ΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ
ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Οι ίδιοι
οι δούλοι-δέσμιοί του

Η δημιουργία ενός φρουρού ξεκινά από νηπιακή ηλικία. Οι φρουροί δεν είναι κάποια σέχτα ή μια μικρή ομάδα μυημένων και εκλεκτών. Δεν έχει σημασία το φύλο. Άνδρας ή γυναίκα. Όλοι όσοι είναι μέλη των κοινωνιών, που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος, είναι φρουροί.

Το έδαφος είναι πρόσφορο, λόγω τής μιμητικής ικανότητας τού ανθρώπου, μα και τού φόβου του απέναντι στην απομόνωση τής διαφορετικότητας. Μεγαλώνει μαθαίνοντας να φοβάται το να είναι διαφορετικός. Πρέπει να είναι όμοιος! Αλλιώς...

Ψυχολογικός πόλεμος. Απειλή, η οποία αιωρείται χωρίς περιγραφή, είναι χειρότερη από την χειρότερη απειλή, η οποία λέγεται. Έτσι τού λένε. Με όλους τους τρόπους, σε όλους τους τόνους.

Από νήπιο ο άνθρωπος μαθαίνει από τον ίδιους του τους γεννήτορες να είναι πιστός θρησκευτικών ομάδων, ακόλουθος  πολιτικών ομάδων, οπαδός ποδοσφαιρικών ομάδων, οιονεί ήρωας τής όποιας πατρίδας του και των, κατά καιρούς, συμμάχων αυτής. Υπερασπιστής λοιπόν, όλων αυτών πολλές φορές μέχρι θανάτου (τού δικού του, εννοείται). Και το μαθαίνει καλά.

Οι ίδιοι οι γεννήτορές του, που διατείνονται πως τον αγαπούν, ξοδεύουν ένα σωρό χρήματα για τη σίτισή του, για την εκπαίδευσή του, για τη διασκέδασή του, από την άλλη πλευρά το μαθαίνουν να μην εκτιμά καθόλου την, τόσο πολυέξοδη και «ακριβή» γι΄αυτούς, ζωή του. Το προτρέπουν να την προσφέρει χωρίς ερωτήσεις στις ιδέες, που είναι και οι ίδιοι ακόλουθοι. Τον αγαπούν λοιπόν, υπό πολλούς όρους, κυρίως υπό τον εξής έναν: να γίνει ίδιος με αυτούς.
  
Η εκπαίδευση λειτουργεί επικουρικά συναινώντας  στο έργο των γεννητόρων. O κοινωνικός περίγυρος, επίσης. Και γίνεται ένα πιστό αντίγραφο ιδεών, απόψεων. Τις περισσότερες φορές, τουλάχιστον. Συχνά θέλει την επιβεβαίωση των ανθρώπων που αγαπά, ακόμη και μ΄ένα χαμόγελο. Κάνει ο,τιδήποτε γι΄αυτό το χαμόγελο, αυτή την άτυπη επιβεβαίωση αποδοχής. Δέχεται τις απόψεις των άλλων. Τις κάνει δικές του. Αρκεί να τού επιβεβαιώσουν, πως το κατάλαβε καλά.

Μεγαλώνοντας ένα παιδί, αρχίζει δειλά-δειλά να σκέφτεται μόνο του. Διαβάζει, διαφωνεί με τους υπόλοιπους, έχει άλλες ιδέες πιο φρέσκες πιο ανατρεπτικές ή απλώς διαφορετικές. Αυτή η φυσική ροπή τού ανθρώπου καταπνίγεται αμέσως και επαναληπτικά. Από όλους. Γονείς, δασκάλους, φίλους… οπότε το αποτέλεσμα στην ενήλικη πλέον ζωή του είναι αυτό, που «καμαρώνουμε» όλοι. Η ομοιογένεια.

Όταν λέμε, πως ένα παιδί είναι καλό, εννοούμε κατ΄ ουσίαν πως είναι υπάκουο. Μπράβο λοιπόν! Κατασκευάστηκε άλλος ένας υπάκουος πολίτης. Το παιδί μας. Κατ΄εικόνα και ομοίωση με εμάς, που είμαστε κατ΄εικόνα και ομοίωση με τους γεννήτορές μας και πάει (κ)λέ(αι)γοντας, διότι όπως υπακούει σε εμάς, έτσι θα υπακούσει και σε όλους τους «αρχηγούς» του, που εμείς το πείσαμε πως έχει.





Η παράδοση
(εθνική, θρησκευτική,
οικογενειακή κ.λπ.)
αποτελεί μια από τις χειρότερες μορφές καταπίεσης,
αλλοτρίωσης και χειραγώγησης
τού ανθρώπου.
Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Η άσχημη αλήθεια.


Η εφηβεία είναι μια υγιέστατη ηλικία, κατά την οποία ο νέος άνθρωπος αμφισβητεί τα διδαχθέντα. Επαναστατεί. Αναρωτιέται. Ολοκληρώνεται ως άνθρωπος επιθυμώντας να εδραιώσει τις δικές του απόψεις και φιλοσοφίες και με αυτές να πορευθεί στη ζωή του. Εν τέλει «τού περνάει», συμμορφώνεται.

Ασφαλώς και υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις. Λίγες βέβαια, δεδομένου, ότι ο άνθρωπος βάλλεται από όλες τις κατευθύνσεις και είναι θύμα γενικής  πλύσης εγκεφάλου καταστέλλοντας τη διαφορετικότητα στις απόψεις και τις ιδέες του για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, που στο τέλος κάνει κτήμα του τις απόψεις και τις ιδέες τού περίγυρού του.

Πόσο δύσκολο είναι για εκείνον, να γυρίσει πάλι στα νεανικά του χρόνια και να αρχίσει πάλι να αμφισβητεί τις διδαχθείσες ιδέες ψάχνοντας να βρει σωστότερες ή έστω διαφορετικές. Πολύ δύσκολο. Είναι τόσο δυνατή η επανάληψη τής διδασκαλίας. Όλοι τις γνωρίζουν και συμφωνούν, πως οι «αλήθειες» είναι αυτές, που όλοι λένε. Ούτε καν θυμάται ποιες ήταν οι ιδέες του λίγα χρόνια πριν, όταν επαναστατούσε γι΄αυτές. Κανείς δεν τού τις έχει επαναλάβει, για να τις θυμάται.

Παραδείγματος χάριν θυμάται πάρα πολύ καλά τί του έμαθαν πως είχε συμβεί (είτε είναι αληθινό είτε όχι) στην ιστορία τής χώρας που ζει, 1.000 ή 2.000 χρόνια πριν, αλλά τού είναι αδύνατον να θυμηθεί τί σκεπτόταν 10, 20 ή 30 χρόνια πριν.

Λίγες λοιπόν είναι οι εξαιρέσεις. Και μάλιστα, οι άνθρωποι που αποφασίζουν να εξαιρέσουν εαυτόν από την ομάδα των φρουρών τού Συστήματος και να αρχίσουν να σκέπτονται μόνοι τους, γίνονται αμέσως στόχος των υπολοίπων, οι οποίοι με την σειρά τους έχουν υποστεί παρόμοια πλύση εγκεφάλου και έχουν απόλυτα εναρμονιστεί με τους υπολοίπους τής αγέλης.

Ποιος λοιπόν μπορεί να αναχαιτίσει καλύτερα ένα maverick, ένα μοσχάρι δηλαδή, που ξέφυγε από την αγέλη; (αμερικάνικος όρος).
Μονάχα η ίδια η αγέλη!


Αλλά μέχρι να φτάσουμε εκεί ας ξεκινήσουμε από την γέννηση τού εμπόλεμου τρόπον τινά, ταξιδιού ενός ανθρώπου, που, ως ενήλικας πλέον και κύριος τού εαυτού του, αποφασίζει να ψάξει για ο,τιδήποτε πέρα από τα περιορισμένα ιδεολογήματα τού συνόλου.

