Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ
ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ

Ο χριστιανικός
μηδενισμός της σάρκας
στη ζωή και το έργο
του μαρκήσιου ντε Σαντ


Ο Σαντ γοήτευσε το σύνολο σχεδόν της διανόησης του δεύτερου μισού τού 20ού αιώνα: τον Μπρετόν και τον Σαρ, την Μποβουάρ και τον Μπατάιγ, τον Κλοσόφσκι και τον Μπλανσό, τον Φουκό και τον Ντελέζ, τον Λακάν, καθώς και τον Σολέρ. Σήμερα, μπορούμε να σταματήσουμε να τρέφουμε το μύθο, να διαβάσουμε επί τέλους πραγματικά.

Η σκέψη του Σαντ ως ρηξικέλευθη φιλοσοφία του φεουδαρχικού ηδονισμοὑ, βασική αρχή του οποίου αποτελεί η άρνηση του άλλου και η ικανοποίηση, που προκαλείται από το έγκλημα, μάλλον συντηρεί το χριστιανικό μηδενισμό της σάρκας, παρά τον απορρίπτει.

Οι οπαδοί του Σαντ, απορροφημένοι από τη θρησκεία τους, βυθισμένοι στη λατρεία του κειμένου, αγνοώντας την ιστορία και τα βιογραφικά στοιχεία, παρουσιάζουν τον σεξουαλικό εγκληματία Σαντ ως ένα θεωρητικό αναλυτή της ανθρώπινης ψυχής. Σύμφωνα με τον θρύλο τους, ο Μαρκήσιος, αυτός ο αλαζονικά και σταθερά προσκολλημένος στο γαλάζιο αίμα του, εμφανίζεται σαν επαναστάτης. Ο ακόλαστος φαλλοκράτης παρουσιάζεται μεταμφιεσμένος σε απελευθερωτή του έρωτα. Ο αποδεδειγμένος δήμιος, κάτι, που επιβεβαιώνεται από οποιαδήποτε βιογραφία του, γίνεται θύμα του συστήματος.

Η επιρροή του Παύλου στον μαρκήσιο

Βαθύ μίσος για τις γυναίκες, απόλαυση του πόνου, που προκαλεί κανείς στους άλλους, αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό, επιθυμία για εξευτελισμούς, έκσταση του μαρτυρίου, υποτίμηση του σώματος, τιμωρία της σάρκας, αρέσκεια για τη σκηνογραφία και τη θεατρικοποίηση της κακοποίησης, ηδονές, που συνδέονται με βασανιστήρια, θεώρηση της λίμπιντο ως κατάρας: ο κατά Παύλο χριστιανισμός, το ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο, το πρότυπο της μίμησης του σώματος του εσταυρωμένου δεν απέχουν πολύ... Ο Σαντ χαίρεται και δίνει χαρά με τον ίδιο τρόπο, που αναγαλλιάζουν στο Χρυσό θρύλο (σ.σ. του Ζακ ντε Βοραζίν) η Σαβίνα, ο Πάμφιλος, η Περπέτουα, ο Λαυρέντιος, ο Ανδρέας, η Αγνή, η Αγκάθα, ο Σεκούνδος, η Ιουλίττα, ο Πέτρος, ο Αδριανός, η Ναταλία, η Χριστίνα, η Αικατερίνη και άλλοι.

Στα μάτια των περισσότερων οπαδών του της στρουκτουραλιστικής περιόδου ο Σαντ λειτουργεί σαν «κειμενογράφος», «συγγραφέας», «σεναριογράφος», «λογοθέτης», «δημιουργός»,


Μηδενισμός της σάρκας:

Ο Άγιος Δομίνικος
αυτομαστιγώνεται.
(Juan del Castillο, περ. 1635).
«αφηγητής», «μυθιστοριογράφος», ο οποίος παράγει λόγο, επινοεί γλώσσα, επεξεργάζεται γλωσσικά πεδία, αρκούμενος στην παραγωγή «συγγραφικών εγκλημάτων, των οποίων η σκληρότητα είναι συντακτική και ρητορική». Παραβλέποντας τη βιογραφία, αποσιωπώντας το βίο του ανθρώπου, απορρίπτοντας την προσωπική, αλλά και τη γενική ιστορία, μπορεί να ξεκινήσει η λατρεία του κειμένου σαν τη λατρεία της όστιας.



