Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.



Το ευρωπαϊκό φαντασιακό,
όπως αποτυπώθηκε στις ιστορίες
των εθνών-κρατών


Έγραψε στις 27.02.2017 ο/η: Foucault Michel



Το ακόλουθο, θεμελιώδες κατά τη γνώμη μου ερώτημα, το έθεσε ο Πετράρχης (σημ. ιταλός λόγιος του 14ου αιώνα) στην καρδιά του Μεσαίωνα ─ γεγονός αρκετά εκπληκτικό. Λέει λοιπόν: «Τι άλλο περιέχει η ιστορία εκτός από επαίνους για τη Ρώμη;» Νομίζω, ότι με το ερώτημα αυτό και μόνο χαρακτήρισε με μια λέξη την ιστορία, με τον τρόπο με τον οποίο ανέκαθεν γραφόταν, όχι μόνο στη ρωμαϊκή κοινωνία αλλά και στη μεσαιωνική κοινωνία, στην οποία ανήκε ο Πετράρχης.

Μερικούς αιώνες μετά τον Πετράρχη, εμφανιζόταν, γεννιόταν στη Δύση μια ιστορία η οποία ακριβώς περιείχε ό,τι άλλο εκτός από επαίνους για τη Ρώμη, μια ιστορία η οποία επεδίωκε, αντιθέτως, να παρουσιάσει το αληθινό πρόσωπο της Ρώμης, ως νέας Βαβυλώνας, και να διεκδικήσει από τη Ρώμη τα χαμένα δικαιώματα της Ιερουσαλήμ.

Γεννήθηκε έτσι μια εντελώς διαφορετική μορφή ιστορίας, μια εντελώς διαφορετική συγκρότηση του ιστορικού λόγου...




   




Η πόλη μέσα σας!

Έγραψε στις 21.02.2017 ο/η: Λούπου Μαρία



Κάθε στιγμή ο εγκέφαλός μας κάνει τρισεκατομμύρια λειτουργίες, διαρκώς. Και δεν υπολογίζουμε τη δραστηριότητα των άλλων οργάνων μας.

Το ανθρώπινο σώμα είναι περίπλοκο. Δύσκολα κατανοούμε την περιπλοκότητά του. Οπότε, ας το συγκρίνουμε με κάτι που βλέπουμε γύρω μας. Μια πόλη.

Αν το σώμα είναι πόλη, θέλει όνομα, σωστά; Ας την πούμε Ανθρωπούπολη. Η πόλη αυτή δημιουργείται, εξελίσσεται και τελικά καταρρέει.

Καλώς ήλθατε στο σώμα σας. Τον πιο πυκνοκατοικημένο δήμο στη Γη...




   




Η εξέλιξη του Σύμπαντος,
της ζωής στη Γη και του ανθρώπου
στην κλίμακα ενός κοσμικού ημερολογίου


Έγραψε στις 05.02.2017 ο/η: Λούπου Μαρία



Πως ελπίζουμε άραγε, ενώ σπανίως ζούμε πάνω από έναν αιώνα, ν’ αντιληφθούμε τον αχανή χρόνο της ιστορίας του Σύμπαντος;

Το σύμπαν είναι ηλικίας 13,8 δισεκατομμυρίων ετών. Για να φανταστούμε όλο το διαστημικό χρόνο ας τον συμπιέσουμε σε ένα και μόνο ημερολογιακό έτος.

Το κοσμικό ημερολόγιο ξεκινάει στις 1 Ιανουαρίου με τη γέννηση του Σύμπαντος. Περιέχει όλα όσα συνέβησαν από τότε μέχρι και σήμερα, δηλαδή μέχρι τα μεσάνυκτα της 31ης Δεκεμβρίου.

Σ'αυτή την κλίμακα κάθε μήνας αντιπροσωπεύει περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Κάθε μέρα αντιστοιχεί σε σχεδόν σαράντα εκατομμύρια χρόνια....




