Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΛΥΜΕΩΝΑΣ
ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ


Προϊόντα απάτης
οι «ανακαλύψεις» σε Τροία, Μυκήνες κ.λπ.


Έγραψε στις 31.03.2017 ο/η: Σιμόπουλος Κυριάκος

Επιστροφή



Οι δοκιμασίες των ελληνικών πολιτιστικών θησαυρών στον 19ο αιώνα σημαδεύονται από την αρχαιοκαπηλική δράση και τις βαναυσότητες ενός Γερμανού «ομηρολάτρη», ερασιτέχνη αρχαιολόγου, κερδοσκόπου και τυκοδιώκτη, του Ερρίκου Σλήμαν. Θεωρείται «πατέρας της αρχαιολογίας», «δημιουργός της προϊστορικής αρχαιολογίας» και ένας από τους πέντε μεγάλους Γερμανούς της εποχής του — οι άλλοι τέσσερις ο Μάρξ, ο Νίτσε, ο Φρόυντ και ο Βάγκνερ!

Κατέπληξε τον κόσμο με την ανακάλυψη του «θησαυρού του Πριάμου» στο Ισαρλίκ και του «προσωπείου του Αγαμέμνονα» στις Μυκήνες. Ήταν ο «διάπυρος λάτρης της αρχαιότητας» και οι ανασκαφές του
«κοσμοϊστορικές». Οι θαυμαστές του μάλιστα, του έδωσαν τον τίτλο του «Μυκηναϊκού». Οι βιογραφίες του ξεπερνούν τις σαράντα και τα άρθρα για τη δράση του ανέρχονται σε χιλιάδες. Όλα, ωστόσο, βασίστηκαν στο μύθο που έπλεξε ο ίδιος για τον εαυτό του. Έχει διαπιστωθεί ότι το 85% των στοιχείων που παραθέτουν οι βιογράφοι του προέρχονται από δικά του κείμενα (εξήντα περίπου χιλιάδες επιστολές, 18 ημερολόγια και «αρχαιολογικές μελέτες»), ένα ατέλειωτο σύμφυρμα ψευδολογιών, που έπλεξαν την προσωπική του φήμη.

Στην πραγματικότητα, ο Σλήμαν υπήρξε ενας πάμπλουτος επιχειρηματίας που ασχολήθηκε με αρχαιολογικές έρευνες —ο «εκατομμυριούχος αρχαιολόγος»— χωρίς ειδική παιδεία και υπευθυνότητα, ένας «δημοφιλής αγύρτης», γνώριμος και φίλος ηγεμόνων, μεγιστάνων και πολιτικών. Σήμερα, αμφισβητούνται η επιστημονική τιμιότητα και το ήθος του. Έγινε διάσημος σε μια εποχή, που οι αρχαιολογικές ανασκαφές απέβλεπαν κυρίως στην ανακάλυψη θησαυρών και στον εμπλουτισμό ιδιωτικών συλλογών και εθνικών μουσείων.

Επί έναν αιώνα οι πλαστογραφίες, οι απάτες και τα ψεύδη του Σλήμαν έμειναν ανεξιχνίαστα. Οι έρευνες όμως των τελευταίων δεκαετιών αποκάλυψαν ότι ο περιβόητος «θησαυρός του Πριάμου» ήταν μια τεράστια συλλογή χρυσών αντικειμένων που συγκέντρωσε από διάφορα σημεία κατά τη διάρκεια ανασκαφών μιας τριετίας και από τουρκικά «αρχαιοπωλεία» και παζάρια. Ο πρώτος βιογράφος του Έμιλ Λούντβιχ, αποκαλεί εύστοχα τον Σλήμαν «χρυσοθήρα».

Κατά τον Γερμανό αρχαιολόγο και ιστορικό του 19ου αιώνα Εrnst Curtius, τον ανασκαφέα της Ολυμπίας, ο Σλήμαν ήταν «τσαπατσούλης και αγύρτης». Ο Adolf Furtwängler, ο σημαντικότερος αρχαιολόγος της γενιάς του Wilamowitz, έγραφε το 1881 για τον Σλήμαν: «Είναι και παραμένει ένας μισότρελος ανθρωπος σε πλήρη σύγχυση που δεν έχει ιδέα για τη σημασία των ανασκαφών του... Έχει πάθος για τον Όμηρο, αλλά κατά βάθος είναι επιχειρηματίας και κερδοσκόπος». Κατά την κρίση του φίλου του F. Max Müller «ο Σλήμαν κατέστρεψε την Τροία για τελευταία φορά». Και η άποψη της συζύγου του Μüller: «Μ’ όλο που ήταν προικισμένος με όσφρηση λαγωvικού, οι αρχαιολογικές του γνώσεις ήταν ελάχιστες και ανακριβείς».

Ψευδόταν και εξαπατούσε, γράφουν οι ερευνητές Calder και Traill, «αλλοίωνε και πλαστογραφούσε στοιχεία, αγόραζε αρχαιότητες και τις παρουσίαζε ως ευρήματα δικών του ανασκαφών εφευρίσκοντας ένα ανύπαρκτο παρελθόν και δωροδοκώντας για να πετύχει τους σκοπούς του». Ήταν κυρίως, ενας ελεεινός αρχαιοκάπηλος. Χάριζε ελληνικές αρχαιότητες σε εστεμμένους και μεγιστάνες της Ευρώπης, για να εξασφαλίσει φιλίες και εύνοιες ή για να ανταποδώσει υποχρεώσεις.

Το 1875 φιλοξενήθηκε από τη βασιλική οικογένεια της Ολλανδίας στη Χάγη. Λίγους μήνες αργότερα έγραφε στη βασίλισσα από την Ελλάδα: «Μόλις σήμερα επέστρεψα στην Αθήνα και η πρώτη μου δουλειά ήταν να διαλέξω από τη συλλογή μου δέκα ταναγραίες για τη Μεγαλειότητά Σας. Συσκεύασα τα αγαλματίδια σε ένα κιβώτιο και θα το προωθήσω σε πρώτη ευκαιρία». Λαθραία εξαγωγή αρχαιοτήτων ως επισφράγιση της βασιλικής εύνοιας. Χάριζε επίσης σε ευρωπαϊκά μουσεία αντικείμενα από την «τρωική» συλλογή του, καλλιεργώντας σχέσεις χρήσιμες για τη μελλοντική αρχαιοκαπηλική του δραστηριότητα.



 

 
Οι περιοχές που κατοικούνται για πολλούς αιώνες παρουσιάζουν μια ιδιαιτερότητα. Κάθε γενιά,
οικοδομεί πάνω στα απομεινάρια της προηγούμενης. Έτσι, δημιουργείται μια σειρά από στρώματα.
Τα βαθιά στρώματα αντιστοιχούν στις παλιότερες γενιές. Στην Τροία υπάρχουν εννέα στρώματα,
που αντιπροσωπεύουν 4.000 χρόνια κατοίκησης. Κάθε στρώμα σντιστοιχεί σε μια διαφορετική εποχή
της ανθρώπινης ιστορίας. Όμως, ο Σλήμαν δεν είχε ιδέα πώς ─ούτε τον ενδιέφερε άλλωστε─
να χρονολογήσει τα στρώματα. Η εποχή που ανακάλυψε ήταν τέσσερα στρώματα πιο κάτω.
Ήταν της πρώιμης εποχής του Χαλκού. Εν τω μεταξύ, κατά την προσπάθειά του να φτάσει στα
βαθύτερα στρώματα χρησιμοποίησε ακόμα και δυναμίτιδα καταστρέφοντας ολοσχερώς τα πιο πάνω.
 



Τα δημοσιεύματα στον Τύπο και όλα τα γραπτά του αποτελούν ένα συνονθύλευμα ψευδολογιών για προσωπική προβολή και συντήρηση της φήμης του. Ισχυρίσθηκε  ότι στον κήπο της κατοικίας του στην Αθήνα ανακάλυψε μια αττική επιγραφή, ενώ την είχε αγοράσει από ιδιώτη. Στην Αλεξάνδρεια αγόρασε μια μαρμάρινη κεφαλή γυναίκας και υποστήριξε ότι πρόκειται για την Κλεοπάτρα. Προμελετημένη απάτη, καταγγέλλει ο Wolfgang Schindler. Καμία σχέση με τη βασίλισσα, όπως διαπιστώνεται από μια απλή σύγκριση με τη μορφή της σε ανάγλυφα και νομίσματα.

Ο «ομηρολάτρης» Σλήμαν εβλεπε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια ως αδιαμφισβήτητες ιστορικές πηγές. Έλεγε ότι πίστευε στα ομηρικά έπη όπως στο ευαγγέλιο! Στο πρώτο «αρχαιολογικό» έργο του «Ithaque, le Ρeloponnèse et Troie» (1869) ισχυρίζεται ότι κατά τις ανασκαφές του στην Ιθάκη ανακάλυψε τον... κοιτώνα του Οδυσσέα! Και παραπέμπει στο Ψ της Οδύσσειας και στην αφήγηση του ίδιου του Οδυσσέα για τον «θάλαμον» που έχτισε «πυκνήσι λιθάδεσι» γύρω από μια ελιά και την κλίνη που στέριωσε πάνω στο δέντρο. Βρήκε και πέντε μικρά τεφροδοχεία και απεφάνθη πως είναι η τέφρα του Οδυσσέα και της Πηνελόπης! Και φυσικά, γελοιοποιήθηκε. (Μ’ αυτό, ωστόσο, το σύγγραμμα —σύμφυρμα ανακριβειών, παραμορφώσεων, αποκρύψεων και αυτοεγκωμιασμών— έλαβε doctοrat από το πανεπιστήμιο του Rostock).


 

Ανασκάπτοντας την Ιθάκη
ο Σλήμαν, «διέκρινε» ως και «το δένδρο, από το οποίο ο Οδυσσέας έφτιαξε το νυφικό του κρεβάτι». Για κάποιες τεφροδόχους συμπέρανε στο ημερολόγιό του, πως «είναι αρκετά πιθανό, ότι μέσα στα πέντε μου αγγεία κρατώ τη στάχτη του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, και του παιδιού τους!» και τέλος «το μεσημέρι (...) καθήσαμε να φάμε (...) στην αυλή του ανακτόρου του Οδυσσέα».
Ο «τάφος του Οδυσσέα» στην Ιθάκη αποδείχτηκε επτά αιώνων μεταγενέστερος.
 


Στην αυτοβιογραφία του αποκρύπτει επιμελώς όλες τις αρνητικές και σκοτεινές πλευρές των γεγονότων και παραλείπει άλλα που θα αποκάλυπταν την αρχαιοκαπηλική του δράση. Προσθέτει μάλιστα και διάφορες λεπτομέρειες με σκοπό την αυτοπροβολή και τον αυτοεξωραϊσμό που αποδείχθηκαν όλες ψευδείς. Γράφει λ.χ. ότι είχε συνάντηση το 1851 με τον Αμερικανό πρόεδρο Fillmοre, κάτι που δεν συνέβη ποτέ.

