Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΟΙ ΑΝΤΟΧΕΣ
ΤΟΥ ΦΑΛΜΕΡΑΪΕΡ




Έγραψε στις 17.03.2017 ο/η: Πολίτης Αλέξης

Επιστροφή


Κρώζε νυν όσον θέλεις, ω κόραξ,
όρα νυν οφθαλμέ φθονερέ,
Κέαρ μέλαν, μελάγχαλχε θώραξ,
Φαλμεράυερ πικρέ και σκληρέ.

Το πρώτο τετράστιχο του ποιήματος
«Τω Γερμανώ Φαλμεράυερ»,
με το οποίο ο Μιχ. Σ. Λελέκος κλείνει το βιβλίο του
«Δημοτική ανθολογία», Αθήνα 1868, 224.



Δεν παρακολουθώ διόλου τα σχολικά πράγματα, και δεν έχω έτσι ιδέα για το τι μπορεί να σημαίνει το όνομα τον Φαλμεράιερ στις νεότερες και στις νεότατες γενιές. Στα δικά μας όμως σχολικά χρόνια σήμαινε πολλά. Αναφερόταν συχνά ─δεν θυμάμαι αν στα βιβλία ή από τους δασκάλους─ κι έδινε την ευκαιρία, πάλι, στον εκπαιδευτικό να σηκώσει το χέρι και με τον δείκτη τεντωμένο να επαναλάβει τη γνωστή στην ιδιότητά του χειρονομία.
 
Σε παρόμοιες περιπτώσεις εμείς ή γελούσαμε ενδόμυχα ή παίρναμε ─από μέσα μας πάντα─ το μέρος του κατακεραυνούμενου. Με τον Φαλμεράιερ ήταν μια από τις λιγοστές φορές, που το ύφος του δασκάλου έδειχνε, πως το πράγμα δεν χωρούσε αστεία: ο κύριος αυτός ήταν αναμφισβήτητα εχθρός μας.

Από τα 1851 κιόλας ο Παπαρρηγόπουλος είχε επισημάνει πως «εις την Ελλάδα γνωρίζωμεν συνήθως το όνομα ή το έργον» του Φαλμεράιερ. Φαινόμενο συνηθισμένο, εξίσου συνηθισμένη και η καταγγελία του ─ και νομίζω άκρως χαρακτηριστική του πόσο μας ενοχλεί όταν μας εξισώνουν με τους υπόλοιπους συμπατριώτες μας. Αλλά στην περίπτωση του Φαλμεράιερ ίσως να μην έχει και πολλή σημασία η θεωρία του, ο διαδοχικός δηλαδή εκσλαβισμός και εξαλβανισμός των πληθυσμών της νότιας βαλκανικής στα χρόνια του μεσαίωνα, ερχόταν σε τόσο ριζική αντίθεση με ό,τι σ’ ολόκληρο τον 19ο αιώνα εθεωρείτο η βάση της εθνικής υπόστασης, με τη φυλετική συνέχεια μ’ άλλα λόγια, που καμιά συζήτηση επεχειρημάτων δεν ήταν νοητή. Όταν σε λένε μπάσταρδο στον δρόμο, δεν προσκομίζεις χαρτιά κι αναλύσεις από γιατρούς. Βρίζεις, με τη σειρά σου.
 
Σήμερα, σπάνια πια βρίζουμε κάποιον «μπάσταρδο». Για να κορεστεί ο θυμός μας απαιτούνται πιο προσωπικής υφής επίθετα και προσδιορισμοί ─ η νομιμότητα της καταγωγής λίγο μας αφορά. Το ότι παράλληλα μεταφράστηκε πια το «Περί της καταγωγής των σημερινών ελλήνων» (μετάφραση και παρουσίαση Κωνστ. Π. Ρωμανός, Αθήνα, «Νεφέλη», 1984), είναι μια αντισυμμετρία που σημειώνεται, βέβαια, για να φέρει το χαμόγελο στα χείλη ─ υπάρχει ωστόσο και κάποια πραγματική αντιστοιχία. Η εθνική μας υπόσταση έχει από καιρό πάψει να στηρίζεται στην ακραιφνή φυλετική συνέχεια. Σήμερα αντίθετα η λέξη «ρατσιστής» αποτελεί ύβρη. Μπορούμε λοιπόν να μεταφράσουμε και να διαβάσουμε δίχως εσωτερικές αντιδράσεις τον παλιό, κατ’ όνομα μονάχα, γνωστό μας Ιάκωβο Φίλιππο Φαλμεράιερ.
 
Άλλωστε το πρόσφατο αυτό βιβλίο δεν είναι το μόνο ούτε το πρώτο. Δυο-τρεις μήνες νωρίτερα είχε κυκλοφορήσει η μετάφραση της «Ιστορίας της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας», έργο κι αυτό του Φαλμεράιερ ─χωρίς «ανθελληνικές» αιχμές, πάντως─ ενώ πριν από δύο χρόνιά είχε τυπωθεί μια μελέτη, «Ο Jakob Philipp Fallmerayer και η γένεση του ελληνικού ιστορισμού», στη σειρά «Θεωρία και μελέτες ιστορίας» που εκδίδει το περιοδικό «Μνήμων», γραμμένη από τον Γιώργο Βελουδή. Όποιος ενδιαφέρεται λοιπόν, έχει τώρα κάποιο νήμα για ν’ αρχίσει. (Σήμερα θα πρέπει να προσθέσουμε οπωσδήποτε και το Έλλη Σκοπετέα, «Φαλμεράυερ. Τεχνάσματα του αντίπαλου δέους», Αθήνα, «Θεμέλιο», 1997).

Μονάχα που εδώ πρέπει να γίνει μια διάκριση, και να διατυπωθεί ρητά. Όσοι νοιάζονται να γνωρίσουν το παρελθόν, λίγα έχουν να γνωρίσουν με την ανάγνωση των δύο μεταφρασμένων βιβλίων τον Φαλμεράιερ. Ούτε το «Περί της καταγωγής» ούτε, πολύ περισσότερο, η «Ιστορία της Τραπεζούντας» περιέχουν στοιχεία ενδιαφέροντα για το παρελθόν μας. Δεν ξέρω μάλιστα αν θα υπάρξουν αναγνώστες που να βρουν όσην υπομονή γυρεύουν αυτές οι ατελείωτες αφηγήσεις για τα παντρολογήματα, τις μάχες ή τις δαιδαλωδώς εναλλασσόμενες συμμαχίες των αμέτρητων ηγεμονίσκων της Ανατολίας, της Καραμανίας, του Πόντου ─με ονόματα άδεια από κάθε νόημα για όλους μας, εκτός από κάποιους πολύ ειδικούς─ κι αν τη βρουν, το μόνο που θα αποκομίσουν είναι η ψευδής εντύπωση πως οι άνθρωποι της εποχής εκείνης άλλο δεν είχαν στον νου τους, παρά πώς να  αλληλοσκοτώνονται αδιάκοπα.

Φυσικά, τα χρόνια ήσαν ταραγμένα. Μετακινήσεις φυλετικών ομάδων, ίσως και κάποιες ανακατατάξεις στην οικονομία που ευνοούν την κτηνοτροφία εις βάρος της γεωργίας ─ και λοιπόν τους νομαδικούς πληθυσμούς. Όμως πια σήμερα, που έχουμε, θαρρώ, ξεφύγει από τις παγίδες που στήνουν οι αφηγηματικές πηγές της εποχής εκείνης ─τα ποικιλώνυμα χρονικά─ τα οποία γράφονταν με κύριο, αν όχι μοναδικό στόχο να απομνημονεύσουν τα κατορθώματα κάποιου ισχυρού, σήμερα λοιπόν που ξέρουμε ν’ αξιοποιούμε κι αλλιώτικα τις πηγές, η μακρόσυρτη αφήγηση δύσκολα υποφέρεται. Και τα ερωτήματα για το παρελθόν έχουν κι αυτά αλλάξει ριζικά.