Εννοείται, πως το πλέον δύσκολο είναι να καταπνίξει τον ίδιο του το φόβο θέτοντας εαυτόν εκτός αγέλης. «Μήπως κάνω λάθος;» ή «τι ψάχνω να βρω;» ή «μήπως είναι κακό αυτό που κάνω;». Μόλις νικήσει λοιπόν τον φόβο του, παρουσιάζεται σχεδόν αμέσως ο επόμενος εχθρός του: ο «κατασκευασμένος» εαυτός του! Εδώ η μάχη είναι απίστευτα άγρια, αφού από την μία πλευρά είναι η πρώτη που δίνει, και από την άλλη, οι δύο αντίπαλοι βρίσκονται μέσα το ίδιο κεφάλι. Η μάχη αυτή μπορεί να διαρκέσει από μερικές ημέρες έως αρκετούς μήνες… ή μήπως χρόνια;

Καθημερινές αψιμαχίες, πισωγυρίσματα, αναστολές… «ποιος από τους δύο αντιπάλους κάνει λάθος και ποιος όχι;». Στην καλύτερη περίπτωση αυτή η κατάσταση περνά και αρχίζει η κανονική έρευνα: «Ποιο απ΄όσα γνωρίζω είναι ψέμα; Ποιο είναι λάθος; Όλα; Ποιος μού είπε πρώτος ψέματα; Για ποιο λόγο;» Ίσως και να θυμώνει, επειδή τον είχαν δεμένο σε ακατανόητα, βάσει λογικής, δεσμά και ψάχνει να βρει τους λόγους. «Κατά ποιο τρόπο είμαι χρήσιμος ως δεμένος; Σε ποιους; Σε όλους;» Περνούν χρόνια.

Μετά από χρόνια αναζήτησης φτάνει στις νέες του απόψεις. Τότε αρχίζει και κοιτάζει γύρω του. Τους οικείους του. Αυτούς που αγαπά ή που έμαθε να αγαπά και νομίζει πως τον αγαπούν δίχως όρους. Αρχίζει να τους λέει με χαρά, για αυτά που έχει ανακαλύψει γνωρίζοντας, πως υπάρχουν πολύ περισσότερα να βρει, αφού είναι ακόμη στην αρχή της αναζήτησής του, μα και ακόμη περισσότερα από αυτά, που τους έμαθαν να γνωρίζουν.






Η μεγαλύτερη μάχη, που μπορεί να δώσει ένας άνθρωπος στη ζωή του είναι η μάχη με τον ίδιο του τον εαυτό. Η μεγαλύτερη νίκη, είναι η νίκη επί τού εαυτού του, ενώ η μεγαλύτερη και χειρότερη ήττα, είναι η ήττα από τον ίδιο του τον εαυτό. («Το νικάν αυτόν εαυτόν πασών νικών πρώτη τε και αρίστη, το δε ηττάσθαι αυτόν υφ' εαυτού πάντων αίσχιστόν τε άμα και κάκιστον», Πλάτων, «Νόμοι», Α΄ 626e).

 


Έδωσε μία μάχη με τον εαυτό του και νίκησε. Έδωσε άλλη μία μάχη με τις επιτηδευμένα λανθασμένες γνώσεις, που τον είχαν γεμίσει και νίκησε. Απέκτησε με κόπο, κόστος  και μεγάλη προσπάθεια την αλήθεια του, ανακαλύπτει κάθε ημέρα που περνά καινούριες και είναι έτοιμος να μοιραστεί χαρούμενος όλη αυτήν την πνευματική κινητικότητα με αυτούς που αγαπά περιμένοντας -ίσως- άλλη μία επιβράβευση, άλλο ένα χαμόγελο.