Μαρτυρολογική αγαλίαση:
Το μαρτύριο .
του Αγίου Λαυρεντίου.
(Ρeter Ρaul Rubens, περ. 1615).

Αν όμως βαδίσουμε αντίστροφα, διαβάζοντας το έργο σε σχέση με τη ζωή, αν διασταυρώσουμε τις βιογραφικές πληροφορίες με τις ιστορικές συνθήκες παραγωγής του λόγου, τη μελέτη της αλληλογραφίας, αν ξεφύγουμε από τη μικροσκοπική ανάγνωση του κειμένου προς όφελος της ευρυμάθειας, που προσφέρει μια υπαρξιακή ανάγνωση, τότε τι ανακαλύπτουμε;

Ότι ο Σαντ διατυπώνει μια δεύτερη θεολογία του χριστιανικού μηδενισμού τής σάρκας. Ότι εκφράζει, για τη μετά θάνατον του θεού εποχή, έναν μη αποχριστιανοποιημένο νυχτερινό έρωτα, πανομοιότυπο με εκείνον της πρώτης θεολογίας. Ότι επανενεργοποιεί το χιλιετές μίσος κατά των γυναικών και προτείνει άπειρες παραλλαγές στο θέμα του σώματος των γυναικών ως τόπου, για να
ξαλαφρώνουν οι άνδρες. Ότι μετατρέπει ριζικά το σώμα σε αντικείμενο, ώστε να το αναγάγει σε απλό παιχνίδι της μοιρολατρίας, μιας διαφορετικής πιθανής ονομασίας για τη θεία πρόνοια. Ότι υποβάλλει τη σάρκα στον ντετερμινισμό μιας επιτακτικής λίμπιντο, ένα είδος επιταγής της φύσης παρόμοιας με την επιταγή του θεού.
 
Βιογραφία ενός απατεώνα

Ο Σαντ δεν υπήρξε θύμα της εξουσίας (βασιλικής, επαναστατικής, αυτοκρατορικής), αλλά ένας βασανιστής σε οποιοδήποτε καθεστώς εξουσίας. Αυτό καταδεικνύουν οι τρεις υποθέσεις, οι οποίες, παρά την ασυλία των αριστοκρατών στο μοναρχικό καθεστώς, θα του στοιχίσουν τρεις δίκες: την υπόθεση Τεστάρ (1763), την υπόθεση Κέλερ (1768) και την υπόθεση της Μασσαλίας (1772). Άλλα εγκλήματα δεν έφτασαν ποτέ στα δικαστήρια, χάρη στις γνωριμίες, που είχε ο μαρκήσιος στο χώρο της αστυνομίας και της δικαιοσύνης. Όπως και δεν θα μάθουμε ποτέ σε ποιον ανήκαν τα ανθρώπινα οστά, που βρέθηκαν στον κήπο του - μια κακή φάρσα, σύμφωνα με τον
ίδιο τον μαρκήσιο.

Οι τρεις υποθέσεις δείχνουν, ότι στη ζωή του ο Σαντ υπήρξε σαδιστής και δεν περιορίστηκε στη δημιουργία ενός φανταστικού κόσμου. Δεν παραληρούσε μόνο στο χαρτί, ούτε ήταν απλως ο Κραφτ-Έμπινγκ της σεξουαλικής ψυχής. Διότι, ο θεωρητικός της Φιλοσοφίας στο μπουντουἀρ διέπρεψε ως πρακτικός του σεξουαλικού εγκλήματος: απαγωγές, δηλητηριάσεις, εγκλεισμοί, απειλές κατά της ζωής, βιαιοπραγίες, χτυπήματα και τραυματισμοί, βάρβαρες πράξεις, απάνθρωπες και εξευτελιστικές συμπεριφορές, βιασμοί, βασανιστήρια, αυτοί είναι οι αντίστοιχοι σύγχρονοι χαρακτηρισμοί για τις πράξεις και τη στάση του. Η συγγραφή δεν αποτελεί λοιπόν, όπως πολύ συχνά λέγεται, την εξιδανίκευση, που τον αποτρέπει από το να περάσει στην πράξη (μάλλον η φυλακή τον εμποδίζει να ξανακάνει τα ίδια), αλλά το λογοτεχνικό και φιλοσοφικό κέντημα πάνω σε έναν αυτοβιογραφικό καμβά.