Αποκαλύπτονται σήμερα και απάτες στις αρχαιολογικές του εργασίες. Πλαστογράφησε τον απολογισμό μερικών σημαντικών ανασκαφών, όπως της Τροίας και των Μυκηνών. Ακολουθούσε πάντοτε μεθόδους εντυπωσιασμού για να στερεώσει τη φήμη του. Αντικείμενα που εύρισκε σε διάφορους αρχαιολογικούς χώρους τα έκρυβε και ισχυριζόταν αργότερα ότι τα ανακάλυψε όλα μαζί σε ένα σημείο για να προκαλέσει θόρυβο γύρω από το άτομό του. Αγόραζε αρχαιότητες από ιδιώτες και έλεγε πως ήταν ευρήματα δικών του ανασκαφών. Ανέθετε σε χρυσοχόους την κατασκευή πολυάριθμων αντιγράφων και τα παρουσίαζε έπειτα ως αυθεντικά.

Εξιστορώντας ο Σλήμαν την αποκάλυψη του «θησαυρού του Πριάμου» στο Ισαρλίκ ισχυρίζεται πως βρισκόταν πλάι του η Ελληνίδα σύζυγός του και πως εκείνη ανασήκωσε πρώτη τα χρυσά κοσμήματα τυλίγοντάς τα στο σάλι της. Φανταστική η σκηνή, επινόηση του Σλήμαν — η γυναικα του απουσίαζε εκείνη την εποχή στην Αθήνα. Σκοπός του να προσδώσει ρομαντικό και μυθιστορηματικό χαρακτήρα στα ευρήματά του. Όταν αποκαλύφθηκε η σκηνοθεσία αναγκάστηκε να ομολογήσει την ψευδολογία. Γράφει στον Newton, διευθυντή του British Museum (23 Δεκεμβρίου 1873): «Επειδή προσπαθούσα να την κάνω αρχαιολόγο, έγραψα στο βιβλίο μου πως ηταν παρούσα και πως με βοήθησε να ανασύρω τον θησαυρό»...


 
 











Ο «θησαυρός του Πριάμου»
κατά την «ανακάλυψή» του,
στο κεφάλι της Σοφίας Εγκαστρωμένου-Σλήμαν.

Στην πραγματικότητα, η φωτογράφιση έγινε πολύ αργότερα.
Εκείνη την εποχή η Σοφία δεν ήταν καν στην Τροία.
Βρισκόταν στην Αθήνα με την οικογένειά της,
για την κηδεία του πατέρα της.

 


Όταν η τουρκική κυβέρνηση πληροφορήθηκε ότι στις αρχαιότητες που ήρθαν στο φως κατά τις ανασκαφές του Ισαρλίκ περιλαμβάνονταν χρυσά και αργυρά βαρύτιμα αντικείμενα έσπευσε να απαγορεύσει την εξαγωγή των ευρημάτων και με φιρμάνι προχώρησε στη δήμευση του θησαυρού. Αλλά ο Σλήμαν πρόλαβε και τον φυγάδευσε στην Ελλάδα, με δόλο, απάτη και δωροδοκίες, όπως γράφει ο θαυμαστής του Αλ. Ραγκαβής, πολιτικός και αρχαιολόγος: «Αντέταξε δόλον εις δόλον και, μετά το τέλος των ανασκαφών, εις μεν την οθωμανικήν κυβέρνησιν έπεμψε, προς εκπλήρωσιν των υποχρεώσεών του, πολυπληθείς εν ταις ανασκαφαίς ευρεθέντας μεγάλους και ακεραίους πίθους, τους φύλακας δε διαφεύγων ή δωροδοκών, κατόρθωσε να αποκομίσει εις την Ελλάδα πάντα τα λοιπά ευρήματα».

Από το αθηναϊκό αρχαιοκαπηλικό στρατηγείο του αρχίζει μυστικές επαφές με αρχαιοθηρικά κέντρα της Ευρώπης για την αξιοποίηση των χρυσών ευρημάτων. Η δόλια συμπεριφορά και οι πανουργίες του ενοχλούν τους Έλληνες αρχαιολόγους. Τέλη Δεκεμβρίου 1873 γράφει στον Newton ότι τον εχθρεύονται οι Έλληνες αρχαιολόγοι και θέλουν να τον δυσφημήσουν. Για δύο λόγους. Επειδή είναι πολύ φθονεροί εξαιτίας των αρχαιολογικών του επιτυχιών και επειδή ανησυχούν και φοβούνται μήπως αποσύρει τη συλλογή του από την Ελλάδα. «Είμαι αποφασισμένος να την εκθέσω στη Νεάπολη ή στο Παρίσι». Χρειάζεται όμως διαφήμιση στο εξωτερικό και καταφεύγει στον διευθυντή του British Museum που καραδοκεί ελπίζοντας να αποκτήσει τον «θησαυρό του Πριάμου»: «Μου υποσχεθήκατε ότι θα δημοσιεύσετε ένα άρθρο στη "Saturday Review" για τις τουρκικές μου αρχαιότητες. Σας παρακαλώ πάρα πολύ μη το ξεχάσετε».

Αυτό που ο Σλήμαν αποκαλούσε «θησαυρό του Πριάμου» ήταν στην πραγματικότητα μύθος και απάτη, όπως προκύπτει από τις έρευνες που έγιναν ύστερα από έναν αιώνα. Ήταν μια συλλογή πολυάριθμων χρυσών αντικειμένων που ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια ανασκαφών μιας τριετίας (1870-1873), γράφει ο καθηγητής Traill. Πολλά από αυτά είχαν αγορασθεί από ιδιώτες στην Τουρκία. Τον περιλάλητο «θησαυρό» τον «ανακάλυψε» στο τέλος των ανασκαφών του Ισαρλίκ. Χρειαζόταν κάποιο εύρημα που θα προκαλούσε πάταγο. Και το  πέτυχε. Μέσα σ’ ένα χρόνο έγινε διάσημος και εξασφάλισε άδεια για διενέργεια ανασκαφών στις Μυκήνες.


 
 



Ερρίκος Σλήμαν (1822-1890).
Γιος λουθηρανού πάστορα.
Πολύ «τυχερός αρχαιολόγος».
Η λεγόμενη «Μάσκα του Αγαμέμνονα» βρέθηκε τρεις μόλις μέρες πριν την ολοκλήρωση της ανασκαφής, όπως και ο «θησαυρός του Πριάμου» στην Τροία.
Στην πραγματικότητα, ο Σλήμαν είχε κίνητρα για την εξαπάτηση. Ήθελε να κλείσει τις ανασκαφές του με θόρυβο.
 


Ένας σύγχρονός του, ο Charles Merlin, έγραφε στον διευθυντή του Βritish Museum το 1875 ότι κατά τον Γερμανό υπουργό Wagner, ο «θησαυρός του Πριάμου» ήταν «ένα σύμφυρμα αντικειμένων συγκεντρωμένων από εδώ και απ’ εκεί». Και για τους κομπασμούς του: «Όλες οι χήνες του Σλήμαν είναι κύκνοι». Κατά τον Lesley Fitton ο Σλήμαν διακρίθηκε για τη φιλαυτία, την ψευδολογία, την απάτη και την ασυνειδησία που έδειξε στην προσπάθειά του να κερδίσει χρήματα, να αποκτήσει φήμη και μια θέση στην ιστορία.

Την έκταση της αγυρτείας και του τυκοδιωκτισμού του αδίστακτου Γερμανού αρχαιοκάπηλου-«χρυσοθήρα» αποκαλύπτει η αλληλογραφία του με τον διευθυντή του Βρεταννικού Μουσείου. Γράφει στις 26 Ιουλίου 1873 στον C.T. Newton: «Σκοπεύω να χρησιμοποιήσω τον θησαυρό του Πριάμου και τη μεγάλη συλλογή μου ως όπλο εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης. Με αίτησή μου στην ελληνική Βουλή ζήτησα το προνόμιο να ενεργήσω ανασκαφές με δαπάνες μου στην Ολυμπία και τις Μυκήνες και υποσχέθηκα την ανέγερση ενός μεγάλου μουσείου για να εναποθέσω όλα τα ευρήματα, ακόμα και τον θησαυρό του Πριάμου και την υπόλοιπη τρωική συλλογή μου και να τα κληροδοτήσω στο ελληνικό έθνος, με τους όρους 1) να έχω την επικαρπία του μουσείου ως τον θάνατό μου και 2) το μουσείο να φέρει το όνομά μου».

Η Βουλή, συνεχίζει ο Σλήμαν, υιοθέτησε την πρόταση και συνέστησε στον υπουργό Παιδείας Καλιφρονά να προχωρήσει σε υπογραφή συμφωνίας. «Αλλά για λόγους που εκείνος γνωρίζει, αντί να συμμορφωθεί, εκχωρεί στην πρωσσική κυβέρνηση το δικαίωμα ανασκαφής στην Ολυμπία. Σε μένα πρόσφερε μόνο τις Μυκήνες και ένα παράσημο. Τα απέρριψα όμως και τα δύο με περιφρόνηση γιατί κολακεύομαι να πιστεύω ότι με τις ανακαλύψεις μου στην Τροία έχω δικαίωμα να αξιώσω την ευγνωμοσύνη όλου του κόσμου και κυρίως της Ελλάδας. Αποφάσισα, λοιπόν, να διακόψω κάθε σχέση με την Ελλάδα και να ασχοληθώ με ανασκαφές στην Ιταλία, όπου είμαι σίγουρος ότι θα με καλοδεχτούν αν απλώς τους υποσχεθώ την ανέγερση μουσείου στη Νεάπολη ή στο Παλέρμο όπου θα εναποθέσω τα ευρήματά μου, κληροδοτώντας και το κτίριο και τη συλλογή στο ιταλικό έθνος. Κάτω από αυτές τις συνθήκες είμαι πρόθυμος να πουλήσω στο μουσείο σας (στο British Museum) τον θησαυρό του Πριάμου και ολόκληρη την υπόλοιπη συλλογή μου, μαζί με τον περίφημο Φοίβο Απόλλωνα που σήμερα ειναι γενικά παραδεκτό ότι ανήκει στα τέλη του 4ου αι. π.Χ....

