ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
ΕΘΝΟΣ

Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη

Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτήθηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μιά εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δέν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μιά κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών τής Eυρωπαϊκής Ένωσης οι αξίες, που αποδίδονται στο έθνος, συνεχίζουν να διδάσκονται σαν να παραμένουν αναλλοίωτες μέσα στο χρόνο.

 
 
Οι παρελάσεις ανήκουν
στους εθνοποιητικούς μηχανισμούς
των εθνών-κρατών,
όπως επίσης και οι επέτειοι,
οι λόγοι, η σημαία, ο εθνικός ύμνος κ.ά..

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Οι τής ημετέρας τουρκοβυζαντινής
(παρα)παιδείας μετέχοντες
.

  

Πρωτεύον ζητούμενο τής εποχής μας είναι, άρα, να μάθουν οι νέες γενιές στο σχολείο ιστορία, δηλαδή να κατανοήσουν, ότι οι έννοιες, οι ιδέες, οι αξίες έχουν ιστορία, πράγμα που σημαίνει, ότι το περιεχόμενό τους αλλάζει με το πέρασμα τού χρόνου και ανάλογα με τις διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες.

Mολονότι είναι γνωστό και αυτονόητο, ότι στην κοινωνία και στην ιστορία όλα αλλάζουν ασταμάτητα, παγιδεύει η ιδεολογία τού παρελθόντος κι έτσι χάνεται η αλλαγή και η εξέλιξη των νοημάτων.

 
Ορίζοντας τα έθνη ως φαντασιακές
πολιτικές κοινότητες
,
ο Benedict Anderson εξερευνά
τόσο τις πολιτισμικές
όσο και τις πολιτικές συνθήκες
συγκρότησής τους.

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»
την βιβλιοπαρουσίαση τής έκδοσης
τού βιβλίου
Φαντασιακές κοινότητες
στη χώρα μας (έκδ. «Νεφέλη»).
 
 

Oι έννοιες τής πατρίδας και τού έθνους, μολονότι αρχαιότατες, έχουν πολλές φορές αλλάξει νοηματικό περιεχόμενο μέσα στην ιστορία.

H μεγάλη τομή στην ευρωπαϊκή ιστορία, η οποία συντελείται με το διαφωτισμό και τη γαλλική επανάσταση, μεταμορφώνει τελείως το νοηματικό περιεχόμενο των εννοιών τής πατρίδας και τού έθνους.

Mέχρι τότε, το «έθνος» στην Eυρώπη αποτελούσαν μόνο οι ευγενείς, ενώ στην οθωμανική αυτοκρατορία, που είναι πολυεθνική, η έννοια τού έθνους είναι ασαφής, οι υπήκοοι ανήκουν σε επιμέρους ομάδες, ανάλογα με τη διοικητική οργάνωση, το σύστημα φορολογίας και τη θρησκεία.

 


Το τούρκικο εθνικό φαντασιακό.

Ο Κεμάλ Ατατούρκ έδωσε σε μιά
από τις κρατικές τράπεζες το όνομα
Eti Banka (Χεττιτική Τράπεζα)
και σε κάποια άλλη το όνομα
Σουμερική Τράπεζα.
Αυτές οι τράπεζες ευημερούν
σήμερα και δέν υπάρχει κανένας
λόγος να αμφιβάλλουμε, ότι πολλοί
τούρκοι υπήκοοι στις μέρες μας,
θεώρούν, ότι είναι λευκοί άριοι,
απόγονοι των χετταίων
και των σουμερίων.
 

Mε τον διαφωτισμό, ο καινούριος τρόπος διακυβέρνησης, που θα προκύψει από τη μεγάλη αλλαγή τής επανάστασης, η αρχή τής εκλογής των αντιπροσώπων των πολιτών, θα αποδώσει στην πατρίδα τη σημασία τού εθνικού κράτους και στο έθνος τη σημασία τού συνόλου, το οποίο κατοικεί εντός των συνόρων του.

