Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

ΕΡΕΥΝΕΣ

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».



An overview
of the Modern Greek Society,
the Greek Crisis and the role of the EU


Έγραψε στις 24.05.2017 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος


 

A bitter but true statement

The Greek people constitute an abomination because they are capable of the worst because they are immune to the worst. The Modern Greek society can only give birth to monsters since it has been genetically programmed to do so.
The Modern Greeks are internally destroyed people whose creativity can only be engaged in disasters due to their endemic crap mentality, their supernatural vulgarity and their filthy and corrupted leaders. They deserve to be punished for their nightmarish choices and their inability to learn from their mistakes. No pity should be shown to them.

This may sound like a generalization but if one examines thoroughly the ramshackle foundations of the Modern Greek State, he will have no option but to agree even partially, with a very important, well educated but unfortunately, purposely ignored high caliber writer, an intellectual that has been numerously honored by the French Academy of Arts and Letters, Mr. Dimitris Dimitriadis (“The Abomination”, lifo.gr). In his excellent essay he presents his thoughts, his concerns and his opinion regarding the Greek State and the Greek people in general...


 




Από τον εκτοπισμό τους
έως την υποδοχή των λειψάνων της Αγ. Ελένης


Έγραψε στις 19.05.2017 ο/η: Γαλανός Γιώργος



Το Ποντιακό Ζήτημα αποτελεί ένα καλό παράδειγμα παραλογισμού, που πηγάζει από την εφαρμογή εθνικών αρχών σ’ ένα πολυεθνικό κράτος. Στον Πόντο ζούσαν πολλοί και διάφοροι λαοί, οι οποίοι εκχριστιανίστηκαν και ως μέλη της οθωμανικής αυτοκρατορίας πλέον, με την επίδραση των αναδυόμενων τότε στο Βαλκάνια εθνικών ιδεολογιών, τις θρησκευτικές διαιρέσεις τις μετέτρεψαν σε εθνικές.

Ο ορθόδοξος χριστιανικός πληθυσμός άρχισε στις αρχές του 19ου αιώνα να υιοθετεί αισθήματα και φαντασιώσεις του ρωμέικου εθνικισμού. Επηρεάστηκαν, ασχέτως ρίζας, όσοι ζούσαν στη Ανατολή, μιλούσαν ρωμέικα και ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, υποκύπτοντας στην πολιτική της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης και αργότερα της Άγκυρας, οι λαοί του Πόντου χωρίστηκαν στο φαντασιακό σχήμα έλληνες και τούρκοι. Αυτή τη διαίρεσή τους, ακολούθησαν διάφορα βίαια γεγονότα
και από τις δύο πλευρές, εξ αιτίας των οποίων η πλευρά των ρωμιών αποτέλεσε το θύμα ─ ουσιαστικά των δικών της οραμάτων και πλανών.

Από το 1912 η κάθε πλευρά, μακροπρόθεσμα, ονειρευόταν μια λύση, όπως αυτή των Βαλκανίων, δηλαδή την αποβολή του άλλου από τα εδάφη και την παραμονή του ίδιου σ’ αυτά. Τα υπόλοιπα δεν είναι παρά υπόθεση εθνικών και στρατηγικών συγκυριών. Ο τούρκικος εθνικισμός επιζητούσε και κατάφερε εν τέλει να δημιουργήσει ένα εθνικό κράτος από τα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας που απέμειναν μετά τη Συνθήκη του Μούδρου (1918)...


 




The Greek version
of Capitalism


Έγραψε στις 17.05.2017 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος



Small Vs Big


Western Europe entered the industrial age with owners of huge land property, and a multitude of landless individuals. This was Europe’s heritage of feudalism. The Modern Greek state was created within a society of smallholders, a remnant of the Ottoman policy which supported the small farmers and discouraged the big land ownership. Even the big estates of Thessaly were progressively fragmented over the years. The vast majority of families had some real estate, rural or urban where they had a farm, a small shop or a private home.

In that aspect, Greece is totally different from all of the non-Ottoman Europe. Greece’s neighbors in the Balkans which happened to have extensive small-property ownership ended up losing it during the years of socialism.

