Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΘΕΟΙ-
ΕΘΝΗ-
ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ


Η διαχρονική διασφάλιση
της κοινωνικής τάξης και συνεργασίας
μέσω της συλλογικής πίστης
σε φανταστικά πράγματα


Έγραψε στις 03.03.2017 ο/η: Harari Yuval Noah

Επιστροφή



Αν και οι σάπιενς είχαν ήδη αποικίσει την ανατολική Αφρική πριν από 150.000 χρόνια, άρχισαν να εξαπλώνονται στον υπόλοιπο πλανήτη και να οδηγούν τα άλλα ανθρώπινα είδη στην εξαφάνιση πριν από 70.000 χρόνια. Στις χιλιετίες που μεσολάβησαν, οι αρχαίοι αυτοί σάπιενς, αν και ήταν στην όψη ακριβώς σαν εμάς και είχαν εξίσου μεγάλο εγκέφαλο, δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο πλεονέκτημα απέναντι στα άλλα ανθρώπινα είδη, δεν κατασκεύαζαν ιδιαίτερα πολύπλοκα εργαλεία, ούτε σημείωσαν κάποιο ιδιαίτερο επίτευγμα. Μάλιστα, στην πρώτη καταγεγραμμένη συνάντηση μεταξύ σάπιενς και νεάντερταλ, νίκησαν οι νεάντερταλ.

Πριν από περίπου 100.000 χρόνια, κάποιες ομάδες χόμο σάπιενς μετακινήθηκαν βόρεια, προς την ανατολική Μεσόγειο, που ήταν περιοχή των νεάντερταλ, αλλά δεν μπόρεσαν να παραμείνουν για πολύ. Ο λόγος μπορεί να ήταν οι εχθρικοί ντόπιοι, το δριμύ κλίμα ή παράσιτα της περιοχής με τα οποία δεν ήταν εξοικειωμένοι. Ό,τι κι αν έφταιγε, οι σάπιενς υποχώρησαν τελικά, αφήνοντας τη Μέση Ανατολή στους νεάντερταλ.

Η ασημαντότητα των επιδόσεών τους, έχει οδηγήσει κάποιους μελετητές στο συμπέρασμα ότι η δομή του εγκεφάλου αυτών των σάπιενς ήταν μάλλον διαφορετική από του δικού μας. Ήταν σαν εμάς, αλλά οι γνωσιακές τους ικανότητες ─μάθηση, μνήμη, επικοινωνία─ ήταν πολύ πιο περιορισμένες. Κάθε προσπάθεια να διδάξουμε σε έναν τέτοιο σάπιενς αρχαία ελληνικά, να τον πείσουμε για την αλήθεια του χριστιανικού δόγματος ή να τον κάνουμε να καταλάβει τη θεωρία της εξέλιξης θα ήταν μάλλον εντελώς μάταιη. Αντίστοιχα, κι εμείς θα δυσκολευόμασταν πολύ να μάθουμε τη γλώσσα του και να κατανοήσουμε τον τρόπο σκέψης του.

Τότε όμως, περίπου 70.000 χρόνια πριν, ο χόμο σάπιενς άρχισε να κάνει πολύ ιδιαίτερα πράγματα. Εκείνη περίπου την περίοδο, ομάδες σάπιενς έφυγαν από την Αφρική για δεύτερη φορά. Αυτή τη φορά έδιωξαν τους νεάντερταλ και όλα τα υπόλοιπα είδη ανθρώπων όχι μόνο από τη Μέση Ανατολή, αλλά από ολόκληρη τη γη. Μέσα σε εξαιρετικά σύντομο διάστημα, οι σάπιενς έφτασαν στην Ευρώπη και την ανατολική Ασία. Περίπου πριν από 45.000 χρόνια, κατάφεραν με κάποιο τρόπο να διασχίσουν την ανοιχτή θάλασσα και έφτασαν στην Αυστραλία ─ μια ήπειρο που ήταν ως εκείνη τη στιγμή ανέγγιχτη από ανθρώπους.

Την περίοδο από 70.000 ως 30.000 χρόνια πριν, επινοήθηκαν το πλοίο, η λάμπα λαδιού, το τόξο και το βέλος, καθώς και η βελόνα (απαραίτητη για το ράψιμο ζεστών ρούχων). Τα πρώτα αντικείμενα που θα μπορούσαν βάσιμα να χαρακτηριστούν τέχνη και κόσμημα προέρχονται από αυτή την περίοδο, όπως και οι πρώτες αναμφισβήτητες αποδείξεις για την ύπαρξη θρησκείας, εμπορίου και κοινωνικής διαστρωμάτωσης.
 
 

 
 






Αγαλματίδιο από ελεφαντόδοντο
που αναπαριστά έναν άνθρωπο-λιοντάρι,
από το σπήλαιο Στάντελ στη Γερμανία
(περίπου πριν από 32.000 χρόνια).
Το σώμα είναι ανθρώπινο,
αλλά το κεφάλι είναι λιονταριού.
Πρόκειται για ένα από τα πρώτα
αδιαμφισβήτητα παραδείγματα τέχνης
και πιθανότατα θρησκείας,
καθώς και της ικανότητας του ανθρώπινου νου
να φαντάζεται πράγματα
που δεν υπάρχουν πραγματικά.
 
  
 

Γνωσιακή επανάσταση

Οι περισσότεροι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτά τα πρωτοφανή επιτεύγματα ήταν προϊόν μιας επανάστασης στις γνωσιακές ικανότητες του χόμο σάπιενς. Υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι που οδήγησαν τους νεάντερταλ στην εξαφάνιση, αποίκισαν την Αυστραλία και σκάλισαν τον άνθρωπο-λιοντάρι του Στάντελ, ήταν το ίδιο ευφυείς, δημιουργικοί και ευαίσθητοι με εμάς. Αν συναντούσαμε τους καλλιτέχνες του σπηλαίου του Στάντελ, θα μπορούσαμε να μάθουμε τη γλώσσα τους, κι αυτοί τη δική μας. Θα μπορούσαμε να τους εξηγήσουμε τα πάντα που γνωρίζουμε ─από τις περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων μέχρι τα παράδοξα της κβαντικής φυσικής─ και εκείνοι θα μπορούσαν να μας διδάξουν πώς βλέπουν τον κόσμο.

Η εμφάνιση νέων τρόπων σκέψης και επικοινωνίας την περίοδο από τα 70.000 μέχρι τα 30.000 χρόνια πριν, αποτελεί τη Γνωσιακή Επανάσταση. Τι την προκάλεσε; Δεν ξέρουμε με σιγουριά. Η πιο διαδεδομένη θεωρία είναι αυτή που υποστηρίζει ότι τυχαίες γενετικές μεταλλάξεις άλλαξαν τα βαθύτερα συστήματα του εγκεφάλου των σάπιενς, δίνοντάς τους την ικανότητα να σκέφτονται με τρόπους πρωτοφανείς και να επικοινωνούν χρησιμοποιώντας εντελώς νέους τύπους γλώσσας. Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε μετάλλαξη του Δέντρου της Γνώσης.

Γιατί συνέβη στο DNA των σάπιενς και όχι των νεάντερταλ; Απ' όσο μπορούμε να ξέρουμε, ήταν καθαρά τυχαίο. Αλλά πιο σημαντικό είναι να κατανοήσουμε τις συνέπειες της μετάλλαξης του Δέντρου της Γνώσης, παρά τις αιτίες της. Τι τόσο σπουδαίο είχε η νέα γλώσσα των σάπιενς, που τους επέτρεψε να κατακτήσουν τον κόσμο; (Όταν μιλάω για τη γλώσσα των σάπιενς αναφέρομαι στις βασικές γλωσσικές ικανότητες του είδους μας και όχι σε κάποια συγκεκριμένη διάλεκτο. Τα αγγλικά, τα ινδικά και τα κινέζικα είναι όλα παραλλαγές της γλώσσας των σάπιενς. Προφανώς, ακόμα και την εποχή της Γνωσιακής Επανάστασης, διαφορετικές ομάδες σάπιενς είχαν διαφορετικές διαλέκτους).
 


Τολμηρό, πολυδιάστατο, προκλητικό,
το Sapiens θέτει υπό αμφισβήτηση
όλα όσα νομίζαμε ότι ξέρουμε για την
ανθρώπινη κατάσταση: τις πεποι-
θήσεις μας, τις πράξεις μας, τη δύ-
ναμή μας... και το ίδιο μας το μέλλον.
(Έκδ. «Αλεξάνδρεια», Αθήνα, 2015).

Δεν ήταν η πρώτη γλώσσα που υπήρξε. Κάθε ζώο έχει κάποιου είδους γλώσσα. Ακόμα και τα έντομα, όπως οι μέλισσες και τα μυρμήγκια, διαθέτουν σύνθετους τρόπους επικοινωνίας με τους οποίους δίνουν πληροφορίες για την τοποθεσία της τροφής. Ούτε ήταν η πρώτη φωνητική γλώσσα. Πολλά ζώα, μεταξύ των οποίων και όλα τα είδη πιθήκων και μαϊμούδων, διαθέτουν φωνητικές γλώσσες.

Για παράδειγμα, οι πράσινες μαϊμούδες επικοινωνούν με κραυγές διαφόρων ειδών. Οι ζωολόγοι έχουν αναγνωρίσει μια κραυγή που σημαίνει «Προσοχή! Αετός!». Μια ελαφρώς διαφορετική σημαίνει «Προσοχή! Λιοντάρι!».

Όταν ερευνητές έπαιξαν μια ηχογράφηση της πρώτης κραυγής σε μια ομάδα μαϊμούδων, οι μαϊμούδες παράτησαν ό,τι έκαναν και άρχισαν να κοιτάζουν ψηλά τρομαγμένες. Όταν τα άτομα της ίδιας ομάδας άκουσαν τη δεύτερη κραυγή, την προειδοποίηση για τα λιοντάρια, σκαρφάλωσαν γρήγορα σε ένα δέντρο.
 
Οι σάπιενς μπορούν να παράγουν πολύ περισσότερους διακριτούς ήχους απ' ό,τι οι πράσινες μαϊμούδες, αλλά και οι φάλαινες κι οι ελέφαντες έχουν εξίσου εντυπωσιακές ικανότητες. Ο παπαγάλος είναι ικανός να πει τα ίδια ακριβώς πράγματα με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, καθώς και να μιμηθεί το κουδούνισμα του τηλεφώνου, το χτύπημα μιας πόρτας ή το ουρλιαχτό μιας σειρήνας. Το πλεονέκτημα του Αϊνστάιν απέναντι στον παπαγάλο σίγουρα δεν είναι φωνητικό.

Τι τόσο ιδιαίτερο έχει, λοιπόν, η γλώσσα μας; Η πιο συνηθισμένη απάντηση είναι ότι η γλώσσα μας είναι απίστευτα εύπλαστη. Συνδέοντας έναν περιορισμένο αριθμό ήχων και συμβόλων, μπορούμε να δημιουργήσουμε άπειρο αριθμό προτάσεων με διαφορετικό νόημα. Με τον τρόπο αυτό, μπορούμε να κατανοήσουμε, να αποθηκεύσουμε και να διαβιβάσουμε εκπληκτική ποσότητα πληροφοριών σχετικά με το περιβάλλον μας.

Μια πράσινη μαϊμού φωνάζει στους συντρόφους της «Προσοχή! Λιοντάρι!». Αλλά ένας σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να πει στους φίλους του ότι σήμερα το πρωί, κοντά στη στροφή του ποταμιού, είδε ένα λιοντάρι που ακολουθούσε ένα κοπάδι βίσονες. Μπορεί στη συνέχεια να περιγράψει την ακριβή τοποθεσία, μαζί και τους διάφορους δρόμους για να φτάσει κάποιος εκεί. Με τις πληροφορίες αυτές, τα μέλη της ομάδας του μπορούν να σκεφτούν όλα μαζί και να συζητήσουν αν θα έπρεπε να πλησιάσουν στο ποτάμι ώστε να διώξουν το λιοντάρι και να κυνηγήσουν τους βίσονες.


