του Πανεπιστημίου του Όθωνος (1837):
    "Η Ελλάς (...) υποκύψασα έπειτα, με οικτράν μόνην αυτονομίας σκιάν, εις των Μακεδόνων την κυριαρχίαν..."
    [λόγος εκφωνηθείς κατά τα εγκαίνια του Πανεπιστημίου στις 3/5/1837 - βλ. Κ. Δημαρά, "Εν Αθήναις τη 3 Μαΐου 1837", 1987, σ. 31κε. & 136κε.]

    Γεώργιος Κοζάκης-Τυπάλδος (1839):
    "Η δε Ελλάς στερηθείσα άπαξ της ελευθερίας της, έγινε πρώτον μεν επαρχία Μακεδονική, ύστερον δε Ρωμαϊκή, Γραικορωμαϊκή..."
    [Γ. Κοζάκης-Τυπάλδος, "Φιλοσοφικόν δοκίμιον περί της προόδου και της πτώσεως της παλαιάς Ελλάδος", 1839, σ. 495-496]

    Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας (1841):
    "Ο Φίλιππος έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης [της Χαιρωνείας] ολεθριότερον, εγέννησε τον Αλέξανδρον"
    [Σύνοψις των Πρακτικών της Αρχαιολογικής Εταιρείας των Αθηνών, 1846, σ. 102]

    Νικόλαος Σαρίπολος (1848):
    "(...) πέπλος μέλας δουλείας επισκιάζει την Ελλάδα, εποχή μακράς καταστροφής, εποχή άγονος. Τους Μακεδόνας διαδέχονται οι Ρωμαίοι, τους Ρωμαίους οι βάρβαροι του Βορρά, τούτους δε οι αιμοχαρείς της Κασπίας περίοικοι."
    [Νικ. Σαρίπολος, "Λόγος εκφωνηθείς την 21 Οκτωβρίου 1848 κατά την έναρξιν της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών πολιτευμάτων", 1848, σ 24]

    Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (1849):
    "Η Μακεδονική εποχή δύναται ευλόγως να διακριθή από της Ελληνικής, διότι το Μακεδονικόν έθνος εξεπλήρωσεν, εν τη Γενική Ιστορία, εντολήν άλλην παρά το Ελληνικόν".
    Παρακάτω, αναφερόμενος στη μάχη της Χαιρώνειας, γράφει ότι συγκρούσθηκαν οι Έλληνες με τους Μακεδόνες.
    [ Κων. Παπαρρηγόπουλος, "Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας", 1849, σ. 191-193 & 235-236]

  • Ανώνυμος 32991

    24 Μαρ 2015

    και δεν λεγοτανε δαγκλησ αλλα γιαγλησ-γιαγκλης.....τελικα ουτε αντιγραφη δεν ξερετε να κανετε...ποσο μαλλον ιστορικες αναλυσεις περι μακεδονικου αγωνα...βασικα αγγαρεια κανετε

  • Ανώνυμος 32959

    22 Μαρ 2015

    H oμάδα του μακεδονομάχου Γεωργίου Δαγκλή ποζάρει εμπρός από την Τουρκική σημαία. (Δρ. Ερατούς Ζέλλιου-Μαστροκώστα, «Χαλκιδική: Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία – Μακεδονικός Αγώνας», Θεσσαλονίκη, 1996).
    ΕΙΣΤΑΙ ΕΠΙΗΚΟΣ ΑΣΧΕΤΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΓΚΕΜΠΕΛΙΣΚΟΙ.....Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΥΤΗ ΤΡΑΒΗΧΤΗΚΕ ΟΤΑΝ ΑΝΕΛΑΒΑΝ ΟΙ ΝΕΟΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΕΔΩΣΑΝ ΑΜΝΗΣΤΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΟΤΙ ΘΑ ΦΕΡΝΑΝΕ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ[ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ]
    ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΤΕ Ο ΔΑΓΚΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑΣ Η ΒΟΥΛΓΑΡΟΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ....ΠΙΣΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΛΑΩΝ...ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΑΡΓΑΡΑ ΩΣ ΓΝΗΣΙΟΙ ΓΚΕΜΠΕΛΙΣΚΟΙ........ΤΕΡΜΑ Η ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΤΕ