Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΣΤΑΥΡΩΣΕΙΣ
ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ




Έγραψε στις 14.04.2017 ο/η: Σιμόπουλος Κυριάκος

Επιστροφή

Ο «σταυρός», όπως και το αθηναϊκό «τύμπανον», ήταν όργανα βασανιστικών αλλά και ατιμωτικών θανατώσεων. Οι εκτελέσεις γίνονταν πάντοτε σε δημόσιους χώρους ή σε περίοπτη θέση. Το θύμα έπρεπε να εκτεθεί σε κοινή θέα, η αγωνία του να έχει διάρκεια και να γνωστοποιηθεί για εκφοβισμό και παραδειγματισμό. Με πρόσδεση και ανάρτηση ή με ήλωση, η ανασταύρωση προκαλούσε δεος και φρίκη.

Μετά την άλωση της Τύρου (332 π.Χ.) ο Αλέξανδρος θανάτωσε με ανασταύρωση δύο χιλιάδες νέους ─  «εκρέμασε», γράφει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (XVII, 46,4). Στη λατινική μεταφραση το «εκρέμασε» αποδίδεται suspendio afficit. Τον ίδιο μαρτυρικό θάνατο είχε επιφυλάξει και ο τύραννος των Συρακουσών Αγαθοκλής στους ιτυκαίους ύστερα από την ήττα τους ─ «τους δ΄αλόντας εκρέμασε» (Διόδωρος Σικελιώτης, ΧΧ, 55, 2).

Με ανάρτηση, ύστερα από βασανιστήρια, σύμφωνα με όσα λέει ο Πτολεμαίος Λάγου, θανατώθηκε ο Καλλισθένης, που κατηγορήθηκε από τον Αλέξανδρο για συνωμοσία. Αφού τον στρέβλωσαν, τον ανάρτησαν για να πεθάνει ─ «στρεβλωθέντα και κρεμασθέντα αποθανείν» (Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβασις, IV, 14, 3). Φυσικά, δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στο κρεμάννυμι, ανακρεμάννυμι και στο απαγχονίζω που εμφανiζεται επίσης σε αρχαία κείμενα (Λουκιανός, Ανθολογία Παλατίνη, Δίων Κάσσιος). Ο Ευμένης «συλλαβών εκρέμασε», δηλαδή σταύρωσε, ένα προδότη (Πλούταρχος, Ευμένης, 9).

Ο Αλέξανδρος επίσης «εκρέμασε» πολλούς ινδούς φιλόσοφους για την αντιστασιακή τους δράση (Πλούταρχος, Αλέξανδρος, 59). Ο Ψευδo-Καλλισθένης, στη μυθιστορία του για την εκστρατεία του Αλέξανδρου, γράφει ότι οι τύριοι «ανεσταύρωσαν» τους απεσταλμένους του που αξίωσαν την παράδοση της πόλης (Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος και πράξεις, έκδ. Helmut νan ΤhieΙ, Darmstadt 1983, σ. 52).

Σε απειλητικό γράμμα του Δαρείου προειδοποιείται ο Αλέξανδρος ότι «ως αποστάτης ανασταυρωθήση». Με τη σειρά του ο Αλέξανδρος έδεσε πισθάγκωνα τους γραμματοφόρους του Δαρείου και πρόσταξε «απενεχθήναι εις το σταυρωθήναι» (σ. 54). Αργότερα θα δώσει εντολή να σταυρωθούν οι δολοφόνοι του Δαρείου πάνω στον τάφο του ─ «επί τον τάφον ανασταυρωθήναι» (σ. 100).

Ο στρατηγός του Αλέξανδρου Περδίκκας, ύστερα από νίκη του εναντίον του Αριαράθη Α΄, βασιλιά της Καππαδοκίας και την αιχμαλωσία του, τον βασάνισε και τον «ανεσταύρωσεν» οικογενειακώς. «Τούτον μεν ουν και τους συγγενείς αυτού πάντας αικισάμενος ανεσταύρωσε» (Διόδωρος Σικελιώτης, ΧVΙΙΙ, 16, 3).


 
   
 
Γκράφιτι με σατιρική αναπαράσταση της χριστιανικής λατρείας, που απεικονίζει έναν άνδρα,
ο οποίος λατρεύει έναν σταυρωμένο με κεφάλι γαϊδάρου. (Ρώμη, 3ος αιώνας μ.Χ.).