Λάθος! Διότι εκεί ακριβώς βλέπει, πως πρέπει να δώσει κι άλλη μάχη. Μόνο, που δεν είναι προετοιμασμένος για πόλεμο αυτή την φορά και βρίσκεται μπροστά στην μεγαλύτερη έκπληξη: έχει απέναντί του αληθινούς αντιπάλους κι όχι τον εαυτό του. Δεν πιστεύει στα μάτια του: Θεωρείται εχθρός! Μαθαίνει λοιπόν, την μεγαλύτερη αλήθεια: Ποιος είπε, πως αυτοί που ένιωθε πιο κοντά του είναι διατεθειμένοι να παραμείνουν κοντά του, αφού δεν τους μοιάζει πια; Προσπαθούν να τον γυρίσουν πίσω, στην ομάδα τους. Με το καλό, με το άγριο ή με την ειρωνεία.

Νωρίτερα είπαμε, πως το νήπιο αγαπιέται υπό όρους. Ήλθε η ώρα να βρεθεί αντιμέτωπος με αυτούς τους όρους για πρώτη φορά στη ζωή του. Δύσκολο το μάθημα, που πρέπει να πάρει κανείς. Όμως, αφού έμαθε πλέον να διαχειρίζεται δύσκολες καταστάσεις, θα δώσει το κρεσέντο των μαχών του σε αυτήν εδώ την τελευταία. Αν νικήσει και σε ετούτη, γιατί το συναισθηματικό δέσιμο και η συνήθεια μεταξύ των ανθρώπων είναι μία ακόμη τροχοπέδη, τότε ο δρόμος για τις αναζητήσεις, που δεν τις φοβάται πια, επειδή δεν τις θεωρεί δικές του, είναι ανοιχτός. Είναι έτοιμος να νιώσει κάτι πρωτόγνωρο: Την αληθινή ευτυχία τού πορεύεσθαι με την καλύτερη δυνατή συντροφιά: τον εαυτό του. Αν καταφέρει να συναντήσει συνοδοιπόρο σε αυτήν την πορεία, ακόμη καλύτερα.



Ένα σωρό φληναφήματα κυκλοφορούν σχετικά με την αλληγορία τού Σπηλαίου τού Πλάτωνα από θεωρητικούς τού εγχώριου ή/και διεθνούς Εξουσιασμού. Χριστιανοί απολογητές έφτασαν να υποστηρίζουν μάλιστα, ότι το φως, που αντικρύζουν αυτοί, που βγήκαν έξω από τη σπηλιά, είναι η λάμψη τού Γιαχβέ!
 
Τα δεσμά, που κρατούν δεμένους τους ανθρώπους από τη γέννησή τους είναι η παράδοση, η ηθική, οι νόμοι τής κοινωνίας, στην οποία γεννήθηκαν. Την αποτίναξη των δεσμών τους αυτών -απαραίτητη προϋπόθεση για την ελευθερία τους- δεν τολμούν να την  κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι προτιμούν να παραμένουν δέσμιοι κι επί πλέον αντιδρούν σε αυτούς, που την τολμούν.
 

Ο Πλάτων στην Πολιτεία του, το είχε περιγράψει  όμορφα: Σε κάποια σπηλιά γεννιούνται άνθρωποι και μεγαλώνοντας μαθαίνουν να ζουν εκεί, δεμένοι ο ένας με τον άλλον στο ημίφως μη έχοντας τη δυνατότητα να κοιτάξουν προς το άνοιγμα τής σπηλιάς, προς το φως, απ΄όπου περνούν άλλοι άνθρωποι, ίδιοι με αυτούς, που ζουν στο φως τού ήλιου.

Έχουν την δυνατότητα να κοιτάξουν μόνο τις σκιές που σχηματίζονται στον τοίχο και να ακούσουν τους αντίλαλους από τους έξω ήχους. Κάποιος περνά μόνος του, άλλος κρατώντας κάτι, άλλοι σε παρέες μιλώντας κ.λπ.. Οι σκιές τους μέσα στην σπηλιά σχηματίζουν τερατουργήματα, τα οποία κινούνται στον τοίχο τής σπηλιάς.