   




Ρωμαϊκότητα,
δρυιδομανία,
εθνικιστική θεώρηση,
ιμπεριαλιστική αρχαιολογία


Έγραψε στις 31.01.2017 ο/η: Παυλή Καλλιόπη



Η καλλιέργεια του εθνικού φρονήματος, στην Αγγλία όπως και αλλού, αποτέλεσε μέριμνα των εύπορων κοινωνικών στρωμάτων. Τους Άγγλους λόγιους, πολίτες ενός συνειδητού έθνους από νωρίς όπως συμφωνούν οι περισσότεροι μελετητές,   μολονότι στην πρώτη φάση σε πολιτιστικό, λογοτεχνικό και λαογραφικό επίπεδο (Hobsbawm, «Έθνη και Εθνικισμός») ο τρωικός θρύλος και η ρωμαϊκή παράδοση,  τούς είχε απασχολήσει ως ζητούμενο καταγωγής όλο το μεσαίωνα, ωσότου έρθει ο αρχαιοδίφης William Camden (1551-1623) με τις σπουδές του στην Οξφόρδη να γράψει στο Britannia (1586) για τη γηγενή αγγλοσαξονική καταγωγή του λαού επισημαίνοντας μέσα από παλιά συγγράμματα και παλιές αναφορές την αρχαιολογική σχέση που προέκυπτε από τους αρχαίους στρατιωτικούς δρόμους που συνέδεαν τις, ήδη από τότε, φημισμένες περιοχές της επικράτειας.

Το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας υπό την Anne Stuart που προκύπτει το 1707 από τη συνένωση των Βασιλείων της Σκωτίας και της Αγγλίας, επισπεύδει τις προτεραιότητες που αφορούσαν στις αρχαιότητες. Καθώς το νέο βασίλειο καλοβλέπει την ιδέα μιας πρώτης αυτοκρατορίας που θα περιλάμβανε τα σήμερα αποκαλούμενα «Βρετανικά Νησιά» (Αγγλίας, Ιρλανδίας, Μαν, και τον στενού τής Μάγχης), οι λόγιοι και πολιτικοί της περιόδου προωθούν τη «συγγένεια» της φυλής τους με τους Ρωμαίους και η σχέση με τις ρωμαϊκές αρχαιότητες και το ρωμαϊκό αυτοκρατορικό πρότυπο ανανεώνεται στο Britannia Romana or The Roman Antiquities of Britain (1732) του αρχαιολόγου John Horsley (περ. 1685-1732) που συνένωσε πληροφορίες από δικές του έρευνες, χαρτογραφημένες αρχαιολογικές θέσεις (π.χ. ρωμαϊκά οχυρωματικά έργα), μνημεία (π.χ. ρωμαϊκά στρατιωτικά μνημεία), νομίσματα και περιγραφές.

Οι συσχετισμοί με τα ρωμαϊκά παράλληλα και η βολική romanization theory υπηρετούσαν πολιτικούς στόχους της τρέχουσας περιόδου επισημαίνει ο αρχαιολόγος Richard Hingley, καθώς μάλιστα η ρωμαϊκότητα αποτελούσε γνώριμο ιδεολογικό χώρο αφού στην εκπαίδευση των γόνων των αριστοκρατών περιλαμβάνονταν οι κλασικοί συγγραφείς ως θεμέλιος λίθος της μόρφωσής τους...



   




Ορισμένα επίσημα
χριστιανικά κείμενα


Έγραψε στις 23.01.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



Η γλώσσα είναι ζωντανή κι εξελίσσεται. Λέξεις ξεχνιούνται και χάνονται, νέες λέξεις εντάσσονται στο λεξιλόγιο, αλλά και πολλών άλλων, με την πάροδο του χρόνου, αλλάζει η σημασία.

Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε η έννοια του έθνους και μάλιστα του ελληνικού, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς σήμερα. Η λέξη έθνος είχε τότε άλλη σημασία (σωρός, μπουλούκι κ.λπ.). Η σημερινή έννοια του έθνους, η οποία μάλιστα έχει ταυτιστεί με την έννοια του κράτους (σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα), εμφανίστηκε τα τελευταία διακόσια χρόνια, μετά τη γαλλική επανάσταση.

Επίσης, καθ’ όλη τη διάρκεια του μεσαίωνα, άλλη σημασία είχε και η λέξη έλληνας. Δεν αφορούσε στον υπήκοο του ελληνικού έθνους-κράτους, αφού κάτι τέτοιο εξ άλλου εκείνη την εποχή ούτε καν υφίστατο. Η λέξη δεν είχε επ΄ουδενί εθνική σημασία. Ούτε εννοούσε κάποιον φυλετικά έλληνα. Η λέξη έλληνας για πολλούς αιώνες είχε την έννοια του ειδωλολάτρη.

Σε πάμπολλα επίσημα χριστιανικά κείμενα εξαπολύονται ύβρεις εναντίον των «ελλήνων», όπως για παράδειγμα...



   




Ερευνούν για σένα
οι... ιστοσελίδες hoaxes!