»Έχω δικαίωμα επανεξαγωγής των τρωικών αρχαιοτήτων μου γιατί φρόντισα να τις καταγράψω στο τελωνείο. Σας πληροφορώ, εντελώς εμπιστευτικά, για την προθυμία μου να σας πουλήσω τη συλλογή εξαιτίας της σημασίας της και ειδικά του θησαυρού του Πριάμου, που τις τελευταίες εβδομάδες προσελκύει στην κατοικία μου μεγάλα πλήθη περιέργων. Έχω γίνει εδώ εξαιρετικά αγαπητός και μ’  όλο που δεν έχω ανάγκη από δημοτικότητα, πρέπει να μη χάσω τη φιλία αυτών των καλών ανθρώπων πριν από την ώρα της ρήξης».

Η επιστολή ειναι αποκαλυπτική για το ήθος του Σλήμαν. Εκβιαστής, τυκοδιώκτης, κερδοσκόπος, ανενδοίαστος αρχαιοκάπηλος, διεφθαρμένος. Η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του Σλήμαν για την Ολυμπία, επειδή υπέκυψε σε άλλους εκβιασμούς. Αυτή τη φορά δέχτηκε πιέσεις από την Πρωσσία εν όψει του Συνεδρίου του Βερολίνου, όπου θα κρινόταν η προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα και παραχώρησε το δικαίωμα ανασκαφών στην Ολυμπία στον Γερμανό Curtius! Ήταν ουσιαστικά δικαίωμα λεηλασίας των αρχαιοτήτων...

Υπήρχαν βέβαια και οι αντιδράσεις των Ελλήνων αρχαιολόγων και διανοουμένων που γνώριζαν καλά τους τυκοδιωκτισμούς, τις χρυσοθηρικές βλέψεις και κυρίως τις επιστημονικές βαρβαρότητες του Σλήμαν. Γράφει στο ημερολόγιό του ο Γερμανός αρχαιοκάπηλος: «Οι προτάσεις μου στην ελληνική κυβέρνηση να χτίσω με έξοδά μου ένα μουσείο αν μου εκχωρήσουν το αποκλειστικό δικαίωμα ανασκαφών στις Μυκήνες και στην Ολυμπία δεν έγιναν δεκτές. Γιατί όλοι οι έλληνες διανοούμενοι με μισούν. Θα μπορούσαν να με σταυρώσουν, να με ψήσουν ζωντανό, να με παλουκώσουν. Γι’ αυτό κι εγώ έκανα στροφή προς την Ιταλία».


 
 Όταν ήταν ήδη 47 ετών ο Σλήμαν, χωρισμένος με δυο παιδιά, έγραψε στον φίλο του Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Θεόκλητο, ότι ήθελε να βρει μια νέα κι όμορφη γυναίκα από την Ελλάδα, για να ξαναπαντρευτεί.
Ο Αρχιεπίσκοπος του προξένεψε την ανήλικη τότε ξαδέλφη του, Σοφία Εγκαστρωμένου, κόρη αθηναίου υφασματέμπορα.
Σε λίγους μήνες έγινε ο γάμος, ο οποίος σκανδάλισε την Αθήνα, λόγω της μεγάλης διαφοράς ηλικίας.
Η κοπέλα δεν ένιωσε ποτέ ευτυχισμένη δίπλα στον κατά τριάντα τουλάχιστον χρόνια μεγαλύτερο σύζυγό της.
 
 
 
Απαντώντας το Βρεταννικό Μουσείο (30 Οκτωβρίου 1873) στις προτάσεις του Σλήμαν ερωτά για τις χρηματικές απαιτήσεις, ζητεί φωτογραφίες των αντικειμένων και θέτει ως προϋπόθεση της συναλλαγής την επιτόπια εξέταση της συλλογής. Και το κυριότερο: Για να αγορασθεί ο «θησαυρός του Πριάμου» πρέπει να μεταφερθεί το ταχύτερο στο Λονδίνο. Σε πολυσέλιδη επιστολή του ο Σλήμαν ορίζει την τιμή σε 50.000 λίρες. Αποκλείει, ωστόσο, τη μεταφορά των ευρημάτων στην Αγγλία, επειδή η συλλογή ειναι τεράστια — περιλαμβάνει χιλιάδες αντικείμενα. Προσφέρεται όμως για ευκολίες πληρωμής, εξόφληση σε μια πενταετία. «Σας στέλνω, εντελώς εμπστευτικά, αυτές τις φωτογραφίες και απαιτώ την επίσημη υπόσχεσή σας ότι δεν θα γίνουν αντίγραφα
». Στην ανταπάντησή του ο διευθυντής του Βρεταννικού Μουσείου χαρακτηρίζει εξωφρενικό το ποσό που αξιώνει ο Σλήμαν. Ένα μήνα αργότερα ταξιδεύει στην Αθήνα.

Αλλά ο Γερμανός αγύρτης δεν περιορίζεται στις διαπραγματεύσεις με τους Άγγλους. Επειδή φοβάται πως η Τουρκία θα διεκδικήσει την επιστροφή των αρχαιοτήτων του Ισαρλίκ εξαιτίας της λαθραίας εξαγωγής —και το έκανε— σχεδιάζει τη μεταφορά του χρυσού θησαυρού στη Γαλλία. Τον Ιούνιο του 1873 ενημερώνει τον πράκτορα και διαχειριστή των επιχειρήσεών του στο Παρίσι, P. Beaurain, για τα χρυσάφια της Τροίας, εκμυστηρεύεται τους φόβους του και αποκαλύπτει τις αρχαιοκαπηλικές και δόλιες προθέσεις του:

«Στον θησαυρό υπάρχουν 60 ενώτια, δύο πελώρια κοσμήματα κεφαλής, μια μεγάλη φιάλη και τρία κύπελα από συμπαγή χρυσό και μεγάλος αριθμός από ασημένια αντικείμενα ανυπολόγιστης αξίας για την επιστήμη. Αν δημοσιευθεί στον Τύπο η είδηση για την ανακάλυψη υπάρχει φόβος να αξιώσουν οι Τούρκοι τον μισό θησαυρό. Βέβαια, θα υποστηρίξω στα ελληνικά δικαστήρια πως τα αγόρασα. Κι ότι μόνο για τη δόξα ισχυρίσθηκα πως τα βρήκα στο ανάκτορο τον Πριάμου. Ωστόσο, φοβάμαι και σε παρακαλώ να μου πεις αν υπάρχει στο Παρίσι ένας χρυσοχόος απόλυτης και δοκιμασμένης εμπιστοσύνης για αναπαραγωγή πανομοιότυπων. Αλλά δεν πρέπει να με προδώσει και πρέπει να συμφωνήσει λογική τιμή. Θα μπορούσε ακόμα να κατασκευάσει απομιμήσεις των αργυρών αγγείων χρησιμοποιώντας γαλβανισμένο χαλκό. Να πείς ότι τα αντικείμενα προέρχονται από τη Νορβηγία. Και προσοχή μη σου ξεφύγει η λέξη Τροία».

Γιατί ζητούσε αντίγραφα των χρυσών και αργυρών εύρημάτων ο Σλήμαν; Ασφαλώς για άνομους, ανήθικους και κερδοσκοπικούς σκοπούς. Φοβόταν την εμπλοκή σε δικαστικό αγώνα με τους Τούρκους και σχεδίαζε ίσως να προσφέρει πλαστές αρχαιότητες. Μπορεί επίσης να απέβλεπε στην πώλησή τους σε ξένα μουσεία. Στο μεταξύ ο πράκτοράς του στο Παρίσι τον πληροφορεί ότι βρέθηκε ο κατάλληλος χρυσοχόος — είναι διάσημος, έμπιστος και εχέμυθος: «Με διαβεβαίωσε ότι είναι σε θέση να αναλάβει την αναπαραγωγή οποιουδήποτε αντικειμένου σε λογική τιμή».

Τελικά, φαίνεται πως ο Σλήμαν ανακάλυψε στην Αθήνα τον κατάλληλο χρυσοχόο για την επιχείρηση των πλαστών αρχαιοτήτων. Πιστεύεται μάλιστα ότι μερικά αν όχι τα περισσότερα από τα αντικείμενα του «θησαυρού του Πριάμου» είναι κατασκευάσματα αυτού του αθηναίου τεχνίτη (βλ. Guardian, 11 Αυγ. 1875). Στο μεταξύ, η οθωμανική κυβέρνηση καταφεύγει στις ελληνικές Αρχές και ζητεί κατάσχεση του κλοπιμαίου θησαυρού. Τούρκοι επίτροποι και Έλληνες δικαστικοί και αστυνομικοί σπεύδουν στην κατοικία του Σλήμαν. Αλλά δεν βρήκαν απολύτως τίποτα. Κι όταν ρωτήθηκε από τους δικαστικούς που βρίσκονται οι αρχαιότητες της Τροίας απάντησε: «Δεν έχω ιδέα! Φαίνεται πως ήρθε τη νύχτα ο Πρίαμος και τα άρπαξε!».

Αφηγείται ο Αλ. Ραγκαβής: «Όταν όμως την επαύριον απήλθον εις την οικίαν του μετά δικαστικών κλητήρων προς εκτέλεσιν της αποφάσεως, ουδέν εύρον εν αυτώ, ανακριθείς δε ο Σλήμαν απήντησεν αφελώς ότι απορεί και ο ίδιος τι έγιναν όλαι εκείναι αι αρχαιότητες και πρέπει να υποθέση ότι επειδή ήσαν κτήματα του Πριάμου, πιθανώς ο Πρίαμος, επελθών, τας απεκόμισε δια νυκτός, εκείνος μόνον οίδε πού. Άλλην εξήγησιν η αστυνομία και οι Οθωμανοί επίτροποι δεν ηδυνήθησαν να λάβουν παρ’ αυτού».

Οι Τούρκοι θα προσφύγουν στην ελληνική Δικαιοσύνη και θα διεκδικήσουν αποζημίωση για τον «απολεσθέντα» θησαυρό προσκομίζοντας τον κατάλογο των ευρημάτων που ο ίδιος ο Σλήμαν είχε δημοσιεύσει. Η πρωτόδικη απόφαση ήταν απορριπτική. (Αρχικά το δικαστήριο αποφαίνεται ότι δεν έχει αρμοδιότητα να κρίνει διενέξεις μεταξύ ξένων. Η υπόθεση παραπέμπεται στην Αυλή που... αποφασίζει ότι ναι, το δικαστήριο έχει αρμοδιότητα να προχωρήσει στην εκδίκαση). Αξίζει να σημειωθεί η κωμική επιχειρηματολογία του συνηγόρου του Σλήμαν: «Η Τροία κατακτήθηκε από τους Έλληνες κατά την εκστρατεία τους υπό την ηγεσία του Αγαμέμνονος. Ο Σλήμαν, Έλλην υπήκοος σήμερα, ξαναβρήκε τον θησαυρό του Πριάμου. Επομένως ο θησαυρός ανήκει στην Ελλάδα, σύμφωνα με το δίκαιο του κατακτητή»!