Οι άνθρωποι τής σπηλιάς μόνον αυτές τις σκιές γνωρίζουν. Καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια, σωματική και ψυχολογική, μερικά μέλη τής δεμένης ομάδας, κόβουν τα δεσμά τους και αποφασίζουν να βγουν έξω από την σπηλιά. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε την εσωτερική τους πάλη, την αγωνία τους, τον τρόμο τους, που αποφάσισαν να βγουν έξω και να αντιμετωπίσουν τις σκιές. Αντικρίζουν για πρώτη φορά τον εκτυφλωτικό ήλιο, που όμως τους ζεσταίνει. Συνηθίζουν τα μάτια τους στο φως αυτό κι αρχίζουν να διακρίνουν άλλους ανθρώπους. Οι σκιές μετατρέπονται σε ανθρώπους με σκιές, σαν τους ίδιους.

Γυρίζουν πίσω να πουν στους υπόλοιπους, πως δεν έχουν τίποτε να φοβούνται, πρέπει κι εκείνοι να σπάσουν τα δεσμά τους και να βγουν έξω. Ποιά είναι η αντίδραση των δεμένων; Στην αρχή τους λοιδορούν, ενώ όταν οι άλλοι συνεχίζουν να επιμένουν, τους απειλούν την ίδια τους την ζωή.

Οι ίδιοι οι δεμένοι είναι οι φρουροί τού Συστήματος.

Καλό ταξίδι…


ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ


9 ΣΧΟΛΙΑ

  • Ανώνυμος 45234

    13 Μαρ 2018

    Το γιν θρέφει το γιανγκ και το γιανγκ θρέφει το γιν. Θα προσελκύσετε τους καλύτερους και εξυπνότερους όταν το κίνητρό τους υπερβαίνει την αμοιβή.
    http://www.capital.gr/forbes/3278711/daniel-gilbert-pote-kaneis-den-egine-plousios-kunigontas-to-xrima

  • Ανώνυμος 45230

    12 Μαρ 2018

    Where are you?
    Here.
    What time is it?
    Now.
    What are you?
    This moment.

    A warrior is not about perfection, or victory, or invulnerability. He\'s about absolute vulnerability. That\'s the only true courage.

    Sometimes you have to lose your mind before you come to your senses.

    I don\'t know what to do now.
    First realization of a warrior.

    It\'s the journey, not the destination.

    Life has just three rules?
    And you already know them...
    Paradox, humour, and change.
    Paradox...
    Life is a mystery. Don\'t waste time trying to figure it out.
    Humour...
    Keep a sense of humour, especially about yourself. It is a strength beyond all measure.
    Change...
    Know that nothing stays the same.

    https://www.imdb.com/title/tt0438315/quotes/?tab=qt&ref_=tt_trv_qu

  • Bielidopoulos

    12 Μαρ 2018

    Προτείνω επίσης την πρόσφατη ταινία Brad\'s Status (2017).
    http://www.imdb.com/title/tt5884230/
    Ανφέρεται στο θέμα της σύγκρισής μας με τους άλλους, την ιδεά που έχουμε για τον εαυτό μας και τους άλλους, τις παρεξηγήσεις και παρανοήσεις που πάντα υπάρχουν.

  • Bielidopoulos

    11 Μαρ 2018

    Το να γνωρίσεις τον κόσμο είναι έξυπνο, αλλά η πραγματική σοφία είναι το να γνωρίσεις τον εαυτό σου.
    Χρειάζεται δύναμη για να κατακτήσεις τους άλλους, αλλά η αληθινή δύναμη είναι η κατάκτηση του εαυτού σου.
    Αν μπορείς να κατανοήσεις πότε έχεις αρκετά, είσαι πραγματικά πλούσιος.
    Αν ξέρεις πότε πρέπει να συνεχίσεις και πότε πρέπει να σταματήσεις, είσαι πραγματικά ισχυρός.
    Αν μάθεις να παραμένεις στο κέντρο και να αποδέχεσαι το θάνατο, θα αντέξεις για πάντα.