Έτσι, η «Ιστορία της Τραπεζούντας» περισσότερο σκοτίζει, παρά που διαφωτίζει. Αν μάλιστα ξέρουμε κάπως πράγματα και πρόσωπα, η ανικανότητα του μεταφραστή να μεταφέρει στη σωστή γραφή πολύ κοινά ονόματα (διαβάζουμε: Χαλκοκονδύλας, Ευγένικος, Βαρτάτζης ή Βαράτζης, η Κρήτη μετονομάζεται σε Κάνδια) καθώς και η αδιαφορία του να μεταφράσει τα λατινικά, ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά παραθέματα (μονάχα για τα εγγλέζικα μας κάνει τη χάρη, ακολουθώντας πιστά το πρωτότυπο) μας κουράζουν και μας απωθούν, το ίδιο όπως και κάμποσες μεταφραστικές ή τυπογραφικές αδεξιότητες.

Το «Περί της καταγωγής» διαβάζεται οπωσδήποτε πιο εύκολα, παρά τα κάπως άχαρα ελληνικά του, ίσως γιατί κανείς πηδά ολόκληρες παραγράφους χωρίς πολλές-πολλές τύψεις. Είναι άλλωστε και πολύ πιο σύντομο. Σε μισό απόγευμα έχεις ξεμπερδέψει μαζί του. Πάλι βέβαια δίχως να γίνεις σοφότερος για το παρελθόν, εκτός από τα επίμαχα ερωτηματικά, τα ενδεχομένως γόνιμα και ενδεχομένως παραπλανητικά.
 
Τότε προς τι όλ’ αυτά; Τι μπορεί να ωθήσει κάποιον στην ανάγνωση του Φαλμεράιερ; Μονάχα η νοσηρή περιέργεια;

Εδώ πρέπει να πιάσουμε το δεύτερο σκέλος, την ανάγνωση της ιστορίας, ή, πιο επακριβώς, της ιστοριογραφίας, ως ενός από τα στοιχεία που συνθέτουν το παρελθόν ─ την εικόνα του, καλύτερα. Γιατι καμιά φορά τα ιστορικά βιβλία μαρτυρούν σαφέστερα για τα χρόνια που γράφτηκαν, παρά για τα χρόνια που ιστορούν, αρκεί να έχουν διαποτιστεί από το πνεύμα της εποχής τους. Πρόκειται για το σημείο όπου ο Φαλμεράιερ κατέχει προνομιακή θέση: αποτελεί ένα από τα κλειδιά του 19ου αιώνα ─ είναι λοιπόν λίαν αξιανάγνωστος.

Βέβαια, όποια ιστορική ανάγνωση αυτοπεριορίζεται στα όσα εδώ παρέχει το κείμενο και μόνο, χωλαίνει από τη φύση της. Ανάγκη πάσα και ο απλός αναγνώστης να συνδυάζει διαρκώς τα όσα οι γνώσεις, η φαντασία, η εμπειρία του έχουν μάθει, ώστε να τα συσχετίζει με ό,τι διαβάζει. Ο Φαλμεράιερ δεν μπορεί να διαβαστεί σήμερα ανεξάρτητα από την «υπόθεση Φαλμεράιερ»: μια υπόθεση με διαστάσεις και ευρωπαϊκές, μα που κυρίως έχει χαράξει τη διαμόρφωση της νεοελληνικής εθνικής συνείδησης ─ κάτι που δεν καλύπτεται πλήρως από τα όσα εκθέτει ο Γ. Βελουδής (το θέμα του είναι πιο εξειδικευμένο) ούτε από την εισαγωγή του μεταφραστή του «Περί της καταγωγής». (Για την «κριτική παρουσίαση» που συνοδεύει την «Ιστορία της Τραπεζούντας» δύσκολα μπορεί να γίνει κι ο ελάχιστος λόγος: αφήνει δυσάρεστα αμήχανο και τον πιο επιεική).
 
Από τον πρώτο κιόλας χρόνο της ελληνικής επανάστασης το ρεύμα του φιλελληνισμού βρέθηκε αντιμέτωπο με αντίρροπες εκδηλώσεις, που γεννήθηκαν από τα ίδια τα σπλάχνα του: πολλοί από τους ξένους εθελοντές του αγώνα επέστρεφαν γεμάτοι απογοήτευση από τα όσα είχαν αντικρίσει. Βρέθηκαν ανάμεσα σε ανθρώπους άξεστους, πονηρούς, άπληστους ─ πού εκείνα τα εξαίσια, κρουστά, υπέρλευκα αγάλματα! Ετούτοι οι ταπεινοί και φιλοχρήματοι χωριάτες δεν μπορούσαν να είναι οι απόγονοι των Ελλήνων, δεν μπορούσαν να θεωρούνται κληρονόμοι των πολυτιμότερων αγαθών του δυτικού μας πολιτισμού.