Η σημασία του κουτσομπολιού

Μια δεύτερη θεωρία συμφωνεί ότι η μοναδική γλώσσα μας, εξελίχθηκε ως μέσο για τη μετάδοση πληροφοριών σχετικά με τον κόσμο. Όμως, οι πιο σημαντικές πληροφορίες που έπρεπε να μεταδοθούν δεν αφορούσαν βίσονες και λιοντάρια, αλλά τους ίδιους τους ανθρώπούς. Η γλώσσα μας εξελίχθηκε ως μέσο για το κουτσομπολιό.

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, ο χόμο σάπιενς είναι πρωτίστως κοινωνικό ζώο. Η κοινωνική συνεργασία είναι το κλειδί για την επιβίωση και την αναπαραγωγή μας. Το να γνωρίζει κάθε άντρας και γυναίκα πού βρίσκονται τα λιοντάρια και οι βίσονες δεν είναι αρκετό. Πολύ πιο σημαντικό γι' αυτούς είναι να γνωρίζουν ποιος αντιπαθεί ποιον στην ομάδα τους, ποιος κοιμάται με ποιον, ποιος είναι ειλικρινής και ποιος είναι απατεώνας.
 
Η ποσότητα των πληροφοριών που πρέπει κανείς να αποκτήσει και να αποθηκεύσει προκειμένου να μπορεί να παρακολούθεί τις διαρκώς μεταβαλλόμενες σχέσεις ανάμεσα σε μερικές δεκάδες άτομα είναι τρομακτική. (Σε μια ομάδα 50 ατόμων, υπάρχουν 1.225 σχέσεις ένας-προς-έναν και απείρως περισσότεροι σύνθετοι κοινωνικοί συνδυασμοί).

Όλοι οι πίθηκοι δείχνουν έντονο ενδιαφέρον γι’ αυτού του είδους τις κοινωνικές πληροφορίες, αλλά δεν μπορούν να κουτσομπολέψουν αποτελεσματικά. Οι νεάντερταλ και οι αρχαϊκοί χόμο σάπιενς πρέπει επίσης να δυσκολεύονταν να μιλάνε πίσω από την πλάτη του άλλου ─ μια ικανότητα που, αν και έχει κακολογηθεί πολύ, είναι εντούτοις απαραίτητη για τη συνεργασία σε μεγάλες ομάδες.
 
Οι καινούργιες γλωσσικές δεξιότητες που απέκτησαν οι σύγχρονοι χόμο σάπιενς πριν από περίπου 70 χιλιετίες, τους έδωσαν τη δυνατότητα να κουτσομπολεύουν με τις ώρες. Η ύπαρξη βάσιμων πληροφοριών σχετικά με το ποιος είναι αξιόπιστος και ποιος όχι σήμαινε ότι οι μικρές ομάδες μπορούσαν να γίνουν πολύ μεγαλύτερες και ότι οι σάπιενς μπορούσαν να αναπτύξουν στενότερες και πιο σύνθετες μορφές συνεργασίας.

Η θεωρία του κουτσομπολιού μπορεί να φαίνεται αστεία, αλλά υπάρχουν πολυάριθμες μελέτες που την υποστηρίζουν. Ακόμα και σήμερα, η μεγάλη πλειονότητα της ανθρώπινης επικοινωνίας —με τη μορφή ηλεκτρονικών μηνυμάτων, τηλεφωνικών συνομιλιών ή άρθρων στις εφημερίδες— αποτελεί κουτσομπολιό. Μας βγαίνει τόσο φυσικά, που είναι σαν η γλώσσα μας να έχει εξελιχθεί ακριβώς γι’ αυτόν το σκοπό.

Μήπως νομίζετε πως όταν οι καθηγητές Ιστορίας συναντιούνται για φαγητό, κουβεντιάζουν για τις αιτίες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ή ότι στα διαλείμματα για καφέ των επιστημονικών συνεδρίων οι πυρηνικοί φυσικοί συζητάνε για τα κουάρκ; Ίσως, μερικές φορές. Συνήθως, όμως, κουτσομπολεύουν για την καθηγήτρια που έπιασε τον άντρα της να την απατάει ή για τον καβγά του διευθυντή του τμήματος με τον κοσμήτορα ή για τις φήμες ότι κάποιος συνάδελφος χρησιμοποίησε λεφτά από τη χρηματοδότηση της έρευνάς του για να αγοράσει μια Lexus. Το κουτσομπολιό εστιάζει συνήθως στα αρνητικά. Οι σπερμολόγοι είναι η αρχική τέταρτη εξουσία, δημοσιογράφοι που ενημερώνουν την κοινωνία για τους απατεώνες και τους τζαμπατζήδες, κι έτσι την προστατεύουν από αυτούς.

Το πιο πιθανό είναι πως τόσο η θεωρία του κουτσομπολιού όσο και η θεωρία είναι-ένα-λιοντάρι-κοντά-στο-ποτάμι είναι έγκυρες. Ωστόσο, το πραγματικά μοναδικό χαρακτηριστικό της γλώσσας μας δεν είναι η ικανότητα να μεταδίδει πληροφορίες για ανθρώπους ή λιοντάρια. Αντίθετα, είναι η ικανότητα να μεταδίδει πληροφορίες σχετικά με πράγματα που δεν υπάρχουν. Από όσο ξέρουμε, μόνο οι σάπιενς μπορούν να μιλάνε για πράγματα που δεν τα έχουν δει, αγγίξει ή μυρίσει ποτέ. Οι θρύλοι, οι μύθοι, οι θεοί και οι θρησκείες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά με τη Γνωσιακή Επανάσταση. Πολλά ζώα και ανθρώπινα είδη μπορούσαν από πριν να πουν «Προσοχή ! Λιοντάρι!». Χάρη στη Γνωσιακή Επανάσταση, ο χόμο σάπιενς απέκτησε την ικανότητα να λέει «Το λιοντάρι είναι το πνεύμα-προστάτης της φυλής μας». Αυτή η ικανότητα να μιλάμε για φανταστικά πράγματα είναι το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό της γλώσσας των σάπιενς.

Είναι μάλλον εύκολο να συμφωνήσούμε ότι μόνο ο χόμο σάπιενς μπορεί να μιλάει για πράγματα που δεν υπάρχουν και να ξεκινάει τη μέρα του πιστεύοντας πέντε-έξι αδύνατα πράγματα πριν ακόμα σηκωθεί απ’ το κρεβάτι. Δεν θα μπορούσατε ποτέ να πείσετε μια μαϊμού να σας δώσει μια μπανάνα με την υπόσχεση ότι θα έχει απεριόριστες μπανάνες μετά θάνατον στον μαϊμουδοπαράδεισο.
 
Γιατί, όμως, είναι σημαντικό αυτό; Στο κάτω κάτω, ένα φανταστικό πράγμα μπορεί να μας παραπλανήσει ή να μας κάνει επικίνδυνα απρόσεκτούς. Οι άνθρωποι που πηγαίνουν στο δάσος ψάχνοντας για νεράιδες και μονόκερους θα είχαν μάλλον λιγότερες πιθανότητες επιβίωσης από εκείνους που πηγαίνουν για να βρουν μανιτάρια και ελάφια. Κι αν περνάτε ολόκληρες ώρες κάνοντας προσευχές σε ανύπαρκτα πνεύματα-προστάτες, δεν σπαταλάτε άραγε τον πολύτιμο χρόνο σας, χρόνο που θα μπορούσατε να αφιερώνετε στην τροφοσυλλογή, τον πόλεμο και τη συνουσία;

Όμως η φαντασία δεν μας επέτρεψε μόνο να φανταζόμαστε πράγματα, αλλά και να τα φανταζόμαστε συλλογικά. Μπορούμε να υφάνουμε κοινούς μύθους όπως η βιβλική ιστορία της δημιουργίας, οι μύθοι του Ονειρόχρονου των Αβοριγίνων της Αυστραλίας και οι εθνικιστικοί μύθοι των σύγχρονων κρατών. Αυτοί οι μύθοι δίνουν στους σάπιενς την πρωτοφανή δυνατότητα να συνεργάζονται με ευελιξία και σε τεράστιους αριθμούς.

Τα μυρμήγκια και οι μέλισσες μπορούν επίσης να συνεργάζονται σε τεράστιους αριθμούς, αλλά με εντελώς άκαμπτο τρόπο και μόνο με στενούς συγγενείς. Οι λύκοι και οι χιμπατζήδες συνεργάζονται με πολύ μεγαλύτερη ευελιξία απ' ό,τι τα μυρμήγκια, αλλά μόνο με μικρό αριθμό άλλων ατόμων με τα οποία γνωρίζονται καλά. Οι σάπιενς μπορούν να συνεργάζονται με εξαιρετικά ευέλικτο τρόπο και με απεριόριστο αριθμό αγνώστων.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι σάπιενς κυβερνούν τον κόσμο, ενώ τα μυρμήγκια τρώνε τα αποφάγια μας και οι χιμπατζήδες είναι κλεισμένοι σε ζωολογικούς κήπους και εργαστήρια.
 

Συνασπισμοί

Οι χιμπατζήδες ξάδερφοί μας ζουν συνήθως σε μικρές ομάδες μερικών δεκάδων ατόμων. Κάνουν στενές φιλίες, κυνηγούν μαζί και πολεμάνε ο ένας δίπλα στον άλλο εναντίον μπαμπουίνων, γατόπαρδων και άλλων εχθρικών χιμπατζήδων. Η κοινωνική τους δομή είναι ιεραρχική. Το κυρίαρχο μέλος της ομάδας είναι σχεδόν πάντα αρσενικό. Τα υπόλοιπα αρσενικά και θηλυκά δείχνουν την υποταγή τους στο κυρίαρχο αρσενικό σκύβοντας μπροστά του, ενώ συγχρόνως βγάζουν συγκεκριμένους γρυλισμούς, περίπου όπως και οι άνθρωποι μπροστά σε ένα βασιλιά. Το κυρίαρχο αρσενικό προσπαθεί να διατηρεί την κοινωνική αρμονία μέσα στην ομάδα του. Όταν δύο άτομα τσακώνονται, θα επέμβει για να σταματήσει τη βία. Δεν είναι όμως πάντα έτσι γενναιόδωρος, μπορεί να μονοπωλεί ιδιαίτερα επιθυμητές τροφές και να μην αφήνει τα αρσενικά που βρίσκονται σε χαμηλότερη θέση να ζευγαρώσουν με τα θηλυκά.

Όταν δύο αρσενικά ανταγωνίζονται για τη θέση του κυρίαρχου, το κάνουν συνήθως σχηματίζοντας μεγάλους συνασπισμούς υποστηρικτών, αρσενικών και θηλυκών, από τα μέλη της ομάδας. Οι δεσμοί ανάμεσα στα μέλη των συνασπισμών συνάπτονται στη βάση της στενής καθημερινής επαφής ─ αγκαλιάσματα, αγγίγματα, φιλιά, περιποίηση και αμοιβαίες εξυπηρετήσεις. Όπως ακριβώς οι πολιτικοί στις προεκλογικές εκστρατείες περιοδεύουν κάνοντας χειραψίες και φιλώντας μωρά, έτσι και οι διεκδικητές της ανώτερης θέσης σε μια ομάδα χιμπατζήδων περνάνε πολύ χρόνο αγκαλιάζοντας, χαϊδεύοντας και φιλώντας μωρά πιθηκάκια.