Πατριωτισμός είναι η αγάπη, που αισθάνονται για το έθνος-κράτος όσοι ανήκουν σε αυτό, δεμένοι ανάμεσά τους με τις δύο μεγάλες αξίες: τής ισότητας, που τους κάνει όλους πολίτες, και τής ελευθερίας από την κληρονομική «ελέω θεού» εξουσία.

 
 










Το αγγλικό
εθνικό φαντασιακό.

 

«Το εκπαιδευτικό σύστημα σε διδάσκει
να ξεκινάς να γράφεις αφ΄ότου ολοκληρώσεις τις σκέψεις σου,
που σημαίνει, ότι θα πρέπει να ξέρεις
το συμπέρασμά σου πριν ξεκινήσεις να γράφεις»
Shlomo Sand

H δημιουργία των εθνών-κρατών
Oι φλογερές αξίες τής ισότητας και τής ελευθερίας, που θα γεννήσει η γαλλική επανάσταση, κάνουν με ταχύτητα το γύρο τού κόσμου, τρομάζουν τις πανίσχυρες δεσποτικές εξουσίες και τις Εκκλησίες και εκπέμπουν επαναστατικά μηνύματα παντού. Θα επηρεάσουν καθοριστικά διάφορες εθνικές ομάδες, εδώ κι εκεί, οι οποίες θα διαμορφώσουν το όραμα τής ανεξαρτησίας τους και θα εξεγερθούν ενάντια στη δεσποτική ηγεσία των δύο μεγάλων αυτοκρατοριών, τής οθωμανικής και τής αυστρο-ουγγρικής.

Από τους ευρωπαϊκούς αγώνες τού 19ου αιώνα, τον οποίο οι ιστορικοί ονομάζουν «αιώνα των εθνών», θα προέλθουν πολλά από τα σύγχρονα ανεξάρτητα έθνη-κράτη, με πρώτο στην Eυρώπη το ελληνικό.

 

 
Το ελληνικό εθνικό φαντασιακό.

Καθοριστικό για τη διαμόρφωση
των εθνικών φαντασιακών
των εθνών-κρατών
είναι το στοιχείο
τής «ιστορικής συνέχειας»
.

Το ελληνικό έθνος κατάγεται
από τους αρχαίους έλληνες,
το αλβανικό από τους ιλλυριούς,
το ρουμάνικο από τους δάκες,
το γερμανικό από κάποιους άριους
κ.λπ. κ.λπ..
 

O διαφωτισμός έχει αναδείξει τους αρχαίους έλληνες και τους ρωμαίους ως τα σύμβολα τού πατριωτισμού, με την καινούρια του επαναστατική σημασία. Aυτή η αναγωγή στο παρελθόν των αρχαίων ευρωπαϊκών πολιτισμών αποδίδει στις νέες ιδέες παγκοσμιότητα και παράλληλα δίνει στην ευρωπαϊκή ιστορία τη διάσταση παγκόσμιας ιστορίας.

 
 


Μελοποιημένες
(με βαλκανοτουρκοανατολίτικο σκοπό)
ανοησίες
τού φαντασιακού
τής Ρωμιοσύνης.

 

H διαδικασία διαμόρφωσης κάθε ενιαίου έθνους-κράτους την εποχή των εθνικισμών τού 19ου αιώνα θα στηριχθεί ιδεολογικά και ηθικά σε μιά παρομοίωση. «Allons, enfants de la patrie», «Eμπρός, τέκνα τής πατρίδας»,
αρχίζει η περίφημη Mασσαλιώτιδα.

H πατρίδα περιγράφεται με υψηλή έξαρση από τους διανοούμενους τής εποχής σαν «μητέρα» αλυσοδεμένη, που τα «παιδιά» της μάχονται να ελευθερώσουν. H παρομοίωση τής σκλαβωμένης μητέρας έχει μεγάλη δύναμη, και άρα λειτουργικότητα, γιά το μείζονα κοινωνικό της στόχο, τον αγώνα για το ανεξάρτητο έθνος-κράτος.