Και το πράγμα δεν έμεινε στις συναισθηματικές αντιδράσεις. Η αναγέννηση της Ελλάδας, η δημιουργία ενός καινούριου κράτους τάραζε αρκετές ισορροπίες, διέπλαθε συμμαχίες και αντιπαλότητες· όχι μόνον στα υπουργεία Εξωτερικών, παρά και στις συνειδήσεις. Αν όλες αυτές οι ροπές δεν συγκρότησαν ένα ενιαίο ρεύμα, αν κίνημα «αντιφιλελληνισμού» δεν υπήρξε, αυτό ίσως εξηγεί καλύτερα το γιατί ορισμένες από τις αντιδράσεις στάθηκαν ακριβώς πιο αιχμηρές και πιο απόλυτες. Μες σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο, η θεωρία του Φαλμεράιερ ήταν έως λυτρωτική για μερικούς. Μπορεί ο τόνος του να παραήταν βίαιος και δογματικός, αλλά και η κριτική εναντίον του δεν ήταν εξίσου κακόπιστη; Οι μειονότητες έχουν περισσότερα δικαιώματα στην οργή.

Η οργή αυτή ξέσπασε τελικά στη ράχη μας. Τα χρόνια, τα κρίσιμα για τη διαμόρφωση της εθνικής μας συνείδησης, τότε, όταν μόλις είχε δημιουργηθεί ─με θυσίες ανθρώπινες και με σχεδόν ολοκληρωτική θυσία των πρωτοποριών─ ένα εδαφικό έρεισμα όπου θα ρίζωνε το εθνικό κέντρο, κάποιος ξένος επιστήμονας ήρθε και μας αμφισβήτησε την εθνική μας ουσία. Και το χτύπημα δεν ήταν το μοναδικό· συγχρόνως, και από ολότελα διαφορετικούς δρόμους, απρόσμενα αγκάθια έρχονταν να μολύνουν το νεογέννητο κράτος.

Πρώτα-πρώτα, τώρα, στη δεκαετία 1830-40, άρχισαν να πληθαίνουν οι ενδείξεις, πως η διάσπαση σε ελεύθερους και υπόδουλους, σε αυτόχθονες και ετερόχθονες παράλληλα, έμελλε να βαρύνει το σκάφος ─  ποιος μπορούσε να το φανταστεί αυτό στα χρόνια του Αγώνα;

Έπειτα, ακόμα σοβαρότερο, την ίδια εποχή άρχισε αλλού να υποφώσκει, αλλού να θεριεύει, μια ομόλογη με τη δική μας εθνική συνείδηση στους βαλκάνιονς γείτονες ─ άλλο κακό κι αυτό πάλι. Ξαφνικά, αποκτήσαμε ακάλεστους ανταγωνιστές στα αλύτρωτα εδάφη, Σλάβους μάλιστα τους περισσότερους. Μα είναι δυνατόν να μην είναι άνθρωπός τους αυτός ο Φαλμεράιερ;

Τρίτο κακό, το χειρότερο. Οι ευρωπαίοι σύμμαχοι, οι Μεγάλες Δυνάμεις, αυτές ακριβώς που μας είχαν στηρίξει τη δύσκολη στιγμή και επέβαλαν στον σουλτάνο να αποδεχθεί την ελληνική ανεξαρτησία, δεν έδειχναν πλέον διόλου πρόθυμες να στέρξουν την αύξηση των συνόρων μας. Εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες λοιπόν, ανάγκαζαν το νεαρό ελληνικό κράτος να καρκινοβατεί ή, τουλάχιστον ─αλλά στο επίπεδο των συνειδήσεων ζυγιάζει το ίδιο─, να νομίζει ότι καρκινοβατεί.

