Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΙ
ΕΙΝΑΙ
Ο ΑΘΕΟΣ;




Έγραψε στις 08.03.2017 ο/η: Maréchal Sylvain

Επιστροφή



Το 1800, ο Sylvain Maréchal δημοσιεύει στο Παρίσι το «Dictionnaire des athées anciens et modernes» (Λεξικό αρχαίων και σύγχρονων άθεων), όπου βρίσκουμε ένα προοίμιο υπό τον τίτλο «Τι είναι ο άθεος;».

Κατά κάποιο τρόπο, το κείμενο αυτό είναι ένα κείμενο σταθμός στην ιστορία της αθεΐας, εφόσον για πρώτη φορά η αθεΐα προβάλλεται ως ένα τετριμμένο γεγονός. Δεν πρόκειται πλέον για τον προκλητικό ελευθέριο, τον συνετό λόγιο, τον αμφιταλαντευόμενο διανοούμενο, τον παγιδευμένο επαναστάτη, τον περιφρονητικό ισχυρό άρχοντα, τον διπρόσωπο εφημέριο, τον σκεπτικιστή ή δογματικό φιλόσοφο.

Όχι, ο άθεος του Maréchal, γεννημένος πριν από δύο αιώνες, είναι ένας άνθρωπος καθημερινός, απλός, ενάρετος και φυσικός, ταπεινός και σώφρων, ελεύθερος και ευθύς, που δεν διδάσκει κανέναν τίποτε και που δεν εννοεί να διδαχτεί. Καλός πολίτης, αλλά στο περιθώριο των πραγμάτων, νομοταγής και τυπικός στα καθήκοντά του. Ο άθεος είναι ο άνθρωπος που έχει υπεράνω όλων τις πεποιθήσεις του, ζει αξιοπρεπώς στους κόλπους της κοινωνίας, συναναστρέφεται ανθρώπους με απόψεις διαφορετικές από τις δικές του. Θλίβεται μεν για τα δεινά της κοινωνίας και τους κακούς θεσμούς, αλλά υποτάσσεται.

Ο άθεος του Maréchal είναι ένας άνθρωπος παραιτημένος, που δεν προσπαθεί πια να αλλάξει τον κόσμο. Έκδηλη η απογοήτευση του παλιού υπέρμαχου της ισότητας σ' αυτή την κάπως θλιβερή προσωπογραφία. Ζει τη ζωή του, γνωρίζοντας ότι περιμένει απλώς και μόνο τον θάνατο, τίποτε άλλο. Είναι σοφός, βεβαίως, αλλά η σοφία του σημαίνει ότι δεν διερωτάται. Είναι εμπειρικός άθεος, όπως τόσοι άλλοι γνωστοί στο σύγχρονο κόσμο. Ως προς αυτό επίσης, η προσωπογραφία αυτή είναι σημείο σταθμός: Ο Maréchal περιγράφει εκατομμύρια καθημερινούς πολίτες, που ζουν την απιστία χωρίς καν να την σκέπτονται· ο άθεος δεν αποτελεί πια περίεργη εξαίρεση.

Άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό αυτής της προσωπογραφίας: ο Maréchal παρουσιάζει την καθημερινή αθεΐα ως επιστροφή «στη μακάρια εκείνη εποχή, όπου ο άνθρωπος δεν υποψιαζόταν καν τη θεϊκή ύπαρξη»· με άλλα λόγια, βάσει του αρχικού μας σχήματος, ως επιστροφή στη μυθική συνείδηση, την προ-διανοητική, σε απόλυτη αρμονία με τη φύση, στην προ-θρη-σκευτική και προ-αθεϊστική φάση. Γελοία επιστροφή, εννοείται: στον ψυχολογικό τομέα, στον τομέα των πίστεων και των νοοτροπιών, δεν επιστρέφουμε ποτέ προς τα πίσω· το παρελθόν δεν εξαλείφεται. Το αρνούμαστε, ενδεχομένως, αλλά είναι πάντοτε εκεί, με όλο του το βάρος επάνω στους ώμους τον παρόντος. Ο άθεος του Maréchal είναι, κατά κάποιον τρόπο, μια ψευδαίσθηση, καθότι πιστεύει ότι είναι σε θέση να κάνει οικονομία στις μάχες του σύγχρονου κοσμου.

Ωστόσο, όπως είναι, καθορίζει ένα πρότυπο, που θα επιδιώξουν να ενσαρκώσουν αι ελευθεροστοχαστές· ως προς αυτό, αντικατοπτρίζει άριστα τη μια όψη της αθεΐας των δύο τελευταίων αιώνων. Γι' αυτό, παρά τη σχοινοτενή ανάπτυξή της, αξίζει να παρατεθεί εδώ η «προσωπογραφία του αληθινού άθεου».


 
 






Ο Sylvain Maréchal
ήταν γάλλος δοκιμιογράφος,
ποιητής και φιλόσοφος.
Σαν πολιτικός θεωρητικός
έχει χαρακτηρισθεί ως πρόδρομος
του ουτοπικού σοσιαλισμού
και του κομμουνισμού,
ενώ οι απόψεις του
για την κοινωνία
ενίοτε περιγράφονται
και ως αναρχικές.
Εξέδιδε την εφημερίδα:
«Révolutions de Paris».
 


«Τι είναι ο άθεος;» (Sylvain
Maréchal, 1800)

Λοιπόν! Ο πραγματικός άθεος είναι ο άνθρωπος του χρυσού αιώνα. Ο άθεος είναι αυτός που, αφού στοχαστεί και αποδεσμευτεί από τα δεσμά που συνήψε ακούσια ή εν αγνοία του, ανάγεται διαμέσου του πολιτισμού στην αρχαία εκείνη κατάσταση του ανθρώπινού είδους και, λεηλατώντας από την επικράτεια της συνείδησής του τις κάθε είδους προλήψεις, πλησιάζει σ' αυτή τη μακάρια εποχή, όπου κανείς δεν υποψιαζόταν τη θεϊκή ύπαρξη, όπου όλοι ήταν καλά, όπου περιορόζονταν μόνο στα οικογενειακά τους καθήκοντα. Ο άθεος είναι ο άνθρωπος της φύσης.

Ωστόσο, ευρισκόμενος σήμερα σε μια σφαίρα πιο πολύπλοκη και πιο στενόχωρη, επιτελεί τα καθήκοντά του ως πολίτης και υποτάσσεται στις επιταγές της αναγκαιότητας. Στενάζοντας για τις σαθρές βάσεις των πολιτικών θεσμών, βάλλοντας με την περιφρόνησή του εναντίον όσων τις οργανώνουν τόσο άσχημα, υποκύπτει στη δημόσια τάξη, όπου βρίσκεται. Δεν τον βλέπουμε, όμως, να γίνεται επικεφαλής μιας παράταξης ή μιας άποψης. Ουδέποτε συναντάται στη χυδαία οδό που καταλήγει στις συμφέρουσες ή λαμπρές θέσεις. Συνεπής στις αρχές του, ζει ανάμεσα στους διεφθαρμένους ή διαφθορείς συγχρόνους του, όπως αυτός ο ταξιδιώτης που, έχοντας διασχίσει λασπωμένες παραλίες, προφυλάσσεται από το δηλητήριο των ερπετών. Σώθηκε, γιατί κώφευσε στα συρίγματά τους. Βαδίζει ανάμεσα σε στοιχεία κακοποιά, χωρίς να παίρνει τη δόλια και ποταπή μορφή τους.

Ο πραγματικός άθεος δεν είναι, συνεπώς, αυτός ο συβαρίτης, που προβάλλεται μεν ως επικούρειoς, ούτε είναι απλώς ένας ακόλαστος που δεν φοβάται να πει στην κορεσμένη καρδιά του: «Δεν υπάρχει θεός, επομένως, δεν υπάρχει ηθική, μπορώ λοιπόν να τολμήσω τα πάντα».

Ο πραγματικός άθεος δεν είναι καθόλου αυτός, ο πολιτικός άνδρας που, γνωρίζοντας ότι η θεϊκή χίμαιρα επινοήθηκε για να εξαπατηθούν οι άνθρωποι του λαού, τους διατάζει εν ονόματι του θεού, τον οποίο χλευάζει.