Συνήθως το κυρίαρχο αρσενικό δεν κερδίζει τη θέση του επειδή είναι πιο δυνατό σωματικά, αλλά επειδή έχει πίσω του έναν μεγάλο και σταθερό συνασπισμό. Οι συνασπισμοί αυτοί παίζουν σημαντικό ρόλο όχι μόνο κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης για τη θέση του κυρίαρχου, αλλά σχεδόν σε όλες τις καθημερινές δραστηριότητες. Τα μέλη του συνασπισμού περνάνε πολύ χρόνο μαζί, μοιράζονται την τροφή και αλληλοβοηθούνται όταν υπάρχουν δυσκολίες.
 
Τα όρια στο μέγεθος των ομάδων που μπορούν να σχηματιστούν και να διατηρηθούν με αυτόν τον τρόπο είναι προφανή. Προκειμένου να μπορεί η ομάδα να λειτουργήσει, όλα τα μέλη πρέπει να γνωρίζονται καλά μεταξύ τους.

Δύο χιμπατζήδες που δεν έχουν συναντηθεί ποτέ, που δεν έχουν τσακωθεί ή δεν έχουν ξεψειρίσει ο ένας τον άλλο δεν θα γνωρίζουν αν μπορούν να εμπιστευτούν τον άλλο, αν θα άξιζε να τον βοηθήσουν, ούτε ποιος από τους δύο είναι ανώτερος στην ιεραρχία.
 
Σε φυσικές συνθήκες, μια χαρακτηριστική ομάδα χιμπατζήδων αποτελείται από 20-50 άτομα. Όσο αυξάνεται ο αριθμός των χιμπατζήδων μιας ομάδας, η κοινωνική ευταξία αποσταθεροποιείται, και αυτό οδηγεί τελικά σε ρήξη και στη δημιουργία νέας ομάδας από ορισμένα από τα ζώα. Σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις έχουν παρατηρήσει οι ζωολόγοι ομάδες μεγαλύτερες των 100 ατόμων. Οι διαφορετικές ομάδες σπάνια συνεργάζονται και συνήθως ανταγωνίζονται για την περιοχή τους και την τροφή. Ερευνητές έχουν καταγράψει παρατεταμένες εχθροπραξίες μεταξύ ομάδων, ακόμα και μία περίπτωση «γενοκτονικής» συμπεριφοράς, κατά την οποία μία ομάδα εξολόθρευσε συστηματικά τα περισσότερα μέλη μίας γειτονικής ομάδας.

Παρόμοια πρότυπα είναι πιθανό να επικρατούσαν και στην κοινωνική ζωή των πρώιμων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και στον χόμο σάπιενς. Οι άνθρωποι, όπως και οι χιμπατζήδες, έχουν κοινωνικά ένστικτα τα οποία επέτρεψαν στους προγόνους μας να σχηματίζουν φιλίες και ιεραρχίες και να κυνηγούν ή να πολεμούν μαζί. Ωστόσο, τα κοινωνικά ένστικτα των ανθρώπων, όπως και των χιμπατζήδων, ήταν κατάλληλα προσαρμοσμένα μόνο για μικρές ομάδες με στενούς δεσμούς. Όταν η ομάδα μεγάλωνε υπερβολικά, η κοινωνική της ευταξία διαταρασσόταν και η ομάδα χωριζόταν. Ακόμα κι αν μια εξαιρετικά γόνιμη κοιλάδα μπορούσε να συντηρήσει 500 αρχαίους σάπιενς, δεν θα υπήρχε περίπτωση να μπορέσουν να ζήσουν μαζί τόσοι πολλοί άγνωστοι. Πώς θα συμφωνούσαν ποιος θα είναι ο αρχηγός, πού θα κυνηγάει ο καθένας ή ποιος θα ζευγαρώνει με ποιον.


Το κρίσιμο όριο
των μελών ενός συνασπισμού


Με την έλευση της Γνωσιακής Επανάστασης, το κουτσομπολιό βοήθησε τον χόμο σάπιενς να σχηματίζει μεγαλύτερες ομάδες. Αλλά ακόμα και το κουτσομπολιό έχει τα όριά του. Κοινωνιολογικές έρευνες έχουν δείξει ότι το μέγιστο «φυσικό» μέγεθος μιας ομάδας που συνδέεται μέσω του κουτσομπολιού είναι περίπου 150 άτομα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να γνωρίζουν στενά ούτε να κουτσομπολεύουν αποτελεσματικά πάνω από 150 άλλους ανθρώπους.

Ακόμα και σήμερα, το αποφασιστικό όριο στους ανθρώπινους οργανισμούς βρίσκεται γύρω σ’  αυτόν τον μαγικό αριθμό. Κάτω από το όριο αυτό, κοινότητες, επιχειρήσεις, κοινωνικά δίκτυα και στρατιωτικές μονάδες μπορούν να συντηρηθούν κυρίως στη βάση της προσωπικής γνωριμίας και της φημολογίας. Για να διατηρείται η τάξη, δεν χρειάζονται επίσημη ιεραρχία, τίτλοι και νομικά βιβλία. Μια διμοιρία με 30 στρατιώτες ή ακόμα κι ένας λόχος με 100 μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στη βάση των προσωπικών σχέσεων, με ελάχιστη επίσημη πειθαρχία. Ένας λοχίας που τον σέβονται όλοι μπορεί να γίνει ο «βασιλιάς του λόχου» και να ασκεί εξουσία ακόμα και στους ιεραρχικά ανώτερούς του. Μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση μπορεί να επιβιώσει και να αναπτυχθεί χωρίς διοικητικό συμβούλιο, διευθύνοντα σύμβουλο ή λογιστικό τμήμα.
 
Όταν όμως ξεπεραστεί το όριο των 150 ατόμων, τα πράγματα δεν μπορούν πια να λειτουργήσουν έτσι. Δεν μπορείς να διοικείς μια μεραρχία με χιλιάδες στρατιώτες με τον ίδιο τρόπο που διοικείς μια διμοιρία. Οι επιτυχημένες οικογενειακές επιχειρήσεις συνήθως περνάνε κρίση όταν μεγαλώνουν και αποκτούν περισσότερο προσωπικό. Αν δεν μπορούν να επαναπροσδιοριστούν, καταστρέφονται.
 

Η εμφάνιση της φαντασίας


Πώς κατάφερε ο χόμο σάπιενς να περάσει αυτό το κρίσιμο όριο, και έφτασε τελικά να δημιουργήσει πόλεις με δεκάδες χιλιάδες κατοίκους και αυτοκρατορίες με εκατοντάδες εκατομμύρια υπηκόους; Το μυστικό ήταν μάλλον η εμφάνιση της φαντασίας. Μεγάλος αριθμός αγνώστων μπορούν να συνεργαστούν με επιτυχία αν πιστεύουν σε κοινούς μύθους.

Οποιαδήποτε συνεργασία ανθρώπων σε μεγάλη κλίμακα —είτε πρόκειται για ένα σύγχρονο κράτος, μια μεσαιωνική Εκκλησία, μια αρχαία πόλη ή μια αρχαϊκή φυλή— είναι θεμελιωμένη σε κοινούς μύθους που υπάρχουν μόνο στη συλλογική φαντασία των ανθρώπων.

Οι Εκκλησίες βασίζονται σε κοινούς θρησκευτικούς μύθους. Δύο καθολικοί που δεν έχουν γνωριστεί ποτέ τους μπορούν, παρ' όλα αυτά, να πάνε μαζί σε μια σταυροφορία ή να συγκεντρώσουν χρήματα για τη δημιουργία ενός νοσοκομείου, επειδή και οι δύο πιστεύουν ότι ο θεός ενσαρκώθηκε και αφέθηκε να σταυρωθεί για να μας λυτρώσει από την αμαρτία.

Τα κράτη βασίζονται σε κοινούς εθνικούς μύθους. Δύο Σέρβοι που δεν έχουν ξανασυναντηθεί ποτέ, μπορεί να διακινδυνέψουν τη ζωή τους για να σώσουν ο ένας τον άλλο, επειδή και οι δύο πιστεύουν στην ύπαρξη του σερβικού έθνους, της πατρίδας Σερβίας και της σερβικής σημαίας.

Τα δικαστικά συστήματα βασίζονται σε κοινούς νομικούς μύθους. Δύο δικηγόροι που δεν έχουν ξανασυναντηθεί μπορούν, εντούτοις, να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να υπερασπιστούν έναν άγνωστο, επειδή πιστεύουν στην ύπαρξη των νόμων, της δικαιοσύνης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων — και στα χρήματα που θα πάρουν για αμοιβή.

Ωστόσο, τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει έξω από τις ιστορίες που επινοούν και λένε αναμεταξύ τους οι άνθρωποι. Δεν υπάρχουν θεοί στο σύμπαν, ούτε έθνη, ούτε χρήμα, ούτε ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε νόμοι, ούτε δικαιοσύνη έξω από το κοινό φαντασιακό των ανθρώπων.
 
Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν χωρίς δυσκολία ότι η κοινωνική τάξη των «πρωτόγονων» διασφαλιζόταν επειδή πίστευαν σε φαντάσματα και πνεύματα, και με κάθε πανσέληνο συγκεντρώνονταν για να χορέψουν γύρω από τη φωτιά.

Αυτό που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε είναι ότι και οι δικοί μας σύγχρονοι θεσμοί λειτουργούν στην ίδια ακριβώς βάση.
 
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον κόσμο των επιχειρήσεων. Οι σύγχρονοι επιχειρηματίες και δικηγόροι είναι στην πραγματικότητα μεγάλοι μάγοι. Η κύρια διαφορά ανάμεσα σε αυτούς και τους σαμάνους της φυλής είναι ότι οι σημερινοί δικηγόροι λένε πολύ πιο παράξενες ιστορίες. Ο μύθος της Πεζό μάς προσφέρει ένα καλό παράδειγμα.
 
 
Ο μύθος της Πεζό

Ένα σύμβολο που θυμίζει κάπως το λιοντάρι του Στάντελ εμφανίζεται σήμερα σε αυτοκίνητα, φορτηγά και μοτοσικλέτες, από το Παρίσι μέχρι το Σίδνεϊ. Είναι το σήμα που φιγουράρει στα οχήματα της Πεζό, μιας από τις παλιότερες και μεγαλύτερες αυτοκινητοβιομηχανίες της Ευρώπης. Η Πεζό ξεκίνησε σαν μια οικογενειακή επιχείρηση στο χωριό Βαλαντινιέ, μόλις 300 χιλιόμετρα από το σπήλαιο του Στάντελ.

Σήμερα, η εταιρεία απασχολεί περίπου 200.000 άτομα σε όλο τον κόσμο, τα περισσότερα από τα οποία δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Οι άγνωστοι αυτοί άνθρωποι συνεργάζονται τόσο αποτελεσματικά, που το 2008 η Πεζό παρήγαγε πάνω από 1,5 εκατομμύριο οχήματα, με έσοδα που έφτασαν στα 55 δισεκατομμύρια ευρώ.
 
Με ποια έννοια μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει η εταιρεία Peugeot SA (το επίσημο όνομά της); Υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα Πεζό, αλλά προφανώς η εταιρεία δεν είναι αυτά.

Ακόμα κι αν όλα τα Πεζό που υπάρχουν στον κόσμο αποσύρονταν ταυτοχρόνως και πουλιούνταν για παλιοσίδερα, η Ρeυgeοt SA δεν θα εξαφανιζόταν. Θα συνέχιζε να κατασκευάζει καινούργια αυτοκίνητα και να δημοσιεύει τον ετήσιο ισολογισμό της.

Στην εταιρεία ανήκουν εργοστάσια, εξοπλισμός και εκθεσιακά κέντρα, ενώ απασχολεί μηχανικούς, λογιστές και γραμματείς, αλλά όλα αυτά μαζί δεν αποτελούν την Πεζό.

 
Το λιοντάρι της Πεζό.