    Άλλο ένα απόσπασμα από το tao te ching. Ναι μεν το μέτρο (κέντρο, αποφυγή ακραίων και υπερβολών) είναι ο τρόπος που πρέπει να ζούμε, πλην όμως δεν υφίσταται ως κάτι ανεξίτηλο, αυθύπαρκτο ή προκαθορισμένο. Δεν μπορεί να υπολογιστεί εν των προτέρων, αφού και το τάο (το σύνολο των συμπαντικών αλλαγών) είναι συνεχώς μεταβαλλόμενο, άπιαστο (σκοτεινό), άγραφο (κενό) και για αυτό δεν μπαίνει σε διανοητικό καλούπι. Εξάλλου αν υπήρχε κάτι προκαθορισμένο, θα είμασταν υποχρεωμένοι, προκειμένου υποτίθεται να ζήσουμε άριστα, να το ακολουθούμε κατά γράμμα στον αιώνα τον άπαντα και να πειθαρχούμε σε αυτό. Γνωρίζουμε όμως από την εμπειρία ότι κάτι τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ και ούτε πρόκειται. Το πως καθορίζεται το μέτρο ανά πάσα στιγμή έχει να κάνει με την καλή θέληση και προαίρεση από μέρος του ατόμου, την αισθητική του, την εμπειρία του, τον τρόπο σκέψης του, την αντιληπτική του ικανότητα, τα κότσια του επίσης.

  • Bielidopoulos

    10 Μαρ 2018

    Η δουλειά δεν είναι τόσο περίπλοκη. Αν δεις κάποιον να περπατά στην έρημο, θα είναι διψασμένος. Απλώς πρέπει να τον ρωτήσεις τι θέλει να πιει. Αν έχεις την ταπεινοφροσύνη να ακούς τους ανθρώπους κι όχι μόνο να τους πουλάς πράγματα, θα έχεις πολλούς πελάτες. Πάρα πολλοί επιχειρηματίες έχουν μεγάλο \"εγώ\" και δεν είναι πρόθυμοι να ρωτήσουν.
    http://www.capital.gr/forbes/3275713/arthur-blank-stamatousa-tous-pelates-stin-exodo-kai-tous-rotousa-giati-den-psonisan

  • Bielidopoulos

    8 Μαρ 2018

    Για όσους είναι οπτικοακουστικοί τύποι προτείνονται δύο ταινίες επί του θέματος του κακού μας εαυτού (ο οποίος διαμορφώνεται και επηρεάζεται και από τις κοινωνικές αξίες και ιδανικά, την οικογένεια κ.λπ., αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
    Το Fearless (2006) με τον Τζετ Λι απαραιτήτως στην έκδοση των 141 λεπτών (Director\'s cut), όχι την ευρωπαική πετσοκομένη κόπια των 104 λεπτών όπου έχουν αλλάξει και την σειρά των σκηνών της ταινίας.
    Η δεύτερη ταινία είναι το Peaceful Warrior (2006) με τον Νικ Νόλτε. Στο δεύτερο μισό της ταινίας εξηγούνται όλα σταδιακά. Στο τέλος ο δάσκαλος, όπως οφείλει, εξαφανίζεται από τη ζωή του μαθητή. Και έτσι η ταινία είναι πλήρως ολοκληρωμένη χάρις σε αυτή τη μικρή, αλλά καθόλα σημαντική, λεπτομέρεια.
    Enjoy.
    http://www.imdb.com/title/tt0446059/
    http://www.imdb.com/title/tt0438315/
    (Επίσης η πρώτη ταινία Kung Fu Panda εμφανίζει έντονα κάποιες επιρροές από τις ταοιστικές αντιλήψεις, όπως για παράδειγμα η στιγμή που το panda ανοίγει τον πάπυρο με το μυστικό της υπέρτατης δύναμης και τον βρίσκει κενό).

  • Bielidopoulos

    8 Μαρ 2018

    Η ιδανική τελειότητα είναι να είναι κάποιος σαν το νερό, που θρέφει τα πάντα χωρίς να απαιτεί τίποτε.
    Είναι ευχαριστημένο να λιμνάζει στα χαμηλά μέρη που οι άνθρωποι περιφρονούν και έτσι μοιάζει στο τάο.
    Όταν είσαι ευχαριστημένος με το να είσαι απλά ο εαυτός σου και δεν τον συγκρίνεις με τους άλλους, ούτε τους ανταγωνίζεσαι,
    δεν θα κάνεις λάθος.