Ο σαδιστής Σαντ σκηνογραφεί, θεατρικοποιεί και θεωρητικοποιεί το σαδισμό: μιλά εκ πείρας, διότι χτύπησε γυναίκες, τις βίασε, τις σοδόμισε, τις έδεσε, τις μαστίγωσε, τις τραυμάτισε με λεπίδα μαχαιριού, έριξε λειωμένο κερί στις πληγές τους, απείλησε τις ζωές τους με πιστόλια και μαχαίρια, τις νάρκωσε με κανθαριδίνη, για να τις αποπλανήσει.

Η δικαστική συνέχεια χάνεται μέσα στους διακανονισμούς: ο μαρκήσιος εξαγοράζει τη σιωπή των θυμάτων του, ενεργοποιεί τις διασυνδέσεις του, για να αποφύγει τη δικαιοσύνη ή για να πετύχει ευνοϊκή μεταχείριση, χρησιμοποιεί τις γνωριμίες του στην αστυνομία, για να αποφύγει τη σύλληψη κ.λπ.. Θύμα ο Σαντ; Ας σοβαρευτούμε...

Ας διευκρινίσουμε, ότι ο άθεος, ο περίφημος συγγραφέας του Διαλόγου ανάμεσα σε έναν ιερωμένο και έναν ετοιμοθάνατο έχει ανάγκη το θεό, γιατί χωρίς αυτόν δεν υπάρχει

Αριστερά
: Η Νέα Ζυστίν
ή Τα βάσανα της αρετής, τόμος Στ΄, 1797.


Δεξιά: Gaudenziο Ferrari,
Το μαρτύριο της Αγίας Αικατερίνης, 1540.

η ικανοποίηση της βεβήλωσής του, η χαρά της βλασφημίας και της ιεροσυλίας: το συγγραφικό έργο είναι γεμάτο σκηνοθεσίες θρησκευτικού περιεχομένου.

Όπως επίσης, βρίσκουμε αυτή την ανάγκη του χριστιανισμού στην υπόθεση Τεστάρ, η οποία, σύμφωνα με τις καταθέσεις, παρουσιάζει τον μαρκήσιο να αυνανίζεται μέσα σε ένα δισκοπότηρο. Να πηγαίνει να κοινωνήσει με ένα κορίτσι, το οποίο βίασε στη συνέχεια. Να χώνει όστια στα γεννητικά της όργανα. Να ξεκολλά τρεις ελεφάντινους εσταυρωμένους από το διάκοσμο του τοίχου με τις άσεμνες γκραβούρες και τις λατρευτικές εικόνες («δυο ξυλόγλυπτους εσταυρωμένους, ένα γολγοθά και μια Παρθένο»), για να τα ποδοπατήσει και στη συνέχεια να τα ποτίσει με το σπέρμα του. Να εξασφαλίζει την ομολογία της πίστης του θύματός του πριν βλασφημήσει το θεό και στη συνέχεια εκστομίσει: «Ο Ιησούς Χριστός ήταν γαμιάς και η Παρθένος πουτάνα». Να αναγκάζει τη Ζαν Τεστάρ να κάνει κλύσμα και στη συνέχεια να αφοδεύσει πάνω σε έναν εσταυρωμένο.

Πολύ μεγάλη υπόληψη από έναν άθεο για τα φετίχ της χριστιανικής θρησκείας! Τι διεστραμμένη ευλάβεια, αλλά ευλάβεια ωστόσο, απέναντι σε όσα δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία στα μάτια ενός άπιστου άξιου αυτού του ονόματος! Τι παράξενη προσήλωση στους εσταυρωμένους, την όστια, τις λατρευτικές εικόνες, τα δισκοπότηρα! Ἀθεος ή γνωστικιστής χριστιανός ο Σαντ;


Το (χριστιανικό) μίσος για τις γυναίκες


Ο Απόστολος Παύλος μισεί τις γυναίκες. Επιμελής αναγνώστης της Γένεσης, ο Αυγουστίνος θεωρεί την Εύα υπεύθυνη για το προπατορικό αμάρτημα και στη συνέχεια αποδίδει την ευθύνη στο σύνολο των γυναικών. Οι Πατέρες της
Εκκλησίας συνεχίζουν την πνευματική κατασκευή του αντιφεμινιστικού και φαλλοκρατικού χριστιανικού οικοδομήματος. Ο χριστιανισμός λοιπόν, κατακρίνει ανοιχτά το σώμα της γυναίκας, τη μήτρα της, όπου φωλιάζει το φίδι, το φύλο της, από όπου εισέρχεται μέσα της. Η ερωτική πράξη, η λίμπιντο; Ένα ολέθριο πεπρωμένο.