 
Μια φυσική καταστροφή θα μπορούσε να σκοτώσει μέχρις ενός τους υπαλλήλους της Πεζό και στη συνέχεια να καταστρέψει όλα της τα εργοστάσια και τα γραφεία. Ακόμα και τότε, η εταιρεία θα μπορούσε να δανειστεί χρήματα, να προσλάβει καινούργιους υπαλλήλους, να χτίσει καινούργια εργοστάσια και να αγοράσει νέο εξοπλισμό.

Η Πεζό έχει διευθυντές και μετόχους, αλλά ούτε αυτοί αποτελούν την εταιρεία. Θα μπορούσαν να απολυθούν όλοι οι διευθυντές και να πουληθούν όλες οι μετοχές, αλλά η ίδια η εταιρεία θα παρέμενε άθικτη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Peugeot SA είναι άτρωτη ή αθάνατη. Αν ένας δικαστής αποφάσιζε τη διάλυση της εταιρείας, τα εργοστάσιά της θα παρέμεναν στη θέση τους και οι εργάτες, οι λογιστές, οι διευθυντές και οι μέτοχοι θα συνέχιζαν να ζουν — αλλά η Peugeot SΑ θα εξαφανιζόταν αμέσως. Με λίγα λόγια, φαίνεται ότι η Peugeot SΑ δεν έχει καμία ουσιαστική σύνδεση με τον υλικό κόσμο.

Υπάρχει, λοιπόν, πραγματικά; Η Πεζό είναι αποκύημα της συλλογικής μας φαντασίας. Οι δικηγόροι αυτό το ονομάζουν «πλάσμα δικαίου». Δεν μπορούμε να το δούμε· δεν είναι πραγματικό αντικείμενο. Αλλά υπάρχει ως νομική οντότητα. Όπως εσείς κι εγώ, δεσμεύεται από τους νόμους των χωρών στις οποίες λειτουργεί. Μπορεί να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό και να κατέχει περιουσία. Πληρώνει φόρους και μπορεί να δεχτεί μήνυση ή ακόμα και δίωξη, ανεξάρτητα από οποιονδήποτε από τους ανθρώπους στους οποίους ανήκει ή τους οποίους απασχολεί.

Η Πεζό ανήκει σε ένα συγκεκριμένο είδος πλασμάτων δικαίου που ονομάζονται «ανώνυμες εταιρείες». Η ιδέα που βρίσκεται πίσω από αυτές τις εταιρείες είναι μία από τις ιδιοφυέστερες επινοήσεις της ανθρωπότητας. (Σημ. διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Η εταιρεία). Ο χόμο σάπιενς έζησε χωρίς αυτές για αμέτρητες χιλιετίες. Για το μεγαλύτερο μέρος της καταγεγραμμένης ιστορίας, η ιδιοκτησία ήταν κάτι που μπορούσε να ανήκει μόνο σε ανθρώπους με σάρκα και οστά, από αυτούς με τα δυο πόδια και τον μεγάλο εγκέφαλο.

Αν, στη Γαλλία του 13ου αιώνα, ο Ζαν έφτιαχνε ένα εργαστήριο που κατασκεύαζε άμαξες, η επιχείρηση ήταν αυτός ο ίδιος. Αν κάποια από τις άμαξές του χαλούσε μία εβδομάδα αφότου είχε αγοραστεί, ο δυσαρεστημένος πελάτης θα έκανε μήνυση στον ίδιο τον Ζαν. Αν ο Ζαν είχε δανειστεί χίλια χρυσά νομίσματα για να στήσει το εργαστήρι του και η επιχείρηση χρεωκοπούσε, θα ήταν υποχρεωμένος να εξοφλήσει το δάνειο πουλώντας την περιουσία του — το σπίτι του, την αγελάδα του, τη γη του. Μπορεί να αναγκαζόταν ακόμα και να δώσει τα παιδιά του για σκλάβους. Αν δεν κατάφερνε να καλύψει το χρέος του, μπορεί να πήγαινε στη φυλακή ή να έμπαινε στην υπηρεσία των δανειστών τον. Είχε ακέραια την ευθύνη, χωρίς κανέναν περιορισμό, για κάθε υποχρέωση που θα δημιουργούσε το εργαστήρι του.

Αν ζούσατε σε εκείνη την εποχή, μάλλον θα το σκεφτόσασταν καλά προτού ανοίξετε δική σας επιχείρηση. Και πραγματικά αυτή η νομική κατάσταση ήταν αποθαρρυντική για την επιχειρηματικότητα. Οι άνθρωποι φοβούνταν να φτιάξουν καινούργιες επιχειρήσεις και να πάρουν οικονομικά ρίσκα. Δεν άξιζε και πολύ τον κόπο, όταν υπήρχε ο κίνδυνος να βρεθεί όλη τους η οικογένεια κυριολεκτικά στο δρόμο.

Αυτός ήταν ο λόγος που οι άνθρωποι άρχισαν να φαντάζονται συλλογικά την ύπαρξη των ανωνύμων εταιρειών. Οι εταιρείες αυτές είναι νομικά ανεξάρτητες από τα άτομα που τις ιδρύουν, που επενδύουν χρήματα σε αυτές ή που τις διαχειρίζονται. Μέσα στους τελευταίους αιώνες, οι εταιρείες αυτές έχουν γίνει οι κύριοι παράγοντες στον οικονομικό στίβο, και τις έχουμε συνηθίσει τόσο, που ξεχνάμε ότι υπάρχουν μόνο στη φαντασία μας. Στις ΗΠΑ, ο επίσημος όρος για τις ανώνυμες εταιρείες είναι «corporation», μεγάλη ειρωνεία, μιας και ο όρος προέρχεται από το λατινικό corpus [σώμα] ─ το μόνο πράγμα που δεν έχουν οι εταιρείες αυτές. Παρά το γεγονός όμως ότι δεν έχουν πραγματικό σώμα, το αμερικανικό δίκαιο αντιμετωπίζει τις εταιρείες σαν νομικά πρόσωπα, σαν να ήταν άνθρωποι με σάρκα και οστά.

Το ίδιο ίσχυε και στο γαλλικό δίκαιο το 1896, όταν ο Αρμάν Πεζό —που είχε κληρονομήσει από τους γονείς του ένα σιδηρουργείο που έφτιαχνε ελατήρια, πριόνια και ποδήλατα— αποφάσισε να μπει στο χώρο τον αυτοκινήτου. Για να το κάνει αυτό, δημιούργησε μια ανώνυμη εταιρεία. Της έδωσε το όνομά του, αλλά ήταν ανεξάρτητη από τον ίδιο. Αν ένα αυτοκίνητο χαλούσε, ο αγοραστής μπορούσε να κάνει αγωγή στην Πεζό, αλλά όχι στον Αρμάν Πεζό. Αν η εταιρεία δανειζόταν εκατομμύρια φράγκα και μετά χρεωκοπούσε, ο Αρμάν Πεζό δεν θα χρωστούσε ούτε σεντίμ. Επειδή, βέβαια, το δάνειο το είχε πάρει η εταιρεία Πεζό, και όχι ο Αρμάν Πεζό, ο χόμο σάπιενς.

Ο Αρμάν Πεζό πέθανε το 1915. Η εταιρεία Πεζό ζει και βασιλεύει.

Πώς ακριβώς δημιούργησε ο Αρμάν Πεζό, ο άνθρωπος, την Πεζό, την εταιρεία; Χοντρικά με τον ίδιο τρόπο που οι ιερείς και οι μάγοι δημιουργούσαν θεούς και δαίμονες σε όλη την ιστορία και με τον ίδιο τρόπο που χιλιάδες γάλλοι ιερείς εξακολουθούσαν να δημιουργούν το σώμα του Χριστού στο ναό της ενορίας κάθε Κυριακή.

Στην περίπτωση των γάλλων ιερέων, η καθοριστική ιστορία ήταν η ιστορία της ζωής και του θανάτου του Χριστού, όπως την αφηγείται η Καθολική Εκκλησία. Σύμφωνα με αυτή την ιστορία, αν ένας καθολικός ιερέας, φορώντας τα ιερά του άμφια, πει τελετουργικά τα κατάλληλα λόγια την κατάλληλη στιγμή, το απλό ψωμί και το κρασί μετατρέπονται στη σάρκα και το αίμα του Θεού. Ο ιερέας αναφωνεί «Hoc est corpus meum!» («Αυτό είναι το σώμα μου», στα λατινικά) και αμπρακατάμπρα — το ψωμί γίνεται η σάρκα τοy Χριστού. Βλέποντας ότι ο ιερέας έχει εκτελέσει σωστά και με επιμέλεια τη διαδικασία, εκατομμύρια πιστοί γάλλοι καθολικοί συμπεριφέρονται σαν ο Θεός να υπάρχει πραγματικά στο αγιασμένο ψωμί και κρασί.

Στην περίπτωση της Peugeot SΑ η καθοριστική ιστορία ήταν το γαλλικό δίκαιο, όπως είχε συνταχθεί από το κοινοβούλιο της Γαλλίας. Σύμφωνα με τους γάλλους νομοθέτες, αν ένας δικηγόρος εκτελέσει ολόκληρη την κατάλληλη τελετή, γράψει όλα τα απαραίτητα ξόρκια και όρκους σε ένα υπέροχα διακοσμημένο χαρτί και τοποθετήσει την περίτεχνη υπογραφή του στο τέλος του εγγράφου, αμπρακατάμπρα — η καινούργια εταιρεία έχει ενσαρκωθεί.

Το 1896, όταν ο Αρμάν Πεζό αποφάσισε να δημιουργήσει την εταιρεία του, πλήρωσε ένα δικηγόρο για να διεκπεραιώσει όλες αυτές τις ιερές διαδικασίες. Όταν ο δικηγόρος είχε εκτελέσει όλες τις τελετουργίες και είχε προφέρει όλες τις απαραίτητες επωδές και όρκους, εκατομμύρια έντιμοι Γάλλοι πολίτες άρχισαν να συμπεριφέρονται σαν η εταιρεία Πεζό να υπήρχε πραγματικά.

Οι αποτελεσματικές ιστορίες δεν είναι εύκολο πράγμα. Το δύσκολο δεν είναι να αφηγηθείς την ιστορία, αλλά να πείσεις τους άλλους να την πιστέψουν. Μεγάλο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας έχει να κάνει με αυτό το ερώτημα: πώς καταφέρνει κανείς να πείσει εκατομμύρια ανθρώπους να πιστέψουν συγκεκριμένες ιστορίες για θεούς ή έθνη ή ανώνυμες εταιρείες; Ωστόσο, όταν αυτό πετυχαίνει, δίνει στους σάπιενς τεράστια δύναμη, γιατί επιτρέπει σε εκατομμύρια αγνώστους να συνεργαστούν και να επιδιώξουν κοινούς στόχους. Ας προσπαθήσουμε απλώς να φανταστούμε πόσο δύσκολο θα ήταν να δημιουργήσουμε κράτη ή εκκλησίες ή συστήματα δικαίου αν μπορούσαμε να μιλάμε μόνο για πράγματα που υπάρχουν πραγματικά, όπως τα ποτάμια, τα δέντρα και τα λιοντάρια.





Φαντασιακές πραγματικότητες

Στην πορεία των χρόνων, οι άνθρωποι έχουν υφάνει ένα απίστευτα περίπλοκο δίκτυο ιστοριών. Μέσα στο δίκτυο αυτό, φανταστικά πλάσματα όπως η Πεζό δεν υπάρχουν απλώς, αλλά συγκεντρώνουν και τεράστια δύναμη. Στους ακαδημαϊκούς κύκλους, τα πράγματα που φτιάχνουν οι άνθρωποι μέσα από αυτό το δίκτυο ιστοριών είναι γνωστά ως «φανταστικά πλάσματα», «κοινωνικές κατασκευές» ή «φαντασιακές πραγματικότητες».