Η τουρκική κυβέρνηση θα εφεσιβάλει την απόφαση του πρωτοδικείου. Το εφετείο υιοθέτησε την προσφυγή και ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση. Ο Σλήμαν θα προσφύγει στον Άρειο Πάγο. Τρομοκρατημένος ο Γερμανός αρχαιοκάπηλος εκλιπαρεί τον διευθυντή του Βρεταννικού Μουσείου Newton να βεβαιώσει ψευδώς ότι ο χρυσός θησαυρός της Τροίας για τον οποίο είχε ζητήσει 50.000 λίρες, είναι ευτελούς αξίας. Ιδού το κείμενο της αποκαλυπτικής επιστολής του Γερμανού απατεώνα:

«Μετά λύπης σας πληροφορώ ότι η τουρκική κυβέρνηση προσέφυγε στο εφετείο και ο Τούρκος πρεσβευτής, με απειλές και υποσχέσεις κατόρθωσε να πείσει τη σημερινή θλιβερή ελληνική κυβέρνηση να ασκήσει σκληρές πιέσεις στους ταλαίπωρους δικαστικούς που ανέτρεψαν την απόφαση και επέβαλαν προσωρινή κατάσχεση της τρωικής συλλογής μου. Αλλά όπως και σείς θα καταλάβατε είχα εξαφανίσει ολόκληρη τη συλλογή και η αστυνομία δεν βρήκε ούτε  κεραμιδοκόμματο. Τώρα καταφεύγω στον Άρειο Πάγο και ελπίζω ότι οι τουρκικές αξιώσεις θα απορριφθούν γιατί αυτοί οι δικαστές καλύπτονται από τη μονιμότητα και δεν μπορεί να τους πιέσει αυτη η βρωμοκυβέρνηση (this foul government). Αν χάσω τη δίκη θα γίνει δίωξη, θα εκτιμηθεί η κρυμμένη συλλογή από το δικαστήριο και θα υποχρεωθώ να καταβάλω στους Τούρκους το ήμισυ της αξίας της. Θα μου κάνατε γι’ αυτό μεγάλη χάρη να μου στείλετε μια επιστολή-έκθεση, στην οποία να βεβαιώνετε ότι αν ο χρυσός θησαυρός είχε εκτεθεί στο Λονδίνο θα μπορούσε να αποτιμηθή το πολύ για 1.000 λίρες».

Μια βδομάδα αργότερα απευθύνεται και πάλι στον Newton με μια λακωνική έκκληση: «Σας ικετεύω, για όνομα του Θεού, μη πείτε σε κανένα ότι σας πρότεινα αγορά της συλλογής και την τιμή που σας ζήτησα». Ο διευθυντης του Βρεταννικού Μουσείου, που γνωρίζει τώρα τις αθλιότητες του Σλήμαν και έχει τη δυνατότητα να τον εκβιάσει με προσδοκία αντιπαροχών, απευθύνεται στον καθηγητή Ρουσόπουλο: «Μα τι κάνουν οι Αθηναίοι δικαστές; Θέλουν να δώσουν τον θησαυρό στους Τούρκους;» Ποιον θησαυρό; απαντά αγανακτισμένος ο Ρουσόπουλος. «Τον εξαφάνισε ο Σλήμαν». (Για να κερδίσει την εύνοια των ελληνικών Αρχών προσφέρεται να χρηματοδοτήσει την κατεδάφιση του φραγκικού πύργου στην Ακρόπολη.

Την ίδια περίοδο ο Γερμανός αγύρτης στρέφεται προς την αμερικανική κυβέρνηση προτείνοντας να ανταλλάξει την «τρωική» συλλογή με τον διορισμό του ως προξένου των Ην. Πολιτειών στην Αθήνα, για να συνεχίσει ανεμπόδιστος και με υψηλή προστασία τις αρχαιοκαπηλικές ανασκαφές στους ελληνικούς αρχαιολογικούς χώρους και τις απάτες του. Ακριβώς όπως ο διαβόητος πρόξενος των Ην. Πολιτειών στην Κύπρο Cesnola, που την ίδια περίπου εποχή καταρήμαξε τις αρχαιότητες της μεγαλονήσου.

Τελικά, o Σλήμαν θα κερδίσει τη δίκη. Η απόφαση του Αρείου Πάγου τον αναγνωρίζει νόμιμο κάτοχο της συλλογής και επιδικάζει ως αποζημίωση των Τούρκων το ποσό των 10.000 φράγκων. Ο αρχαιοχάπηλος θα φανεί γενναιόδωρος. Πλήρωσε 50.000 και πρότεινε στους Τούρκους να συνεχίσει τις ανασκαφές στην Τροία! Μεταφέρει αμέσως τα χρυσάφια της Τροίας από την κρυψώνα στα χρηματοκιβώτια μιας τράπεζας και την υπόλοιπη συλλογή στην κατοικία του. Σε επιστολή προς τον Newton γράφει ότι
«εκατοντάδες Έλληνες, οι περισσότεροι εργάτες, αμαξάδες κ.λπ., γνώριζαν τη θέση της κρύπτης. Όλοι είχαν πληροφορηθεί πως ο Τούρκος πρεσβευτής ηταν διατεθειμένος να πληρώσει τεράστια ποσά για να αποκτήσει έστω και ένα μέρος του θησαυρού. Αλλά δεν σκέφτηκε κανείς να με προδώσει. Υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τον εξαιρετικό χαρακτήρα του ελληνικού έθνους;». Όταν η συμπεριφορά των Ελλήνων ευνοεί τα κερδοσκοπικά και επαίσχυντα σχέδιά του πλέκει εγκώμια, όταν δεν γίνονται όργανα του, τους καθυβρίζει.

Ο Σλήμαν είναι πια μυθικό πρόσωπο. Όλοι τον θαυμάζουν. Ο μηχανισμός των υμνολογιών και της προπαγάνδας λειτουργεί υποδειγματικά. Η ελληνική κυβέρνηση, γράφει στον Newton, «με ξανακάλεσε και μου εκανε γενναιόδωρες προσφορές. Να προχωρήσω σε ανασκαφές όπου μου αρέσει». Διόλου περίεργο. Είναι γνωστή η εξαχρείωση των κυβερνήσεων εκείνης της εποχής. Αλλά ο Σλήμαν προτίμησε να συνεχίσει τις ανασκαφές στην Τροία — εκεί υπήρχε πολύ χρυσάφι. Τελικά, επειδή οι σχέσεις του με τους Τούρκους επισήμους έχουν ψυχρανθεί, στρέφει τα χρυσοθηρικά βλέμματά του στις Μυκήνες.


 

Για τα ιστορικά πρόσωπα της Αρχαιότητας,
όπως π.χ. τον Περικλή, τον Μέγα Αλέξανδρο κ.λπ., έχουμε πλείστα στοιχεία, αγάλματα, απεικονίσεις σε νομίσματα, αναφορές αρχαίων συγγραφέων, διάφορες αρχαιολογικές ανακαλύψεις κ.ά..
Ουδέποτε όμως έχει βρεθεί κάτι από τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα, την Κίρκη κ.ά. ούτε και πρόκειται ποτέ να βρεθεί, γιατί τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν ζήσει, είναι μυθολογικά πρόσωπα.
Ο Σλήμαν επέμενε να ισχυρίζεται ότι τη μια ανακάλυψε τον «θησαυρό του Πριάμου», την άλλη τη «μάσκα του Αγαμέμνονα», τον «τάφο του Οδυσσέα» και άλλων μυθολογικών προσώπων, το οποίο επιβεβαιώνει ακόμα περισσότερο την αγυρτεία του.
 
 
 
Για πρώτη φορά είχε επισκεφθεί τον αρχαιολογικό χώρο της Αργολίδος το 1868. Όσα γράφει στο ημερολόγιό του για εκείνη την περιήγηση που κράτησε τρεις ώρες είναι αντιγραφή από τον ταξιδιωτικό οδηγό του John Murray. Αργότερα διάβασε και το σχετικό απόσπασμα του Παυσανία (Ελλάδος Περιήγησις, II, 16, 16). Η απόφαση του Σλήμαν για ανασκαφές στις Μυκήνες ξεκίνησε μάλλον από επιτόπιες πληροφορίες για παράνομες και κρυφές ερευνες αρχαιοκαπήλων. Ο ίδιος γράφει ότι είδε μια τάφρο που είχε ανοίξει κάποιος χωρικός (Ithaque et Peloponnèse et Troie, σελ. 100).

Τον Μάρτιο του 1874 ζήτησε άδεια από τις ελληνικές Αρχές για ανασκαφές στις Μυκήνες. Και χωρίς να περιμένει απάντηση και έγκριση μίσθωσε εργάτες και άρχισε να ανοίγει τάφους. Μόλις έγινε γνωστή η θρασύτατη και παράνομη ενέργειά του, δόθηκε εντολή στον έφορο Αρχαιοτήτων Αργολίδος για άμεση επέμβαση, διακοπή της ανασκαφής και κατάσχεση των ευρημάτων. Η χορήγηση της άδειας δεν θα αργήσει —άγνωστα τα παρασκήνια και τα ανταλλάγματα— αλλά μόνο για την ακρόπολη. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία ανέλαβε την επίβλεψη των ανασκαφών. Τα ευρήματα, σύμφωνα με τον νόμο, αποτελούσαν ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους.

Η άδεια που παραχωρήθηκε στον Σλήμαν ήταν αόριστη. Καμία αναφορά στις προϋποθέσεις, τους όρους, τον μηχανισμό, τη μέθοδο εργασίας, τον αριθμό των εργατών, τους ελέγχους. Αυτή η αμφίλογη συμφωνία άφησε ασύδοτο τον Σλήμαν. Οι ανασκαφές έγιναν μεταξύ Αυγούστου και Δεκεμβρίου 1876. Συγκροτήθηκαν πολλά συνεργεια 120 εργατών που έσκαβαν ταυτοχρόνως σε επτά διαφορετικά σημεία με αποτέλεσμα ο έλληνας αρχαιολόγος Παν. Σταματάκης που είχε αναλάβει την επίβλεψη να μη μπορεί να παρακολουθήσει τις εργασίες. (Όλα αυτά καταγράφονταν στο ημερολόγιο του Σταματάκη που παραδόξως εξαφανίσθηκε από το Εθνικό Μουσείο. Ο Σλήμαν δεν αναφέρει πουθενά το όνομα του Έλληνα αρχαιολόγου στο βιβλίο του «Μυκήναι»!).