 


Η ποινή του σταυρικού θανάτου ήταν πασίγνωστη στους ασιατικούς και άλλους λαούς, κυρίως στις παρυφές του ελληνικού κόσμου, με διάφορες ονομασίες. Ανασταυρώ, διαπασσαλεύω, ανασκολοπίζω, προσπασσαλεύωπροσπατταλεύω), προσηλώ, καθηλώ, κρεμώ, ανακρεμάννυμι, προσαρτώ, αναρτώ. Το πρωταρχικό σχήμα του σταυρού ήταν ένας ξύλινος στύλος στερεωμένος στο έδαφος ή ένα δέντρο.

Δεν είναι γνωστη η διαδικασία αυτού του μαρτυρίου. Από τα συμφραζόμενα, ωστόσο, προκύπτει ότι τη θανάτωση γινόταν με δύο τρόπους:

Ο πρώτος: Πρόσδεση του θύματος σε στύλο, ανάρτηση και ακινητοποίηση με σκοινιά ή με δεσμευτικούς ήλους (καρφιά) που δεν διαπερνούσαν τα μέλη.

Και ο δεύτερος: Ήλωση των άκρων, δηλαδή με τη μεθοδο που γνωρίζουμε από τη σταύρωση του Χριστού.

Το ότι ανασταύρωση, προσπασσάλευση, διαπασσάλευση, ανασκολοπισμός, ανάρτηση και προσάρτηση σημαίνουν σταυρικό θάνατο υποδηλώνεται στα αρχαία κείμενα. Η δυσκολία που αντιμετωπίζουμε είναι να διευκρινισθεί πότε η εκτέλεση γίνεται με αποτυμπανισμό, με ανάρτηση δηλαδή και αργό, αγωνιώδη θάνατο και πότε με προσάρτηση και κάρφωμα των άκρων που σημαίνει βασανιστικό, αλλά γρήγορο τέλος.

Αρκετές αναφορές σε σταυρικούς θανάτους με διάφορες φραστικές παραλλαγές επισημαίνονται στον Ηρόδοτο, στον Πολύβιο, στον Διόδωρο τον Σικελιώτη κ.ά.. Ήταν το κατ’ εξοχήν περσικό βασανιστήριο. Ο σατράπης των Σάρδεων Οροίτης θανάτωσε —μέσα 6ου αιώνα— τον τύραννο της Σάμου Πολυκράτη «με τρόπο που καλύτερα να μην αναφέρω» κι  ύστερα τον
«ανεσταύρωσε», ιστορεί ο Ηρόδοτος. Έτσι πρέπει να αποδώσουμε το «αποκείνας δε μιν ουκ αξίως απηγήσιος ανεσταύρωσε». Και προσθέτει: «Πολυκράτης δε ανακρεμάμενος...» (ΙΙΙ, 125).

Και ο Ιστιαίος, τύραννος της Μιλήτου (τέλη 6ου αιώνα π.Χ.) ανασταυρώθηκε από τον σατράπη των Σάρδεων ─ «ως απίκετο αγόμενος ες Σάρδεις, το μεν αυτού σώμα αυτού ταύτη ανεσταύρωσαν, την δε κεφαλήν ταριχεύσαντες ανήνεικαν παρά βασιλέα Δαρείον ες Σούσα» (VI, 30, 6). Στις δύο αυτές περιπτώσεις η ανασταύρωση έγινε μετά τη θανάτωση των θυμάτων, για δημόσια έκθεση και ονειδισμό.

Τέλη 6ου αιώνα π.Χ., μια γυναίκα, η βασίλισσα της Κυρήνης Φερετίμη —μητέρα του Αρκεσίλαου Γ΄— εκδικήθηκε τους εχθρούς της εκτελώντας τους στον σκόλοπα, με σταυρικό δηλαδή θάνατο πάνω στα τείχη, γύρω-γύρω ─
«ανεσκολόπισε κύκλω του τείχους»─ για να φαίνονται από παντού (XIX, 67,2).

Ο Ξέρξης καταδίκασε τον βιαστή Σατάσπη «ανασκολοπιείσθαι» (από το «σκόλοψ», πάσσαλος), δηλαδή εκτέλεση πάνω σε στύλο. Κακώς ο Legrand, στη γαλλική έκδοση του Ηρόδοτου ─Les Belles Lettres, 1949─ μεταφράζει το «ανασκολοπιείσθαι» empaler, δηλαδή παλουκώνω, διοβελίζω. Την ίδια έννοια αποδίδουν συνήθως και oι έλληνες συγγραφείς στον ανασκολοπισμό. Δεν πρόκειται όμως για σούβλισμα, αλλά για ένα είδος σταυρικού θανατου.