Παράλληλα, η πολιτική διάσταση τής ελευθερίας έχει μέγιστη σημασία για την εθνική επαναστατική ρητορεία. H «φιλτάτη πατρίς» (του Kάλβου) και «ηρώων μητέρα» είναι σκλαβωμένη στους «τυράννους». Tαυτίζεται, άρα, η έννοια τής πατρίδας με την κοινωνική ελευθερία, πατριωτισμός είναι το πάθος για την ελεύθερη πατρίδα, το οποίο συνοδεύει το μίσος γιά την τυραννία και το δεσποτισμό. O πατριωτισμός είναι όραμα δημοκρατίας.

 

 
Το αλβανικό εθνικό φαντασιακό.
Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Θεμελιώδεις μύθοι τού αλβανικού εθνικισμού).

 

Oι έννοιες και οι αξίες έχουν ιστορία. O μεγάλος και πρωτεύων κοινωνικός στόχος τού 18ου και τού 19ου αιώνα, η δημιουργία των ανεξάρτητων εθνών-κρατών, υπηρετείται αποτελεσματικά από τις ιδέες τού δίκαιου μίσους και τού ηρωικού πάθους, τής ηθικής βίας και τής ιερότητας τής θυσίας. Aυτές οι ιδέες είναι αξίες μέγιστες και απόλυτες, καθώς είναι απαραίτητες, γιά να κινητοποιήσουν τους πληθυσμούς των αυτοκρατοριών και να τους οδηγήσουν στην εξέγερση.

Tο διπλά επαναστατικό όραμα τού πατριωτισμού με τη σημασία τής εθνικής και κοινωνικής ελευθερίας διαμορφώνει τα επαναστατικά κηρύγματα, τα οποία με φλεγόμενη ρητορεία διαδίδουν το ιερό δικαίωμα στην εξέγερση, το δίκαιο μίσος κατά των τυράννων, το ιερό καθήκον τής φυσικής εξόντωσης των τυράννων, την υποχρέωση τής θυσίας.

Tο πάθος για την ελευθερία θεμελιώνει τη νομιμότητα και την ηθική τής βίας. H αξία τής ελευθερίας και το ύψιστο καθήκον τής δημιουργίας τού ανεξάρτητου έθνους-κράτους απαιτούν κάθε θυσία. Έτσι, η ανθρώπινη ζωή αναδεικνύεται σαν τελείως μηδαμινή. O ηρωισμός είναι πρωτεύουσα αρετή, η θυσία μέγιστο καθήκον, η ανεξαρτησία αξία υπέρτατη («Kαλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή», αρχίζει ο Θούριος τού Pήγα). Η ανθρώπινη ζωή είναι μονάχα σπόρος, ταπεινός σπόρος στη ρίζα τής ελευθερίας, γιά να την κάνει να βλαστήσει.

 
Οι σλαβο-αρβανιτό-βλαχοι κ.λπ. σημερινοί κάτοικοι τού ελλαδικού χώρου, αφού εμπέδωσαν την εδώ και διακόσια χρόνια φαντασίωσή τους περί τής δήθεν ευγενούς καταγωγής τους κι αυτοπροσδιορίστηκαν ως έλληνες, με στενή οικοπεδίστικη αντίληψη των εννοιών Ελλάδα και έλληνας, επιχειρούν «με νύχια και με δόντια» να περιχαρακώσουν τη φαντασίωσή τους αυτή.

Έτσι, αντιδρούν στην επιχείρηση τού σκοπιανού εθνικισμού, να εμποτίσει στούς κατοίκους τού χώρου τής βόρειας Μακεδονίας τη μακεδονική εθνική συνείδηση, να μεταμορφώσει δηλαδή τους σλαβο-αρβανιτο-βλάχικης κ.λπ. καταγωγής σημερινούς σκοπιανούς, σε «απόγονους» αρχαίων μακεδόνων.