Small scale enterprises are still the dominant form of organization in the private sector economy although 180 years have passed since the creation of the Modern Greek State. This is quite odd since business size matters a lot in a capitalist country.

Taxation, social security, and labor regulations are usually more burdensome for larger businesses because it is easier for the small ones to transgress. Therefore, in Greece, lawlessness favors small businesses as it is very difficult for the state to go after them. Foreign investors are discouraged from investing in Greece. In other regional countries, foreign capital created many industries which in turn increased local employment as well as state revenues through the taxation of their profits. However, due to bureaucracy, corruption, the resistance of local societies and the populist rhetoric of the Left, few investors have come to Greece and even fewer have remained...


 






Έγραψε στις 12.05.2017 ο/η: Αργύρης Νίκος



Το Ποντιακό Ζήτημα εντάσσεται στο πλαίσιο των εθνικών συγκρούσεων, που ξέσπασαν στο τέλος της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τους ρωμιούς, πρόκειται για έναν ακόμα μεγάλο πόνο, τον οποίο υποχρεώθηκαν να υποστούν εξ αιτίας της τούρκικης βαρβαρότητας. Σύμφωνα με τους τούρκους, το πρόβλημα αυτό είναι μια πλάνη, που δημιούργησε ο θρησκευτικός φανατισμός κι η εθνικιστική μεγαλομανία των ρωμιών ποντίων.

Στα εγχώρια ΜΜΕ γίνεται συνεχής αναφορά στα εγκλήματα που διέπραξαν οι οθωμανοί εναντίον των ρωμιών στον Πόντο παραβλέποντας συστηματικά τις εγκληματικές πράξεις των ρωμιών. Ζητάνε με θορυβώδη τρόπο από την Τουρκία να καταδικάσει τα εγκλήματά της, χωρίς όμως να ζητάνε συγγνώμη για παρόμοια εγκλήματα που έκανε η «δική μας» πλευρά.

Στο άρθρο αυτό δεν θα ασχοληθούμε με τις
ωμότητες που διέπραξαν οι οθωμανοί εναντίον των ρωμιών, γιατί αυτές  ─τουλάχιστον στην Ελλάδα─ έχουν κατά κόρον προβληθεί. Αντίθετα, θα επικεντρωθούμε στις εγκληματικές ενέργειες των ρωμιών σε βάρος των οθωμανών, οι οποίες στη χώρα μας συστηματικά αποσιωπούνται. Αντλούμε στοιχεία από καταγεγραμμένες μαρτυρίες κι από επίσημες τούρκικες πηγές (Υπουργείο Εσωτερικών, Αρχηγείο Στρατού κ.λπ.).

Οι περιγραφές αυτές, όσο κι αν ενδεχομένως υπερβάλουν σε κάποια σημεία ─όπως θα ισχυρίζονται
εξ άλλου κι οι τούρκοι, ότι κάνουν οι περιγραφές των ρωμιών για τις δικές τους θηριωδίες─ μπορούν να μας δώσουν μια εικόνα έστω, για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι ρωμιοί στον Πόντο, τα οποία οδήγησαν και στην απόφαση για τον εκτοπισμό τους...

 




A historical
and socio-political overview


Έγραψε στις 10.05.2017 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος


Greece is a new country although it has a very rich ancient past. It is righteously considered the cradle of Western civilization and the birth place of democracy, science, free-thought, philosophy, drama, and politics but not as a united, sovereign country. When we refer to ancient Greece, we have to make sure that we refer to the autonomous Greek city-states such as Athens, Sparta, Corinth, Thebes, the Ionian city-states, Macedonia, etc that not only they did not constitute a united country but also engaged in competition and warfare among them. Let’s bring to mind the Peloponnesian War for example (Athens against Sparta).
 
So, Greece’s ancient past is the ancient past of the independent Greek city states and not the past of a united country. The religion, the mythological references and some cultural elements were common among the various city states but this doesn’t mean that there was a unified, sovereign country despite the Olympic Games where all the Greek city-states participated. Furthermore, although some general cultural elements were common, there were severe differences in the social institutions and the politics among those city-states...


