Read articles in English

ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ

Η θρησκευτική πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία των κοινωνιών

   Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών,  ότι  η  λατρεία του  θεού  και  η  υπακοή  στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται  ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.
   Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία -του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας- είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθε- νειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνι- ών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκα- λύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
ΓΙΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ

   Ένα κείμενο πενταπόσταγμα των ελεύθερων διανοούμενων της Αμερικής, δηλαδή της άλλης όψης της σκοτεινής εξουσίας των Η.Π.Α., ελεύθερων συνειδήσεων, οι οποίες αγωνίζονταν και αγωνίζονται να αποτρέψουν την αποκτήνωση, εξαγρίωση και εξαχρείωση του ανθρωπίνου είδους, η οποία δυστυχώς βαίνει αυξανόμενη...

- ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ;
- ΑΣΦΑΛΩΣ ΟΧΙ !

    Η θρησκευτική πίστη, που σημαίνει ισχυρή πεποίθηση σε κάτι παρά την απουσία απόδειξης, αποτελεί προδοσία της ανθρώπινης ευφυίας, υπονομεύει την επιστημονική γνώση και την καλλιέργεια ήθους.

    Oι έλλογοι άνθρωποι δεν μπορούν να σέβονται την θρησκεία –αν ενδιαφε- ρόμαστε να υπερισχύσει η εντιμότητα της υποκρισίας– και το να δείχνουμε ψευτο- σεβασμό στις θρησκείες δεν θα ήταν μόνο ανέντιμο, αλλά θα επέτρεπε τον θρίαμβο των προλήψεων και των προκαταλήψεων του Μεσαίωνα και την παράλληλη άρση των κοινωνικών και ατομικών ελευθεριών, που με τόσο κόπο και πόνο κατέκτησαν οι άνθρωποι τους τελευταίους αιώνες.

    Αντί να είμαστε πρόθυμοι να περιορίσουμε την ελευθερία του λόγου χάριν του υποκριτικού σεβασμού προς τη θρησκεία, θα έπρεπε να περιορίσουμε τον σεβασμό προς την θρησκεία χάριν του ελεύθερου λόγου. Αυτό επιτάσσει η αναζήτηση της αλήθειας και της ελευθερίας...

ΑΘΕΪΑ:
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ
ΚΑΙ ΠΙΟ ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΗ
ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ TOY EΛΛΗΝΙΚΟΥ
ΠNEYMATΟΣ

     Η αμφισβήτηση της θρησκείας και η συνακόλουθη έλλειψη πίστης στην ύπαρξη οποιωνδήποτε «ανωτέρων» οντοτήτων, ή «άλλων κόσμων» μεταφυσικής υφής, αποτελεί αποκλειστικά Ελληνική πνευμα- τική και ψυχική κατάκτηση. Από την ανάδυση της επιστημονικής σκέψης στις ελληνικές πόλεις της Ιωνίας, μέχρι τον Σοφιστικό Διαφωτισμό (όπου ολοκλη- ρώθηκε ο πρώτος και σημαντικότερος κύκλος του Ελληνικού επιστημονικού στοχασμού), η σημασία και η αξιοπιστία της θρησκείας για την ανθρώπινη αναζήτηση και εξέλιξη ακολούθησαν μια σαφώς φθίνουσα πορεία.

     Έπρεπε να περάσουν πάνω από δύο χιλιετίες και να φτάσουμε στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, για να ξαναβρεί η Σκέψη το χαμένο νήμα, που θα τη συνέδεε με τους πρωτοπόρους του ανθρωπίνου είδους, που απελευθερώθηκαν από τη θρησκεία...

K. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ
Ο "ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ"
ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ
TOY "EΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ"

   Στη σύγχρονη χριστιανική Ελλάδα το έργο του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» αποτελεί τον θεμέλιο λίθο και το «ευαγγέλιο» της επίσημης κρατικής ιδεολογίας του Ελληνοχριστιανισμού. Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος παρουσιάζει κάποιες περιόδους της Ελληνικής Ιστορίας σχετικά αμερόληπτα. Όμως, όταν φθάνει στην χριστιανική Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτο- κρατορία, την αποκαλούμενη ψευδώς «Βυζαντινή» (όρος που συντηρείται μέχρι και σήμερα), την παρουσιάζει ως Ελληνική με τον όρο «Μεσαιωνικός Ελληνισμός», που διακόπηκε δήθεν λόγω της Οθωμανικής κυριαρχίας το 1453, και κατέληξε στην δημιουργία του νεοελληνικού κράτους του 1821. Σε άλλα σημεία του έργου του ο Παπαρρηγόπουλος αυτοαναιρείται: «εκάλουν εαυτούς Ρωμαίους».

     Η εποχή κατά την οποία ολοκλήρωσε την ιστορία του, το 1870, ήταν λίγο μετά τον διωγμό του Όθωνα απ’ τους πολιτικοθρησκευτικούς ταγούς της Ορθο- δοξίας και την επαναφορά του Χριστια- νισμού σε πλήρη ισχύ. Η εποχή αυτή χαρακτηριζόταν από τυφλή θεοκρατία και οπισθοδρόμηση, όπου οι διωγμοί, οι αφορισμοί και τα συγχωροχάρτια έδιναν και έπαιρναν. Ήταν τότε που η Εκκλησία με εργαλείο την ιστορία του Παπαρρη- γόπουλου θεμελίωσε την εθνική μας παραφροσύνη με το υβριδικό ιδεολόγημα του Ελληνοχριστιανισμού, που διατηρείται σε απόλυτη ισχύ έως σήμερα στην Παιδεία, τη Διανόηση και την Πολιτική της Ρωμιοσύνης...