Δέν έχουν αντιληφθεί, παραβλέπουν ή ξεχνούν ενδεχομένως, ότι εδώ και δυό αιώνες, το ίδιο ακριβώς κάνει κι ο ρωμέικος εθνικισμός, ο οποίος έχει εμποτίσει στους κατοίκους τού ελλαδικού χώρου την ελληνική εθνική συνείδηση, μεταμόρφωσε δηλαδή, τους σλαβο-αρβανιτο-βλάχικης κ.λπ. καταγωγής σημερινούς ρωμιούς, σε «απόγονους» αρχαίων ελλήνων.

Με αυτό τον τρόπο, φτάσαμε στη σημερινή σχιζοφρενή κατάσταση τού θέματος τής ονομασίας τής Π.Γ.Δ.Μ., που θυμίζει τη γνωστή παροιμία με τους δυό γαϊδάρους, που μάλωναν, όπου ο ξένος αχυρώνας στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι το αρχαιοελληνικό κλέος.

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»: «Απόγονοι» και «απόγονοι».

 

H κατασκευή τής εθνικής ομοιογένειας
H νέα στην ιστορία πολιτική οντότητα, το έθνος-κράτος, θα ακολουθήσει μια πορεία ομοιογενοποίησης η οποία σχετίζεται πρώτα με την οργάνωση και την ενοποίησή του και στη συνέχεια με την εθνική του επεκτατική πολιτική.

Oι ιστορικές μελέτες για τη γαλλική επανάσταση έχουν δείξει, ότι ήταν η πρώτη, που διαμόρφωσε το ενιαίο εθνικό κράτος. Tο θεμελίωσε με την ενοποίηση των επαρχιών, την υπαγωγή όλων στην κεντρική νομοθεσία,
την ενοποίηση τής αγοράς και την ομοιογενοποίηση των πληθυσμών στο εσωτερικό των συνόρων τού κράτους με τρόπους άλλοτε ήπιους και άλλοτε βίαιους.


Η δεισιδαιμονία, ο αναλφαβητισμός και τα βάρβαρα ήθη την εποχή τής δημιουργίας των εθνών-κρατών δέν αποτελούσαν χαρακτηριστικό αποκλειστικά τής Ρωμιοσύνης. Οι «χωρικοί, που έγιναν γάλλοι» (Eugen Weber, Peasants into frenchmen), κατά το δεύτερο μισό τού 19ου και τις πρώτες δεκαετίες τού 20ού αιώνα, διατηρούσαν ακόμα, βάρβαρες συνήθειες, ήθη και αντιλήψεις.


Ένα από τα μεγάλα όπλα τής ενοποίησης ήταν η γλώσσα. Tο νέο έθνος-κράτος θα ομοιογενοποιηθεί γλωσσικά και οι πιό πολλές από τις περίπου τριάντα διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους, που μιλούσαν οι πληθυσμοί μέσα στα σύνορα τού γαλλικού κράτους, αφού καταγγελθούν ως «αντεπαναστατικές ντοπιολαλιές», θα απαγορευθούν και σταδιακά θα χαθούν. Έτσι, το δημοκρατικό και πρωτοποριακό έθνος-κράτος θα αποκτήσει μία εθνική γλώσσα, τη γαλλική.

Παρόμοια πορεία θα ακολουθήσουν όλα τα έθνη-κράτη, που θα δημιουργηθούν. Σε καθένα θα γίνει ενοποίηση των επαρχιών, υπαγωγή όλων στην κεντρική νομοθεσία, ενοποίηση τής αγοράς και ομοιογενοποίηση με τρόπους άλλοτε ήπιους και άλλοτε βίαιους, των πληθυσμών μέσα στα σύνορα τού κράτους, με συνακόλουθη την επιβολή μιάς ενιαίας εθνικής γλώσσας.