Ο Κύρος «ανεσκολόπισε» τους ονειροκρίτες μάγους. Και ο Λουκιανός αναφέρει, σε δύο τουλάχιστον σημεία, βασανισμό ή θανάτωση με ανασκολοπισμό. Ο Χάρων προλέγει το φριχτό τέλος του Πολυκράτη («Χάρων», 510). Επίσης στον διάλογο «Αλιεύς ή αναβιούντες», ο πρώτος φιλόσοφος λέει: «Εμοί μεν δοκεί ανεσκολοπίσθαι αυτόν» (571). Ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς: «Και αυτίκα οι μεν εξ οικιών συλληφθέντες οι δε εκ των αγορών αχθέντες ανεσκολοπίσθησαν άπαντες
». Και ο Φίλων ο Αλεξανδρινός: «Κελεύων τους ανελόντας ανασκολοπίζεσθαι» (Περί των εν μέρει διαταγμάτων).

Ο Δαρείος Α΄ «ανεσκολόπισε» τρεις χιλιάδες κορυφαίους βαβυλώνιους όταν κυρίευσε την πρωτεύουσά τους. «Των ανδρών τους κορυφαίους ες τρισχιλίους ανεσκολόπισε» (ΙΙΙ, 159). Ο  ίδιος ο Δαρείος Α΄ είχε καταδικάσει τον δικαστή Σανδάκη σε ανασταύρωση, επειδή «άδικον δίκην εδίκασε
». Του χάρισε, όμως, τη ζωή ενώ βρισκόταν κρεμασμένος στον στύλο ─  «ανακρεμασθέντος ων αυτού λογιζόμενος ο Δαρείος... έλυσε» (VII, 194, 6-9). Τον Δαρείο θα μιμηθούν, αιώνες αργότερα, οι ρωμαίοι με την ομαδική σταύρωση των επαναστατών δούλων.

Κατα την περσική εκστρατεία στην Ελλάδα, ο Ξέρξης, μαθαίνοντας μετά τη μάχη των Θερμοπυλών, ότι ο νεκρός Λεωνίδας ήταν «βασιλεύς τε και στρατηγός λακεδαιμονίων», πρόσταξε να τον αποκεφαλίσουν και να «ανασταυρώσουν την κεφαλή». Να την κρεμάσουν δηλαδή ψηλά σε στύλο ή να την καρφώσουν σε παλούκι (VII, 238, 1-4 και IX, 78, 11-13).

Τo ότι η ανασταύρωση ταυτίζεται με τον ανασκολοπισμό στον Ηρόδοτο προκύπτει και από ένα άλλο σημείο. Μετά τη μάχη των Πλαταιών, ο Λάμπων ο Αιγινήτης πρότεινε στον αρχηγό των σπαρτιατών Παυσανία να εκδικηθεί για την αvόσια μεταχείριση από τους πέρσες του νεκρού Λεωνίδα ανταποδίδοντας τα ίσα στο νεκρό Μαρδόνιο. Οι Πέρσες «αποταμόντες την κεφαλήν (του Λεωνίδα) ανεσταύρωσαν». Τώρα εσύ «Μαρδόνιον ανασκολοπίσας τιμωρήσεαι ες πάτρων τον σον Λεωνίδην» (ΙΧ, 78). Ανασκολοπισμό, ανάρτηση δηλαδή και πρόσδεση σε στύλο, σημαίνει και το «ανασχινδυλεύειν» του Πλάτωνα ─ «τελευτών πάντα κακά παθών ανασχινδυλευθήσεται» (Πολιτεία, Β΄, 362a).

Αλλά και οι αθηναίοι εφάρμοζαν τις περσικές μεθόδους εκτελέσεων κατα τις εκστρατείες τους. Το 479 π.Χ., όταν νίκησαν τους πέρσες κοντά στην Άβυδο, αιχμαλώτισαν τον διοικητή της Σηστού Αρταΰκτη και τον θανάτωσαν προσδένοντάς τον ζωντανό σε σανίδα —«ζώοντα προς σανίδα διεπασσάλευσαν» (VII, 33). Εδώ η σανίδα αποτελεί το όργανο υποδοχής του αναρτημένου σώματος, όπως στην αφήγηση του Πλούταρχου για τις θανατώσεις των σαμίων τριηράρχων και στον ομαδικό ταφο του Παλαιού Φαλήρου. Είναι ο οικείος στους αθηναίους αποτυμπανισμός.