Κάθε προσπάθεια ελέγχου προκαλούσε τις οργίλες αντιδράσεις του Σλήμαν. Καθημερινές οι συγκρούσεις. Ο Γερμανός χρυσοθήρας επιθυμούσε να γίνονται με ταχύτητα οι ανασκαφές, σαν χωματουργικά εργα. Αντίθετα ο Έλληνας αρχαιολόγος επέμενε για μεθοδική, προσεκτική ανασκαφή, με μετρήσεις και καταγραφές. Έπρεπε να επισημανθούν πρώτα τα ελληνικά και ρωμαϊκά στρώματα και ύστερα να προχωρήσει η σκαπάνη στα προϊστορικά.

Υπήρχαν πληροφορίες ότι ο Σλήμαν είχε συμφωνήσει με τους εργάτες να πληρώνει ένα ποσό για κάθε χρυσό εύρημα με τον όρο να μείνει κρυφό από τον επόπτη αρχαιολόγο. Αυτήν ακριβως την τακτική είχε ακολουθήσει κατα τις ανασκαφές της Τροίας για να αποκρύψει όλα σχεδόν τα ευρήματα αξίας από τις τουρκικές Αρχές. Φρόντισε μάλιστα να τοποθετήσει επικεφαλής των συνεργείων τον δοκιμασμένο και λίαν έμπιστο επιστάτη που είχε χρησιμοποιήσει στο Ισαρλίκ. Κάτω από αυτές τις συνθήκες —ανεπαρκής έλεγχος και με δεδομένη τη ροπή του Σλήμαν προς την απάτη— μπορεί κανεις να αντιληφθεί το αντιεπιστημονικό πλαίσιο των ανασκαφών και την έκταση των αποκρύψεων.

Στους έξι τάφους του κύκλου Δ βρέθηκαν χρυσά αντιχειμενα 14 κιλών. Από αυτά, τα 13,4 κιλά προέρχονταν από τρεις τάφους (ΙΙΙ, ΙV και V) — τα μισά μάλιστα από ένα μόνο τάφο, τον τέταρτο. Το ερώτημα που ανέκυψε: Γιατί τόσο πλούσιοι οι τρεις τάφοι; Απαντά, ύστερα από έναν αιώνα, ο αρχαιολόγος R.Η. Simson. Σε κανένα τάφο από τους 800 μυκηναϊκούς χώρους δεν βρέθηκε ούτε το ένα δέκατο των χρυσών κοσμημάτων του τέταρτου τάφου. Κατα τον Simson όλα εξηγούνται αν αναλογισθεί κανείς πόσο ασυνείδητος ήταν ο Σλήμαν. (Επισημαίνονται και άλλες αντιφάσεις. Γράφει ότι κατέβηκε στον τάφο IV μαζί με τη σύζυγό του και εκεί, γονατιστοί και οι δυο μέσα στη λάσπη, αποκόλλησαν τα χρυσά κοσμήματα με μαχαίρια. Αλλά η σύζυγός του απουσίαζε από τις Μυκήνες κατά το άνοιγμα αυτού του τάφου, όπως προκύπτει από άλλα δημοσιεύματα).

Στις Μυκήνες συνέβη ό,τι και στην Τροία. Ο λεγόμενος «θησαυρός του Πριάμου» είναι ο μεγαλύτερος αριθμός χρυσών αντικειμένων της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού που βρέθηκε σε μια μόνο θέση της δυτικής Μ. Ασίας. Αλλά δεν έκρυβε το Ισαρλίκ τον θησαυρό. Ήταν ευρήματα του Σλήμαν από προηγούμενες ανασκαφές σε άλλες περιοχές ή από αγορές. Φαίνεται πως τα συσσωρευμένα χρυσαφικά των τριών μυκηναϊκών τάφων προέρχονταν από αλλους αρχαιολογικούς χώρους. Ο ίδιος, άλλωστε, ενώ στο ημερολόγιό του καταγράφει δύο οφιοειδή κοσμήματα με εγχάρακτες παραστάσεις δύο ίππων και δύο ανθέων, σε άλλη έκθεση εξηγεί ότι τα αγόρασε από χωρικούς της περιοχής.

 
 
Ο «θησαυρός», που είχε ανακαλύψει ο Σλήμαν στις Μυκήνες δεν ήταν του Αγαμέμνονα και της γενιάς του, αλλά άλλων βασιλιάδων, που είχαν ζήσει με εκατοντάδες χρόνια διαφορά από το τέλος της μυκηναϊκής εποχής, όταν υποτίθεται, πως έζησαν οι Ατρείδες.
«Σήμερα κοίταξα κατάματα το πρόσωπο του Αγαμέμνονα», τηλεγράφησε στον βασιλιά Γεώργιο Α’, ειδικά όταν «ανακάλυψε» ένα προσωπείο, που το ονόμασε «μάσκα του Αγαμέμνονα».
Η συγκεκριμένη μάσκα είναι μορφολογικά διαφορετική από όλες τις άλλες χρυσές μάσκες που βρέθηκαν τότε στις Μυκήνες. Πρόκειται για προσωπείο ενός ήρωα με μουστάκι σαν του Βίσμαρκ και των δύο Γουλιέλμων Ι και II, κατασκέυασμα ενδεχομένως κάποιου χρυσοχόου της εποχής του Σλήμαν.
Ο βρετανός ιστορικός Percy Gardner έλεγε πως μετά την ανακάλυψη της μάσκας κυκλοφορούσαν φήμες στην Αθήνα ότι ο Σλήμαν είχε «αλατίσει» (sic) τους τάφους.

 



 


Στο συνέδριο «Αρχαιολογία και Σλήμαν, εκατό χρόνια από το θανατό του» (έγινε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1990) ο αρχαιολόγος Edmund Bloedow υπογράμμισε ότι οι αφηγήσεις του Σλήμαν για τις αρχαιολογικές του έρευνες αποδείχθηκαν ψευδείς. Ο «θησαυρός του Πριάμου» είναι κατασκεύασμα απατηλό και επομένως χωρίς χρονολογική και ιστορική αξία. Στις Μυκήνες θα επαναληφθούν οι τρωικές απάτες του Σλήμαν. Παράνομες κρυφές ανασκαφές και χρυσά κτερίσματα σε μεγάλες ποσότητες που «ανακαλύπτονται» στην ακροτελεύτια φάση των ερευνών. Το 95% των χρυσών μυκηναϊκών κοσμημάτων ήρθαν στο φως κατά τις τελευταίες ημέρες των ανασκαφών.

Και οι αντιδράσεις του Τύπου; Ιδού ένα δηκτικό δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας για τις ανασκαφές των Μυκηνών που βρέθηκε στο αρχείο του Σλήμαν, αλλά χωρίς στοιχεία για το έντυπο κ.λπ.: «Νέον του κ. Σχλιέμαν έντιμον τεχνούργημα! Μετά την γενναίαν αφιέρωσιν των τρωικών αρχαιοτήτων εις το ελληνικόν έθνος, εζήτησεν από την κυβέρνησιν ημών ο φιλέλλην ούτος την άδειαν να ενεργήσει ανασκαφάς και εν τη ακροπόλει, άνευ αξιώσεώς τινος και άνευ τινός κλοπής. Αν δεν ήρπασεν εν Τροία αρχαιότητάς τινας, το απήτει αυτός ο τόπος προς ανάμνησιν της αρπαγής της Ελένης. Αλλ’ ενώ δεν είχεν αποφανθή επί της αιτήσεώς του η κυβέρνησις ημών, ο κ. Σχλιέμαν έσπευσε να προβή εις συμφωνίαν μετά εργατών, εξ ου τεκμαίρεται ότι θα προέβη και εις άλλας συμφωνίας μετα των Μουσείων της Ευρώπης, αφού δεν διέψευσε τας μετά της γαλλικής κυβερνήσεως μυστικές διαπραγματεύσεις του περί πωλήσεως των τρωικών αρχαιοτήτων. Η δε τοιαύτη ύποπτος διαγωγή του κ. Σχλιέμαν εξηνάγκασε την κυβέρνησιν ημών να τω αρνηθή την άδειαν. Αντί να πάρης, ξένε μου, τας πέτρας μας λαθραίως, με πέτρας να σε πάρωμεν σου έπρεπε ταχέως».

Ο Σλήμαν έσπευσε, όπως συνήθιζε, για να προβάλει το αρχαιολογικό του «δαιμόνιο», να ταυτίσει τα ευρήματα των μυκηναϊκών τάφων με τον Αγαμέμνονα και τη δολοφονία του από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο! Τηλεγράφησε μάλιστα στον Γεώργιο Γλύξμπουργκ ότι ανακάλυψε τον τάφο του Αγαμέμνονος!

Οι νεότερες έρευνες σχετικά με τις αρχαιολογικές του αγυρτείες οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι από τα περισσότερα χρυσά αντικείμενα των «θησαυρών» του άλλα βρέθηκαν σε μυστικές και απροσδιόριστες ανασκαφές, άλλα αγοράστηκαν από ιδιώτες και εμφανίσθηκαν ως δικά του ευρήματα και άλλα είναι πλαστά —  υπάρχουν εξακριβωμένα στοιχεία για κατασκευή «αντιγράφων» και για «αναπαλαιώσεις» από επιδέξιους χρυσοχόους. (Επειδή οι απομιμήσεις αντικειμένων από φύλλα χρυσού ήταν εύκολες και δύσκολα ανιχνεύσιμες εκφράζεται η άποψη ότι ο Σλήμαν από πέντε αυθεντικά ευρήματα κατασκεύαζε εκατοντάδες).

Ο Άγγλος αρχαιολόγος P. Gardner έγραφε ότι η συμπεριφορά του Σλήμαν στην Αθήνα αποτελούσε καθημερινό σκάνδαλο —the subject of daily scandal— και ότι κυκλοφορούσε η φήμη πως αγόραζε αρχαιότητες, τις έθαβε και τις «ανακάλυπτε» αργότερα (Macmillan’s Magazine, Απρ. 1891, σελ. 479). Ακόμα και για τη γνησιότητα της περίφημης «μάσκας του Αγαμέμνονος» εκφράζονται αμφιβολίες.
 
Πάμπλουτος και τρισένδοξος ο Σλήμαν δεν διστάζει μπροστά σε καμία επαίσχυντη πράξη για να επιβεβαιώσει τη φήμη του μεγάλου αρχαιολόγου. Το «σκάνδαλο Λεονάρδου» είναι μια πτυχή των σκοτεινών του μεθόδων. Ο Λεονάρδος, διοικητής της αστυνομίας Ναυπλίου, πλούτισε ξαφνικά τον Νοέμβριο του 1876 και όλες οι ενδείξεις πείθουν πως ήταν πράκτορας του Σλήμαν. Κατα μία εχδοχή συγκέντρωνε από τους χωρικούς προϊόντα λεηλασίας τάφων της περιοχής για λογαριασμό του Γερμανού αρχαιοκάπηλου. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, την πιθανότερη, συνεργαζόταν με τον Σλήμαν στην απόκρυψη χρυσών ευρημάτων κατά τις ανασκαφές των Μυκηνών.