 
Την εποχή τής ενοποίησης των ιταλικών χωρών, υπήρχαν μεταξύ τους τεράστιες διαφορές, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές. Βασικό ενοποιητικό στοιχείο στην περίπτωση τής Ιταλίας αποτέλεσε μιά όπερα, ο «Nabucco» τού Βέρντι. Η χορωδία των καταπιεσμένων ισραηλινών, που εξυμνούν την πατρίδα τους, άγγιξε τους ιταλούς. Το γνωστότερο κομμάτι τού Nabucco, το χορωδιακό «Va pensiero» (=πέτα σκέψη), έγινε η αγωνιστική κραυγή των ιταλών, ένας ύμνος στην ελευθερία από τον αυστριακό ζυγό.

Οι ιταλοί είχαν δυσκολευτεί να νοιώσουν μέλη ενός έθνους.
Ο Βέρντι το κατάφερε αυτό με μιά μελωδία.
  

Κάθε έθνος-κράτος θα παλέψει για μακρό διάστημα διεκδικώντας εδάφη, που άλλα ανήκουν στις αυτοκρατορίες και άλλα σε γειτονικά έθνη-κράτη. Όλα τα έθνη-κράτη διαμορφώνουν, δικαιώνουν με αναφορά στην ιστορία και υπηρετούν «Mεγάλες», όπως η εποχή τις ονόμασε, «Iδέες», δηλαδή εθνικά οράματα επεκτατικά.

Κατά τη διάρκεια ολόκληρου τού 19ου ευρωπαϊκού «αιώνα των εθνών» και μέρους τού 20ού, παντού ηχούν οι σάλπιγγες τού πολέμου, οι οποίες κηρύττουν τα ιερά δίκαια κάθε έθνους για να ελευθερώσει, δηλαδή να
εντάξει μέσα στα σύνορα τού νέου κράτους, τους πληθυσμούς, που οι Mεγάλες Iδέες ονομάζουν «αδελφούς» σκλαβωμένους σε εδάφη «αλύτρωτα».


H παρομοίωση των τέκνων τής μητέρας πατρίδας, άρα εξ αίματος παιδιών της, παράγει το παραπληρωματικό νόημα τού έθνους σαν φυσικής ομάδας συγγενών και ομοίων, ενώ το επαναστατικό πάθος, που συνοδεύει την
παρομοίωση και η ιερότητα τού στόχου τής απελευθέρωσης τής αλυσοδεμένης μητέρας, αποδίδουν μεγάλο ιδεολογικό βάρος και ηθική διάσταση στη μυθική απεικόνιση τής εθνικής ομάδας σαν βιολογικής οικογένειας.

H παρομοίωση έχει μεγάλη δύναμη, καθώς νομιμοποιεί τις εθνικές διεκδικήσεις «αλύτρωτων» εδαφών, τις δικαιώνει ηθικά, κάνει τους κατακτητικούς πολέμους αντιληπτούς σαν αμυντικούς, εξαγιάζει τις επεκτατικές εθνικές πολιτικές ταυτίζοντάς τες με το ηθικό εκτόπισμα τού ιερού δικαιώματος, που περιείχε η επαναστατική ρητορεία υπέρ τής ανεξαρτησίας.


 
 




Ο πορτογάλος προπονητής

τής ομάδας ποδοσφαίρου
τής Ελλάδας
στην υπηρεσία
τού εθνικού φαντασιακού
τής Ρωμιοσύνης.
  

Παράλληλα, τα εθνικά σύνορα όλων των κρατών είναι ρευστά, αμφισβητούμενα και συνεχώς απειλούμενα. Kαθώς οι αυτοκρατορίες ήταν πολυεθνικές, οι πληθυσμοί είναι ανάμικτοι, τόσο στο εσωτερικό των εθνών-
κρατών όσο και στα «αλύτρωτα» εδάφη. Έτσι, κάθε έθνος-κράτος προβάλλει το ιερό δικαίωμα να ελευθερώσει τους σκλαβωμένους εθνικούς του «αδελφούς», ενώ παράλληλα τα σύνορά του απειλούνται από το ιερό δικαίωμα, που προβάλλουν τα γειτονικά έθνη-κράτη να ελευθερώσουν τους δικούς τους σκλαβωμένους «αδελφούς».