Ο πραγματικός άθεος δεν συγκαταλέγεται στη χορεία αυτών των υποκριτών και αιμοχαρών ηρώων που, προκειμένου να διανοίξουν ένα δρόμο για την κατάκτηση, αναγγέλλονται στα έθνη που προσφέρονται να υποταχθούν ως προστάτες της λατρείας που αυτά ασκούν, ενώ οι ίδιοι στην αγκαλιά των δικών τους διασκεδάζουν με τους μωρόπιστους ανθρώπους.

Ο πραγματικός άθεος δεν είναι καθόλου ο πρόστυχος άνδρας που, μαραμένος ύστερα από τόσα ανεξίτηλα χρόνια ιερατικής απατεωνιάς και αγυρτείας, αλλάζει ρούχα και άποψη, όταν το αχρείο επάγγελμά του παύει να είναι επικερδές και προσέρχεται αναιδώς να συμπαραταχθεί με τους συνετούς που πριν καταδίωκε.

Ο πραγματικός άθεος δεν είναι καθόλου αυτό το ενεργούμενο που προχωρεί συντρίβοντας στα σταυροδρόμια όσα σημεία της θρησκείας συναντά και κηρύσσει τη λατρεία της λογικής στον όχλο, που διαθέτει μόνο ένστικτο. Ο πραγματικός άθεος δεν ανήκει καθόλου στους κοσμικούς ή στους καθώς πρέπει άνδρες, που με ύφος απαξιώνουν τη χρήση της σκέψης και ζουν λίγο-πολύ σαν το άλογο που ιππεύουν ή τη γυναίκα που συντηρούν.

Ο πραγματικός άθεος δεν είναι καθόλου καθισμένος στις πολυθρόνες αυτών των επιστημονικών συλλόγων, που τα μέλη τους ψεύδονται ασυστόλως στη συνείδησή τους και συγκατατίθενται στη συγκάλυψη της σκέψης τους, στην καθυστέρηση της πανηγυρικής πορείας της φιλοσοφίας, προφυλάσσοντας τους εαυτούς τους χάριν αθλίων προσωπικών συμφερόντων ή χάριν ελεεινών πολιτικών σκοπών.

Ο πραγματικός άθεος δεν είναι αυτός ο επηρμένος ημιμαθής, που θα ήθελε να είναι ο μοναδικός άθεος στον κόσμο· και θα έπαυε να είναι, εάν τυχόν η πλειονότητα ακολουθούσε την αθεΐα. Τη μανία του να διακρίνεται ως μοναδικός την αντικαθιστά η φιλοσοφία. Η αρετή είναι ο θεός του. Εάν μπορούσε, θα κρατούσε τη συνειδητοποίηση μόνο για τον εαυτό του
· κατά την άποψή του, οι υπόλοιποι άνθρωποι ουδέποτε θα φανούν αντάξιοί του.

Ο πραγματικός άθεος δεν είναι ούτε αυτός ο δειλός και άνευρος φιλοσοφιστής, που κοκκινίζει από ντροπή για την άποψή του, όπως για μια κακή σκέψη· ούτε ο άνανδρος φίλος της αλήθειας, θα την εκθέσει αντί να εκτεθεί. Συχνάζει στους ναούς, ώστε να αποτινάξει την υποψία για ασέβεια· εγωκεντρικός, προσεκτικός μέχρι μανίας, θεωρεί πάντοτε πρόωρη τη ριζική εξάλειψη των προλήψεων· δεν φοβάται τον θεό, αλλά φοβάται τους ανθρώπους. Ας σκοτώνονται οι άλλοι στους θρησκευτικούς και τους πολιτικούς πολέμους, αρκεί σ' αυτόν να ζει ασφαλής και γαλήνιος!
 
 
 










Το άρθρο αποτελείται
από αποσπάσματα
από το έργο
του Sylvain Maréchal:
«Dictionnaire des Athées
anciens et modernes» (1800),
όπως αποτυπώθηκαν
στο βιβλίο
του Georges Minois:
Η ιστορία της αθεΐας
,
έκδ.
«Νάρκισσος
», Αθήνα, 2007.
 