Η φαντασιακή πραγματικότητα δεν είναι ένα ψέμα. Ψέματα είναι όταν λέω πως υπάρχει ένα λιοντάρι κοντά στο ποτάμι, ενώ ξέρω πολύ καλά ότι δεν υπάρχει. Τα ψέματα δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Και οι πράσινες μαϊμούδες και οι χιμπατζήδες ξέρουν να λένε ψέματα. Για παράδειγμα, έχουμε παρατηρήσει μια πράσινη μαϊμού να φωνάζει «Προσοχή! Λιοντάρι!», ενώ δεν υπήρχε κανένα λιοντάρι εκεί κοντά. Ο συναγερμός της όμως τρόμαξε μια άλλη μαϊμού που είχε μόλις βρει μια μπανάνα, αφήνοντας πολύ βολικά την ψεύτρα να κρατήσει το τρόπαιο για τον εαυτό της.

Αντίθετα με τα ψέματα, η φαντασιακή πραγματικότητα είναι κάτι που όλοι το πιστεύουν, και όσο η κοινή αυτή πεποίθηση διατηρείται, η φαντασιακή πραγματικότητα ασκεί δύναμη στον κόσμο. Ο γλύπτης από το σπήλαιο του Στάντελ μπορεί να πίστευε ειλικρινά ότι το πνεύμα-προστάτης με τη μορφή του ανθρώπου-λιονταριού υπήρχε. Κάποιοι μάγοι είναι τσαρλατάνοι, αλλά οι περισσότεροι πιστεύουν ειλικρινά στην ύπαρξη θεών και δαιμόνων. Οι περισσότεροι εκατομμυριούχοι πιστεύουν στην ύπαρξη του χρήματος και των ανωνύμων εταιρειών. Οι περισσότεροι ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα πιστεύουν ειλικρινά στην ύπαρξη των δικαιωμάτων αυτών. Κανένας δεν έλεγε ψέματα όταν, το 2011, ο ΟΗΕ απαίτησε από την κυβέρνηση της Λιβύης να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της, μολονότι ο ΟΗΕ, η Λιβύη και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πλάσματα της γόνιμης φαντασίας μας.

Από τη Γνωσιακή Επανάσταση και μετά, λοιπόν, οι σάπιενς ζουν σε μια διπλή πραγματικότητα. Από τη μια, στην αντικειμενική πραγματικότητα των ποταμιών, των δέντρων και των λιονταριών· από την άλλη, στη φαντασιακή πραγματικότητα των θεών, των εθνών και των εταιρειών.

Όσο περνούσε ο καιρός, η φαντασιακή πραγματικότητα γινόταν όλο και πιο ισχυρή, μέχρι του σημείου που, σήμερα, η ίδια η επιβίωση των ποταμιών, των δέντρων και των λιονταριών εξαρτάται από την καλοσύνη φανταστικών πλασμάτων όπως οι θεοί, τα έθνη και οι εταιρείες.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 41337 έγραψε...
Εξαιρετικα κατατοπιστικο και ενημερωτικο αρθρο.Φυσικα και δεν συμφερει η κατανοηση τετοιων θεματων απο τον πληθυσμο της Γης.Διοτι οι ισχυρα συσπειρωμενες μειονοτητες η ελιτ στην αρπαγη του παντος ειδους ζωτικο χωρο που ανοικει σε ολους ειναι σαν την μαιμου που τσιριζει οτι ερχεται λεονταρι για να αφησει μια αλλη μαιμου την μπανανα που κρατουσε και να σκαρφαλωσει στο δεντρο για να την αρπαξει η πονειροτερη μαιμου.Ο αγωνας για την προσωπικη επιβιωση καθε ειδους εμβυου οντος ειναι πολυποικιλος και με αμετρητα τεχνασματα.
02.03.2017, 22:24:39





Ανώνυμος 41338 έγραψε...
...και θα συμπληρωνα οτι οι "ελιτ" αυτες δεν εχουν στην πραγματικοτητα τιποτα κοινο μεταξυ των μελων τους πλην του κοινου τους συμφεροντος στην απο κοινου μοιρασια της...μπανανας που αρπαξαν απο την φοβισμενη μαιμου. Τιποτα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ κοινο,ουτε θρησκεια,ουτε εθνος,ουτε χρωμα ουτε φυλη.Αυτα ειναι φαντασιακα κατασκευασματα που θα ενωσουν ομαδες περιορισμενων ατομων-θηρευτων,ελιτ τις λενε,και που θα προσπαθησουν αυτες να επιβαλλουν ,σε ενα πληθυσμο απληροφορητων ,την δικη τους φανταστικη ιστοριουλα δημιουργοντας την δικη τους "πραγματικοτητα" η στερεοτυπο η paradigm που θα ενισχυει την δικη τους εξουσια και μοιρασια της...μπανανας,εναντι των πολλων.
(stergdoc@gmail.com)
02.03.2017, 23:25:53





Ανώνυμος 41346 έγραψε...
Απλά υπέροχο.

Ευχαριστούμε.

Γερακίνα.
03.03.2017, 11:36:53





Bielidopoulos έγραψε...

Το έχω γράψει πολλές φορές και θα το ξαναγράψω. Έχει γίνει μια παρανόηση όσον αφορά του τί εστί κοινωνία. Η κουλτούρα μας τείνει να την καθαγιάζει, ιεροποιεί, εξυψώνει και αντιλαμβάνεται ως κάτι θεμελιώδες. Τίποτε από αυτά δεν ισχύει. Είναι μία σιωπηρή συμφωνία/σύμβαση μεταξύ ζώων του ίδιου είδους όπου κάθε άτομο αναλαμβάνει κάποιο ρόλο. Έχει θετικά και αρνητικά, πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.
Πλήρως ελεύθερη κοινωνία δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ, διότι αυτές οι δύο έννοιες εναντιώνονται. Εδώ και αιώνες οι φιλόσοφοι προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα της ατομικής ελευθερίας εντός των ανθρώπινων κοινωνιών και της εξάλειψης των συγκρούσεων. Ε, δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ. Κοινωνία ίσον προβλήματα που πρέπει να λύνονται προκειμένου να μην συσσωρεύονται με τα μελλοντικά προβλήματα. Καταλήγω ότι η έννοια της κοινωνίας πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως "προβλήματα προς επίλυση" και όχι ως κάτι θέσφατο που προκαλεί δέος. Η λάθος θεώρηση της κοινωνίας αποτελεί μόνιμη πηγή αδιεξόδων, εσωτερικών αντιφάσεων και επιπλέον προβλημάτων (χε, χε, χε).
Η κοινωνία είναι ένα δίκτυο. Μέσα στο δίκτυο μπορεί να αναπτυχθούν άλλα υποδίκτυα. Το αδελφάτο ενός μοναστηριού είναι ένα δίκτυο, οι παπάδες είναι ένα δίκτυο, η Πεζό, η Apple, η Google είναι ένα δίκτυο, τα μέλη μιας μυστικής αδελφότητας είναι ένα δίκτυο. Μερικές φορές ένα υποδίκτυο προσπαθεί να επεκταθεί εντός του δικτύου και σε βάρος του.
Επιπρόσθετα η θρησκεία είναι κατασκεύασμα των κοινωνικών αναγκών, δεν υπάρχει αμφιβολία επ' αυτού. Δεν δημιουργήθηκε από κάποιον εξωγενή σατανικό παράγοντα, αλλά από τις ίδιες τις κοινωνίες προκειμένου αυτές να αυγατιστούν, να συσπειρώσουν τα μέλη τους και να μεγαλώσουν. Αρκεί κανείς να δει τη σειρά "Vikings" για να υποψιαστεί τον ρόλο του χριστιανισμού ως εργαλείου κοινωνικής συνοχής και ομοιδεατισμού μεταξύ των πολυάριθμών ατόμων μιας κοινωνίας που θέλει να συντηρηθεί και γιατί όχι να επεκταθεί. Η θρησκεία των βίκινγκς δεν θα μπορούσε να επικρατήσει του χριστιανισμού για τον απλούστατο λόγο ότι ο χριστιανισμός επιτελούσε πολύ καλύτερα αυτό που προσπαθούσε να επιτελέσει η πίστη στον Όντιν, τον Θωρ και τη μεταναθανάτια ζωή στη Βαλχάλα, συνυπολογίζοντας την άνευ προηγουμένου ενίσχυση που δέχτηκε η χριστιανική ιδεολογία από την πλατωνική φιλοσοφία. Ήταν απλά θέμα χρόνου για τους βίκινγκς να εκχριστιανιστούν άπαξ και έρχονταν σε επαφή με τον χριστιανισμό.
https://el.wikipedia.org/wiki/Ιουδαιοχριστιανικός_πλατωνισμός
https://el.orthodoxwiki.org/Χριστιανισμός_και_Φιλοσοφία

03.03.2017, 12:34:33





Bielidopoulos έγραψε...

"«Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις φαίνεται πως υπήρξαν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στην ανάπτυξη και σταθεροποίηση των άκρως πολύπλοκων κοινωνικών θεσμών, όπως το κράτος» ανέφερε ο κ. Πουρζίκι. Αυτό το μήνυμα ισχύει ακόμη και σήμερα, σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature»."
http://www.tovima.gr/science/psychology-sociology/article/?aid=775887

Το σύμπαν είναι συμπληρωματικό. Όσο ισχυρότερος γίνεσαι τόσο ο κόσμος γίνεται πιο επικίνδυνος. Όταν γεμίσεις ένα δωμάτιο με χρυσό και νεφρίτη δύσκολα θα το προστατεύσεις από τους κλέφτες. Ο σκοπός/κατάληξη των πολύπλοκων κοινωνιών δεν είναι να γίνουν ακόμα πιο πολύπλοκες, αλλά να διαλυθούν. Εξάλλου ο άνθρωπος και οι ανάγκες/αισθήματα του είναι σημαντικότερα από οποιοδήποτε κοινωνικό οικοδόμημα, κοινωνικές αρχές, "ιστορική συνείδηση", φυλετική καταγωγή, μεταφυσική ιδεολογία. Υπόψιν ότι ένα φαντασιακό οικοδόμημα μπορεί να εξαφανιστεί και ταυτόχρονα τα άτομα που το έτρεφαν να επιβιώσουν.
Παραπέμπω και στο σχόλιό μου εδώ:
http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3058

03.03.2017, 12:34:58





Bielidopoulos έγραψε...

Ενδιαφέρον κείμενο όσον αφορά τον ρόλο της θρησκείας και του εθνικισμού στη δημιουργία σφικτών πολυάριθμων κοινωνιών, αλλά επίσης αναφέρει πολλά πράγματα που είναι πλέον ξεπερασμένα:

1) "Η πιο διαδεδομένη θεωρία είναι αυτή που υποστηρίζει ότι τυχαίες γενετικές μεταλλάξεις άλλαξαν τα βαθύτερα συστήματα του εγκεφάλου των σάπιενς, δίνοντάς τους την ικανότητα να σκέφτονται με τρόπους πρωτοφανείς και να επικοινωνούν χρησιμοποιώντας εντελώς νέους τύπους γλώσσας. Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε μετάλλαξη του Δέντρου της Γνώσης. Γιατί συνέβη στο DNA των σάπιενς και όχι των νεάντερταλ; Απ' όσο μπορούμε να ξέρουμε, ήταν καθαρά τυχαίο."
Όχι ακριβώς. Οι πειβαλλοντικές πιέσεις γέννησαν νέες ανάγκες και οδήγησαν στην φυσική επιλογή να επιλέξει εκείνες τις τυχαίες μεταλλάξεις που ενίσχυαν τη συλλογικότητα ("ισχύς εν τη ενώσει"), όπως για παράδειγμα η ομιλία και τα "κοινωνικά ένστιχτα" που τα αναφέρει ως κάτι θεμελιώδες (τυχαίες μεταλλάξεις συμβαίνουν συνέχεια, δεν επικρατούν όμως όλες). Δεν είναι θεμελιώδη τα κοινωνικά ένστικτα, αλλά δημιουργημένα στην πορεία του χρόνου και των αναγκών που γεννιούνται. Ή αλλάζεις ή εξαφανίζεσαι. Οι Κρο-Μανιόν αναγκάστηκαν να το παίξουν κοινωνία προκειμένου να επιβιώσουν, να επεκταθούν και εντέλει τους βγήκε πλεονέκτημα και κυριάρχησαν (συγχρόνως μπορεί να αποδειχτεί και κατάρα). Διότι η συλλογικότητα είναι το υπέρτατο πλεονέκτημα για ένα είδος προς την κυριαρχία επί των άλλων ειδών. Η δημιουργία τεχνολογίας ελέγχου επί της φύσης προαπαιτεί συλλογικότητα. Σκεφτείτε πως δημιουργείτε σήμερα ένα αυτοκίνητο ή μια ταμπλέτα για να καταλάβετε το μέγεθος της συλλογικότητας που έχει φτάσει η ανθρωπότητα.

