Ελεύθερη Έρευνα – www.freeinquiry.gr – ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ
ΚΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Ο μύθος, η πραγματικότητα,
οι τοξικομανείς

Ο πρωτόγονος άνθρωπος στην προσπάθειά του
να επιβιώσει ανακάλυψε ορισμένα βότανα, τα
οποία είχαν διεγερτικές, ευφορικές ή μεθυστικές
ιδιότητες ή ικανοποιούσαν ορισμένες ανάγκες
του ένστικτου της αυτοσυντήρησης (φόβου,
πείνας, δίψας, άμυνας, επίθεσης κ.λπ.) ή της
ερωτικής επιθυμίας.

Τα θεώρησε ιερά, επειδή τον προστάτευαν από
την εκδικητική μανία των θεών, χρησιμοποι-
ήθηκαν δε από τους θεραπευτές-ιερείς, γιατί
κατά τις θρησκευτικές τελετές υποβοηθούσαν
τους πιστούς να περιέρχονται σε κατάσταση
έκστασης και να ταυτίζονται με τους θεούς.
 
Τα βότανα αυτή ήταν ο ελλέβορος, ο υοσκύαμος, ο μανδραγόρας, η υπνοφόρος μήκων και η κάναβη. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε το κρασί. Τον 12ο αιώνα παράχθηκε γιά πρώτη φορά οινόπνευμα με απόσταξη (αιθυλική αλκοόλη) και θεωρήθηκε φάρμακο εναντίον όλων των ασθενειών.

Το 1498, με την ανακάλυψη τής αμερικανικής ηπείρου, έγιναν γνωστές στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο νέες ναρκωτικές ουσίες, ήτοι:

α. Ο κάκτος peyote, από τον οποίο αργότερα παράχθηκε η μεσκαλίνη και τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι αζτέκοι στις μαγικές και θρησκευτικές τελετές.

β. Ο θάμνος κόκα το ερυθρόξυλο, από το οποίο αργότερα παράχθηκε η κοκαΐνη.

γ. Το μανιτάρι psilocybe, από το οποίο αργότερα παράχθηκε η ψυλοκυβίνη.

δ. Ο καπνός.

Το έτος 1540 ανακαλύφθηκε ο αιθέρας και χρησιμοποιήθηκε πρώτα στο Λονδίνο γιά ολική νάρκωση το έτος 1846.

Το έτος 1803 ανακαλύφθηκε η μορφίνη, η οποία από τα μέσα τού 19ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως φάρμακο.

Το έτος 1860 από τα φύλλα τής κόκας παράχθηκε η κοκαΐνη και η χρήση της ως αναισθητικού άρχισε το έτος 1880 από τους Φρόυντ και Φον Άνρεπ.

Το έτος 1880 ανακαλύφθηκαν τα βαρβιτουρικά, από τα πρώτα δε ιδιοσυσκευάσματα τού βαρβιτουρικού οξέος ήταν το φάρμακο βερονάλ, το οποίο από το έτος 1892 χρησιμοποιήθηκε κατά τής αϋπνίας.

Το έτος 1898 από τη μορφίνη παράχθηκε η ηρωίνη.

Το έτος 1900 ανακαλύφθηκε η μεσκαλίνη.

Το έτος 1935 ανακαλύφθηκαν οι αμφεταμίνες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν αρχικά ως φάρμακα κατά τής υπνηλίας.

Το έτος 1943 ανακαλύφθηκε το παραισθησιογόνο LSD-25.

Το έτος 1947 ανακαλύφθηκε στις ΗΠΑ η μεθαδόνη, η οποία χρησινοποιήθηκε αρχικά ως παυσίπονο και από το έτος 1960 γιά αποτοξίωση των ηρωινομανών.

Από τότε και μέχρι σήμερα ανακαλύφθηκαν πολλά φάρμακα, τα οποία χαρακτηρίζονται ως ναρκωτικά ή ψυχότροπα ανάλογα με την επίδρασή τους επί τού νευρικού συστήματος, τής ικανότητάς τους να προκαλούν ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις ή εθισμό και εξάρτηση ή γενικά να έχουν επίδραση επί τής συμπεριφοράς.

Ας εξετάσουμε ένα από αυτά, το όπιο: Η λέξη όπιο παράγεται από το οπός, που σημαίνει χυμός. Στα λατινικά είναι opium, στα τούρκικα afyon (=αφιόνι). Παράγεται από τις σπερματοφόρες κωδιές τού φυτού υπνοφόρος μήκων (παπαρούνα). Στη Διεθνή Σύμβαση τής Βιέννης (1988) η υπνοφόρος μήκων αναφέρεται ως
«παπαρούνα οπίου» (Papaver Sommiferum L).

Η χρήση τού οπίου σα φάρμακο εναντίον τού ψυχικού και σωματικού πόνου ανάγεται στην αρχαιότητα.

Σε ασσυριακό ανάγλυφο εικονίζεται το ιερό φυτό τής παπαρούνας, την οποία οι ασσύριοι και βαβυλώνιοι χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο καταπραϋντικό.

Στην Οδύσσεια αναφέρει ο Όμηρος, ότι η Ελένη τού Μενέλαου, όταν την επισκέφθηκε στη Σπάρτη ο Τηλέμαχος γιά να ρωτήσει γιά τον πατέρα του, τού πρόσφερε κρασί, μέσα στο οποίο έβαλε φάρμακο «νηπενθές τʼ άχολον κακών επίληθον πάντων», δηλαδή, που έδιωχνε τη λύπη και το θυμό και σε έκανε να λησμονείς όλα τα δυσάρεστα. Το φάρμακο αυτό το έφερε η Ελένη από την Αίγυπτο (δ΄ 221).
 
