Η ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ
ΣΤΗΝ ΑΓΧΟΝΗ
ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ


Μιλήσαμε γιά οράματα, μας είπαν ρομαντικούς.
Μιλήσαμε γιά νόμους, μας είπαν αλήτες.
Μιλήσαμε γιά χρήματα, μας είπαν ανθρώπους.


Η οικονομική κρίση τού 2008 και η επιβολή στην ΕΕ πολιτικών λιτότητας, εσωτερικής υποτίμησης και μείωσης δημόσιων δαπανών έφεραν στην επιφάνεια το πιό αποκρουστικό πρόσωπο τού νεοφιλελευθε- ρισμού με το πρόσχημα τής αντιμετώπισης τής κρίσης χρέους. Ταυτόχρονα όμως, το διαρκώς αυξανόμενο χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών δημιουργεί αβεβαιότητα γιά το μέλλον τής μεσαίας τάξης. Η με- σαία τάξη συρρικνώνεται και προβλέπεται να μειωθεί κι άλλο στο μέλλον, ενώ ταυτόχρονα αναμένεται μιά ανοδική «έκρηξη» στη μεσαία τάξη τής Ασίας.

Ο Μαρξ πίστευε, ότι η μεσαία τάξη θα παρέμενε πάντα μιά μικρή και προνομιούχος μειοψηφία. Αντιθέτως, βλέπουμε, ότι συγκρότησε τη μεγάλη πλειοψηφία στους λαούς των προηγμένων οικονομιών. Από την εποχή ακόμα τού Αριστοτέλη στην Κλασική Ελλάδα, οι στοχαστές διατύπωσαν την πεποίθηση, ότι η σταθερή δημοκρατία στηρίζεται σε μιά ευρεία μεσαία τάξη. Το σοσιαλιστικό όραμα, όπως δρομολογήθηκε κι αναπτύχθηκε στην ανατολική Ευρώπη απέτυχε, ίσως επειδή η δημοκρατία δημιούργησε τις κοινωνίες τής μεσαίας τάξης.

Τι γίνεται όμως, όταν η Νέα Οικονομία υπονομεύει τη μεσαία τάξη και δέν επιτρέπουν πλέον, παρά σε μιά μικρή μειονότητα πολιτών μιάς προηγμένης κοινότητας να αναρριχώνται στο κοινωνικό status;

Είναι ήδη πολλά τα σημάδια, ότι μιά τέτοια εξέλιξη έχει ήδη ξεκινήσει. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα μεσαία στρώματα -σε πραγματικούς οικονομικούς όρους- έχουν μειωθεί και τελματώνουν από το 1970 και εξής. Αναλόγως στη Βρετανία, τη Γερμανία, την ΕΕ και την Ιαπωνία. Την ίδια στιγμή, τα οφέλη από τα πιό πρόσφατα επιτεύγματα τής τεχνολογικής καινοτομίας και τής οικονομικής ανάπτυξης των δεκαετιών στο μεταίχμιο τής χιλιετίας σωρεύτηκαν δυσανάλογα στα πλουσιότερα και πιό μορφωμένα μέλη τής κοινωνίας.


Την ίδια ώρα η μεσαία ελληνική τάξη ξεπερνά το μισό εκατομμύριο ανέργων από την ύφεση, ενώ οι δημόσιοι υπάλληλοι με το πρόσχημα μεταρρυθμίσεων δέχονται βίαιες επιθέσεις στις θέσεις και τις συνθήκες εργασίες και στα εισοδήματά τους πυροδοτώντας εκ νέου την ύφεση στη μεσοαστική αγορά.

Ουσιαστικά, η μεσαία τάξη ως Ιφιγένεια στο βωμό ενός οικονομικού πολέμου θυσιάζεται στο ψεύτικο δίλημμα οικονομικών ισορροπιών και κερδών των ευρωπαϊκών κι εγχώριων ελίτ χωρίς την ελπίδα άφιξης τής Αρτέμιδος.