 
 
Ο πραγματικός άθεος δεν είναι ούτε αυτός ο συστηματικός φυσικός επιστήμων που αρνείται τον θεό, προκειμένου, απλώς και μόνο, να 'χει τη δόξα ότι κατασκεύασε τον κόσμο, κατά βούληση, χωρίς άλλη συνδρομή παρά μόνο από τη φαντασία του.

Ο πραγματικός άθεος δεν είναι αυτός που λέει: «Όχι, δεν επιθυμώ έναν θεό», αλλά αυτός που λέει: «Μπορώ να είμαι συνετός χωρίς κάποιο θεό».

Ο πραγματικός άθεος δεν συλλογίζεται με υπερβολικές σοφιστείες κατά της θεϊκής ύπαρξης.

Ο πραγματικός άθεος είναι ένας σεμνός και ήσυχος φιλόσοφος, που δεν του αρέσει καθόλου να προκαλεί θόρυβο, δεν προβάλλει τις αρχές του με εφηβική επιδειξιομανία, εφόσον η αθεΐα είναι το φυσικότερο και απλούστερο πράγμα στον κοσμο.

Χωρίς να ερίζει υπέρ ή κατά της θείας ύπαρξης, ο άθεος βαδίζει την ευθεία οδό του και πράττει χάριν τον εαυτού του ό,τι όλοι οι υπόλοιποι πράττουν χάριν του θεού· ασκεί την αρετή όχι για να γίνει αρεστός στη θεότητα, αλλά για να είναι συνεπής προς τον ίδιο τον εαυτό του.

Υπερβολικά υπερήφανος, ώστε να υπακούσει σε κάποιον, ακόμη και σε θεό, ο άθεος δέχεται διαταγές μόνο από τη συνείδησή του.
 
Ο άθεος έχει έναν θησαυρό να διαφυλάξει, την τιμή του. Γι' αυτό ένας άνθρωπος με αυτοσεβασμό γνωρίζει τι οφείλει να υπερασπιστεί και τι να τολμήσει, και, επ' αυτού, θα ντρεπόταν να ζητήσει τη συμβουλή κάποιου ή να μιμηθεί ένα πρότυπο.

Ο άθεος είναι ένας έντιμος άνθρωπος. Θα ντρεπόταν να οφείλει στο θεό ένα έργο καλό, που μπορεί ο ίδιος να το παραγάγει από τον ίδιο τον εαυτό του και εν ονόματι του εαυτού του. Δεν του αρέσει να τον ωθούν προς το καλό ή να τον αποτρέπουν από το κακό. Επιζητεί το πρώτο και αποφεύγει το δεύτερο, με τη δική του βούληση· και μπορεί κάποιος να βασιστεί επάνω του.
 
Πόσες ωραίες πράξεις αποδόθηκαν στο θεό, παρά το γεγονός ότι είχαν ως μοναδική πηγή τους την καρδιά του λαμπρού ανθρώπου που τις πραγματοποίησε!

Η απόλυτη ανιδιοτέλεια είναι το έρεισμα όλων των ορισμών του άθεου. Γνωρίζει ότι έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις: ασκεί τα μεν, χωρίς υπεροψία. Επιτελεί τα δε, χωρίς καταναγκασμούς. Η τάξη και η δικαιοσύνη είναι οι θεότητές του· τους προσφέρει μόνο ελεύθερες θυσίες: μόνον ο σοφός δικαιούται να είναι άθεος.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