2) "Τα μυρμήγκια και οι μέλισσες μπορούν επίσης να συνεργάζονται σε τεράστιους αριθμούς, αλλά με εντελώς άκαμπτο τρόπο και μόνο με στενούς συγγενείς."
Μια χαρά συνεργάζονται μέλισσες, μυρμήγκια, τερμίτες με βάση βέβαια τα δεδομένα τους, π.χ. μέγεθος, οικοσύστημα. Είναι μάλιστα τα μόνα είδη μαζί με τον άνθρωπο που δημιουργούν πραγματικές κοινωνίες. Είναι όμως ασπόνδυλα αρθρόποδα, ενώ ο άνθρωπος είναι σπονδυλωτό θηλαστικό. Τα ανώτερα ζώα που αναπτύσσουν κοινωνικές ομάδες, π.χ. μαιμούδες, δελφίνια, λύκοι, πρόκειται για υπεροικογενειακές ομάδες, όπως δηλαδή έκανε ο παλαιολιθικός άνθρωπος.
Υπήρξε μια εποχή μετάβασης και προετοιμασίας της λεγόμενης αγροτικής επανάστασης που υπολογίζεται ότι έλαβε χώρα στα τέλη της παλαιολιθικής περιόδου, τη λεγόμενη ανώτερη παλαιολιθική (50.000 έως 10.000 χρόνια πριν στο παρελθόν).

03.03.2017, 12:37:47





Bielidopoulos έγραψε...

3) Τα περί κυρίαρχου αρσενικού (άλφα, βήτα, ωμέγα λύκος) είναι γνωστές μπαρουφίτσες που δεν ισχύουν πλέον.
http://www.kynothta.gr/index.php/2012-05-19-15-10-28/61-2013-10-02-14-27-52
http://woofstory.blogspot.gr/2014/01/blog-post_6044.html
http://www.livingwithdogs.gr/living-with-dogs-training/dog-behaviour-problems/184-o-mithos-tis-kiriarxias-stous-skilous
http://www.dogforum.gr/community/threads/Παραδέχεται-τα-λάθη-του-ο-μελετητής-των-λύκων.24441/

"In the past, the prevailing view on gray wolf packs was that they consisted of individuals vying with each other for dominance, with dominant gray wolves being referred to as the "alpha" male and female, and the subordinates as "beta" and "omega" wolves. This terminology was first used in 1947 by Rudolf Schenkel of the University of Basel, who based his findings on researching the behavior of captive gray wolves. This view on gray wolf pack dynamics was later popularized by L. David Mech in his 1970 book The Wolf. He formally disavowed this terminology in 1999, explaining that it was heavily based on the behavior of captive packs consisting of unrelated individuals, an error reflecting the once prevailing view that wild pack formation occurred in winter among independent gray wolves. Later research on wild gray wolves revealed that the pack is usually a family consisting of a breeding pair and its offspring of the previous 13 years."
https://en.wikipedia.org/wiki/Gray_wolf#Notes

03.03.2017, 12:45:16





Ανώνυμος 41365 έγραψε...

Τα ζώα που έχουν αγελαία ένστικτα τα αναπτύσσουν για λόγους επιβίωσης, δεν κάνουν σιωπηρές συμφωνίες μεταξύ τους. Η φυσική θεωρία του διαφωτισμού είχε «ξεχάσει» (ή δεν «γνώριζε») πως και εμείς ανήκουμε στα ζώα, και για αυτό πίστευε πως σε κάποια μακρυνή εποχή οι άνθρωποι είχαν συμφωνήσει να κάνουν κοινωνίες και να δώσουν εξουσία κλπ κλπ κλπ.
04.03.2017, 11:42:36





Ανώνυμος 41366 έγραψε...

Φάσκεις και αντιφάσκεις. Τη μία λες ότι τα ζώα δεν κάνουν σιωπηρές συμφωνίες (άρα οι άνθρωποι κάνουν) και την άλλη ότι οι άνθρωποι δεν είχαν κάνει συμφωνίες. Μα "σιωπηρή συμφωνία" είναι κάτι που δεν σε ρωτάνε. Απλά ακολουθείς τα κοινωνικά πρότυπα μέσα στην κοινωνία που μεγαλώνεις και το βουλώνεις. Κατάλαβες αστέρι μου; Κοινώς: ακολουθείς το ποτάμι.
Τα ζώα με κοινωνίες (τερμίτες, μέλισσες) δεν έχουν εγκέφαλο όπως τα σπονδυλωτά και πιθανών δεν έχουν συναισθήματα και όλα τα σχετικά. Άρα η κοινωνία τους βασίζεται σε άλλα πράγματα. Δεν μπορείς να εφαρμόσεις την κοινωνική οργάνωση των τερμιτών στους ανθρώπους για παράδειγμα, παίζουν σε άλλο επίπεδο. Άρα δεν κολλάει αυτό που είπες ότι τα ζώα έχουν αγελαία ένστικτα και άρα δεν κάνουν σιωπηρές συμφωνίες, είναι απλά άσχετο. Εξάλλου σιωπηρή συμφωνία δεν είναι αυτό που νομίζεις. Περισσότερα αργότερα.

04.03.2017, 11:55:29





Ανώνυμος 41367 έγραψε...

Δεν αντιφάσκω αγαπητέ μου, είμαστε και οι άνθρωποι ζώα με τα δικά μας φυσικά χαρακτηριστικά τα οποία διαφέρουν από άλλες οικογένειες του ζωικού βασιλείου. Μην παραποιείς τα λόγια μου, πουθενά δεν λέω πως τα ζώα δεν κάνουν σιωπηρές συμφωνίες άρα οι άνθρωποι κάνουν: ατό είναι δική σου αφελής σκέψη. Ξεχνάς φυσικά πως κάποτε ο άνθρωπος, ως ζώο δεν είχε πολιτισμό και ζούσε στην φύση «γυμνός» με μόνο του εφόδιο τους άλλους ανθρώπους και το μυαλό του. Γκέκε;

04.03.2017, 12:21:37





Ανώνυμος 41368 έγραψε...

Ε ναι ο πολιτισμός αναπτύσσεται μέσω της κοινωικής συμβίωσης. Και τα δύο έχουν τα θετικά τους και τα αρνητικά τους. Νομίζω το πρόβλημα ήταν τί ορισμό δίνει ο καθένας σοτν όρο "σιωπηρή συμφωνία".

04.03.2017, 12:58:17





Ανώνυμος 41369 έγραψε...

Μην παίζουμε με τις λέξεις. Δεν υπήρξε ποτέ αυτή η περιβόητη «σιωπηρή συμφωνία» των Hobbes, Rousseau, Lock, Kant: είναι ένα απλουστευτικό σχήμα που εξυπηρετεί την ανάπτυξη της πολιτικής τους θεωρίας. Η δημιουργία της κοινωνίας και της εξουσίας ήταν «λίγο» διαφορετική.
04.03.2017, 13:10:16





Bielidopoulos έγραψε...

Μα ήδη υπάρχει π.χ. στην καπιταλιστική μας κοινωνία. Όλοι σιωπηρά έστω είμαστε καπιταλιστές, εφόσον καταναλώνουμε και όχι μόνο για αυτό το λόγο. Δεν μας ρώτησε κανένας όταν γεννηθήκαμε. Αλλά πράτουμε και σκεφτόμαστε καπιταλιστικά. Κάνε σύγκριση με πριν 50 χρόνια. Σύγκρινε φωτογραφίες ανθρώπων σημερινών με πριν ένα αιώνα να δεις διαφορές στον σωματότυπο, βλέπε: περιφέρεια, όγκο, βάρος. Καμία σχέση. Είμαστε πνιγμένοι στο λαιμό στον καπιταλισμό και τον καταναλωτισμό, απλά δεν το καταλαβαίνουμε διότι δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλα μέτρα σύγκρισης. Δεν διανοούμεθα έναν άλλο τρόπο ζωής και αντίληψης, άλλο life style.
Ποιος Hobbes και Rousseau. Bielidopoulos speaking.

Στο 5:00:
"Η σύνταξη δεν είναι η αμοιβή σου επειδή δούλευες. Η σύνταξη είναι βοήθημα να περάσεις τα στερνά σου. Πηγαίνετε στην χάρτα των ΗΕ να δείτε τί θα πει σύνταξη."
https://www.youtube.com/watch?v=DN1HTmgs-TQ

Ωχ! Και τώρα τί απαντάμε; Είναι φαντασιακό ότι η σύνταξη είναι η αμοιβή που δούλευες; Είναι φαντασιακή η χάρτα των ΗΕ; Είναι φαντασιακή η ίδια η ύπαρξη σύνταξης;

04.03.2017, 13:48:33





Ανώνυμος 41371 έγραψε...

Αυτά να τα πεις στους ρώσους Bielidopoulos που την μία μέρα κοιμήθηκαν υπό τσαρικό καθεστώς και το επόμενο πρωί έιχαν κομμουνισμό.
04.03.2017, 15:18:37





Bielidopoulos έγραψε...

Θα το έχω υπόψη μου.
Υπόψιν ένα φαντασιακό οικοδόμημα μπορεί να καταρρεύσει, αλλά τα άτομα που το έτρεφαν να επιβιώσουν.

04.03.2017, 15:25:52





Ανώνυμος 41373 έγραψε...

Και φυσικά να το ξαναφτιάξουν :)
04.03.2017, 15:43:34





Bielidopoulos έγραψε...