Αριστερά: Η Νέα Ζυστίν
ή Τα βάσανα της αρετής, τόμος Ι΄, 1797.

Δεξιά: Jean Fοuquet, Η ψηφοφορία των αγίων:
Το μαρτύριο της Αγίας Απολλωνίας,
Βιβλίο Ωρών του Εtienne Chevalier, 1455.


Ο μαρκήσιος ντε Σαντ ενστερνίζεται όλους αυτούς τους μύθους και οικειοποιείται τη χριστιανική νεύρωση του μίσους για τις γυναίκες. Σε όλο το έργο του, σε όλη τη ζωή του, ο Σαντ θεωρεί τα γυναικεία σωματα σάκους σπέρματος, δοχεία σκουπιδιών, δεξαμενές με ιχώρ, ισχυρίζεται ασταμάτητα, ότι η μήτρα τους είναι ένας σκουπιδοτενεκές, όπου δημιουργείται η ζωή, ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, και γιʼ αυτό θα πρέπει να τις σοδομίζουν ασταμάτητα και να αποφεύγουν τη συνουσία από το αιδοίο τους.



Λόγια ενός ελευθέριου στις 120 μέρες: «Γενικά, να μας προσφέρεστε ελάχιστα από μπροστά. Να θυμάστε, ότι αυτό το μιαρό μέρος, που η φύση τόσο άστοχα δημιούργησε, μας προκαλεί τη μεγαλύτερη απέχθεια».


Ο αντιφεμινιστικοί μονόλογοι αφθονούν στο έργο του. Έτσι, στη Νέα Ζυστίν διαβάζουμε: «Οι γυναίκες, φτιαγμένες αποκλειστικα για τις ηδονές μας, οφείλουν απλώς να τις ικανοποιούν σε οποιαδήποτε περίσταση και με οποιαδήποτε μορφή μπορούν να παρουσιάζονται. Αν το αρνούνται, πρέπει να τις θανατώνουμε σαν άχρηστα όντα, σαν επικίνδυνα ζώα».

Στη συνέχεια γράφει στη Φιλοσοφία στο μπουντουἀρ: «Η μοίρα της γυναίκας είναι σαν της σκύλας, σαν της λύκαινας: πρέπει να ανήκει σε όλους όσοι την επιθυμούν». Και επιστρέφουμε στις 120 μέρες των Σοδόμων: «Η γλώσσα της γυναίκας δεν αξίζει, παρά για να καθαρίζει ένα κώλο». Ας σταματήσουμε εδώ, ας μη γίνουμε τόσο ωμοί, ώστε να καταδείξουμε τη γλώσσα, που χρησιμοποιεί ο Σαντ, ο φεμινιστής, ο λυτρωτής του γυναικείου φύλου, ο Σαντ, ο φίλος της γυναίκας... Στο ζήτημα ως οντολογικἡς υπόστασης της γυναίκας ο Σαντ και ο Παύλος είναι συνένοχοι! Προοιωνίζονται την άσχημη εξέλιξη ενός ηλιακού, φεμινιστικού, εξισωτικού ερωτισμού.



Σημείωση:

Το παραπάνω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα
από το βιβλίο τού Michael Οnfray:
H αvαζήτηση τωv ηδoνών, έκδ. «Eξάντας», Αθήνα, 2008.

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


7 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 32618

    3 Μαρ 2015

    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26514&subid=2&pubid=113465951