 






Έγραψε στις 05.05.2017 ο/η: Δοξιάδης Αρίστος



Είναι πολύ λίγες οι μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, κι αυτές που υπάρχουν έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που δεν είναι τα πιο συνήθη στον δυτικό καπιταλισμό. Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό και δεν είναι εγγενείς στην κοινωνία (για να παραφράσουμε τον Μάο), αλλά προκύπτουν από συγκεκριμένες διαδικασίες και από συγκεκριμένες ευκαιρίες. Σχηματικά, στην ιστορία υπήρξαν τρεις τρόποι δημιουργίας τους.

Στη βιομηχανική επανάσταση στη Δυτική Ευρώπη, η ευκαιρία ήταν, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, ο μεγάλος αριθμός ακτημόνων εργατών που πήγαιναν από ανάγκη να εργαστούν με πολύ χαμηλούς μισθούς στα εργοστάσια της εποχής. Ηταν το προλεταριάτο της εποχής του Μαρξ. Η συγκέντρωση του κεφαλαίου θεμελιώθηκε στη λεγόμενη «πρωταρχική συσσώρευση», δηλαδή σε μια ιστορική διαδικασία που προϋπήρχε της βιομηχανίας: τη συγκέντρωση της ιδιοκτησίας της γης σε λίγες οικογένειες που έλεγχαν τα φέουδα, και στο ξερίζωμα των αγροτών.

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, με τις πολύ μεγάλες αγορές προϊόντων και την υψηλή κατανάλωση, συνήθως οι μεγάλες επιχειρήσεις δημιουργούνται από μια άλλου είδους διαδικασία. Ο ανταγωνισμός επιτρέπει σε όσους έχουν καλύτερο ή φτηνότερο προϊόν να κατακτήσουν ένα μεγάλο μερίδιο της αγοράς. Αν υπάρχει ζήτηση, η επιχείρηση με το καλό προϊόν θα βρει το κεφάλαιο κίνησης και τους εργαζόμενους που χρειάζεται για να μεγαλώσει. Μ’ αυτό τον τρόπο μεγάλωσαν η Ford στα αυτοκίνητα, η Lilly στα φάρμακα, η Microsoft στο λογισμικό, η Ikea στα έπιπλα, η Sony στα ηλεκτρονικά, η Amazon στο εμπόριο. Και μερικές ήδη μεγάλες, όπως η Unilever, έγιναν ακόμα μεγαλύτερες, εξαγοράζοντας παρεμφερείς επιχειρήσεις.

Απαιτούνται όμως μερικές προϋποθέσεις για να μεγαλώσουν επιχειρήσεις μέσα από τον ανταγωνισμό: να μπορούν να εγκαταστήσουν μεγαλύτερα ή περισσότερα εργοστάσια, να μπορούν να μεταφέρουν τα προϊόντα σε μακρινές περιοχές χωρίς μεγάλο κόστος, να μην υπάρχουν γραφειοκρατικά εμπόδια στη μεγέθυνση, να υπάρχει κεφαλαιαγορά που θα φέρει τα χρηματικά κεφάλαια προς τις πιο παραγωγικές μονάδες. Και να υπάρχουν εργαζόμενοι που θα πάνε να εργαστούν με τους μισθούς που προσφέρει η πιο αποδοτική επιχείρηση του κλάδου. Στις ΗΠΑ, όπου μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα κυριαρχούσε η μικροϊδιοκτησία, οι συνθήκες αυτές συνυπήρξαν, κι έτσι σχηματίστηκε ο νέος βιομηχανικός καπιταλισμός.

Στην Ελλάδα, ούτε πρωταρχική συσσώρευση είχε προϋπάρξει, ώστε να αναπτυχθούν μεγάλες επιχειρήσεις του τύπου της βιομηχανικής επανάστασης, ούτε υπάρχουν οι συνθήκες ανταγωνισμού του σύγχρονου καπιταλισμού. Υπάρχουν όμως οι συνθήκες για έναν τρίτο μηχανισμό συγκέντρωσης του κεφαλαίου, κι αυτός είναι η εξουσία του κράτους...