Ε ναι. Τί άλλο θες από τη ζωή σου βρε αχάριστε άνθρωπε;
Προτεινόμενη ταινία: Into the Wild (2007).
Eddie Vedder - Society:
https://www.youtube.com/watch?v=fGKVpTRe8GM

04.03.2017, 15:50:38





Ανώνυμος 41379 έγραψε...
Παραβλέπω τις θεωρίες των μετακινήσεων των πληθυσμών που παρατίθενται χωρίς στοιχεία, επειδή δεν είναι του παρόντος.
Ο άνθρωπος, από την φύση του έχει την ανάγκη για φαντασιακό. Αρα, είναι κάτι φυσιολογικό. Οπως έχει ανάγκη από αφηρημένες έννοιες και σκέψεις, από ύπαρξη αξιών και ιδανικών, που δίνουν ένα νόημα στην ζωή του, κάτι για το οποίο θέλει να πιστεύει ότι αξίζει να υπάρχει και να ζεί. Πολλές από τις σημαντικότερες δραστηριότητες του, ανήκουν στο φαντασιακό ή συνδέονται μ' αυτό. Ο Νίτσε, στο έργο του, η γενεαλογία της ηθικής, λέει το περίφημο: "Και φθάνοντας στο τέλος, να πω αυτό που είπα στην αρχή. Ο άνθρωπος προτιμά να θέλει το μηδέν, παρά το τίποτα". Ο ποιητής λέει: "Στις απολαύσεις που μισό πραγματικές, μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν..". Ακόμα και οι πραγματικότητα γύρω μας, " τα ποτάμια, τα δένδρα, τα λιοντάρια", αποτελούν μία συνεχώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα, στην οποία η παρούσα κατάσταση του ποταμιού, την επόμενη στιγμή ανήκει στο παρελθόν, στην μνήμη, στην οποία παρεισφρέει το φανταστικό. Η ομορφιά ανήκει στο φαντασιακό. Ολη η αληθινή τέχνη, ανήκει στο φαντασιακό. Ποιος ξέρει, ίσως αν δεχτούμε ότι ο χρόνος είναι παιχνίδι του ανθρώπινου μυαλού, τότε τίποτε άλλο δεν άγγιξε περισσότερο το φαντασιακό μας, όσο αυτός, που στο τέλος έχει καταντήσει ένας στυγνός δυνάστης που μας προκαλεί φόβο και τρόμο (γήρας, θάνατος, κλπ). Διάφοροι νόμοι, θεσμοί, ανήκουν σε συμφωνίες των ανθρώπων όπου το φαντασιακό έχει σημαντικό ρόλο. Το πρόβλημα δεν είναι η ικανότητα μας να διαχειριζόμαστε πράγματα που δεν υφίστανται απολύτως ή εν μέρει. Το πρόβλημα είναι πως έχουμε αποκτήσει ένα υπερτροφικό φαντασιακό, που λειτουργεί σε βάρος της πραγματικότητας και της λογικής μας ικανότητας. Και όπως, η υπερβολική χρήση της λογικής, μας κάνει ορθολογιστές, μία συνταγή που παραπέμπει ευθέως στην παρακμή και την μεταστροφή προς το φαντασιακό, σαν αντιστάθμισμα, έτσι και το υπερβολικό φαντασιακό μας απομακρύνει από το "πραγματικό" και μας γεμίζει με φόβο και ανασφάλεια. Επιπρόσθετα να πω, ότι εξ ίσου σημαντικό, είναι οι αξίες και τα ιδανικά που προκύπτουν από το φαντασιακό. Είναι άλλο να πιστεύεις σ' έναν υπερκόσμιο Θεό και άλλο στην έρευνα της φυσικής αλήθειας. Αρα, το φαντασιακό δεν είναι οπωσδήποτε απορριπτέο. Η πίστη ότι πρέπει να καταργηθεί, ξαναγράφοντας την ιστορία, από την αρχή, είναι μία συνταγή παρακμής. Χρειαζόμαστε μία ισορροπημένη σχέση φαντασιακού και λογικής και μία επανεξέταση των αξιών που μας έφεραν σ' αυτή την κατάσταση.
Γιάννης
04.03.2017, 20:36:36





Bielidopoulos έγραψε...

Συμφωνώ και θα ακολουθήσει μακροσκελές σχόλιο επί αυτού. Ο ιστορικός από τα αποσπάσματα που παρατίθενται μας δίνει την εντύπωση ότι οτιδήποτε δεν μπορείς να πιάσεις είναι υποδεέστερο. Μόνη ένσταση είναι το "ξαναγράφοντας την ιστορία". Αν και όταν διαλυθεί κάτι δεν γίνεται αυτό διότι πρέπει να ξαναγραφτεί η ιστορία καλύτερα. Αλλά επειδή ίσως έχει πλέον καταστεί παρωχημένο ή προβληματικό ή κάτι άλλο τελοσπάντων.

04.03.2017, 21:37:37





Bielidopoulos έγραψε...

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και όσα γράφω αφορούν τα αποσπάσματα που παρατίθενται στο άρθρο. Ο συγγραφέας και ιστορικός δίνει έμφαση και βάση στο κοινό φαντασιακό. Δίνει την εντύπωση ότι ό,τι δεν μπορεί να πιάσεις είναι φανταστικό και υποδεέστερο. Είναι όμως κάτι που υπάρχει παντού στην κοινωνία, σημαντικό και κάτι που το γεννούν οι κοινωνικές ανάγκες και μερικές φορές και οι ατομικές και σίγουρα υπήρχε και πριν τη "γνωσιακή επανάσταση".
Δεν κάνει όμως το επόμενο λογικό βήμα που είναι να κατηγορήσει την κοινωνία για αυτά. Διότι εκεί βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Η κοινωνία/συλλογικότητα που κατέστησε τον άνθρωπο κυρίαρχο είδος στον πλανήτη, ταυτόχρονα έχει και τα αρνητικά της ή μάλλον καλύτερα: το τίμημά της ή ακόμα καλύτερα: την συμπληρωματική της όψη (αυτό για τους πιο προχωρημένους ;). Εξού και η εκτενής αναφορά μου στην κοινωνία/συλλογικότητα στο πρώτο μου σχόλιο που κατά τη γνώμη μου είναι και το τελικό ζητούμενο και εκεί έπρεπε να καταλήξει ο συγγραφέας, όχι στο συμπέρασμα " οι σάπιενς ζουν σε μια διπλή πραγματικότητα. Από τη μια, στην αντικειμενική πραγματικότητα των ποταμιών, των δέντρων και των λιονταριών· από την άλλη, στη φαντασιακή πραγματικότητα των θεών, των εθνών και των εταιρειών." Η κοινωνία μας είναι γενεσιουργός πηγή προβλημάτων σε μόνιμη βάση. Τα προβλήματα γεννιώνται από τις σχέσεις/αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μελών της τελεία και παύλα.

04.03.2017, 22:53:40





Bielidopoulos έγραψε...

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Το συλλογικό φαντασιακό είναι σημαντικό για να το αποπαίρνουμε. Δεν είναι ακριβώς φαντασία (πλην εξαιρέσεων), αλλά συμβάσεις και πιο συγκεκριμένα κοινωνικές συμβάσεις. Ένα σύνολο κανόνων που εμείς οι κάποιοι από εμάς σχεδιάζουν για να καλύψουν κάποιες κοινωνικές ανάγκες και που μπορεί να αλλαχτούν ανά πάσα στιγμή, είναι δηλαδή παροδικές. Τις συμβάσεις, π.χ. νόμους, τις δημιουργούμε εμείς, τις χρησιμοποιούμε και όταν καθιστούν παρωχημένες τις αλλάζουμε. Ωραία και πού είναι τότε το πρόβλημα; Το πρόβλημα είναι όταν θέλουμε σώνει και καλά οι συμβάσεις να έχουν θεμελιώδη και αυτονόητη υπόσταση και κατ' επέκταση όταν θέλουμε να τις κάνουμε κοσμοθεωρία, γραμμένες με ανεξίτηλα γράμματα κάπου. Η εμμονή και προσκόλληση σε κάποιους κανόνες και "αρχές" δημιουργεί μεγάλα προβλήματα, φανατισμό και παραλογισμό.
Φανταστικά μπορούμε να θεωρήσουμε και τα μαθηματικά, το θεμέλιο των επιστημών. Πρόκειται για ένα σύνολο κατασκευασμένων συμβάσεων (αυταπόδεικτες αρχές, αξιώματα κ.λπ.) που οδηγούν κάπου. Ο ορισμός του κύκλου είναι το σύνολο των σημείων του επιπέδου που ισαπέχουν από ένα άλλο σημείο (κέντρο του κύκλου). Τέτοιον τέλειο κύκλο δεν θα βρούμε πουθενά στη φύση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν υφίσταται καν η έννοια του επιπέδου. Σύμφωνα με τη γενική σχετικότητα ακόμα και η ελάχιστη ποσότητα ενέργειας αρκεί για να καμπυλώσει έστω και ελάχιστα τον χώρο. 'Άρα η "θεμελιώδης" έννοια του επιπέδου δεν υφίσταται στον φυσικό κόσμο και μαζί πάει στράφι και το σύστημα καρτεσιανών συντεταγμένων. Είναι κατασκευασμένες αρχές και αξιώματα που μας οδηγούν κάπου και στο να λύνουμε προβλήματα. Ένα πολύ χρήσιμο αφηρημένο κατασκεύασμα στο μυαλό του ανθρώπου. Το ότι κάτι λειτουργεί και είναι επωφελές δεν σημαίνει ότι το ιδεολογικό του υπόβαθρο είναι ορθό.

04.03.2017, 22:55:26





Bielidopoulos έγραψε...

Φανταστικές είναι και οι αντιλήψεις για τη φύση της νευτώνειας μηχανικής. Αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ένα σύνολο υλικών αντικειμένων (χωρίς να μπορεί να ορίσει τί είναι ύλη) με μόνη δύναμη την ελκτική της βαρύτητας. Αστεία, παιδιάστικη και αφελής θεώρηση (βλέπε: κβαντικές θεωρίου πεδίου). Το ότι προέρχεται από τον Δημόκριτο επίσης αδιάφορο. Το φυσικομαθηματικό όμως μοντέλο της μας δίνει σωστές προβλέψεις επί ενός περιορισμένου πεδίου της πραγματικότητας και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο και επωφελές για την τεχνολογία. Και εδώ είναι το πρόβλημα: η απαίτηση από κάποιους η φύση να λειτουργεί όπως ακριβώς υπαινίσσεται το ιδεολογικό υπόβαθρο του φυσικομαθηματικού μοντέλου της αρεσκείας τους τη στιγμή μάλιστα που το μοντέλο έχει στηριχτεί σε αφύσικες αρχές, ασχέτως αν λειτουργεί και κάνει προβλέψεις!
Ε το ίδιο συμβαίνει με όλες τις κοινωνικές συμβάσεις, είτε λέγονται συντάγματα, είτε νόμοι, είτε κληρονομική διακυβέρνηση, είτε θρησκεία, είτε κράτος. Όλα στην τελική είναι απλές συμβάσεις που δεν χρειάζεται να φανατιζόμαστε και να προσκολλούμαστε και τόσο διότι υπάρχουν για να εξυπηρετούν παροδικές μας ανάγκες εντός του κοινωνικού πλαισίου.
Το γεωκεντρικό μοντέλο του Πτολεμαίου όλοι ξέρουμε ότι είναι λάθος. Στηρίζεται στις ουράνιες κυκλικές τροχιές, αστεία πράγματα δηλαδή. Και όμως μέχρι ενός σημείου το φυσικομαθηματικό μοντέλο είναι έτσι κατασκευασμένο ώστε να δίνει σχετικά ακριβείς προβλέψεις για κάποια ουράνια σώματα όπως το φεγγάρι. Το γεωκεντρικό μοντέλο εγκαταλείφτηκε με τον Κέπλερ και τις ελλειπτικές τροχιές των ουρανίων σωμάτων. Τώρα όμως η ελλειπτική τροχιά των πλανητών του Κέπλερ δεν είναι και τόσο ελλειπτική με βάση τη γενική σχετικότητα:
https://en.wikipedia.org/wiki/General_relativity#Orbital_effects_and_the_relativity_of_direction
https://en.wikipedia.org/wiki/Two-body_problem_in_general_relativity#Apsidal_precession
Στο μέλλον μπορεί να αλλάξει πάλι. Εδώ φαίνεται η δύναμη των μαθηματικών.

04.03.2017, 22:57:01





Bielidopoulos έγραψε...