Η μεσαία τάξη σε όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες τού δυτικού κόσμου μετατρέπεται σε τάξη νεοπτώχων. Αν και οι ελληνικές μεγάλες πόλεις είχαν πάντοτε πρόβλημα με τους αστέγους, η κρίση έφτασε την κατάσταση εκτός ελέγχου. Μέχρι και 25.000 είναι οι εγγεγραμμένοι άστεγοι στην Αθήνα την ώρα, που τα ποσοστά φτώχειας μόνο στην ελληνική πρωτεύουσα έχουν αυξηθεί δραματικά. Η νέα «τάξη» τής χώρας, αυτή των νεόπτωχων, άρχισε να εμφανίζεται πριν από δύο-τρία χρόνια.

Αλλά όσο συμπιέζεται η μεσαία τάξη, στην οποία στηρίζεται αυτή η ιδεολογία, ο κόσμος ψάχνει εναλλακτικά συστήματα, που θα δίνουν καλύτερες απαντήσεις στις ανάγκες των κοινωνιών. Όσο η αριστερά πάσχει από έλλειμμα αξιόπιστων απαντήσεων, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός θα συνεχίσει να κυριαρχεί, ωσότου βρεθεί ο εναλλακτικός μύθος.

Η οικονομική κρίση, λέξη εξοστρακισμένη εδώ και δεκαετίες από το λεξιλόγιο τής πολιτικής οικονομίας, επιστρέφει γιά να ταράξει τον ευδαίμονα ύπνο όλων εκείνων, που είχαν πιστέψει στο καταναλωτικό όραμα τής ψεύτικης ευημερίας. Οι οικονομικές και κοινωνικές αναταράξεις ανακατεύουν τα μεσαία στρώματα. Το περίφημο κέντρο είναι μιά κινούμενη άμμος με διαρκώς μεταβαλλόμενα όρια. Τα παιδιά των «νοικοκυραίων» βιώνουν τις νέες μορφές εκμετάλλευσης. Οι άνεργοι, οι συμβασιούχοι, οι μερικής απασχόλησης νέοι, οι απολυμένοι των 40 και 50 ετών είναι και μεσαία στρώματα, που η κρίση έχει ισοπεδώσει.

Ήδη ο νεοφιλελευθερισμός σήμερα απειλεί την όποια δημοκρατία βιώνουμε. Η συρρίκνωση των μεσοαστικών στρωμάτων και η επίθεση στα εισοδήματά της, ενισχύουν την αυταρχικότητα πολιτευμάτων, που λαμβάνουν αποφάσεις μακριά από τους λαούς μόνο και μόνο στην υπηρεσία αριθμών. Αριθμοί, οι οποίοι οδηγούν σε ανθρωπιστική κρίση, αλλά επιτρέπουν την ευημερία και την ευμάρεια των ανώτερων αστικών επιχειρηματικών και τραπεζικών κύκλων της Ένωσης.


Ήδη πολλοί εκφράζονται με θαυμασμό γιά το κινεζικό σύστημα, όχι μόνο γιά τα οικονομικά του επιτεύγματα, αλλά και γιατί είναι ικανό να λαμβάνει μεγάλες, περίπλοκες αποφάσεις σε ελάχιστο χρόνο αδιαφορώντας γιά τις λαϊκές αντιδράσεις (ή πνίγοντάς τις όποτε εκδηλωθούν).

Στο δοκίμιο αυτό αφού προσεγγίσουμε τη μεσαία τάξη και τη σχηματοποιήσουμε, προσπαθούμε να αναδείξουμε τη σημασία τής οικονομικής κρίσης, όπως αυτή λειτουργεί σε βάρος των μεσοαστικών στρωμάτων. Η κρίση εξετάζεται όχι ως δημοσιονομική ή κρίση χρέους, αλλά ως μία νεοφιλελεύθερη πολιτική αντίληψη, που με αφορμή την κρίση τού 2008 και τα πιστωτικά προβλήματα, έρχεται ως ευθύ χτύπημα στη μεσαία τάξη.