Σε άλλο σημείο ο Ηρόδοτος γράφει για τον Αρταΰκτη ότι, αφού τον προσήλωσαν στη σανίδα, τον κρέμασαν ψηλά, έστησαν δηλαδή όρθια τη σανίδα. «[Προς] σανίδας προσπασσαλεύσαντες ανεκρέμασαν» (ΙΧ, 120, 18 -21). Ο ιστορικός χρησιμοποιεί αλλού το ρήμα «διαπασσαλεύω» και αλλού «προσπασσαλεύω», ενώ με το «ανακρεμώ» ολοκληρώνει και αποσαφηνίζει την εικόνα. Ο Αρταΰκτης τιμωρήθηκε με μαρτυρικό θάνατο ως ιερόσυλος. Διέπραξε μιαρά και ασεβή έργα με γυναίκες μέσα σε ναό ─ «ες του Πρωτεσίλεω το ιρόν Ελαιούντα αγινεόμενος γυναίκας αθέμιστα [έργα] έρδεσκε» (VΙΙ, 33, 9-10).

 
 




















Βασανιστική εκτέλεση

με ήλωση σε σταυρό
ορθογώνιου σχήματος
κατά τη ρωμαϊκή περίοδο.
Ο συνήθης τύπος σταυρού
για θανάτωση με καρφιά ή ανάρτηση
είχε σχήμα Τ.
 


Συχνά αναφέρονται ανασταυρώσεις από τον ιουδαίο ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο ─ «εσθιόμενος εν απόπτω μετά των παλλακίδων, ανασταυρώσαι προσέταξεν ιουδαίων ως ω΄» (Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, ΧIII, ΧΧΙΙ).

Βασανιστικές εκτελέσεις με ανασταύρωση γίνονταν και στον ελληνικό χώρο. Η βασίλισσα της Σικυώνας Κρατησίπολις (τέλη 4ου αιώνα. π.Χ.) αντιμετώπισε με τα όπλα τους συμπατριώτες της που επιχείρησαν να την ανατρέψουν. Συντρίβοντας την ανταρσία εξόντωσε πολλούς και τιμώρησε τους πρωταίτιους με σταυρικό θάνατο — «παραταξαμένη και νικήσασα πολλούς μεν ανείλε, συλλαβούσα δε περί τριάκοντα τον αριθμόν ανεσταύρωσεν». (Διόδωρος Σικελιώτης, ΧΙΧ, 67, 2).

Ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, όταν κατέλαβε τον Ορχομενό της Αρκαδίας (304 π.Χ.) χρησιμοποιώντας πολιορκητικές μηχανές —«καταβαλών τα τείχη, κατά κράτος είλε την πόλιν»— εκδικήθηκε για τη σθεναρή αντίσταση της φρουράς ανασταυρώνοντας τον διοικητή Στρόμβιχο και ογδόντα συναγωνιστές του «προ της πόλεως» (XX, 103).

Με σταυρικό θανατο εκτελούσε τους εχθρούς του ο τύραννος της Θράκης Διήγυλις (2ος αιώνας π.Χ.). Τους αναρτούσε, γράφει ο Διόδωρος, άλλους σε πασσάλους και άλλους σε δέντρα — «οι μεν επί σκόλοψιν, οι δε επί δένδρεσιν ανηρτώντο» (ΧΧΧΙΙΙ, 15).

Αλλά και οι καρχηδόνιοι θανάτωναν τους εχθρούς τους με πρόσδεση και ανάρτηση σε στύλο. Κατά την πολιορκία του λιβυκού Τύνητα σταύρωσαν αιχμαλώτους μπροστά στην πόλη σε περίοπτη θέση για να τρομοκρατήσουν τη φρουρά — «προσαγαγόντες προς τα τείχη τους περί τον Σπένδιον αιχμαλώτους εσταύρωσαν επιφανώς». (Πολύβιος, Α, 86).