Έγραψε στις 15.01.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης


Ο καθένας που έχει πρόσβαση σήμερα στο διαδίκτυο μπορεί να δημιουργήσει μια ιστοσελίδα με ό,τι θέμα θελήσει. Πολύ δημοφιλείς είναι αυτές με τα hoaxes (hoax=απάτη, κοροϊδία). Τέτοιες ιστοσελίδες και μπλογκς ξεκίνησαν πριν από χρόνια στο εξωτερικό με σκοπό τη γελοιοποίηση πολλών αστικών μύθων και ανοησιών που κυκλοφορούν ευρέως, όπως π.χ. την πύλη των εξωγήινων στον Βόρειο Πόλο, τους αεροψεκασμούς, τον ζωντανό Έλβις κ.λπ., οι οποίες αναπαράγονται άκριτα, κοινοποιούνται και διασπείρονται σωρηδόν κυρίως μέσω διαδικτύου.
 
Μερικές από αυτές διαθέτουν και χιούμορ, δεδομένου ότι τέτοια θεματολογία σηκώνει πολύ πλάκα, οπότε τα πράγματα ήταν αρκετά διασκεδαστικά.

Τα τελευταία χρόνια όμως, τα πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Αρχίζουν να παίρνουν διαφορετική τροπή, να σοβαρεύουν. Πληθαίνουν οι ιστοσελίδες hoaxes, οι οποίες παράλληλα με τα φαιδρά, ασχολούνται και με σοβαρά ζητήματα. Τα φαιδρά μάλιστα τα χρησιμοποιούν σαν προκάλυμμα, προκειμένου να προβάλουν τα σοβαρά. Σκοπός τους δεν είναι πλέον η πλάκα, αλλά έχουν αναχθεί σε φανατικούς υποστηρικτές του Συστήματος σε οποιαδήποτε μορφή του (πολιτικό, ιατρικό, ιστορικό κ.λπ.)...



   




Από το συγκρότημα:
The freeinquiry.gr band


Έγραψε στις 02.01.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



Ο Κώστας ζει στην Αθήνα, στο κέντρο κοντά.
Γεννήθηκε τη δεκαετία του ’70 από γονείς που ήρθαν από το χωριό.
Ο πατέρας του ήταν ηλεκτρολόγος, η μάνα δούλευε ραπτομηχανή.
Τα χρόνια ήταν δύσκολα και οι ελλείψεις πολλές.

Αρχές του ογδόντα όμως, τα πράγματα άλλαξαν.
Ο πατέρας άρχισε να κολλάει αφίσες και στο τέλος τον διόρισαν στη ΔΕΗ.
Δούλευε δυο με τρεις ώρες την ημέρα, δεν χρειαζόταν πιο πολύ.
Κι η μάνα του διορίστηκε καθαρίστρια στο Δήμο με καλό μισθό.

Τα κατάφεραν μέσα στη γλίτσα και τη βρωμιά.
Έζησαν μέσα στη γλίστα και τη βρωμιά.
Βολεύτηκαν μέσα στη γλίτσα και τη βρωμιά...




   






Έγραψε στις 28.12.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



Όσο ανόητη σου φαίνεται η πίστη κάποιων άλλων σε άλλους θεούς,
το ίδιο ανόητη μου φαίνεται κι εμένα.
Eξ ίσου ανόητη όμως, μου φαίνεται κι η δική σου πίστη στο δικό σου θεό.


   






Έγραψε στις 20.12.2016 ο/η: Τριανταφύλλου Σώτη

Αρουραίοι σκούζουν, όρθιοι στα πίσω τους πόδια,
καβγαδίζοντας για τα ράκη των σημαιών τους.
 
ΧΟΥΛΙΟ ΧΟΡΤΑΣΑΡ, ΟΙ ΘΕΟΙ



Η σημαία είναι εφεύρεση των Ινδιάνων και των Κινέζων. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο ιδρυτής της δυναστείας των Τσου (περ. 1122 π.Χ.) παρήλαυνε ακολουθώντας έναν σημαιοφόρο, ενώ εξακόσια χρόνια αργότερα ένας αξιωματούχος τιμωρήθηκε γιατί δεν χαμήλωσε τη σημαία του μπροστά σε ανώτερό του βαθμοφόρο. Οι κινεζικές σημαίες, που στήνονταν πάνω σε άρματα, έφεραν συνήθως σχήματα κόκκινων πουλιών, λευκών τίγρεων και γαλάζιων δράκων. Οι νικητές τις αναρτούσαν στα τείχη των κατακτημένων πόλεων.