Τελικά, ο λεγόμενος «θησαυρός του Πριάμου» θα παραχωρηθεί από τον Σλήμαν στη Γερμανία. Προηγουμένως η «χρυσή συλλογή» θα εκτεθεί επί μια τριετία σχεδόν (1877-1880) στο Λονδίνο (στο South Kensigton Museum). Είναι άγνωστο το παρασκήνιο αυτής της χειρονομίας, της δωρεάς. Δεν εξασφάλισε ικανοποιητική τιμή στην Αγγλία; Υπήρξε μάλλον μυστική συναλλαγή με τους Γερμανούς με πλουσιότερα ανταλλάγματα; Εκείνο που έφθασε στη δημοσιότητα ήταν μόνο πως ο Σλήμαν αξίωσε να δοθεί το όνομά του στις αίθουσες που θα φιλοξενήσουν τα ευρήματά του.

Γεγονός πάντως είναι ότι οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τον Σλήμαν για τον εμπλουτισμό των μουσείων του Βερολίνου. Ανέθεσαν στον ανθρωπολόγο R. Virchow μυστικές διαπραγματεύσεις για τη μεταφορά στη Γερμανία της συλλογής που εκείνο τον καιρό βρισκόταν στο Λονδίνο. Ο Virchow έπεισε τον Σλήμαν να «δωρήσει» τον θησαυρό στην πατρίδα του. Τα παρασκήνια παρέμειναν ευλόγως σκοτεινά.

Για την εκχώρηση του χρυσού θησαυρού στη Γερμανία συνηγορούσε και η Ελληνίδα σύζυγός του. Γράφει ο Σλήμαν στις 13 Ιανουαρίου 1881: «Η αγαπημένη μου σύζυγος είναι ενθουσιασμένη που η τρωική συλλογή θα πάει στη Γερμανία επειδή ο Πρίγκιπας της Σαξωνίας είχε τηλεγραφήσει ότι η δωρεά αυτή στην πατρίδα θα εύρισκε θερμή αναγνώριση. Η σύζυγός μου ήταν πάντοτε της γνώμης ότι έπρεπε να κληροδοτήσω τη συλλογή στη Γερμανία. Επιθυμούσε όμως να την κρατήσει στο σπίτι ως τον θάνατό μου». Στις 19 Ιανουαρίου 1881 γράφει με υπερηφάνεια η Σοφία Σλήμαν στον Virchow: «Εγώ είχα πρώτη την ιδέα να παραχωρηθεί η τρωική συλλογή στην πατρίδα σας. Από τα πρώτα χρόνια του γάμου μας ήθελα να τον απαλλάξω από τις προκαταλήψεις που είχε κατά της Γερμανίας».



 

 
Ιλίου Μέλαθρον. Η κατοικία του Σλήμαν (έργο Τσίλλερ, σήμερα Νομισματικό Μουσείο).
Κόστισε ένα τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής ποσό και γρήγορα έγινε σημείο αναφοράς
της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της Αθήνας στο τέλος του 19ου - αρχές 20ού αιώνα.

 



Εγκατεστημένος ο Σλήμαν στο «Ιλίου μελαθρον» (χτίστηκε το 1878-1879 σε σχέδια του Τσίλλερ) δημιούργησε δεύτερη εξίσου πλούσια συλλογή με τα ευρήματα από τις Μυκήνες, την Τίρυνθα κ.ά. και τροφοδοτούσε αδιάκοπα τα μουσεία του Βερολίνου. Οι αρχαιότητες εξάγονταν με επίσημη άδεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας! (Με διάφορα τεχνάσματα απέκρυπτε την προέλευσή τους). Θα πραγματοποιήσει ανασκαφές και στον Ορχομενό. Θησαυροθηρικά πάντοτε τα κίνητρα. Ο Όμηρος αναφέρει τρία μόνο «πολύχρυσα» πτολίεθρα, το Ίλιον, τις Μυκήνες και τον Ορχομενό. «Πολύχρυσοι» οι Μυκήνες κατά τον Όμηρο. Πλούσιος ο Ορχομενός κατά τον Παυσανία. Ήταν ο τρίτος στόχος του Γερμανού χρυσοθήρα.

Το 1875 αγοράζει από τους Τούρκους το συμφωνημένο μερίδιό τους σε κοσμήματα και αγγεία από ανασκαφές, τα μεταφέρει στην Αθήνα και μετά την αποκατάστασή τους τα προωθεί στη Γερμανία. Αγόρασε επίσης το τουρκικό μερίδιο από τις ανασκαφές του 1880-1882 και έστειλε αμέσως τα ευρήματα στο Βερολίνο. Άπληστος πάντοτε για «δόξα» αξιώνει γερμανικό παράσημο για τον εαυτό του και την σύζυγό του. Θα τον τιμήσουν με κάποιο παράσημο και θα τον ανακηρύξουν επίτιμο δημότη του Βερολίνου. Για να διαφημίσει τα βιβλία του αναθέτει σε διασημότητες της εποχής —όπως ο Άγγλος Γλάδστων— τους προλόγους. Προσπάθησε να χρησιμοποιήσει και τον Βίσμαρκ για το βιβλίο του «Τροία».
 
Αυτόν τον λυμεώνα της αρχαιολογίας, τον αναιδή αρχαιοκάπηλο και αγύρτη, διεφθαρμένες ελληνικές κυβερνήσεις ανέβασαν στα ουράνια δοξολογώντας τον και τιμώντας τον με μια αθηναϊκή οδό.

Ακόμα και το όνομα της συζύγου του, που φωτογραφιζόταν καταστόλιστη με τα χρυσά διαδήματα και περιδέραια του «θησαυρού του Πριάμου», έδωσαν σε δύο αθηναϊκές οδούς!

 

 

 
Στην είσοδο της μυκηναϊκής αίθουσας του Αρχαιολογικού Μουσείου έχουν στηθεί οι προτομές του Σλήμαν και της συζύγου του. Το 1976 κυκλοφόρησε σειρά γραμματοσήμων προς τιμήν του!



Δεν έλειψαν φυσικά και οι υμνωδοί και συνήγοροι του ανενδοίαστου Γερμανού χρυσοθήρα. Ο σύγχρονός του και θαυμαστής του, Αλ. Ραγκαβής, θεωρεί λογική και έντιμη πράξη τη «δωρεά» του θησαυρού του στη Γερμανία. «Είχεν έλθει εις Αθήνας μετά των ανεκτιμήτων θησαυρών ους ανεύρε και προσέφερεν εις το Δημόσιον, προσέτι πρόθυμος κηρυχθείς να οικοδομήση και ιδιαίτερον δι’ αυτούς μουσείον επί τη μόνη απαιτήσει του να μείνη διευθυντής αυτός εν όσω έζη. Ου μόνον η πρότασις αύτη δεν ενεκρίθη, αλλά και 40.000 δρ. ας έδωκε δια κατεδάφισιν του μεσαιωνικού πύργου των Προπυλαίων δεν εγένοντο δεκταί επί τω λόγω δήθεν ότι κατεδολιεύθη τους Τούρκους... Κατ’ αντίθεσιν δε της προς αυτόν διαγωγής της ελληνικής κυβερνήσεως, εν Αγγλία έλαχε πλείστων περιποιήσεων όταν έφερε να δείξει εκεί τα Τρωικά ευρήματα, εν δε Γερμανία ότε προσέφερε αυτά, και δια παρασήμου ταξιαρχών ετιμήθη και επίτιμος πολίτης του Βερολίνου ανεγνωρίσθη».
 
Προκαλεί κατάπληξη —και φρίκη— η ελαφρότητα και το γελοίο της επιχειρηματολογίας και συνηγορίας του Ραγκαβή υπέρ του Σλήμαν. Η ελληνική κυβέρνηση απέφυγε τις επίσημες συναλλαγές με τον Σλήμαν επειδή γνώριζε την αγυρτεία του ανδρός και φοβόταν εμπλοκή στις ελληνοτουρκιχές σχέσεις. Το ενδιαφέρον των Άγγλων είχε αποκλειστικά αρχαιοκαπηλικά κίνητρα. Τα «τιμητικά» αντίδωρα για τον «θησαυρό του Πριάμου» αποτελούν την επίφαση και τη στιλπνή επιφάνεια που κρύβουν άγνωστα παρασκήνια και τρισάθλιες συναλλαγές.

Πάμπλουτος, μεγαλομανής και ματαιόδοξος ο Σλήμαν καλλιεργούσε τη φήμη του με καινούργιες επινοήσεις. Κατά την παραμονή του στην Αθήνα έγινε το μέγα και θαυμαστό αξιοπερίεργο. Ένα περιοδικό μάλιστα τον θεωρεί εξίσου ένδοξο με τον... Παρθενώνα! «Οι επισκεπτόμενοι τας νεωτέρας Αθήνας, εκτός του Παρθενώνος έχουσι να θαυμάσωσι και τον μέγαν αρχαιολόγον διδάκτορα Σχλείμαν, όστις εγκατεστάθη πρό ετών εν Αθήναις ως γνήσιος απόγονος του Περικλέους»! (Εστία, 1883, σελ. 789).

Το μέγαρο που έχτισε στο κέντρο της πρωτεύουσας ξεχείλιζε από τις αρχαιότητες. Αλλά ήταν και το διαφημιστικό στρατηγείο του. Ο συντάκτης του περιοδικού που συνομίλησε με τον Σλήμαν στο ανάκτορό του περιγράφει έκθαμβος μερικά επιδεικτικά σύμβολα της μεγαλομανίας του Σλήμαν:

«Άνω του ανωφλίου κρέμαται φωτογραφία της κυρίας Σχλείμαν φερούσης εγχώριον ελληνικόν ένδυμα και επί της κεφαλής χρυσούν διάδημα εκ των εν Τροία ευρεθέντων (σελ. 679)... Αλλά το μάλλον ενδιαφέρον εκ των θησαυρών του διδάκτορος είναι ο κατάλογος των φαγητών (menu) του προς τιμήν αυτού εν τη πόλει του Βερολίνου δοθέντος γεύματος. Είναι δε ελληνιστί γεγραμμένος. Πέριξ αυτού αλληγορική τις εικών παριστά τον ανακαλύψαντα την Τροίαν (τον Σλήμαν) καθήμενον επί του θρόνου του Πριάμου, εν μεν τη δεξιά κρατούντα σκαπάνην, έμβλημα κατάλληλον των κόπων του, εν δε τη αριστερά τεταμένη μικρογραφίαν της θεάς Νίκης, ήτις κλίνει προ αυτού ίνα θέση στέφανον ελαίας έμπροσθεν. Άρκτος κράζουσα εις τους πόδας του αντιπροσωπεύει την πόλιν του Βερολίνου» (σελ. 791).
 