 






Έγραψε στις 28.04.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης



Από τα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια μέσα και γύρω από την αρχαία αθηναϊκή Αγορά έχουν προέλθει χιλιάδες ανεπίσημες επιγραφές βαμμένες ή χαραγμένες σε αγγεία, όστρακα και άλλα αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Οι πρώτες εμφανίζονται από τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ., αμέσως μετά την εισαγωγή του Αλφάβητου στην Ελλάδα. Κυμαίνονται από τις πιο απλές με μερικά μόνο γράμματα ή το ονόματος αυτού που τις έγραψε ή ενός φίλου του ή ενός θεού, έως στις τις πιο σύνθετες με μεγαλύτερα μηνύματα ή αναλυτικά εμπορικά σύμβολα.

Αυτοί οι τρόποι επικοινωνίας και έκφρασης της ατομικότητας είναι σημαντικοί μέσα από την κοινοτυπία τους. Οι συγγραφείς είχαν πρόθεση να καταγράψουν τις προσωπικές σκέψεις / ανησυχίες τους κι όχι να δώσουν θέμα έρευνας στους ιστορικούς του μέλλοντος. Ασυνείδητα όμως, μέσα από αυτές τις επιγραφές αποκάλυψαν τους εαυτούς τους κι έτσι, όχι μόνο μας έδωσαν μια ξεκάκαθαρη εικόνα της καθημερινής ζωής της εποχής τους, αλλά επιπλέον μας πρόσφεραν και πολλά ανόθευτα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την ιστορία της Γραφής (σχήματα γραμμάτων, Ορθογραφία, κατεύθυνση της Γραφής, χρήση συντομογραφιών κ.λπ.)...


 






Έγραψε στις 20.04.2017 ο/η: Ηλιόπουλος Αριστομένης



Μετά το τέλος της επανάστασης, οι οικονομικές απαιτήσεις των υδραίων, σπετσιωτών και ψαριανών από τον Καποδίστρια υπολογίστηκαν σε 20.000.000 χρυσές δραχμές. Ο Καποδίστριας πλήρωσε 147.000 για την Ύδρα, 90.000 για τις Σπέτσες και 13.000 για τα Ψαρά.

Οι Κουντουριώτηδες αυξάνουν την κεφαλαιουχική περιουσία τους από 10.000.000 χρυσές δραχμές το 1820 σε 28.000.000 χρυσές δραχμές το 1830. Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος του χρήματος θα πρέπει να λάβει υπ’ όψη του ότι το 1841 που ιδρύθηκε η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, το μετοχικό της κεφάλαιο ήταν 5.000.000 δραχμές.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους υδραιοσπετσιώτες Μπόταση, Μέξη, Ανάργυρο. Κι αυτοί διπλασίασαν τις περιουσίες τους. Οι Σισίνηδες με περιουσία 3.000.000 χρυσές δραχμές στα 1820 βρίσκονται με 7.000.000 χρυσές δραχμές. Μετά την επανάσταση, οι Ρούφοι της Πάτρας γίνονται «νοικοκύρηδες» με 1.000.000 χρυσές δραχμές. Οι στρατιωτικοί Γρίβας, Μαμούρης, Βελέντζας, Παπακώστας, Κριεζώτης, Πανούρης και άλλοι, προ της επανάστασης ήταν απλοί κλεφτοκαπεταναίοι, Μετά την επανάσταση, βρίσκονται κτηματίες με χιλιάδες στρέμματα εύφορης γης. Ο Μακρυγιάννης ζητούσε άμεση καταβολή 35.777 γροσίων.

Επί Καποδίστρια το σύνολο της έκτασης της εθνικής γης έφτανε περίπου τα 6.000.000 στρέμματα και της ιδιωτικής τα 8.000.000 στρέμματα. Στην Πελοπόννησο παρατηρείται το μεγαλύτερο ποσοστό ακτημοσύνης, όπου 60.000 οικογένειες είχαν 535.000 στρέμματα και 1.000 περίπου οικογένειες 1.000.000 στρέμματα.