Συνέπεια των εθνικών επεκτατισμών στα νεότερα κράτη, ιδίως των Bαλκανίων, είναι η μεγάλη απειλή στην ακεραιότητα των συνόρων κάθε έθνους-κράτους, την οποία αποτελούν οι πληθυσμοί με διαφορετικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά. H ύπαρξη τέτοιων πληθυσμών συντηρεί τις επεκτατικές βλέψεις των γειτόνων εθνών-κρατών και νομιμοποιεί την επεκτατική εθνική τους πολιτική.

 
Χαρτογραφώντας αυθαίρετα τα σύνορα τού Ιράκ, ένας οκνηρός βρετανός αξιωματούχος σχεδίασε μιά απόλυτα ευθεία γραμμή. Εκείνοι, που μέσα σε μιά νύκτα έγιναν ιρακινοί, έμαθαν σύντομα από τους εντεταλμένους ιστορικούς, ότι ήταν απόγονοι τόσο των αρχαίων βαβυλωνίων
όσο και των αράβων, απόγονοι των ηρωικών μαχητών τού Σαλαντίν.

Πολλοί αιγύπτιοι υπήκοοι δέν είχαν καμμιά αμφιβολία, ότι το πρώτο εθνικό κράτος τους υπήρξε το αρχαίο ειδωλολατρικό φαραωνικό βασίλειο, γεγονός, που δέν τους εμπόδισε να είναι θεοσεβούμενοι μουσουλμάνοι.

Ινδοί, αλγερινοί, ινδονήσιοι, βιετναμέζοι και ιρανοί εξακολουθούν να πιστεύουν, ότι τα έθνη τους υπήρχαν ανέκαθεν, και απο νεαρή ηλικια οι μαθητές τους απομνημονεύουν μεγάλες ιστορικές αφηγήσεις.

 

Έτσι, η εθνική πολιτισμική ομοιογένεια, από παρομοίωση με στόχο να οδηγήσει στην εξέγερση για την ανεξαρτησία και να δικαιώσει τους εθνικούς στόχους τής επέκτασης των κρατικών συνόρων, θα μετατραπεί σε κοινωνική
πολιτική. H κατασκευή τής ομοιογένειας θα γίνει πολιτική προτεραιότητα, με διαδικασίες άλλοτε ήπιες και άλλοτε βίαιες, και θα έχει παντού πλατειά συναίνεση, γιατί τη νομιμοποιεί η επεκτατική πολιτική των γειτόνων.

Kαθώς, επιπλέον, μετά τον Αʼ παγκόσμιο πόλεμο αναγνωρίζεται διεθνώς το πρόβλημα των μειονοτήτων, ένας τρόπος αντιμετώπισής του στα Bαλκάνια έγιναν οι ανταλλαγές πληθυσμών ανάμεσα στα έθνη-κράτη.

«Έθνος είναι μια ομάδα ανθρώπων, που τους ενώνει
μια κοινή εσφαλμένη αντίληψη σχετικά με τη γενεολογία τους
και μια κοινή απέχθεια για τους γείτονές τους»
Karl Deutsch,
«Εθνικότητα και οι εναλλακτικές της», 1969

Oι μύθοι των «εκλεκτών» εθνών
Aπό τη γαλλική επανάσταση και μέχρι τον 20ό αιώνα, ο πατριωτισμός έχει παντού στην Eυρώπη τη μορφή τού «δίκαιου» επεκτατισμού. O έλεγχος εδαφών και πληθυσμών με τη βία των όπλων είναι από όλους αντιληπτός
σαν πολιτική νόμιμη και σχεδόν φυσική. Tα δίκαια κάθε έθνους, σε αντίθεση με τα ταπεινά κίνητρα των γειτόνων εθνών, συντηρούν και διαδίδουν τους εθνικούς μύθους γιά τις ιδιαίτερες ιδιότητες και αρετές κάθε εθνικής
ομάδας σε σχέση με όλους τους «άλλους».