  • Ανώνυμος 32370

    25 Φεβ 2015

    ~
    Όταν κάποιος αυτοπυρπολείται μπορεί να ισχύει αυτό που ανέφερες περί μεταφυσικής, μπορεί και όχι. Κάποιος που δεν έχει όπλα, τεχνογνωσία, επιρροή, ισχύ και θέλει κάτι, έχει δηλαδή έναν σκοπό, π.χ. απελευθέρωση του Θιβέτ ή οτιδήποτε άλλο, μπορεί να διαμαρτυρηθεί με το μόνο πράγμα που του μένει, τη ζωή του. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι για να καταλάβουμε συμπεριφορές που μας ξενίζουν θα πρέπει να καταλάβουμε πως σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι και σε τι συνθήκες ζουν, αντί να τους κρίνουμε μέσα από τη θαλπωρή του γραφείου μας, μπροστά στο λάπτοπ μας (και που στην τελική μας επιβεβαιώνουν πόσο "γαμάτοι" και "προοδευτικοί" είμαστε σήμερα).
    Όσον αφορά την ευρωπαική περίπτωση, δεν ήταν ο χριστιανισμός που έφερε τον μεσαίωνα, αλλά τα αδιέξοδα (κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά) της ρωμαικής αυτοκρατορίας, τα οποία και γέννησαν τον χριστιανισμό, διότι αυτό ζητούσε η εποχή εκείνη. Όπως είχα γράψει σε ένα παλιότερο μήνυμα, η ρωμαική κοινωνία αναμενόταν να καταρρεύσει και να εξαφανιστεί, αλλά τελικά επιβίωσε, έστω και κουτσουρεμένη μέσω του χριστιανισμού, της αυτοκρατορικής διοίκησης, και γενικά της τότε κουλτούρας. Το τι συνέβει στους αιώνες που ακολούθησαν είναι μεγάλη ιστορία, δεν πάτησε κάποιος ένα κουμπί και τσούπ οι άνθρωποι έγιναν μισογύνηδες ή μισούσαν το σώμα τους ή το έριξαν στη μεταφυσική από τη μια μέρα στην άλλη. Το πρόβλημα με την ευρωπαική περίπτωση είναι ότι ανέλαβε την θρησκεία μια αδελφότητα αρρένων που δημιούργησε μια αυστηρή ιεραρχία με κεντρική οργάνωση και διοίκηση, κεντρικό δόγμα και αποκλειστικά ιερά κείμενα. Με την πάροδο των αιώνων κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και για να καταλάβει κανείς τι παίζει δεν αρκεί να αναλύσει το 1500 για παράδειγμα, αλλά θα πρέπει να ψάξει και να βρει τι συνέβει και πως εξελίχτηκαν τα πράγματα από πολύ πιο πριν και κατά μήκος των αιώνων, προκειμένου να έχει μια σχετικά καλή εικόνα.
    Πρόσφατα είδα την ταινία "Seven Years in Tibet", δεν θυμάμαι κάτι περί μίσος για το σώμα. Φτώχεια και ένδεια σίγουρα ναι. Αλλά αυτό είναι που κάνει τους ανθρώπους να στρέφονται στο πνευματικό κομμάτι και αντιθέτως όταν είναι υπερπλήρεις σε υλικά αγαθά, τότε το ρίχνουν στον καταναλωτισμό και στη νοοτροπία του τύπου "μην είσαι μαλάκας, φάε όσο πιο πολύ μπορείς, όσο προλαβαίνεις". Είναι η κοσμοαντίληψη που υιοθέτησε και εφάρμοσε κατά κόρον η παλιά γενιά του Ελλαδιστάν, παρόλο που ήξεραν τι πάει να πει πείνα και λιτότητα (βλέπε δεκαετία 50).

  • Bielidopoulos

    25 Φεβ 2015

    ~
    Απόσπασμα από την ταινία Seven Years in Tibet (1997):
    Heinrich Harrer: That's after I climbed the Eiger North Face. That's the Olympic gold medal. Not important.
    Pema Lhaki: This is another great difference between our civilization and yours. You admire the man who pushes his way to the top in any walk of life, while we admire the man who abandons his ego.

  • Ανώνυμος 32366

    25 Φεβ 2015

    Η μεταφυσική αρχή είναι πως το σώμα είναι ο τάφος της ψυχής. Οι νηστείες, τελετουργικές θέσεις προσευχής η διαλογισμού, αυτομαστιγώσεις, αυτοακρωτηριασμοί, αυτοπυρπολήσεις, η τελετουργική βουδιαστική αυτοκτονία είναι εκδηλώσεις αυτής της αρχής από ανθρώπους που φτάνουν τελικά να μισούν το σώμα τους επειδή φυλακίζει την ψυχή τους. Ο Χρυσός θρύλοςτού Ζακ ντε Βοραζίν και η λατρεία των Παθών και του Εσταυρωμένου είναι τα χριστιανικά πρότυπα της μίμησης.
    «Ο Εσταυρωμένος γίνεται το κατεξοχήν σύμβολο της λατρείας: ένα όργανο βασανιστηρίου γίνεται σε εκατομμύρια αντίτυπα η αλληγορία, η παραβολή, η μεταφορά μίας πνευματικότητας μίας ιδεολογίας ενός πολιτισμού. Η απεικόνηση του Ιησού στον σταυρό προέρχεται πάλι από το παραλήρημα του Κωνσταντίνου: δεν υπάρχει καμμία απεικόνιση του Χριστού στον σταυρό πριν από το 430..... Η εν Τρούλλω Σύνοδος (692) θέτει τις βάσεις μίας απεικόνησης η οποία καλείται να αναπαραχθεί πολλες φορές στην ιστορία.....Η φιλολογία μπαίνει στο παιχνίδι με τον Χρυσό Θρύλο (Legenda aurea ή Legenda sanctorum) του Ζακ ντε Βοραζίν (1228 - 1298 περίπου)... (Michael Οnfray: H αvαζήτηση τωv ηδoνών)»