Η βασιλική σημαία θεωρείτο πάνσεπτο αντικείμενο: αν ο σημαιοφόρος διέπραττε το σφάλμα να την αγγίξει, τον περίμενε σκληρή τιμωρία. Η πτώση της σήμαινε ήττα· ο βασιλιάς απέφευγε να θεαθεί μαζί με τη σημαία· συνήθως, η παρουσία της συνοδευόταν από κάποιον ανώτερο αξιωματούχο.

Οι σημαίες είχαν ανάλογη βαρύτητα στην Ινδία, όπου τις κουβαλούσαν άρματα και ελέφαντες. Η σημαία ήταν ο πρώτος στόχος επίθεσης στις μάχες· η πτώση της σήμαινε σύγχυση και υποχώρηση. Οι ινδικές σημαίες είχαν τριγωνικό σχήμα και κόκκινο ή πράσινο χρώμα με μια μορφή ζωγραφισμένη σε χρυσό. Τόσο στην Κίνα, όσο και στην Ινδία, ήδη από το 1542 π.Χ. χρησιμοποιούνταν λευκά φλάμπουρα ως ένδειξη ανακωχής. Η χρήση των σημαιών εξαπλώθηκε στη Βιρμανία, το Σιάμ και τη Νοτιοανατολική Ασία, ενώ στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αφρική εισήχθησαν πιθανότατα από τους Σαρακηνούς...



   




Η γλωσσική φθορά
και οι «μεγαλομανείς» γλώσσες


Έγραψε στις 29.11.2016 ο/η: Φραγκουδάκη Άννα



Ο Φερδινάνδος ντε Σωσσύρ έλεγε για τους προστάτες της γλώσσας ότι μοιάζουν με την «κότα, που έκλωσε αυγό πάπιας». Πράγματι, ο πατέρας της σύγχρονης Γλωσσολογίας, στο μοναδικό και κλασικό βιβλίο του «Μαθήματα Γενικής Γλωσσολογίας», γράφει: «Ο άνθρωπος, που θα ισχυριζόταν ότι φτιάχνει μιαν αμετάβλητη γλώσσα, ότι οι μεταγενέστεροι θα όφειλαν να τη δεχτούν, όπως την καθιέρωσε, θα έμοιαζε με την κότα, που έκλωσε αυγό πάπιας. Η γλώσσα που δημιούργησε θα παρασυρθεί, είτε το θέλει είτε όχι, από το ρεύμα, που παρασέρνει όλες τις γλώσσες».

Αυτό το «ρεύμα» που παρασέρνει όλες τις γλώσσες, είναι χαρακτηριστικό εγγενές και φυσικό των γλωσσών. Αντίθετα με όλα τα λοιπά ανθρώπινα, που ο χρόνος με την αλλαγή και αλλοίωση τα φθείρει έως και εξαφανίζει, η γλώσσα είναι το μόνο κοινωνικό φαινόμενο, που έχει την ενδιαφέρουσα ιδιοτυπία να διαρκεί στο χρόνο, επειδή αλλάζει και αλλοιώνεται. Η αλλαγή και αλλοίωση εξασφαλίζουν στις γλώσσες τη διάρκειά τους.

Την αλλαγή και αλλοίωση την προκαλεί η χρήση της γλώσσας, άρα η αλλαγή δεν είναι φαινόμενο συγκυριακό ούτε συμπτωματικό, είναι φυσικό χαρακτηριστικό των γλωσσών, είναι συστατικό της ζωής, δηλαδή της διάρκειάς τους. «Το σημείο», λέει ο Σωσσύρ, «υποχρεωτικά αλλοιώνεται, επειδή συνεχίζεται», η γλώσσα υποχρεωτικά αλλοιώνεται εφόσον και επειδή συνεχίζει να μιλιέται.
    
Καθώς αλλάζουν οι γενιές και εξελίσσονται οι κοινωνίες, δημιουργούνται νέες ιδέες, νέα αντικείμενα, νέοι τρόποι σκέψης καθώς και νέες ανάγκες επικοινωνίας, στις οποίες οι γλώσσες ανταποκρίνονται με την αλλοίωση και την αλλαγή. Αλλάζουν οι γλώσσες, επειδή αλλάζουν οι ιδέες...



   



Προηγούμενη 1 2 3 4 5 ... 31 Επόμενη

FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...