Θα ήταν ψέμα να λέγαμε ότι τα φορτώσαμε όλα στον Φαλμεράιερ. Όποιο κείμενο γραμμένο στα μέσα του αιώνα ξεφυλλίσει κανείς, βλέπει πως πρώτα το κακό τους το κεφάλι αναθεμάτιζαν οι Έλληνες της εποχής. Δεν έχουμε μια μελέτη που να δείχνει και να προσπαθεί να κατανοήσει ετούτο το ενοχικό σύμπλεγμα που κατέτρυχε τους λογίους για χρόνια και χρόνια. Όμως παράλληλα, ξεσπούσαμε και εναντίον των εχθρών, των μισελλήνων ─ και εδώ «ο ελληνομάχος Γερμανός» εισέπραξε τη μερίδα του λέοντος. Ποιήματα, κατάρες, αντικρούσεις, με το όνομα συχνά παρακουσμένο. «Ιδού, ω Φαλμεράιν!», γράφει κάπου ο Παναγιώτης Σούτσος, «γράφε, ω Φαλμεράη, γράφε!», ο αδελφός του Αλέξανδρος. Πρυτανικοί λόγοι, ατελείωτες αποστροφές συνθέτουν έναν μακρότατο κατάλογο.

Ακόμα κι ένα μικρό ανθολόγιο από τα όσα μπορεί κανείς να συναντήσει θα ανάγκαζε τον σημερινό αναγνώστη να βαρυγκωμήσει διατρέχοντας το «Ελληνομάχος», Ι. Καρασούτσας, «Η Βάρβιτος», Αθήνα, 1860, σελ. γ’, «Ποιήματα», βλ. π.χ. Ι. Καρασούτσας, «Το όνειρον του σουλτάνου, αι Ελληνίδες και ο Φαλμεράυρ, και μονωδία ενός πασά», Αθήνα 1861, Ι. Ι. Σκυλίτσης, «Προς Φαλμεράγερ. Ποίημα», Σμύρνη 1872, «Ιδού, ω» Παν. Σούτσος, «Άπαντα», Αθήνα, 1851, σελ. ς’ ─ και, βέβαια, ο Ασώπιος δεν άφησε αναπάντητη την παραλλαγή του ονόματος, «Τα Σούτσεια», Αθήνα, 1853, 49-53, ωστόσο το Φαλμεράιν έρχεται κι επανέρχεται, βλ. Χ. Παμπούκης, «Οι σωζόμενοι λόγοι», Αθήνα, 1852, 56, Στεφ. Κ. Καραθεοδωρής, «Η  νεωτέρα δημοτική ποίησις και η κλασική αρχαιότης», «Επτάλοφος Νέα», 1866, «Γράφε», Αλεξ. Σούτσος, «Η Τρίτη Σεπτεμβρίου», Αθήνα, 1843 (και στη δεύτερη έκδοση, Αθήνα 1844, το διορθώνει: «Φαλμεράηρ»), «Πρυτανικοί», Κ. Βουσάκης, «Ανασκευή της περί Ελλήνων δοξασίας του FaΙΙmerayer φυσιολογικώς», Αθήνα, 1870. «Ουδέν υπάρχει απεχθέστερον εις πάντα Έλληνα φιλόλογον ή ιστορικόν του ονόματος του Φαλμεράυερ», σημειώνει ο Κ. Τάκερμαν, «Οι Ελληνες της σήμερον», Αθήνα, 1872, 279 κ.ε. (όπου και άλλα πολύ ενδιαφέροντα).

Αν κάτι πρέπει να επισημανθεί ιδιαίτερα, είναι πως η εχθρότητα επιβίωσε σε εποχές που καμία ανάγκη δεν το δικαιολογούσε. Αλλά η ακαμψία της νεοελληνικής κοινωνίας συνιστά ξεχωριστό ζήτημα.
 
 







Ο παραδοσιακός χορός
Ζάραμο της Φλώρινας
(σλαβ. za ramo = ώμο με ώμο).
 
Ομιλείτε τη σλαβική;
Μερικές λέξεις της γλώσσας μας με σλάβικη προέλευση:
Βάλτος, βίτσα, βρικόλακας, γιάφκα, γκλάβα, γράνα, καρβέλι, κουρνιάζω, λόγγος, μουντός, μπαλαμούτι, μπέμπελη, μπουχός, ντόμπρος, προβοκάτσια, ραβασάκι, ρούχο, σανός, σβάρνα, στούμπος, τσαντίλα, τσέλιγκας, τσίπα.