Η αθεία έχει πλέον μαζικοποιηθεί. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Άθεος δεν είναι κατά ανάγκη ο επιστήμονας ή ο ανήθικος. Ο ορισμός πλέον του άθεου είναι αυτός που είναι ελεύθερος από φόβο θεού. Δυστυχώς όμως αυτό για να επιτευχθεί απαιτεί χρόνο. Δεν μπορείς να πατήσεις ένα κουμπί και ξαφνικά να ελευθερωθείς από τον φόβο του θεού. Μια ιδέα που εισάγεται στον άνθρωπο από παιδί, ενός πατέρα θεού που είναι πανταχού παρόν, τα βλέπει και τα ξέρει όλα. Οι περισσότεροι άθεοι είναι απλά άθρησκοι και κατά βάθος έχουν κάποιο φόβο για το ανεξήγητο ή για κάποια αόρατη συνείδηση. Απλά θέλουν χρόνο για να γίνουν πραγματικά άθεοι. Όπως είπα δεν μπορείς να πατήσεις τον διακόπτη και τσουπ γίνεσαι πραγματικά άθεος, αν συνυπολογίσουμε και ότι ζούμε σε μια μετα-χριστιανική κοινωνία, όπου το "χριστιανική" βαραίνει πιο πολύ από το "μετα". Ως εκ τούτου το κείμενο αν και παλιό το βρίσκω αρκετά καλό και εύστοχο.
Ο πραγματικός άθεος δεν έχει ανάγκη να αποδείξει ότι δεν υπάρχει θεός στους άλλους και κυρίως στον εαυτό του, διότι είναι πραγματικά ελεύθερος από φόβο θεού. Συνεπάγεται ότι ο πραγματικά άθεος είναι παθητικός άθεος όχι ενεργητικός άθεος. Οι ενεργητικοί άθεοι απλά θέλουν λίγο ψάξιμο και χρόνο ακόμα. Οι περισσότεροι πάντως ξεκινάνε από ενεργητικοί. Υπάρχει δηλαδή μια διαδικασία που θέλει χρόνο.
Στο τέλος λέει "μόνον ο σοφός δικαιούται να είναι άθεος" κάτι που μου δίνει μια χρυσή ευκαρία να υπενθυμίσω τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του σοφού σύμφωνα με το tao te ching:
"Η υπέρτατη αρετή είναι:
Το να γεννάς χωρίς να νιώθεις ότι σου ανήκει αυτό που γέννησες.
Να χαίρεσαι κάτι χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να το κατέχεις.
Να δρας χωρίς να απαιτείς ανταμοιβή.
Να καθοδηγείς τους ανθρώπους, χωρίς να τους επιβάλλεσαι."
Όποιος πραγματικά νιώθει έτσι είναι σοφός. Επίσης επισημαίνει σε άλλο σημείο ότι ο σοφός που αισθάνεται έτσι ενεργεί αβίαστα και διδάσκει χωρίς λόγια με το παράδειγμα.

07.03.2017, 20:10:45





Ανώνυμος 41438 έγραψε...
Περιγράφει εμένα! Πολύ το χάρηκα!
07.03.2017, 23:15:28





Ανώνυμος 41448 έγραψε...
Να ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσω.

Φίλε Bielidopoulos θα διαφωνήσω μαζί σου σχετικά με την μαζικοποίηση των σημερινών άθεων. Δεν είναι άθεοι αυτοί που ομαδοποιούνται δήθεν υπό την ομπρέλα της αθείας κόβοντας πρωτοχρονιάτικες πίτες. Είναι για γέλιο πολύ.

Υπέροχο το άρθρο. Θα αγοράσω το βιβλίο.

Γερακίνα.
08.03.2017, 10:33:02





Bielidopoulos έγραψε...