  • Bielidopoulos

    25 Φεβ 2015

    ~
    Αυτό με τους βουδιστές μοναχούς που μετατρέπονταν σε ζωντανές μούμιες έτυχε να το διαβάσω χθες και σίγουρα μου έκανε εντύπωση. Πιθανών τότε θεωρούσαν ότι με αυτό τον τρόπο δοκίμαζαν ψυχή και σώμα και εξευγενίζονταν ή κάτι τέτοιο. Δεν έχει όμως σχέση με το μίσος για το σώμα, δεν χρειάζεται να κάνει κανείς κάτι τέτοιο επειδή μισεί το σώμα. Τέτοιου είδους αντιλήψεις περί δοκιμασίας και καθαρμού αφορούν κατά τη γνώμη μου εποχές λιτοδίαιτες. Σε μια χορτασμένη κοινωνία είναι απίθανο να επικρατήσουν τέτοιου είδους αντιλήψεις (εκεί μπορεί να επικρατήσουν αντιλήψεις πολύ πιο επικίνδυνες, βλέπε συστηματική καταστροφή της φύσης). Σε μια όμως κοινωνία με πολλούς φτωχούς τότε η αντοχή στον πόνο και στην πείνα φαντάζει και όντως είναι, ύψιστη αρετή. Το ίδιο συνέβει και στην Ευρώπη τον μεσαίωνα. Εδώ βέβαια η κατάσταση ξέφυγε κατά πολύ, λόγω της δημιουργίας θρησκευτικής εξουσίας με κεντρική οργάνωση, διοίκηση και ομοιογενές δόγμα και της επακόλουθης εκτεταμένης φιλολογίας που αναπτύχθηκε. Ενώ στην άπω ανατολή που δεν υπήρξε θρησκεία με κεντρική οργάνωση τα πράγματα ας πούμε ότι ήταν πιο "συγκρατημένα". Επίσης ο τύπος που υπέβαλλε τον εαυτό του σε δίαιτα για να χάσει λίπος και τελικά σε αυτοκτονία με δηλητηριώδες ρόφημα ήταν συνειδητοποιημένη επιλογή του, δεν το έκανε επειδή μισούσε το σώμα του. Αναφέρω ως παράδειγμα τις αυτοπυρπολήσεις βουδιστών μοναχών σε ένδειξη διαμαρτυρίας σε διάφορα θέματα:
    http://www.piperies.gr/posts/i-diasimi-fotografia-toy-monaxoy-poy-aytopyrpolithike-se-egxromi-morfi
    http://www.newsbomb.gr/tags/tag/34136/voydistes-monaxoi
    Περί της έλλειψης θρησκείας με κεντρική οργάνωση που ανέφερα:
    http://www.kathimerini.gr/476260/article/epikairothta/kosmos/enas-stoys-e3i-den-exei-8rhskeia