 
 
 
Το ιδεολόγημα της εθνικής συνείδησης, κάθε εθνικής συνείδησης, είναι ότι το έθνος προϋπάρχει απο αυτήν. Έτσι, σε κάποιο «κατά φύσιν» έθνος ανάγονται αναδρομικά όλοι οι παράγοντες που σε δεδομένη στιγμή θα συναποτελέσουν τα συστατικά της εθνικής συνείδησης: γλώσσα, θρησκεία, έθιμα, φυλετική καταγωγή, ιστορία, γεωγραφία και ό,τι άλλο.

Ανάλογα με τις υπαρκτές τους δυνάμεις, τα έθνη προσπαθούν να απλωθούν, και στηρίζονται  κάθε φορά, στον πιο ευνοϊκό γι’ αυτά παράγοντα, με αποτέλεσμα οι πόλεμοι και οι προστριβές να μην έχουν τελειωμό. Ωστόσο, στην υπόθεση των εθνικισμών η επιστήμη, με ή χωρίς εισαγωγικά, είχε, και έχει, ρόλο αξιοσημείωτο. Όσοι και σήμερα χρειάζονται τις εθνικές, εξάψεις, πιστεύουν και στην ανάγκη της εθνικής επιστήμης.

Εμείς οι υπόλοιποι, λίγοι ή πολλοί, θεωρούμε πως η γνώση των ιδεολογημάτων, η ανάλυσή τους, η κατανόησή τους, μπορεί να μας βοηθήσει να τα υπερβούμε, ώστε να καταφέρουμε κάποτε να υπερβούμε τα προβλήματα κι όχι τα ανεστραμμένα είδωλά τους.






 

 Σημείωση:
Ο Αλέξης Πολίτης σπούδασε νεοελληνική φιλολογία
στη Θεσσαλονίκη και στο Παρίσι. Τα χρόνια 1976-1989
εργάστηκε στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών του Ε.Ι.Ε..
Σήμερα, είναι καθηγητής στον Τομέα Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας
του Τμήματος Φιλολογίας του πανεπιστημίου Κρήτης.
Το παραπάνω κείμενο (γράφτηκε το 1985) αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο
του κ. Πολίτη: «Το μυθολογικό κενό», έκδ. «Πόλις», 2000.
Ο τίτλος, οι υπότιτλοι και η εικονογράφηση
έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».
 

 
Διαβάστε ακόμα
στην «Ελεύθερη Έρευνα»:

Ιστορία της χερσονήσου του Μοριά κατά το μεσαίωνα

Ιστοριολογούντες βιοϊατροί


 
Πολλά άρθρα σχετικά με την καταγωγή
των σύγχρονων κατοίκων του ελλαδικού χώρου
μπορείτε να βρείτε στο Αφιέρωμα:

Η πραγματική καταγωγή μας

 


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

"Το ιδεολόγημα της εθνικής συνείδησης, κάθε εθνικής συνείδησης, είναι ότι το έθνος προϋπάρχει απο αυτήν."
Η κλασσική πλέον δυτική αντίληψη περί κάποιας αρχής (beginning) στο παρελθόν που θεμελιώνεται σε κάποια αρχή ή αρχές (principles). Ιστορίες για αγρίους δηλαδή. Η πατριαρχική αντίληψη έχει βάλει το χέρι της και εδώ.

Πολύδωρας και γράνα:
https://www.youtube.com/watch?v=TiD79GBazMw

Οι αμερικάνοι έχουν το Unix και τα Windows, η Apple έχει τα macOS και iOS (OS: Operating System), η Google το Android, οι ινδοί το BOSS (Bharat Operating System Solutions) και οι κινέζοι το COS (China Operating system), αμφότερα βασιζόμενα στο Linux (το οποίο με τη σειρά του βασίζεται στο Unix) και οι ρωμιοί έχουν το pe-OS. Ίσως για αυτό είναι για τον μπούτζο!

16.03.2017, 15:33:19





Ανώνυμος 41653 έγραψε...
Geia s re Bielidopoule xioumorista!
16.03.2017, 16:09:18





Ανώνυμος 41655 έγραψε...
Είναι και χιουμουρτζής ο μπαγάσας ο μπινεαλλοπρόσαλλος.
Τα (την) παίζει όλα στα (με) τα δάχτυλά του.