OI MYΘΟΙ
ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΜΑΣ

Η πολιτισμική στειρότητα
της τυφλής λατρείας
και μίμησης του παρελθόντος

     Το κείμενο αυτό, το οποίο είναι από διάλεξη του Κ. Καστοριάδη, “φωτογραφίζει” εκτός από την δουλική αρχαιολατρεία, τον βυζαντινοθρεμμένο εθνικό κομπλεξισμό, την καθαρευουσιάνικη γλωσσική “καθα- ρότητα” και -χωρίς να το έχει επιδιώξει- κάποιες άλλες φαιδρές καταστάσεις της σημερινής Ελλάδας (π.χ. χλαμυδοφορίες κ.λπ.) εντάσσοντας στα σωστά ιστορικά τους πλαίσια τις σημερινές γραφικότητες και αντιλήψεις, που ταλανίζουν την νεοελληνική κοινωνία...

Η ΕΝΝΟΙΑ
ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ
ΚΑΙ Ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ
ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ

     Οι Έλληνες δεν μάχονταν για «ιδέες», «ιδανικά» και άλλες ιδεολογικοποιημένες (αυτ)απάτες, αλλά για απόλυτα καθο- ρισμένες και χειροπιαστές σημασίες, όπως η πόλη - πατρίδα. Η τελευταία σε πλήρη αντίθεση με τον σημερινό συσκοτισμό της (βλ. «έθνος - κράτος») δεν ήταν μια ιδεολογική αφαίρεση. Ήταν πρωταρχικά μια αυτοκυβερνώμενη ανθρώπινη κοινότητα, η οποία αυτοπροσδιοριζόταν βιολογικά (κοινός γεννήτορας και πρόγονοι), χρονικά (κοινή ιστορική διαδρομή), συνειδησιακά (κοινά έθιμα, θεσμοί, σημασίες κ.λπ.) και, μόνο δευτερευόντως, γεωγραφικά...

TEΛΕΥΤΑΙΟI
ΣΕ ΟΛΑ!

Νεορωμιοί-Νεοέλληνες:
Περίγελως του πολιτισμένου κόσμου

     Φανταστείτε ένα τριτοκοσμικό εξαθλιωμένο υπάνθρωπο του κόσμου μας, τελευταίο σε όλες τις στατιστικές (παχυσαρκία, ατυχήματα, ναρκωτικά, φτώχεια, υπογεννητικότητα, εκτρώσεις, καισαρικές τομές, πολυφαρμακία, αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, αρρώστειες, ναρκωτικά, ανάπτυξη, πολιτισμό, παιδεία, αθλητισμό, επιχειρηματικότητα, καθαριό- τητα, οικολογία, διαφθορά, επιδειξιομανία, τζόγο, εθνική οικονομία, κακοποιήσεις της φύσης και των ζώων) και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους σας. Φυσικά αρκετοί θα ισχυρίζονταν, ότι αυτός ο απολίτιστος ουραγός όλων και υπάνθρωπος θα έπρεπε να κατάγεται κάπου απ’ τις τριτοκοσμικές χώρες του κόσμου μας, ή να είναι κάποιος αμόρφωτος αφροαμερικανός, κάποιος άγριος μαύρος της Αφρικής, ή κάποιος ιθαγενής λατινομιγάς, ή ακόμα και μογγόλος ασιάτης…

      Κυρίες και κύριοι… σας παρουσιάζουμε τον πρώτο, τον κορυφαίο, τον άφθαστο, τον ασυναγώνιστο, τον ανεπανάληπτο, τον ανυπέρβλητο, τον number one υπάνθρωπο του πλανήτη μας: Τον homo-decadencius, τον Νεορωμιό, ή κοινώς Νεοέλληνα. Ας δούμε γιατί…

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ:
ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ... ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

     Μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ο λεγόμενος «Μακεδονικός Αγώνας» ελάχιστα είχε απασχολήσει την Ελληνική ιστοριογραφία. Γενιές Ελλήνων μάθαιναν κάποιες ιστορίες μόνο από τα μυθιστορήματα της Πηνελόπης Δέλτα. Εκτιμώντας όμως, μετά το 1946-49, ότι το θέμα προσφερόταν για προπαγανδιστική αξιοποίηση και στο πλαίσιο του ψυχροπολεμικού κλίματος της εποχής, ο Μακεδονικός Αγώνας εντάχθηκε στην επίσημη εθνική Ιστορία. Έτσι σήμερα θεωρείται από το νεοελληνικό κατεστημένο ως ένας ηρωικός αγώνας, ένας απελευθερωτικός πόλεμος των Ελληνικών πληθυσμών της Μακεδονίας κατά το διάστημα 1904-08, κάτι σαν δεύτερο «μικρό ΄21».

     Εξετάζοντας όμως σε βάθος τα ιστορικά στοιχεία και τα κείμενα των ίδιων των μακεδονομάχων προκύπτει, ότι η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Ο δήθεν ηρωικός αυτός αγώνας υπάρχει μόνο στα βιβλία ορισμένων νεοελλήνων ιστορικών. Εκείνο, που στην πραγμα- τικότητα συνέβη μόνο αισθήματα ντροπής και θλίψης μπορεί να μας γεμίσει. Στις σελίδες που ακολουθούν με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνημονεύματα και ημερολόγια των Ελλήνων μακεδο- νομάχων παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακεδονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το δοκούν μέχρι και σήμερα.

      Στην ουσία πρόκειται για ένα πέρασμα από το μύθο... στην Ιστορία...