Από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: Τελικά ποιοι ήθελαν την επανάσταση; Μήπως τα φεουδαρχικά κατάλοιπα, δηλαδή οι κοτζαμπάσηδες; Μήπως οι αιγαιοπελαγίτες καραβοκύρηδες εφοπλιστές; (βλέπε ναυτεμπορικό κεφάλαιο). Μήπως ο ανώτερος Κλήρος; Τελικά, ποιοι βγήκαν κερδισμένοι;...


 






Έγραψε στις 14.04.2017 ο/η: Σιμόπουλος Κυριάκος

Ο «σταυρός», όπως και το αθηναϊκό «τύμπανον», ήταν όργανα βασανιστικών αλλά και ατιμωτικών θανατώσεων. Οι εκτελέσεις γίνονταν πάντοτε σε δημόσιους χώρους ή σε περίοπτη θέση. Το θύμα έπρεπε να εκτεθεί σε κοινή θέα, η αγωνία του να έχει διάρκεια και να γνωστοποιηθεί για εκφοβισμό και παραδειγματισμό. Με πρόσδεση και ανάρτηση ή με ήλωση, η ανασταύρωση προκαλούσε δεος και φρίκη.

Μετά την άλωση της Τύρου (332 π.Χ.) ο Αλέξανδρος θανάτωσε με ανασταύρωση δύο χιλιάδες νέους ─  «εκρέμασε», γράφει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (XVII, 46,4). Στη λατινική μεταφραση το «εκρέμασε» αποδίδεται suspendio afficit.
 
Τον ίδιο μαρτυρικό θάνατο είχε επιφυλάξει και ο τύραννος των Συρακουσών Αγαθοκλής στους ιτυκαίους ύστερα από την ήττα τους ─ «τους δ΄αλόντας εκρέμασε» (Διόδωρος Σικελιώτης, ΧΧ, 55, 2).

Με ανάρτηση, ύστερα από βασανιστήρια, σύμφωνα με όσα λέει ο Πτολεμαίος Λάγου, θανατώθηκε ο Καλλισθένης, που κατηγορήθηκε από τον Αλέξανδρο για συνωμοσία. Αφού τον στρέβλωσαν, τον ανάρτησαν για να πεθάνει ─ «στρεβλωθέντα και κρεμασθέντα αποθανείν» (Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, IV, 14, 3). Φυσικά, δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στο κρεμάννυμι, ανακρεμάννυμι και στο απαγχονίζω που εμφανiζεται επίσης σε αρχαία κείμενα (Λουκιανός, Ανθολογία Παλατίνη, Δίων Κάσσιος). Ο Ευμένης «συλλαβών εκρέμασε», δηλαδή σταύρωσε, ένα προδότη (Πλούταρχος, Ευμένης, 9).

Ο Αλέξανδρος επίσης «εκρέμασε» πολλούς ινδούς φιλόσοφους για την αντιστασιακή τους δράση (Πλούταρχος, Αλέξανδρος, 59). Ο Ψευδo-Καλλισθένης, στη μυθιστορία του για την εκστρατεία του Αλέξανδρου, γράφει ότι οι τύριοι «ανεσταύρωσαν» τους απεσταλμένους του που αξίωσαν την παράδοση της πόλης (Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος και πράξεις, έκδ. Helmut νan ΤhieΙ, Darmstadt 1983, σ. 52).

Σε απειλητικό γράμμα του Δαρείου προειδοποιείται ο Αλέξανδρος ότι «ως αποστάτης ανασταυρωθήση». Με τη σειρά του ο Αλέξανδρος έδεσε πισθάγκωνα τους γραμματοφόρους του Δαρείου και πρόσταξε «απενεχθήναι εις το σταυρωθήναι» (σ. 54). Αργότερα θα δώσει εντολή να σταυρωθούν οι δολοφόνοι του Δαρείου πάνω στον τάφο του ─ «επί τον τάφον ανασταυρωθήναι» (σ. 100).