Ερρίκος ο 8ος
16.03.2017, 19:16:14





Bielidopoulos έγραψε...

Θίχτηκε το ελλαδαριό. Μα καλά τις καρπαζιές που πέφτουν σύννεφο δεν τις γροικάτε ωρέ κοπέλια;

Bloomberg: Η Ελλάδα δίνει το μεγαλύτερο ποσοστό για συντάξεις στην ευρωζώνη [γράφημα]:
http://www.iefimerida.gr/news/325182/bloomberg-i-ellada-dinei-megalytero-pososto-gia-syntaxeis-stin-eyrozoni-grafima
Όξω μωρή Ελλαδίτσα τελευταία σοβιετία του πλανήτη!

Στο μεταξύ η ξεδιάντροπη ρωμιοσύνη ζήτησε δάνειο 3 δις από την Παγκόσμια Τράπεζα για να δημιουργήσει λέει πάνω από 100.000 νέες θέσεις εργασίας! Γιατρέ μου μήπως τελικά είμαι τρελός; Όξω και πάλι όξω παλιολουγκρίτσες!
http://www.capital.gr/oikonomia/3194994/uposxontai-xiliades-theseis-ergasias-kai-psaxnoun-daneika-gia-na-tis-plirosoun

16.03.2017, 21:56:53





Ανώνυμος 41663 έγραψε...
Α ρε ψώνιο
17.03.2017, 05:39:13





Ανώνυμος 41669 έγραψε...
H ξεδιάντροπη ρωμιοσύνη ζήτησε δάνειο 3 δις από την Παγκόσμια Τράπεζα,
για να πληρώσει συντάξεις στα 3 εκ. συνταξιούχων αγροτών που ποτέ δεν πληρωσαν εισφορά, στους δ. υ. στους απόστρατους της παντρειάς στις θυγατέρες και τα τεκνά τύπου Bielidopouloς,
που ασχμονούν και βρωμίζουν την καθε συζήτηση.

17.03.2017, 10:31:51





Ανώνυμος 41670 έγραψε...
Σκοτώστε κανά πλούσιο τουρκαλβανοβρωμιό ρε τελευταίες που θέλετε να πασάρετε και έργο απόλυτης αλήθειας. Πολύ βρώμα η βρωμιοσύνη, αλλά και σεις οι σωστές πιο βόθρος και άσυλο λολ. Μην απαντάτε με κουλ υφάκι και σύντομα σχόλια και σταματήστε πια να κάνετε σα να μη σας πειράζει και να είναι λόγος ναρκισσισμού που είστε παθιασμένες τρέλες μουρλοκακομοίρες επαγγελματίες αντιβρωμιάρες στρατοκαβλωμένες με την εκσΣτρατεία αντιβρωμιοσύνης σας. Μόνο τη μούρη της λάζαρη να δει κανείς, δε θέλει άλλο πειστήριο ,γραφικά κακοήθης και κουτοπόνηρη,μούρη άτυχης στην ουσία, αμέσως προδίδει ότι διάλεξε τον κακό τον δρόμο και φτιάχνεται που κάνει τη βρωμοδουλειά με την εξασφαλισμένη ησυχία της.
17.03.2017, 11:24:22





Bielidopoulos έγραψε...
@41669
Το πιασες το νόημα βλέπω (κλείσιμο ματιού). Όμως εμένα μην με ανακατεύεις. Είμαι μικρότερος ηλικιακά από τον καταληψία πρωθυπουργό της ρωμιοσύνης.

Στο μεταξύ στο όμαιμον Κυπριστάν:
"Παρόλο που η Βρετανία έχει στείλει ειδική ομάδα στην Κύπρο για να σταματήσει το παράνομο κυνήγι αποδημητικών πτηνών, η κατάσταση παραμένει εκτός ελέγχου με εκατομμύρια μικρά πουλιά να καταλήγουν στα εστιατόρια, καταγγέλλουν ορνιθολογικές οργανώσεις."
http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500134351

17.03.2017, 12:54:34





Ανώνυμος 41673 έγραψε...
Α ρεε κουβα Bielidopoulεικο βοθρομυαλο
ο κοσμος χανεται κιεσυ ψω1οκοιμάσαι.φτωχόπορνη συπία μελαίνια.
17.03.2017, 16:01:00






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+2=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...