 
 





Ο Σλήμαν πέθανε στη Νάπολη
και η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα.
Κηδεύτηκε κι ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο ως εθνικός ευεργέτης της Ρωμιοσύνης.
Με όλα του τα ψέματα και τις αγυρτείες είχε συμβάλλει αποφασιστικά στην ενδυνάμωση πολλών εθνικών μύθων / φαντασιώσεων και είχε επεκτείνει το εθνικό φαντασιακό των ρωμιών ως τα βάθη της προϊστορίας, χάρη στην ιερή κληρονομιά των φαντασιακών προγόνων τους αχαιών, οι οποίοι είχαν κάποτε κατακτήσει την Τροία και τα πλούτη της.
Ο τάφος του μοιάζει με αρχαίο ελληνικό ναό. Πρόκειται για αμφιπρόστυλο ναΐσκο με ζώνη παραστάσεων από τον τρωικό κύκλο, έργο του Τσίλλερ.
 
 
 
Θεωρείται και «επιφανής φιλέλλην» ο Σλήμαν. Και ιδού η απόδειξη: «Ο θυρωρός όστις ωνομάζετο Δημήτριος μετωνομάσθη Βελλερεφόντης, ο κηπουρός Πρίαμος, ο Ιπποκόμος Κάλας, η προηγουμένη παιδαγωγός Εκάβη, η παρούσα Δανάη, η ετέρα πρώην τοιαύτη Άννα ωνομάσθη Πολυξένη» (σελ. 792). Ο Αλ. Ραγκαβής μας πληροφορεί επίσης ότι ο Σλήμαν είχε δώσει ελληνικά ονόματα στις δυο ξένες παιδαγωγούς. Την Γαλλίδα βάφτισε Αντιγόνη και την Αγγλίδα Ηραία. Έναν υπηρέτη τον ονόμασε Οιδίποδα.

Το θλιβερό είναι πως υπάρχουν και σήμερα υπερασπιστές του βάρβαρου Γερμανού αρχαιοκάπηλου, μ’ όλο που έχει αποκαλυφθεί ολότελα η αγυρτεία του.






Σημείωση:

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα
από το βιβλίο του Κυρ. Σιμόπουλου:
«Η λεηλασία και καταστροφή των ελληνικών
αρχαιοτήτων
», έκδ. «Πιρόγα».
Ο τίτλος, οι υπότιτλοι (μπλε γράμματα) και η εικονογράφηση
έγιναν με μέριμνα της
«Ελεύθερης Έρευνας».
 


Διαβάστε ακόμα
Ομηρικό ιδεολόγημα
(Η αρχαιολογία της ιδεολογίας στον Σλήμαν και τον Έβανς).






 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

http://www.mixanitouxronou.gr/errikos-sliman-o-anthropos-pou-aneskapse-tin-tria-ke-tis-mikines-milouse-22-glosses-itan-erasitechnis-archeologos-ke-diskolos-anthropos/
http://www.mixanitouxronou.gr/errikos-sliman-o-archeologos-pou-anakalipse-tin-tria-ti-voithia-tis-ellinidas-sizigou-tou/
http://www.mixanitouxronou.gr/to-skandalo-me-ta-gimna-agalmata-stin-taratsa-tou-megarou-sliman-iliou-melathron-stin-panepistimiou-i-gimnotita-tous-prokalese-tous-athineous-tou-1880-ke-anagkasan-ton-sliman-na-ta-ntisi/
https://en.wikipedia.org/wiki/Mask_of_Agamemnon
https://en.wikipedia.org/wiki/Heinrich_Schliemann#Criticisms

Στο μεταξύ η διανοητική ελίτ του Τσιπριστάν αντεπιτίθεται:
"«Ο Σόιμπλε μάς κουνάει το χέρι επειδή έχουμε υπογράψει. Είμαστε δούλοι. Αυτός μαζί με τη Μέρκελ και τους άλλους είναι σαρκοφάγα ζώα. Είναι ιεροσυλία αυτό που γίνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία όλα μπήκαν κάτω από το χαλί. Σήμερα ο μνημονιακός είναι πατριώτης» είπε μεταξύ άλλων ο Μίκης Θεοδωράκης και συνέχισε: «Έχει χυθεί αίμα για την ελευθερία της πατρίδας. Και το αίμα είναι ιερό. Αυτοί που αντιμετωπίζουν τον λαό ως σκουπίδια να ξέρουν ότι σε βάθος χρόνου, τα σκουπίδια αυτά μπορούν να μεταβληθούν σε δυναμίτες με απρόβλεπτες συνέπειες»."
http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500136787
Όχι μόνο η γενιά σου παππούλη έχει υπογράψει (μισή αλήθεια), αλλά αφού ξεκοκκάλισε 1,5 τρις σε ευρωπαικά κονδύλια και δάνεια, κατόπιν υπέγραψε μνημόνια για να εισπράξει άλλα 300 δις ευρώ από τους κουτόφραγκους με την απαίτηση να μην κάνει μεταρρυθμίσεις και περικοπές, τουτέστιν: να μην αλλάζει τίποτε! Χώρια το ότι το χρέος από το πάρτι που είχε στηθεί το μετακυλεί στις επόμενες γενιές. Και μετά πετάγετε ο κάθε ανώνυμος κωλόγερος πουλώντας πνεύμα και από πάνω. Ψόφος!

30.03.2017, 20:13:57





Ανώνυμος 41959 έγραψε...

Το να λέμε τώρα.... Αν δεν ήταν ο Σλήμαν ακόμα θα πιστεύαμε ότι η Τροία, οι Μυκήνες, η Κνωσός, η Πύλος είναι μυθικοί τόποι, φαντασίες του Ομήρου. Δικαίως χαρακτηρίζεται ως ο πατέρας της αρχαιολογίας αφού ξεκίνησε μία επιστήμη που δεν υπήρχε. Έβαλε όσους ασχολούνται επιστημονικά με την ιστορία να σκάβουν την γη για αποδείξεις.
30.03.2017, 20:53:10





Ανώνυμος 41962 έγραψε...
...απο τοκογλυφος αρχαιοκαπηλος ....περαν των προηγουμενων και μεταφορευς κεφαλαιων χρηματος γερμανιας για πληρωμη ''πολιτικων τεμαχιων '''ελλαδος , ιταλιασ , τουρκιας......συγχρονη εργασια των λεγομενων ιουδαιων ευρωπαιστων....αυτη η τακτικη και σημερα απο την εποχη των αρχων του βυζαντιου....ΚΑΙ ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΟΔΥΣΕΑΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΗΡΩΕΣ ΜΗΝ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΙΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙΣ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΥΛΑΚΙ ΕΛΛΗΝΟΦΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΙΝΗΓΗΘΟΥΝ ΣΤΡΑΓΗΓΙΚΑ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟ """ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΜΠΕΔΑ"""ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΟΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΑ ΜΠΛΟΚΣ!!!!
30.03.2017, 21:48:00





Ανώνυμος 41966 έγραψε...
H oμηρική Τροία δεν έχει καμία σχέση με την "Τροία" του Σλήμαν. Ο Σλήμαν την βάφτισε Τροία. Τις δε Μυκήνες κλπ τις ξέρανε. Ολόκληρα τείχη στην κορφή του βουνού ήταν οι Μυκήνες πχ. Τα καραγκιοζιλίκια του Σλήμαν περιμένανε;
Μην ελληνοκαβλίζετε βλακωδώς.
Ο Τέσσερας
31.03.2017, 09:47:19





Ανώνυμος 41967 έγραψε...

Εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι η Τροία του Σλήμαν δεν αντιστοιχούσε στην ομηρική Τροία, αφού, στον ίδιο χώρο, βρήκαν 9 διαφορετικά επίπεδα ερειπίων που ανήκουν σε διαφορετικές εποχές και τα οποία ταυτοποιήθηκαν χρονολογικά από μεταγενέστερους του Σλήμαν αρχαιολόγους. Το ότι ήταν διακριτά τα ερείπια των τειχών των Μυκηνών δεν σήμαινε τίποτα αφού κάποιος έσκαψε εντός των τειχών και βρήκε ανακτορικό και ταφικό συγκρότημα συνοδευόμενα με πλήθος άλλων αντικειμένων αρχαιολογικής αξιας (και πλήθος θαλαμοειδών τάφων στην ευρύτερη περιοχή με μεταγενέστερες ανασκαφές), και σε αυτό πάλι πρώτος ήταν ο Σλήμαν.
Άνοιξε και κανένα βιβλίο να ξεστραβωθείς και μην περιμένεις στα τέσσερα.
31.03.2017, 10:19:04





Ανώνυμος 41968 έγραψε...
Άντρα, αυτά που βρήκε τα έφτιαξε μόνος του τα περισσότερα, και στην "Τροία" και στις Μυκήνες, όπως τη γελοία μάσκα του Αγαμέμνονα, για να φτιάχνονται κάτι ελληνόκαβλοι σαν κι εσένα. Διάβασε καλύτερα τον Σιμό, τα εξηγεί ωραία.
Το ελληνοκαβλίζειν εστί φιλοσοφείν.
Ο πέντες
31.03.2017, 11:30:51





Ανώνυμος 41971 έγραψε...

Ε, αφού διαβάζεις Σιμόπουλο σου βγάζω το καπέλο. Κάποτε θα περάσεις και το νηπιακό στάδιο μάθησης. Χαχαχαχα

31.03.2017, 12:16:38





Ανώνυμος 41972 έγραψε...
Και μετά πετάγετε ο κάθε ανώνυμος κωλόγερος πουλώντας πνεύμα και από πάνω. Ψόφος!
θα ειμαι εκει να σε δω οταν γινεις κωλογερος. αλλα σουπια μονο για σουπες θα εισαι και παλι για να λες οτι δικιο εχεις πετωντας μελανη βροθρολυματικο.ΝΤΟΪΤΣΛΑΝΤ ΟΥΜΠΕΡ ΑΛΛΕΣ. λιγο αιμα χυθηκε σε 2 πολεμους. καιρος ποταμια να τρεχει το αιμα. ΜΕΓΑΛΕ εικονισμα θα σε κανουν οι ομοιοι σου. φτου σου απανθρωπε που λογιζεσαι και γραφιας. ΟΥΣΤ ΡΕΕΕΕΕ. ντοϊτς ΣΛΙΜΑΝ ποσοι ακομη θα φανουν. Αυτη η ρημαδα γλωσσα δεν πρεπει να εκφραζεται. Κομπλεξικους φτιαχνει τους ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΛΑΤΙΝ.