    Κάποιος που στέκεται στη μύτη των ποδιών, δε στέκεται σταθερά.
    Κάποιος που τρέχει με φούρια, δεν θα πάει μακριά.
    Κάποιος που προσπαθεί να λάμψει, σβήνει το ίδιο του το φως.
    Κάποιος που πιστεύει ότι μπορεί να ορίζει τον εαυτό του, δεν μπορεί να γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι.
    Κάποιος που θέλει να εξουσιάζει τους άλλους, δεν εξουσιάζει τον εαυτό του.
    Κάποιος που προσκολλάται στην εργασία του, δεν θα φτιάξει τίποτε αθάνατο.
    Γι’αυτό, αν θες να ζεις σύμφωνα με το τάο, κάνε τη δουλειά σου και προχώρα.

    Αν θες να γεμίσεις, πρέπει πρώτα να αφήσεις τον εαυτό σου να αδειάσει.
    Αν θες να ισιώσεις, πρέπει πρώτα να αφήσεις τον εαυτό σου να στραβώσει.
    Αν θες να ξαναγεννηθείς, πρέπει πρώτα να αφήσεις τον εαυτό σου να πεθάνει.
    Αν θες να αποκτήσεις τα πάντα, πρέπει πρώτα να αφήσεις τον εαυτό σου να χάσει τα πάντα.
    Επειδή ζει μέσα στο τάο, ο σοφός γίνεται παράδειγμα για όλους.
    Επειδή δεν επιδεικνύεται, οι άνθρωποι μπορούν να δουν το φως του.
    Επειδή δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι, οι άνθρωποι ξέρουν ότι μπορούν να εμπιστευθούν το λόγο του.
    Επειδή δεν ξέρει ποιος είναι, οι άνθρωποι μπορούν να δουν τον εαυτό τους μέσα του.
    Επειδή δεν έχει κάποιο στόχο, πετυχαίνει σε ό,τι κάνει.
    Όταν οι αρχαίοι σοφοί έλεγαν, «Αν θες να αποκτήσεις τα πάντα, πρέπει πρώτα να αφήσεις τον εαυτό σου να χάσει τα πάντα», κυριολεκτούσαν.
    Μόνο χάνοντας τον εαυτό σου μέσα στο τάο μπορείς να είσαι πλήρως ο εαυτός σου.

    -Αποσπάσματα από το tao te ching.
    Είναι έντονη η αντίληψη της συμπληρωματικότητας στο tao te ching μέχρι απολύτου βαθμού. Για αυτό και λέει ότι αν θες να γεμίσεις εξυπακούεται ότι πρέπει να έχεις αδειάσει και αν θες να ισιώσεις θα πρέπει να έχεις στραβώσει. Δεν γίνεται διαφορετικά, διότι για τους συντάκτες του tao te ching πραγματικότητα και συμπληρωματικότητα είναι το ίδιο πράγμα. Η πραγματικότητα και οι φυσικές μεταβολές/αλλαγές ορίζονται ως συμπληρωματικότητα. Τί σχέση έχουν αυτά με τον Πλάτωνα; Καμία. Μόνο όσον αφορά ότι ο εαυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός, φράση που είναι πασίγνωστη.

  • Ανώνυμος 35133

    30 Ιουλ 2015


    Η αλληγορία του σπηλαίου είναι αντιπροσωπευτική ενός συστήματος διακυβέρνησης που βασίζεται στην "φωτισμένη δεσποτεία" και στους αυτοκράτορες-φιλόσοφους. Και αυτή σε δούλους απευθύνεται.

  • Ανώνυμος 29922

    22 Οκτ 2014

    πατερ ημων ο εν τοις ουρανοις αγιασθητω το ονομα Σου..................