Έτσι, όσο πιο ισχυρό στρατιωτικά είναι το έθνος-κράτος, τόσο πιο μεγαλόσχημα και αλαζονικά εμφανίζονται τα επεκτατικά του οράματα. Tην επαγγελία τής γαλλικής επανάστασης γιά το δικαίωμα όλων των εθνών στην ελευθερία ήδη έχει χρησιμοποιήσει ο Nαπολέων, γιά να δικαιώσει την αυτοκρατορική (με τη σύγχρονη σημασία ιμπεριαλιστική) επεκτατική του πολιτική και για να αποπειραθεί τη στρατιωτική κατάκτηση ολόκληρης τής Eυρώπης.

 
Πρώτοι κατασκευαστές τού εθνικού μύθου των «εκλεκτών τής Γής» είναι οι άγγλοι
 και οι γάλλοι.

Θα τους ακολουθήσουν οι κυρίαρχες εθνικές ομάδες, που διοικούσαν κράτη ισχυρά και εκτεταμένα, οι ρώσοι και οι γερμανοί, διαμορφώνοντας επεκτατικές Mεγάλες Iδέες κατάκτησης
ολόκληρης τής Eυρώπης.


Oι άγγλοι θεωρούν το στίχο τού ποιητή Milton, που τους ονομάζει τον «εκλεκτό λαό τού θεού», επαρκή δικαίωση τής πολιτικής επέκτασης και τού ελέγχου εδαφών και πληθυσμών.

Tο ίδιο και οι γάλλοι, που θεωρούν εξίσου επαρκή δικαίωση των κατακτητικών πολέμων την αλαζονική αντίληψη τής γαλλικής επανάστασης, η οποία τους ονομάζει «πρωτοπορία των εθνών».
 

Kαθώς ο πατριωτισμός έχει παντού τη μορφή τού εθνικού παραμυθιού των «εκλεκτών» τής Γης, με υλικό την ιδιαίτερη ποιότητα αρετών, που αποδίδει κάθε εθνική ομάδα στον εαυτό της και όπλο το «ιερό» δικαίωμα στον έλεγχο εδαφών και πληθυσμών, διαμορφώνεται και διαδίδεται σαν αυτονόητη η ιδέα τής «φυσικής» ανισότητας των λαών. O ιδεολογικός μύθος τής φυσικής ανισότητας θα βάλει τα θεμέλια τής νομιμοποίησης και τής ηθικής δικαίωσης ενός άλλου επεκτατισμού εκτός Eυρώπης, με τεράστιες συνέπειες σε ολόκληρη τη Γη, τής αποικιοκρατίας.

Iστορική συνέπεια είναι, ότι μέχρι το 1940 τον κόσμο κυβέρνησαν μεγάλες ευρωπαϊκές «αυτοκρατορίες», οι οποίες διοικούσαν με τα όπλα εδάφη και πληθυσμούς σε όλο τον πλανήτη.

 
Η εβραϊκή εθνική μυθολογία καθόρισε, ότι οι εβραίοι -διωγμένοι, εξορισμένοι ή φυγάδες πρόσφυγες- οδηγήθηκαν σε μια μακρά και θλιθερή εξορία, που τους έκανε να περιφέρονται σε στεριές και θάλασσες στα πέρατα τής Γης, ωσότου η έλευση τού σιωνισμού τους ώθησε να γυρίσουν και να επιστρέψουν μαζικά στην ορφανεμένη πατρίδα τους.

Αυτή η πατρίδα δέν ανήκε ποτέ στους άραβες κατακτητές, εξ ου και η αξίωση ενός λαού χωρίς γη σε μιά γη χωρίς λαό. Αυτή η εθνική δήλωση, που απλοποιήθηκε σʼ ένα χρήσιμο και δημοφιλές σλόγκαν για το σιωνιστικό κίνημα, ήταν εξ ολοκλήρου προϊόν μιάς φαντασιακής ιστορίας, που καλλιεργήθηκε γύρω από την ιδέα τής εξορίας.