Το να είσαι άθεος πλέον δεν είναι σαν να ανήκεις σε κάποια ελίτ ή σε κάποιο κλαμπ ή να ξεχωρίζεις. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε αυτούς που μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι για να επιβεβαιώσουν ότι ανήκουν σε κάποια ελίτ. Απλά η ρωμιοσύνη είναι λίγο πίσω ως συνήθως σε τέτοια πράγματα. Η αθεία δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Θα ήταν μάλιστα μειονέκτημα να θεωρούνταν κάτι ελιτιστικό διότι μπορεί να έβρισκε την υπόλοιπη κοινωνία απέναντί της. Κάποιοι κάνουν μια ευγενής προσπάθεια να προωθήσουν την αθεία κριτικάροντας τις θρησκείες και τη θεολογία όπως ο R. Dawkins. Καλά όλα αυτά δεν λέω, αλλά ο πραγματικά άθεος δεν προσκολλάται σε αυτά, προχωράει παραπέρα.
Ο Dawkins δεν μπορεί να τα ξέρει όλα και να απαντάει τέλεια σε όλες τις επιθέσεις που δέχεται. Οι θεολόγοι με τους οποίους κάνει τον κόπο να συζητά προσπαθούν να τον στριμώξουν υπενθυμίζοντάς του το κοσμολογικό επιχείρημα, ένα από μια ομάδα επιστημονικοφανών θεολογικών επιχειρημάτων. Ότι δηλαδή σε ένα αιτιοκρατικό σύμπαν αναγκαστικά θα υπάρχει πρώτη αιτία και αυτή είναι ο θεός. Και εφόσον υπάρχει πρώτη αιτία υπάρχει και απώτερος σκοπός (τελεολογία). Ο Dawkins προσπαθώντας ίσως να υπερασπιστεί ταυτόχρονα την κλασσική φυσική και το θεμέλιό της που είναι ο ντετερμινισμός και ταυτόχρονα να μην προκαλέσει σύγχυση στο ευρύ κοινό, απαντάει με την κλασσική θεωρία των παράλληλων συμπάντων σε ένα πολυσύμπαν/multiverse, όπου κάθε σύμπαν έχει ένα τυχαίο σετ θεμελιωδών σταθερών πάνω στο οποίο βασίζεται, μια θεωρία κατά τη γνώμη μου τραβηγμένη από τα μαλλιά. Άντε τώρα να κάθεσαι να εξηγείς κάποια πράγματα που προέρχονται από την κβαντομηχανική που ο πολύς κόσμος δεν μπορεί να τα δεχτεί με την πρώτη, διότι έχει γαλουχηθεί με την κλασσική αντίληψη. Θα μπλέξει ο άνθρωπος.
(Θα έχεις παρατηρήσει ότι στο λύκειο όπου διδάσκεται ηλεκτρισμός, βολές, κινηματική, θερμοδυναμική, η κβαντομηχανική περιορίζεται με μια μικρή αναφορά στο ημι-κλασσικό ατομικό πρότυπο του Μπορ και μια μνεία στην κυματοσυνάρτηση. Ούτε λόγος για τη διαμάχη Μπορ-Αινστάιν για την ερμηνεία της κβαντομηχανικής, την αρχή της απροσδιοριστίας και την πιθανοκρατική ερμηνεία. Είναι όμως φυσικό και αναμενόμενο στο λύκειο να μην δίνεται βάρος στις αντιλήψεις της κβαντομηχανικής. Δεν μπορείς να πεις στον έφηβο ότι έτσι έχει η κλασσική φυσική αυτά τα θαυμαστά μπορεί να καταφέρει και μετά να του πεις να ξεχάσει ότι έμαθε διότι το σύμπαν δεν λειτουργεί καθόλου έτσι.)

Και προτεινόμενη sci-fi σειρά: The Expanse.
http://www.imdb.com/title/tt3230854/

Υπολειπόμενοι Χαρακτήρες: 1
08.03.2017, 13:28:37





Ανώνυμος 41457 έγραψε...
Φλιλε Bielidopoulos,
Το ερώτημα, τι είναι άθεος, αποτελεί υπόθεση της φιλοσοφίας και δεν έχει να κάνει με την επιστήμη. Η επιστήμη παρ' όλη την "πρόοδο" της, δεν μπορεί να απαντήσει σε τέτοια ερωτήματα, επειδή ο κόσμος ή το σύμπαν ή τα σύμπαντα, δεν υπάρχει με βάση κάποιες επιστημονικές ρυθμίσεις ή με σκοπό να την επιβεβαιώσει. Η επιστήμη, συχνά μας μιλάει για έναν κόσμο, στον οποίο δεν θα ζήσουμε ποτέ, ή ακόμα και αν χρησιμοποιούμε τα αποτελέσματα του κόσμου της στην καθημερινή μας ζωή, τα εντάσσουμε στην ανάγκη μας για υπαρξιακό νόημα και αξίες που είναι απαραίτητες από την φύση μας, για να δικαιολογούμε την ύπαρξη μας και να της δίνουμε ένα νόημα και ένα σκοπό. Μ' αυτή την έννοια, η επιστήμη όταν δρα αυτόνομα, με την υπεροψία που χαρακτηρίζει τα δόγματα, στην ουσία, αρνείται αυτόν τον κόσμο μας, που μας γίνεται αντιληπτός μέσα από τις αισθήσεις μας. Ο άθεος-σμός, είναι ένα εργαλείο, από τα αναρίθμητα που έχει ο άνθρωπος στην φαρέτρα του, και τίποτα περισσότερο. Εχει μία χρηστική ικανότητα μέχρι έως ενός ορισμένου σημείου. Η υπερβολική χρήση του, έχει τα ίδια αποτελέσματα με το θρησκευτικά και πολιτικά δόγματα. Είτε τα ίδια αποτελέσματα με την συνεχή χρήση του επιστημονικού τρόπου του σκέπετεσθαι. Δηλ. της επιστημοσύνης και του ορθολογισμού. Όλα αυτά έχουν σαν σκοπό συχνά, έστω ασύνειδα, να εμποδίσουν τον άνθρωπο να κοιτάει μέσα του και λειτουργούν σαν ένα είδος νάρκωσης, μπροστά στην "αλήθεια". Η συνεχής χρήση του αθεισμού ως τρόπου σκέψης, κάνει το ίδιο. Βρίσκω το άρθρο, κάπως υπερβολικό. Μόδα είναι, θα περάσει...
Γιάννης
08.03.2017, 20:12:39