Με τη σειρά τους οι λίβυοι, όταν αιχμαλώτισαν ένα καρχηδόνιο στρατηγό, κατέβασαν από τον «σταυρό» τον Σπένδιο και κρέμασαν τον αιχμάλωτο, ύστερα από σκληρά βασανιστήρια (Α, 86, 6).

Ο Ανίβας, τέλος, κατα την εισβολή του στην Ιταλία, «ανεσταύρωσε τους οδηγούς» του στρατεύματος επειδή παρανόησαν μια διαταγή του. (Πλούταρχος, Φάβιος Μάξιμος, VΙ. Η ποινή του σταυρικού θανάτου επιβαλλόταν συνήθως σε ληστοπειρατές και πλανόβιους φερέοικους. Hermann, Grundsätze und Anwendung der Strafrechts, Göttingen 1885, σ. 83).

Στο μυθιστόρημα του Ξενοφώντος του Εφέσιου «Τα κατ’ Άνθειαν και Αβροκόμην» —τέλη 1ου  αιώνα μ.Χ.— γίνεται σαφέστερη η διαδικασία των ανασταυρώσεων χωρίς ήλωση. Ο ερωτευμένος νέος, που κατά τη διάρκεια των περιπετειών και δοκιμασιών του φθάνει στην Αίγυπτο, καταδικάζεται σε σταυρικό θανατο από τον άρχοντα της χώρας —«κελεύει τον Αβροκόμην προσαρτήσαι τω σταυρώ»— στην όχθη του Νείλου, «όπου κρημνός απότομος». Οι δήμιοι, αφού έστησαν τον σταυρό, έδεσαν με σπαρτόσκοινα πάνω στον στύλο τα χέρια και τα πόδια του, τον προσάρτησαν δηλαδή, και τον παράτησαν στην ερημιά να πεθάνει. Εδώ δεν υπάρχει οριζόντια δοκός. Τα χέρια δένονται σε ανάταση στον στύλο. (Λόγος Δ΄, II, 2-3).
 
Η παλαιότερη αναφορά σε σταυρικό βασανιστήριο είναι μυθική. Στη «Θεογονία» του Ησίοδου. Με διαταγή του Δία, ο τιτάνας Προμηθέας προσηλώνεται στον Καύκασο. «Τον έδεσε με δεσμά αλύπητα και οδυνηρά και μια σφήνα του κάρφωσε στη μέση» (στ. 521-522).

Πιο ακριβολόγος ο Αισχύλος στον«Προμηθέα Δεσμώτη». Έχω διαταγή να σε δέσω με αδιάρρηκτα δεσμά σε τούτο τον έρημο βράχο, λέει ο Ήφαιστος (στ. 19-20). Το Κράτος προστάζει τον θεό της φωτιάς: Χτύπα στα χέρια τους χαλκάδες, με τη βαρειά στο βράχο κάρφωσέ τον — «πασσάλευε προς πέτραις
» (στ. 55-56). Την ατσαλόσφηνα μπήξε στα στήθια πέρα ως πέρα — «διαμπάξ πασσάλευε» (στ. 64-65), κρικέλωνε τα πόδια (στ. 71), βάλε του ζώνες στις μασχάλες (στ. 74). Και τώρα χτύπα ως μεσα τα καρφιά (στ. 76).

 

 

 
Σε σταύρωση με καρφιά αναφέρεται ο Λουκιανός στον διάλογο «Προμηθεύς ή Καύκασος». Η καθήλωση γίνεται με απλωμένα τα χέρια του τιτάνα σε δύο βράχους. «Προχώρα, ανέβαινε Προμηθέα», λέει ο Ερμής, «κι άφησε να καρφωθείς σε τούτο το βουνό. Έλα, άπλωσε με το καλό το δεξί σου χέρι. Και συ, Ήφαιστε, δένε, κάρφωνε και χτύπα δυνατά με τη βαρειά» (1-2).

Το ότι η σταυρική θανάτωση γινόταν και με κάρφωμα των άκρων υποδηλώνεται σε ένα περιστατικό που καταγράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης ιστορώντας την πολιορκία της βορειοαφρικανικής Ιτύκης από τον τύραννο των Συρακουσών Αγαθοκλή. (Η Utika ήταν αποικία της Τύρου, στα παράλια της σημερινής Τύνιδας. Συμμάχησε με τους ρωμαίους κατά τον τρίτο Καρχηδονιακό πόλεμο και υποκατέστησε την Καρχηδόνα μετά την καταστροφή της).