Τα θεωρούμενα ως ταμπού τού νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού καταρρίφθηκαν το ένα μετά το άλλο στο όνομα τής υπέρβασης τής κρίσης. Είχαν προηγηθεί καταρρεύσεις δημοκρατικών αξιών και αρχών και κατακτήσεις εργαζομένων δεκαετιών.

Ταυτόχρονα, εκτιμώνται αναλυτικά οι ελληνικές εκλογές στην περίοδο τής κρίσης και η σημασία των μεσοαστών στη διαμόρφωση των αποτελεσμάτων, ενώ δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο μετασχηματισμό τής δημοκρατίας σε αστικό αυταρχισμό και βίαιη επιβολή μέτρων σε βάρος των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων. Υπό ένα πρίσμα αριστερό αναδεικνύονται αδυναμίες των μεσοαστών και κατατίθενται προτάσεις γιά την οικονομική και πολιτική ενίσχυση τής μεσαίας τάξης.


220 σελίδες, αρχείο μορφής pdf, 2,28 ΜΒ.
Κατεβάστε δωρεάν ολόκληρο το βιβλίο κάνοντας κλικ εδώ.




ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


4 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 45749

    1 Ιουν 2018

    Σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα, ο πρόεδρος της Επίτροπής είπε ότι είναι \"βαθιά ερωτευμένος\" με την \"bella Italia\", αλλά δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι για όλα τα προβλήματα της χώρας ευθύνεται η ΕΕ ή η Κομισιόν. \"Οι Ιταλοί πρέπει να φροντίσουν για τις φτωχότερες περιοχές της Ιταλίας. Αυτό σημαίνει, περισσότερη δουλειά· λιγότερη διαφθορά· σοβαρότητα. Θα τους βοηθήσουμε, όπως κάναμε ανέκαθεν. Αλλά ας μην παίζουμε αυτό το παιχνίδι της απόδοσης ευθυνών στην ΕΕ.
    http://www.iefimerida.gr/news/420423/salos-me-diloseis-gioynker-oi-italoi-na-doyleyoyn-perissotero-kai-na-einai-ligoteroi

    Σωστός ο Γιούνκερ.

  • Ανώνυμος20032014031603

    20 Μαρ 2014

    "Σταθερή δημοκρατία", χμμ, τι να σημαίνει αυτό; Σταθερή μεσαία τάξη που θα προασπίζεται τα συμφέροντά της έναντι των άλλων τάξεων; Και ένα ακόμα καλύτερο ερώτημα, ποια θα είναι η σχέση της σταθερής μεσαίας τάξης με τις σταθερές μεσαίες τάξεις των άλλων κρατών; Χε, χε, χε, εδώ σας θέλω. Τελικά η ευρωπαική σκέψη πάλι βρίσκεται σε σύγχυση. Τα δικά μας, δικά μας και τα δικά τους πάλι δικά μας.
    I.Bielidopoulos

  • Ανώνυμος19032014233914

    19 Μαρ 2014

    Θα το κατεβάσω, thanks

  • Ανώνυμος19032014210348

    19 Μαρ 2014

    «… Από την εποχή ακόμα τού Αριστοτέλη στην Κλασική Ελλάδα, οι στοχαστές διατύπωσαν την πεποίθηση, ότι η σταθερή δημοκρατία στηρίζεται σε μιά ευρεία μεσαία τάξη…». «… ότι η σταθερή δημοκρατία στηρίζεται σε μιά ευρεία μεσαία τάξη…». Η τελευταία πρόταση μου ακούγεται σαν παραφωνία σκουριασμένου τενεκέ. Τέλος πάντων ποια είναι άραγε η χρησιμότητα της μεσαίας τάξης σε μια κοινωνία; Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να εστιαστεί το ενδιαφέρον στην απάντηση της ως άνω ερώτησης. Κι αν όχι ούτως τότε ας αναλογιστούμε τα αρνητικά της.
    Σ. Βασδέκης