Ο στρατηγός του Αλέξανδρου Περδίκκας, ύστερα από νίκη του εναντίον του Αριαράθη Α΄, βασιλιά της Καππαδοκίας και την αιχμαλωσία του, τον βασάνισε και τον «ανεσταύρωσεν» οικογενειακώς. «Τούτον μεν ουν και τους συγγενείς αυτού πάντας αικισάμενος ανεσταύρωσε» (Διόδωρος Σικελιώτης, ΧVΙΙΙ, 16, 3)...


 




Ο σημερινός
Στρατός της Ελλάδας


Έγραψε στις 07.04.2017 ο/η: Αρσενόπουλος Άγγελος



Οι καθημερινές ασχολίες του σημερινού στρατιώτη στην Ελλάδα δεν έχουν να κάνουν με την πραγματική αποστολή του. Πολλά από τα υλικά που του διατίθενται είναι ακατάλληλα προς χρήση, ενώ η υποστήριξη δεν είναι η αναμενόμενη κι αμφισβητείται έντονα, ακόμα κι από τα ίδια τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ο σημερινός Στρατός είναι υδροκέφαλος, δυσκίνητος, με ελλιπή εξοπλισμό, ανεκπαίδευτος και πολυέξοδος. Παραμένει απλωμένος σε πολλές Μονάδες σε όλη τη χώρα, οι οποίες συγκροτήθηκαν με εμφυλιοπολεμικά κριτήρια, για να αντιμετωπίσουν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και λειτουργούν από την εποχή του Εμφύλιου και του Ψυχρού Πολέμου. Ο Στρατός της Ελλάδας σήμερα, διαθέτει Μονάδες, Στρατόπεδα κι ανώτατους αξιωματικούς όσους περίπου κι ο αμερικάνικος.

Τις τελευταίες δεκαετίες ακούγεται πολύ η λέξη «αναδιοργάνωση», που έχει σκοπό να περιγράψει την προσπάθεια να καταστεί ο Στρατός πιο μικρός, περισσότερο ευέλικτος, με μεγαλύτερη ισχύ πυρός και αποτελεσματικότητα. Το πολιτικο/στρατιωτικό κατεστημένο όμως, αλλά κι οι ίδιοι οι κοινωνικοί φορείς, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, επιμένουν στη διατήρηση του παρωχημένου status των Σχηματισμών, ακόμα και σε περιοχές όπου δεν υπάρχει καμία απειλή, όπως π.χ. στην Πελοπόννησο.

Επιμένουν επίσης στη διατήρηση του αναχρονιστικού θεσμού της θητείας, που δεν επιτελεί κανένα ουσιαστικό σκοπό, ειδικά με τη σημερινή της μορφή. Η θητεία δεν έχει μόνο καταργηθεί από την πλειοψηφία των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά κι από όμορες χώρες, όπως η Αλβανία, η ΠΓΔΜ κι η Βουλγαρία.

Πώς χρησιμοποιεί λοιπόν, η Πολιτεία το στρατιώτη τα τελευταία εβδομήντα τουλάχιστον χρόνια; Ποια η υποστήριξη που του παρέχει; Θέτοντας όλα αυτά τα ερωτήματα, οι απαντήσεις μάς αφήνουν άναυδους. Ο Στρατός χρησιμοποιείται αναλόγως των κοινωνικών αναγκών ως Πυροσβεστική, ως Συνοριοφυλακή, ως Αστυνομία, ως ΕΥΠ, ως Μέσο Μαζικής Μεταφοράς, αποκομιδής απορριμάτων κ.ά..

Η βασική, αποκλειστική καθημερινή ασχολία του σημερινού στρατιώτη είναι να σκουπίζει, να καθαρίζει και να φυλάει σκοπιές σε εκατοντάδες παλιά και άχρηστα στρατόπεδα με απαρχαιωμένες εγκαταστάσεις κι εξοπλισμό σε πόλεις και χωριά ολόκληρης της επικράτειας.

Ο Στρατός μαζί με τη Δικαιοσύνη αποτελούν ό,τι πιο αρτηριοσκληρωτικό και αντιδραστικό διαθέτει σήμερα η Ρωμιοσύνη μέσα στο γενικό χάλι της κρατικής μηχανής και της κοινωνίας...


 



Προηγούμενη 1 2 3 4 5 ... 41 Επόμενη

FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...