Το όπιο αναφέρεται από τον Θεόφραστο
κατά τον 3ο αιώνα π.Χ.. Ο δε Γαληνός
το χρησιμοποιούσε γιά την ανακούφιση
τού πόνου.

Σε αρχαίο ανάγλυφο, εικονίζεται ο Άδης
με την Περσεφόνη (βλ. εικόνα) να
κρατά στα χέρια του άνθη παπαρούνας,
που ήταν το σύμβολο τού Μορφέα,
τού θεού τού ύπνου.

Κατά τη τέλεση των ελευσινίων
μυστηρίων γινόταν χρήση οίνου, πιθανώς
δε και οπίου, διότι σε μαρμάρινη πλάκα,
που βρέθηκε, παρίσταται η θεά Δήμητρα
κρατώντας στα χέρια της στάχυα και
κωδιές υπνοφόρου μήκωνος.
   


Άδης και Περσεφόνη
με άνθη παπαρούνας

Οι μουσουλμάνοι, οι οποίο γνώριζαν τη χρήση
τού οπίου πριν από πολλούς αιώνες, το ονόμαζαν «Μας Αλλάχ», που σημαίνει δώρο τού θεού.

Η χρήση τού οπίου διαδόθηκε πολύ στην εγγύς Ανατολή κατά τον 7ο αιώνα μ.Χ. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι, που ακολούθησαν την ανάπτυξη τού Ισλάμ, συνέτειναν στη διάδοσή του στις Ινδίες και την Κίνα. Επειδή οι παραγόμενες ποσότητες δέν επαρκούσαν να καλύψουν τη ζήτηση γινόταν εισαγωγή από την Βεγγάλη.

Από τα μέσα τού 18ου αιώνα την εισαγωγή οπίου στην Κίνα ανέλαβαν οι άγγλοι με την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. Όταν το έτος 1839 ο κινέζος αυτοκράτορας διέταξε να καταστραφούν 20.000 κιβώτια οπίου, που είχαν μόλις ξεφορτωθεί από πλοία τής Εταιρείας, οι άγγλοι απάντησαν με όπλα και άρχισε ο «πόλεμος τού οπίου», που κράτησε τρία χρόνια.

(Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Η ιστορία τής οικονομικής παγκοσμιοποίησης και
Τής παρτίδος μου η σημαία...).

Το 1842 οι κινέζοι αναγκάσθηκαν να υπογράψουν τη συνθήκη τού Νανκίν, που άφηνε ελεύθερο το εμπόριο τού οπίου και παραχωρήθηκε στους άγγλους το Χονγκ-Κονγκ, το οποίο (1997) αποδόθηκε πάλι στην Κίνα.

Το έτος 1882 ο άγγλος Θωμάς ντε Κουίνσι δημοσίευσε βιβλίο, στο οποίο περιέγραψε τις διάφορες καταστάσεις, στις οποίες βρίσκεται εκείνος, που κάνει χρήση οπίου. Ο γάλλος ποιητής Μπωντλαίρ επηρεασμένος από τον Κουίνσι δημοσίευσε βιβλίο με τίτλο: «Τεχνητοί Παράδεισοι».

Το όπιο προκαλεί αναλγησία. Είναι υπνωτικό, το οποίο προκαλεί κατάσταση ευδαιμονίας και είναι αντιδιαρροϊκό. Περιέχει πολλά και σημαντικά αλκαλοειδή. Τα κυριότερα δε από αυτά είναι η μορφίνη, κωδεΐνη, θηβαΐνη και παπαβερίνη. Καπνίζεται με ειδικές πίπες, τρώγεται ανάμικτο με άλλες τοξικές ουσίες (οπιοφαγία) ή πίνεται ανάμικτο με διάφορα ποτά.



Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Η παπαρούνα καλλιεργείται σήμερα στην
Τουρκία, την Αίγυπτο, τη Συρία, το
Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ινδίες, Κίνα και
σε ορισμένες χώρες τής νότιας Αμερικής.

Το παραγόμενο όπιο βάσει διεθνών
συμβάσεων πρέπει να διαχειρίζονται οι
κυβερνήσεις των τόπων παραγωγής και
να διατίθεται υπό έλεγχο στις φαρμακο-
βιομηχανίες, όπου χρησιμοποιείται ως βάση
γιά την παραγωγή πολλών φαρμάκων.

Μέχρι το 1972 επιτρεπόταν στην Ελλάδα η
καλλιέργεια τής υπνοφόρου μήκωνος υπό
εποπτεία και κατόπιν ειδικής άδειας των
αρχών, στις περιοχές Μακεδονίας και
Θράκης.


Με το Ν.Δ. 1216 τού 1972 η καλλιέργειά
της στην Ελλάδα είναι πλέον,
απαγορευμένη.

Στο βιβλίο περιγράφονται τα ναρκωτικά (κοκαΐνη, κρακ, LSD, έκσταση κ.λπ.) και σημειώνονται οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, που συνεπάγεται η κατάχρησή τους. Τέλος, παρατίθεται η ισχύουσα νομοθεσία και απομυθοποιείται όσο είναι δυνατόν το θέμα.



308 σελίδες, αρχείο μορφής pdf, 8,76 ΜΒ.

Κατεβάστε δωρεάν ολόκληρο το βιβλίο
κάνοντας κλικ εδώ.


ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