Bielidopoulos έγραψε...

Τα πράγματα είναι απλά και ήδη γνωστά. Γίνε πιο πρακτικός, γίνε λίγο αμερικάνος ας πούμε.

08.03.2017, 21:40:42





Ανώνυμος 41459 έγραψε...
Οκ, θα γίνω..
Γιάννης
08.03.2017, 21:59:53





Ανώνυμος 41460 έγραψε...
Το να είσαι άθεος πλέον δεν είναι σαν να ανήκεις σε κάποια ελίτ ή σε κάποιο κλαμπ ή να ξεχωρίζεις
ρεεεεεεε!!!! ἐμαθε να γνωριζει και την ΕΛΛΗΣ λεξη Θεός καί άθεος.
τι λεει;; αλλα λογια να αγαπιομαστε περί ΕΡΜΗΩΝ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΩΝ.
για κανε και μια ετυμολογια σε λατι όνων ερμηνηες ''με ητα'' ΕΥΡΥΩ ΠΕΑΙΩΝ που βρήκαν οτι έχουν τρείς τρύπες ΕΥΡΑΝ ΟΠΑΣ.
που να καταλάβουν τι;; νοημα κρυβει η ΕΥΡΩΠΗ ΕΛΛΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΛΕΞΗ.
09.03.2017, 06:42:13





Ανώνυμος 41472 έγραψε...

Ιδού η κατάντια της φαντασιοπληξίας και της αμπελοφιλολογίας. Ελλαδιστάν εδώ γελάτε.

09.03.2017, 12:24:10





Ανώνυμος 41487 έγραψε...
Οι 41472 χολεριασμένοι γελοιοδωρούν.
Ιδού η κατάντια της κομπλεξικά υπερφίαλης Εγωμανίας.
10.03.2017, 08:35:22





Ανώνυμος 41495 έγραψε...

Μη Μιλάς Μακάκα.

10.03.2017, 13:02:12





Ανώνυμος 41548 έγραψε...
βρωμισ ο τοπος ‘’ΜΜΜ’’ Μονιμη Μανια ΜΑΠΑ να βρωμιζει κάθε τι.
παντοτινά ΛΑ ΧΑΝΟΣ ΛΑ ΧΕΣ(τ)ΙΣ θαναι.
φτηνιαρη που νομιζεις οτι γνωριζεις την γλωσσα που γραφεις
Το περιεχομενο σου. ΜΜΜ, ΓΙΕΛ, ΛΟΛ, ΕΥΛΑΜΠΙΟΣ, ΚΡΕΜΟΥΛΑΣ, ΦΑΠΑΣ, ΦΡΑΠΑΣ,και Ρωμαιος νεοΝερωνας Σφαξε, Καψε, Ληστεψε.
41495 σαν και δαυτον εισαι;;;;
11.03.2017, 16:50:39





Ανώνυμος 41683 έγραψε...

Μη Μιλάς Μακάκα!!!

18.03.2017, 20:19:25





Ανώνυμος 41721 έγραψε...
αει φουκαρα.... βρωμισ ο τοπος ‘’ΜΜΜ’’ Μονιμη Μανια ΜΑΠΑ να βρωμιζει κάθε τι.
21.03.2017, 05:41:35






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+4=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...