  • Ανώνυμος 32359

    24 Φεβ 2015

    Το μίσος του σώματος ίσως να μην έχει χριστιανική αποκλειστικότητα:
    http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231387918
    Σύμφωνα με το Discovery News, η μακάβρια πρακτική της αυτο-μουμιοποίησης εφαρμοζόταν κυρίως στην Ιαπωνία.
    Ενόψει της μουμιοποίησής τους, οι επίδοξοι ζωντανοί βούδες ακολουθούσαν για 1.000 μέρες μια αυστηρή δίαιτα με σπόρους προκειμένου να χάσουν λίπος. Στη συνέχεια, ακολουθούσαν για ακόμα 1.000 μέρες μια διαφορετική δίαιτα με φλοιούς δέντρων και ρίζες.
    Στο τέλος αυτής της περιόδου, οι μοναχοί έπιναν ένα δηλητηριώδες ρόφημα από τον χυμό του δέντρου Toxicodendron vernicifluum, από το οποίο παραγόταν κανονικά βερνίκι για οικιακά σκεύη. Το τοξικό ρόφημα προκαλούσε ακατάσχετο εμετό και απώλεια σωματικών υγρών, και δεν αποκλείεται να έκανε το σώμα υπερβολικά τοξικό για να καταναλωθεί από βακτήρια και έντομα μετά θάνατον.
    Όταν πια είχαν μετατραπεί σε ζωντανούς σκελετούς, οι μοναχοί έμπαιναν σε στενούς τάφους, εξοπλισμένους με ένα κουδούνι και έναν σωλήνα που έφερνε αέρα.
    Καθισμένοι μόνιμα στη στάση του λωτού, οι μοναχοί χτυπούσαν το κουδούνι κάθε μέρα για να ενημερώσουν τους υπόλοιπους μοναχούς ότι ήταν ακόμα μοναχοί. Όταν το κουδούνι σταματούσε να χτυπά, ο αεραγωγός αφαιρούνταν και ο τάφος σφραγιζόταν.
    Χίλιες μέρες αργότερα, ο τάφος ανοιγόταν για να ελεγχθεί η πορεία της μουμιοποίησης. Από τους εκατοντάδες μοναχούς που υποβλήθηκαν σε αυτή τη βασανιστική διαδικασία, ελάχιστοι κατάφεραν να μουμιοποιηθούν και να λατρευτούν ως Βούδες σε ναούς.
    Στην περίπτωση του Λιου Κουαν, οι ερευνητές παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν πότε και πώς αφαιρέθηκαν τα εσωτερικά όργανα.

  • Ανώνυμος 32358

    24 Φεβ 2015

    ~
    Η απόπειρα του χριστιανισμού να αντισταθμίσει ιδεολογικά την καταπίεση της γυναίκας με τον σεβασμό προς αυτήν, κι έτσι να εξευγενίσει την ανάμνηση των αρχαϊκών καιρών αντί να την απωθήσει απλώς, καταλήγει στο μίσος προς την εξιδανικευμένη γυναίκα και προς την θεωρητικά χειραφετημένη ηδονή. Το συναίσθημα που συμφωνεί με την πρακτική της καταπίεσης είναι η περιφρόνηση και όχι ο σεβασμός και, στους χριστιανικούς αιώνες, η αγάπη για τον πλησίον έκρυβε πάντα κάποιο απαγορευμένο μίσος (ένα μίσος που είχε γίνει καταναγκαστικό) απέναντι στην γυναίκα, σε αυτό το αντικείμενο πο υπενθύμιζε διαρκώς την ματαιότητα της προσπάθειας αυτής.
    Η γυναίκα προκαλεί την άγρια οργή του μισοπροσήλυτου άνδρα που χρειάζεται γιά να την τιμά, όπως ακριβώς το αδύναμο άτομο γενικά προκαλεί την εχθρότητα του επιφανειακά πολιτισμένου ισχυρού άνδρα που υποτίθεται πως το προστατεύει. Ο Σαντ γνωστοποιεί αυτό το λανθάνον μίσος.
    Η γυναίκα θεωρούμενη ατομικά είναι ένα κοινωνικό δείγμα του είδους της, εκπρόσωπος του φύλου της, και για αυτόν τον λόγο είναι κατακτημένη εντελώς από την αρσενική λογική, αντιπροσωπεύει την φύση, το υπόβαθρο μίας ατελείωτης υποτέλειας στο εννοιλογικό επίπεδο, μίας ατελείωτης υποταγής στο επίπεδο της πραγματικότητας.
    Γιά τον Σαντ ο διαφωτισμός δεν είναι τόσο πνευματικό όσο κοινωνικό φαινόμενο. Ο Σαντ πήγε την διάλυση των δεσμών, την κριτική της αλληλεγγύης με την κοινωνία, με το καθήκον, με την οικογένεια τόσο μακριά, που έφτασε να κηρύξει την αναρχία. Το έργο του αποκαλύπτει τον μυθολογικό χαρακτήρα των αρχών στις οποίες στηρίζεται, κατά τη θρησκεία, η κοινωνία: τον δεκάλογο, την πατρική εξουσία, την εξουσία.
    Μ. Χορκχάιμερ - Τ. Αντόρνο