Ε τότε μπορεί ο καθένας να σχεδιάσει ένα δικό του σύστημα αρχών και με αυτό να χτίσει ένα διανοητικό οικοδόμημα. Σχεδόν ναι, αλλά τουλάχιστον πρέπει να ακολουθηθούν κάποιοι απλοί λογικοί κανόνες:
1) Τα αξιώματα πρέπει να είναι απαλλαγμένα εσωτερικών αντιφάσεων. Τότε το σύστημα των αξιωμάτων καλείται "συνεπές".
2) Τα αξιώματα πρέπει να είναι "ανεξάρτητα" μεταξύ τους, δηλαδή να μην αλληλεπικαλύπτονται.
3) Τα θεωρήματα να προκύπτουν από τα αξιώματα ή άλλα θεωρήματα που προκύπτουν από τα αξιώματα που έχουμε αποδεχτεί. Τότε το σύστημα αξιωμάτων καλείται "πλήρες".
http://eranistis.net/wordpress/2013/05/02/η-αξιωματικη-μεθοδοσ-ευκλειδησ-χιλμπ/
Προσέξτε ότι στους παραπάνω κανόνες δεν γίνεται ούτε λόγος για την ποιότητα των αξιωμάτων. Αυτά μπορεί να είναι αυθαίρετα και υποτίθεται αυταπόδειχτα. Εάν το σύστημα έχει αυτοσυνέπεια τότε είναι εντάξει, ασχέτως αν δεν έχει εφαρμογή στην επιστήμη ή στη φιλοσοφία.

04.03.2017, 22:58:59





Ανώνυμος 41385 έγραψε...

«Αυτό που έχει σημασία για μία θεωρία είναι η ερμηνευτική της δύναμη και το αν αντέχει στην κριτική και στους ελέγχους».
K. Popper
04.03.2017, 23:24:59





Ανώνυμος 41394 έγραψε...

Λέγε λέγε κάποτε θα το πετύχει και μετά θα το παίζει προφήτης. Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις, να την κλάνεις πρέπει.
http://www.protothema.gr/politics/article/659570/levedis-tha-ginoun-diples-ekloges-edos-tou-2017-/
Λεβέντης: «Θα γίνουν διπλές εκλογές εντός του 2017»
Είναι εξουσιομανείς και ψεύτες αυτοί που μας κυβερνούν, θα γίνουν διπλές εκλογές εντός του 2017 και η Νέα Δημοκρατία με το ΠΑΣΟΚ έχουν κάνει συμφωνία για να συγκυβερνήσουν, ήταν μεταξύ άλλων τα όσα ανέφερε χθες το βράδυ ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης, σε εκδήλωση στο Δημαρχιακό Μέγαρο του Βόλου...
Και εδώ γελάνε: «Εγώ δεν είμαι Καμμένος να ζητάω υπουργεία» κατέληξε ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης.
05.03.2017, 13:27:57





Bielidopoulos έγραψε...

Υπόψιν, η νευτώνεια μηχανική για παράδειγμα αντέχει σε κριτική και ελέγχους. Σημαντική διευκρίνηση: εντός ενός πολύ στενού πεδίου της πραγματικότητας:
https://en.wikipedia.org/wiki/Classical_mechanics#Limits_of_validity

Ο όρος "ερμηνευτική δύναμη" στην προκειμένη περίπτωση είναι σχετικός. Αν εννοεί την φυσική ερμηνεία, δηλαδή κατ' επέκταση το ιδεολογικό υπόβαθρο του φυσικομαθηματικού μοντέλου, τότε αυτό δεν ισχύει. Π.χ. η φυσική ερμηνεία της νευτώνειας μηχανικής είναι αυτά που ανέφερα πιο πάνω: θεωρεί ότι υπάρχουν δύο οντότητες το κενό και τα σώματα και μεταξύ τους μία ελκτική δύναμη, η βαρύτητα. Επαναλαμβάνω, η ιδέα αυτή είναι πολύ ωραία και έξυπνη προκειμένου να στηριχτεί πάνω της το φυσικομαθηματικό μοντέλο της νευτώνειας μηχανική - δεν έχει όμως απολύτως καμία σχέση με τον φυσικό κόσμο στο σύνολό του ή τελοσπάντων στην πραγματικότητα που παρατηρούμε.

05.03.2017, 13:40:15





Ανώνυμος 41396 έγραψε...

Όντως, η νιουτόνια μηχανική αδυνατεί να περιγράψει φαινόμενα σε μικροσκοπική κλίμακα (όπως αυτή του ατόμου και των υποατομικών σωματιδίων) ή σε υπερβολικά μεγάλη κλίμακα (όπως οι Μαύρες τρύπες).
05.03.2017, 14:07:47





Ανώνυμος 41573 έγραψε...
Αυτό που διαχωρίζει τον Άνθρωπο από τα ζώα πέρας της Λογικής, είναι πως οι Άνθρωποι δημιουργούν εξαιρετικά πολύ ανώτερα πράγματα και κατά πολύ πολυσύνθετα από αυτά που κάνουν τα ζώα. Αυτά που φτιάχνουν οι μέλλισες υπολείπονται μπροστά σε αυτά που κάνει ο Άνθρωπος. Ο Ανθρωπος τα προσχεδιάσει, τα εξηγεί, τα περνάει μέσα απο μαθηματική σκέψη πραγματώνοντας τα και όχι από ένστικτο.

Δεν φτιάξανε με τον ίδιο τρόπο μεγάλα πράγματα beliopoulos οι μέλισσες και οι Άνθρωποι. (Δεν εννοώ σε υλικό μέγεθος). Οι Ανθρωποι δημιουργούν πολυσύνθετα πράγματα δίνοντας και εξηγήσεις, ενώ οι Μέλλισες το κάνουν ενστικτιδώς.

12.03.2017, 20:26:24





Bielidopoulos έγραψε...

Μπλα, μπλα, μπλα, ούτε εσύ ξέρεις τί θες να πεις. Έγραψα πιο πάνω ότι για να φτιαχτεί σήμερα ένα αυτοκίνητο ή μια ταμπλέτα απαιτεί πάρα πολύ συλλογικότητα. Δηλαδή σύνδεση πολλών ανθρώπων και διαφορετικών τομέων, από την εξόρυξη του μετάλλου, τη δημιουργία των πλαστικών μερών, μέχρι τη μεταφορά, τη σχεδίαση και τη συναρμολόγηση, ένα ατέλειωτο "μελίσσι" ανθρώπων συνδράμουν και συνδέονται. Εκεί βρίσκεται και το ατού του ανθρώπινου είδους που το κατέστησε κυρίαρχο είδος στον πλανήτη, στη συλλογικότητα. Και ένα δελφίνι μπορεί να κάνει υψηλές σκέψεις και να έχει υψηλές ιδέες, αλλά μέχρι εκεί.
Πάλι τα ίδια με τις μέλισσες. Έγραψα και πιο πάνω ότι άλλες οι ανάγκες των ασπονδύλων που δεν έχουν εγκέφαλο και σπονδυλική στήλη (όχι όπως των σπονδυλωτών) και άλλες των σπονδυλωτών. Επί εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πριν πατήσουν τα σπονδυλωτά στην ξηρά, φυτά και ασπόνδυλα αρθρόποδα συμβίωναν και αναπτύχθηκαν παράλληλα. Κάποια από αυτά δημιούργησαν κοινωνίες, πλην όμως διαφορετικές από αυτές που γνωρίζουμε. Είναι όμως κοινωνίες, με κοινωνική οργάνωση και αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μελών. Αν τώρα διαβάζοντάς τα αυτά σε πιάνει η ανασφάλεια και η φοβία σαν άνθρωπος, τότε τί να πώ. Φάε μια κρεμούλα.

13.03.2017, 12:26:49





Bielidopoulos έγραψε...

«Όταν μαθαίνουν για το πείραμα του Μίλγκραμ, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων ισχυρίζονται πως ‘εγώ ποτέ δεν θα συμπεριφερόμουν με τέτοιο τρόπο'. Η μελέτη μας όμως έδειξε για μια ακόμη φορά την τρομερή δύναμη των συνθηκών του κοινωνικού περιβάλλοντος και πόσο εύκολα οι άνθρωποι μπορούν να συμφωνήσουν να κάνουν πράγματα που βρίσκουν δυσάρεστα», δήλωσε ο Γκρζιμπ.
Με άλλα λόγια, η κοινωνία δεν έχει αλλάξει και πολύ εδώ και 50 χρόνια. Όπως επεσήμανε ο Πολωνός κοινωνικός ψυχολόγος, «μισό αιώνα μετά την αρχική έρευνα του Μίλγκραμ για την υπακοή στην εξουσία, μια εντυπωσιακή πλειονότητα των ανθρώπων είναι ακόμη πρόθυμοι να κάνουν ηλεκτροσόκ σε έναν αβοήθητο άνθρωπο».
http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500134133

15.03.2017, 19:52:41





Ανώνυμος 41946 έγραψε...
....πολυ κουρασμενος , και λιγο κρυομενος , το αζωτο που υπαρχει στο βαθος της πλανητικης ι στοριας ''σκοτωνει'' πολλες μαλακιες που κυκλοφορουν στην επιφανεια εφοσον αυτες κατεβαινουν προς τα βαθη.....Η ΑΙΓΙΗΔΑ ηταν ξηρα , και ευρωπη αφρικη ενα ,εδαφος , και λιονταρια ελεφαντες κτλ παντου....καλυτερο κλιμα ομωσ εδω στα βαλκανια και φυσικα εδω οι '''ανθρωπινες τροποποιησεις''....ο νεατερνταλ ο χομπιλις και φυσικα πολλοι αλλοι σε αλλα ειδη στο αρχικο τους σταδιο και φυσικα σε εκατομυρια χρονια ζησησ των πηδουσαν και την μανατους και τις αδελφες των και τις κορες των ΓΙΑΤΙ ειχαν λιγα χρονια ζησης ενω πεθαινανε παρα πολλοι απο τις ασθενειες τις οποιες δεν γνωριζαν για να προφυλακτουν ασχετα αν εβλεπαν χαρακτηριστικα '''νταουν'' στα μελη της οικογενεια τους ....ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΙΓΟΙ - _ΕΝΩ ΟΙ ΕΠΟΧΕ΅ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΡΟΦΙΜΑ -. οτι επρεπε να την κανουν απο τους υπολοιπους που πλεον δεν γνωριζαν τα βασικα επιβιωσης και αναπαραγωγης οπου και χαρακτηριστικα των αλλαξαν προς το ''καλυτερο''αλλα πλεον αρχισαν να χρησιμοποιουν εργαλεια και ρουχα και μικρα σπιτακια [βλεπε σημερα την κεντροανατολικη ασια στα περισσοτερα μερη της υπαρχει ακομη το συνδρομο '''νταουν''', παροτι πριν τεσσερες χιλαδες χρονια τους εξξηγουσαν οι ελληνες αρκετα βασικα θεματα επι της αναπαραγωγης των αλλα και κυριοτερο η εξημερωση των ζωων ,τελος καποιοι χμπιλις μετατραπηκαν σε νεατερνταλ και σαπιενς οπως και ποιο παλαιοι του χομο χομπιλις βοηθησαν τον εαυτο τους να τροποποιηθουν προς το καλυτερο και αυτο συνεβει φυσικα στην περιοχη των βαλκανιων και δη στην ελλαδα .....εδω και δεκαετιες πλεον αρχισε στην ελλαδα να παρουσιαζονται τα χαρακτηριστικα '''νταουν'''με γρηγορους ρυθμους διοτι πολλες οι βαρβαρικες φαρες που μπουκαραν εδω μεσα για να εξελθουν απο διαφορες ασθενειες επιμειξιας...]
29.03.2017, 17:32:58





Ανώνυμος 41947 έγραψε...

Μουσειακό είδος ρωμιού καρνάβαλου.

29.03.2017, 21:09:18





Ανώνυμος 41950 έγραψε...
Ο 41947 εγραψε γιατον εαυτο του η'' για το κειμενο ?
29.03.2017, 21:52:40





Ανώνυμος 41951 έγραψε...

Ο 41950 είναι μακάκα;

29.03.2017, 22:44:03





Ανώνυμος 42845 έγραψε...
υπαρχει και η εναλλακτικη θεωρια του, επισης εβραιου, Ζ.Σιτσιν στο βιβλιο του "ο 12ος πλανητης"
θα ηταν διαφωτιστικο εαν καποιος πολυξερεας σχολιαζε και αυτο το βιβλιο συγκριτικα
22.05.2017, 10:54:25






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...