31.03.2017, 12:21:20





Ανώνυμος 41973 έγραψε...

Ληγμένα χάπια παίρνεις παππούλη, αν και αυτό δεν φαίνεται να σε ενοχλεί. Απόκτησε και λίγη αξιοπρέπεια. Θα τη χρειαστείς στους δύσκολους καιρούς που έρχονται. Μέχρι τώρα την έβγαζες με κουτοπονηριές και μαλακιούλες. Ως πότε όμως;
31.03.2017, 12:39:04





Bielidopoulos έγραψε...

"θα ειμαι εκει να σε δω οταν γινεις κωλογερος"
Αυτό είναι το αντεπιχείρημά σου; Ρούφα το κλούβιο αυγό σου καραγκιοζάνθρωπε. Ωραία, να πληρώνει το κράτος διχίλιαρα και τριχίλιαρα και να κληρονομεί το χρέος στις επόμενες γενιές, διότι κύριοι κάποτε και εσείς θα γεράσετε..!

31.03.2017, 12:50:17





Bielidopoulos έγραψε...

Ο Σλήμαν ήταν τυμβορύχος και ακάματος σκαπανέας και με τα όσα έκανε και όση ενέργεια ξόδεψε ψάρωσε την κοινή γνώμη, έλαβαν τότε χώρα οι καταλυτικές αντιδράσεις που έκαναν την αρχαιολογία επιστήμη και γνωστή στο ευρύ κοινό. Ντάξει υπάρχουν και χειρότερα, και η θεολογία είναι επιστήμη. Όπως ο Ιντιάνα Τζόουνς φαντασιώνεται διάφορα και παραμυθιάζεται ψάχνωντας για μυθικές κοτρώνες και κιβωτούς νομίζοντας ότι έπιασε κάνα παπά από τα @@.
Προσέξτε επίσης πώς αποκαλεί τον Σλήμαν ο Σιμόπουλος: "ο Γερμανός αρχαιοκάπηλος", "ο Γερμανός αγύρτης", "Γερμανός χρυσοθήρας", "αδίστακτου Γερμανού αρχαιοκάπηλου-«χρυσοθήρα»". Προφήτης είναι ο άνθρωπος; Σήμερα έχουμε τον γίγα της διανόησης της ρωμιοσύνης τον Μίκη που αποκαλεί τον Σόιμπλε και την Μέρκελ "σαρκοφάγα ζώα". Μα καλά δεν ντρέπεται λίγο; Χάρει στους γερμανούς το Ελλαδιστάν συνεχίζει να παρέχει συντάξεις επιπέδου Ελβετίας και να συντηρεί έναν στρατό δημοσίων υπαλλήλων στα υπουργεία-μέγαρα της τελευταίας σοβιετίας του πλανήτη. Ξου μωρή Ελλαδίτσα με τους (γ)ελλαδάρηδές σου.

31.03.2017, 13:02:08





Ανώνυμος 41979 έγραψε...
@ Βielidopoulos: Tην είχε φάει την ελληνόκαβλη πετριά του κι ο Σιμόπουλος, δίκιο έχεις.
@ 41971: Τα γέλια κι οι ειρωνείες είναι ένδειξη αδυναμίας. Σύμφωνα με τις εκφράσεις που χρησιμοποιείς για καμένος έλληνας μου φαίνεσαι. Και καμένος και έλληνας και ελληνόκαβλος και τραλαλά... Βρε ουστ!
Ο έξης
31.03.2017, 13:29:28





Ανώνυμος 41980 έγραψε...

Ενώ η ανοησία σου 41979 είναι δύναμη. Τρέμε Όργουελ, σε έφαγε ο ρωμιός.
31.03.2017, 13:36:12





Ανώνυμος 41988 έγραψε...
ΜΗΝ ''τρωγεστε'' για τον απατεωνα , ταλεντο-τοκογλυφο ,που οι απογονοι του συνεχιζουν να ''ροφουν'' το αιμα των νεο ελληνων ενω ''εφαγαν'''τα κοκκαλα των αρχαιων ελληνων.
31.03.2017, 17:33:51





Bielidopoulos έγραψε...

41988 τα έχεις μπερδέψει. Είναι η παλιά γενιά της ρωμιοσύνης που πίνει το αίμα της νέας. Ανέκαθεν έτσι ήταν τα πράγματα εν Ελλάδι από ιδρύσεως του κρατιδίου της ρωμιοσύνης. Η εκάστοτε παλιά γενιά να ζει σε βάρος της εκάστοτε νέας. Παραδοσιακά, θεσμοθετημένα, φασιστικά, νταβατζίδικα, απατεωνίστικα και αποδεκτά από όλους. Απλά στην εποχή μας το κακό παραέγινε, βλέπε: δάνεια υπό ευνοικές διεθνείς οικονομικές συγκυρίες (δεκαετία '80 και μετά), κατάρρευση Αλβανίας και Σοβιετικής 'Ένωσης με αποτέλεσμα την μετανάστευση φθηνών εργατικών χεριών, ενεργειακές συμφωνίες με Καντάφηδες, ευρωπαικά κονδύλια και επιδοτήσεις, είσοδος στο ευρώ, Ολυμπιάδα. Κανονικά η οικονομική χρεοκοπία ήταν να συμβεί τέλη δεκαετίας ΄80. Αλλά η ρωμιοσύνη τη γλίτωνε κάθε τόσο είτε από τύχη είτε με κουτοπονηριές. Αν δεν ήταν η οικονομική κρίση 2007-08 στις ΗΠΑ να εκθέσει τις αδυναμίες της ρωμέικης οικονομίας, ακόμα δάνεια θα ξεκοκάλιζαν οι μπαστουνόβλαχοι "δημοκράτες" "απόγονοι" του Περικλή. Αυτούς που η νέα γενιά έπρεπε να έχει του κλώτσου και του μπάτσου.
Στο Ελλαδαριστάν όποιον μπάρμπα και θείτσα και να ρωτήσεις θα σου πει ότι έχει δουλέψει πολύ σκληρά στη ζωή του. Και αν του πεις τότε γιατί χρεοκόπησε το κράτος, θα σου πουν ότι φταίνε οι ξένοι. Μα αφού ακόμα και ο αριστερορωμιός Ανδρουλάκης τα έχει πει βρε απατεώνες στο βιβλίο Βαμπίρ και κανίβαλοι.
http://amagi.gr/content/kathysterontas-anapofeykto-4
Συμπέρασμα: μη μιλάς μακάκα.

31.03.2017, 19:23:34





Ανώνυμος 41996 έγραψε...

Bielidopoulos συπια μελαινια."θα ειμαι εκει να σε δω οταν γινεις κωλογερος"Αυτό είναι το αντεπιχείρημά σου;
ρε συ λεει οτι εμαθε ελληνικα το ΣΟΥΡΓΕΛΟ.
ρε φουκαρα δεν φτουρας στην συχ=ζητηση οσο κιαν προσπαθεις να πεισεις με τα αιματα. ντοϊτσερ εκει βρισκονται τα αιματα καθως και στους φιλους σου ΙΣΣΙΣ. απο τα φθεγματικα σου φαινεται η πνευματικη υποσταση σου . ΡΟΥΦΗΧΤΡΑ ΜΠΙΝΤΕ φουκαρα εισαι λεγοντας. μη με συγκρινεται. ειμαι λάτιν ρωμαιος Ευρωπαίος ξυπνιος λαμογιος κλοπιμαιος, σκοτωνω λαούς για την κονομα και μακρυα απο τον ρωμιο που νομιζει οτι ειναι και αυτός Ρωμαιος. τώρα που εμαθα και την γλωσσα του να δεις τι;;θα του σουρω
01.04.2017, 18:27:37





Ανώνυμος 41997 έγραψε...
Υ.Γ. μπιλαντείκο τα παρακατω δεν σου αρεσαν;; βεβαια τι να περιμενης απο 3μ σιλεροχαρτο σπογγο..... τυποις λολ ~, ;, ευλαμπιος, φαπας μαπας, κρεμας κλουβιασμενου αυγου. και τελευταια σερβιριζομενος σαν παπαδοπουλος φασιστας ποντιος.....αλλα σουπια μονο για σουπες θα εισαι και παλι για να λες οτι δικιο εχεις πετωντας μελανη βροθρολυματικο.ΝΤΟΪΤΣΛΑΝΤ ΟΥΜΠΕΡ ΑΛΛΕΣ. λιγο αιμα χυθηκε σε 2 πολεμους. καιρος ποταμια να τρεχει το αιμα. ΜΕΓΑΛΕ εικονισμα θα σε κανουν οι ομοιοι σου. φτου σου απανθρωπε που λογιζεσαι και γραφιας. ΟΥΣΤ ΡΕΕΕΕΕ. ντοϊτς ΣΛΙΜΑΝ ποσοι ακομη θα φανουν. Αυτη η ρημαδα γλωσσα δεν πρεπει να εκφραζεται. Κομπλεξικους φτιαχνει τους ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΛΑΤΙΝ.
01.04.2017, 18:39:31





Bielidopoulos έγραψε...

Ρούφα το κλούβιο αυγό σου σούργελο.
XD

01.04.2017, 19:27:08





Ανώνυμος 42015 έγραψε...
Αξιος συνεχιστης, ΝΤΟΪΤΣΛΑΝΤ ΟΥΜΠΕΡ ΑΛΛΕΣ. λιγο αιμα χυθηκε σε 2 πολεμους. καιρος ποταμια να τρεχει το αιμα. ΜΕΓΑΛΕ
03.04.2017, 04:41:25





Ανώνυμος 42019 έγραψε...

Την ίδια μακακία έγραψες και πιο πάνω. Καλός μακάκας είσαι.

03.04.2017, 08:17:44





Ανώνυμος 42028 έγραψε...
βιελιδοπουλε η καταγωγη σου απο απω ανατολη ειναι , και ολους τους χαρακτηριζεις μακακες ?
03.04.2017, 22:28:58





Ανώνυμος 42029 έγραψε...

Μη ρωτάς μακάκα.

04.04.2017, 12:56:03





Ανώνυμος 42245 έγραψε...
ακολουθω την μακάκια τακτικη σου

Αξιος συνεχιστης, ΝΤΟΪΤΣΛΑΝΤ ΟΥΜΠΕΡ ΑΛΛΕΣ. λιγο αιμα χυθηκε σε 2 πολεμους. καιρος ποταμια να τρεχει το αιμα. ΜΕΓΑΛΕ



13.04.2017, 08:36:22






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...