Μέσα από μύθους και ιστορικές ανακρίβειες οι σιωνιστές προσπάθησαν να επιβάλλουν μια εδαφική επεκτατική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Η πρώτη ανακρίβεια είναι η «εξορία» τού εβραϊκού λαού, μύθος, που ξεκίνησε από τους χριστιανούς, που υποστήριξαν, ότι τους εβραίους τους καταράστηκε ο Γιαχβέ να τριγυρνούν ανά τον κόσμο ως πλανόδιοι και απάτριδες, γιατί σταύρωσαν τον Χριστό. Τον μύθο αυτό άρχισαν να τον πιστεύουν κι όσοι είχαν προσηλυτιστεί στον εβραϊσμό τους αιώνες τής επέκτασής του.

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»: Πώς επινοήθηκαν οι εβραίοι.

 

Όταν μετά το τέλος τού Βʼ παγκόσμιου πολέμου γκρεμίστηκαν οι αποικιακές αυτοκρατορίες, άφησαν πίσω τους 170 ανεξάρτητα εθνικά κράτη, με τεράστια προβλήματα από τη μακρόχρονη οικονομική λεηλασία τους από τις αποικιακές μητροπόλεις και επιπλέον με βαθιές «ουλές» στις ταυτότητες διάφορων εθνών στον κόσμο από τα σοβαρά τραύματα, που προκάλεσε σε αυτές η διαφωτιστικής προέλευσης ταξινόμηση, που απέδιδε «ανωτερότητα» στις κυρίαρχες ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες και «παγκοσμιότητα» στις αξίες τού ευρωπαϊκού πολιτισμού, δηλαδή ο ρατσισμός.


Σημείωση:
Η Άννα Φραγκουδάκη είναι καθηγήτρια Κοινωνιολογίας
στο Τµήµα εκπαίδευσης και αγωγής στην προσχολική ηλικία
τού πανεπιστηµίου Αθηνών.

Το παραπάνω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα
από το άρθρο τής κ. Φραγουδάκη:
«Η εθνική ταυτότητα, το έθνος κι ο πατριωτισμός»
από τη σειρά: «Κλειδιά και αντικλείδια»,
ΥΠΕΠΘ, πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ο τίτλος, οι εικόνες και οι υπότιτλοι (μπλε γράμματα)
έγιναν με μέριμνα τής «Ελεύθερης Έρευνας».


Διαβάστε ακόμα
στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
«Τί είνʼ η πατρίδα μας;»
Ο μύθος τής διατήρησης των «εθνικών» χαρακτηριστικών τού ελληνικού έθνους
Λάσπη, πλαστογραφίες, εθνικιστικός παροξυσμός
Η επινόηση τής παράδοσης
Τα έθνη επινοούνται και κατασκευάζονται
Έθνος: Μιά νομικώς απροσδιόριστη έννοια
Με το ζόρι έλληνες!
Η πραγματική καταγωγή μας

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


3 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 41661

    17 Μαρ 2017

    30015..γιατί όσες-οσοι γράφουν τέτοια ενδιαφέρονται μόνο για την ατομικότητα του μο@ιου τους και για άλλα δέκα ισλάμια μαζί με άλλες δέκα λέσβες ο καθένας και η κάθε μια ώστε να χρηματοδοτούν οι υπόλοιποι τις πολυσυντροφικές παρτουζοοικογένειες τους και τις αλλαγές φύλου. Τόσο απλό.

  • Ανώνυμος 30015

    5 Νοε 2014

    Μπορείτε να αναρωτηθείτε γιατί υπάρχουν τόσα πολλά έθνη σε αυτόν τον πλανήτη; Αναρωτηθήκατε ποτέ τι θα γινόταν αν υπήρχε μόνο ένα έθνος σε ολόκληρο τον κόσμο; Δώσατε απάντηση στον εαυτό σας; Ή απλώς σας "ενοχλεί" η ιδέα του έθνους;

  • Ανώνυμος 29320

    30 Ιουν 2014

    http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes--politismos&id=437830
    Τρέλα και μεταξωτή κορδέλα.
    ;)

    I.Bielidopoulos