Πριν μετακινήσει ο Αγαθοκλής τις πολιορκητικές μηχανές προς τα τείχη έδεσε πάνω τους αιχμαλώτους ιτυκαίους, καλύπτοντας με ανθρώπινα σώματα τη θεατή από το κάστρο πλευρά, με την ελπίδα πως οι πολιορκημένοι θα απέφευγαν να βάλουν με όπλα —βέλη, ακόντια, καταπέλτες─ ή με πυρπολικά μεσα εναντίον των άτυχων συμπατριωτών τους. Έτσι οι μηχανές θα μπορούσαν να ζυγώσουν τα τείχη χωρίς απώλειες. Αλλά οι ιτικαίοι δεν δίστασαν διόλου να πλήξουν τα πολιορκητικά μηχανήματα με αποτέλεσμα να εξοντωθούν όλοι οι δεμενοι στις σκαλωσιές συμπολίτες τους. Άλλοι από τους αιχμαλώτους που κρέμονταν —«των κρεμαμένων πολιτών»— δέχτηκαν βέλη κι άλλοι ακόντια. Μερικούς, μάλιστα, τους διαπέρασαν τα «οξυβελή» και τους κάρφωσαν πάνω στα δοκάρια των πολιορκητικών μηχανών, έτσι που φαίνονταν σαν να είχαν υποβληθεί στην τιμωρία και προσβολή του σταυρικού θανάτου (XX, 54).





Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα
από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου:
«Βασανιστήρια και εξουσία», εκδ. «Πολιτιστικές
εκδόσεις ΕΠΕ», Αθήνα, 2003.

Ο τίτλος και η εικονογράφηση
έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».





 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

Ο Πτολεμαίος πήρε την σατραπεία της Αιγύπτου μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Κάποιον άλλον θα εννοεί. Αμφιβάλλω αν η παράθεση (Πολύβιος, Δ, 14, 3) επίσης ισχύει.

13.04.2017, 22:58:21





EleftheriErevna έγραψε...
Έχετε δίκιο κ. Bielidopoulos.
Το ψάξαμε και διαπιστώσαμε ότι δεν σταύρωσαν τον Πτολεμαίο, αλλά ο Πτολεμαίος έγραψε ότι σταύρωσαν κάποιον Καλλισθένη. Την δε πληροφορία δεν μας την μεταφέρει ο Πολύβιος (Δ, 14,3), αλλά ο Αρριανός (Αλεξάνδου Ανάβασις, Δ, 14,3). Πρόκειται για αβλεψία του Κ. Σιμόπουλου στο βιβλίο του.
Αν και έτσι είναι γραμμένο, αφού είναι λάθος το διορθώσαμε.
Ευχαριστούμε.
Ε.Ε.
13.04.2017, 23:57:37





Ανώνυμος 42269 έγραψε...
Ούτε και στην σταύρωση δεν ήταν πρώτοι οι αρχαίοι έλληνες. «Το φως ήρθε από την ανατολή.»
14.04.2017, 00:35:03





Ανώνυμος 42270 έγραψε...
Ο Φλάβιος Ιώσηπος,
είναι ιστορικό πρόσωπο;
14.04.2017, 12:45:20





Ανώνυμος 42272 έγραψε...

Μήπως είσαι ηλίθιος 42270; Ρωτάω έτσι, για να σπάσουμε τον πάγο.

14.04.2017, 13:16:19





Ανώνυμος 42275 έγραψε...
o φλαβιος ιωσηπος παραμυθι μουσμουλο ο τυπος . γυφταριο στην αιγυπτο και κατασκευη αιωνες μετα απο επιτηδειους.
14.04.2017, 21:37:09





Ανώνυμος 42280 έγραψε...

Ήταν παλιά ασυρματιστής στον στρατό και του έχει μείνει από τότε ο 42275.

15.04.2017, 17:30:40





Ανώνυμος 42338 έγραψε...
42272 ενω εσυ και γ14 μω την νοημοσυνη της παγοκεφαλης σου
20.04.2017, 11:12:13





Ανώνυμος 42342 έγραψε...

Μην γράφεις μακάκα.

20.04.2017, 12:12:48





Ανώνυμος 42387 έγραψε...
3μαρχ......Μίλησαν
22.04.2017, 17:15:49






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+9=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...