Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΤΑΞΙΔΙ
ΜΥΗΣΗΣ
ΣΤΟΥΣ ΤΕΚΤΟΝΕΣ


Ο «Μαγικός Αυλός»
του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ


Έγραψε στις 16.02.2017 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή



Για όλους όσους είναι μεγάλοι και νιώθουν παιδιά, για όσους είναι παιδιά και θέλουν να μεγαλώσουν, μα κυρίως για όσους είναι μεγάλοι και ξέχασαν πώς να είναι παιδιά, μία είναι η όπερα που τους ταιριάζει: Ο «Μαγικός Αυλός» του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

Μία όπερα ιδανική για όλες τις ηλικίες. Ένα παραμύθι με όλα τα στοιχεία ενός παραμυθιού για τα παιδιά, μα θα μπορούσε να έχει και μια άλλη ανάγνωση απευθυνόμενη σε ενήλικες.
 
Ο «Μαγικός Αυλός» είναι μια ιστορία μύησης στους τέκτονες. Ο Μότσαρτ ήταν τέκτονας. Ο Εμάνουελ Σικανέντερ, ο οποίος έγραψε το λιμπρέτο, ήταν κι εκείνος τέκτονας. Ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν επίσης τέκτονας.


Η ιστορία
μιας πασίγνωστης μελωδίας


Στην ουβερτούτα του Μαγικού Αυλού θα βρούμε μία από τις πιο γνωστές μελωδίες της όπερας, η οποία έχει τις ρίζες της σε μία μονομαχία, αυτήν ανάμεσα σε δύο συνθέτες. Τον Μότσαρτ από την μία πλευρά και από την άλλη τον Κλεμέντι.

Ο Μούτσιο Κλεμέντι ήταν ένας πολύ σημαντικός συνθέτης. Κάποιος τον προσκάλεσε να μονομαχήσει με τον Μότσαρτ μπροστά στον αυτοκράτορα, απλά με ένα πιάνο.

 

 

 
Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι έπαιξε τότε ο Μότσαρτ, μόλις όμως τελείωσε, σηκώθηκε και ήλθε η σειρά του Κλεμέντι. Ποιο μουσικό κομμάτι έπαιξε ο Κλεμέντι; Αυτό το γνωρίζουμε. Την μετέπειτα ουβερτούρα του Μαγικού Αυλού. Γιατί το έπαιξε; Επειδή εκείνος το είχε γράψει και σε εκείνη την περίφημη μονομαχία έπαιξε κάτι παρόμοιο.
 
Χρόνια αργότερα, όταν ο Μότσαρτ συνέθετε τον Μαγικό Αυλό, πήρε αυτό το κομμάτι και το ανέπτυξε, το έκανε πιο μεγαλειώδες και πιο όμορφο δημιουργώντας την ουβερτούρα του Μαγικού Αυλού.


Ο πρώτος Παπαγκένο

Ο Εμάνουελ Σικανέντερ έγραψε το λιμπρέτο και ήταν ο πρώτος Παπαγκένο (ο κυνηγός πουλιών, κεντρικός ήρωας του «Μαγικού Αυλού»). Έβγαλε απίστευτα πολλά χρήματα, από τα οποία χρησιμοποίησε αρκετά, για να χτίσει το θέατρο της Βιέννης.
 

 

O Εμάνουελ Σικανέντερ ήταν γερμανός
δραματουργός, θεατρικός σκηνοθέτης,
ηθοποιός, τραγουδιστής και συνθέτης,
περισσότερο γνωστός σήμερα ως ο δημι-
ουργός του λιμπρέτου της όπερας «Ο
Μαγικός Αυλός» σε μουσική του Μότσαρτ.


O Σικανέντερ ως Παπαγκένο
από την πρώτη εκτέλεση
του «Μαγικού Αυλού»
στη Βιέννη.

 
 

Ο Σικανέντερ ήταν μουσικός, ηθοποιός, τραγουδιστής, σκηνοθέτης, ιμπρεσάριος, ο άνθρωπος για όλα σε ένα θέατρο. Πολυπράγμων, ένας πραγματικός θεατράνθρωπος. Έγραψε πάνω από πενήντα  επαρχιώτικες κυνικές κωμωδίες. Μάλλον στηρίχτηκε πάνω στον Μότσαρτ κι έτσι έμεινε στην ιστορία.


Η προσωπικότητα του Μότσαρτ

Ο Μότσαρτ από την άλλη πλευρά εξαρτιόταν από εκείνον, διότι έπαιρνε τις περισσότερες παραγγελίες από την Αυλή, από τον ίδιο τον Κάιζερ. Κέρδιζε πολλά χρήματα, αλλά πάντα ξόδευε περισσότερα. Ήταν σπάταλος και είχε χρέη από στοιχήματα. Πολύ επιπόλαιος και μετά στα τριάντα του αρρώστησε άσχημα και χρειαζόταν χρήματα.

Ο Μότσαρτ, πέρα από το ότι ήταν ένας καταπληκτικός συνθέτης, του άρεσε να κάνει και αστεία. Πολλά αστεία. Όσο πιο βρώμικα, τόσο το καλύτερο. Αστεία για πισινούς, αέρια, κακά και ούρα. Και μέσα στα γράμματά του πάντα έκανε τέτοια αστεία.

Αυτή η διάθεσή του δεν μείωνε καθόλου το ότι ήταν ένας πολύ σοβαρός συνθέτης και δούλευε πάρα πολύ σκληρά. Έγραψε πάρα πολλή μουσική μέσα σε λίγο χρόνο. Έγραψε πάνω από 600 κομμάτια στη διάρκεια της σύντομης ζωής του.


 
 
Ο Παπαγκένο είναι ο αγαπημένος χρακτήρας των παιδιών. Πιθανότατα και του Μότσαρτ.
Είναι ένας άνδρας που κυνηγά πουλιά για την Βασίλισσα της Νύχτας.
Αγαπά τα ζώα, τα πουλιά, τα δένδρα. Αγαπά την φύση.
Συνοδεύει την μουσική του με ένα όργανο, με τον αυλό του Πάνα.

 
 
 
Φίλα μου τον πισινό

Μια μουσική λοιπόν, την οποία είχε γράψει ο Κλεμέντι, την πήρε ο Μότσαρτ, την εμπλούτισε, τη στόλισε κι έφτιαξε μια από τις πιο γνωστές μελωδίες στον κόσμο. Αυτή η μελωδία όμως, χρειαζόταν και λόγια. Εμπνεύστηκε ο Μότσαρτ και η πρώτη–πρώτη φράση της ουβερτούρας λέει: Seck mich im arsch. Αν τα γερμανικά σας είναι σαν τα δικά μου, ανύπαρκτα δηλαδή, θα ζητούσατε βοήθεια από κάποιο γερμανομαθή για να σάς την μεταφράσει. Έτσι λοιπόν, μαθαίνουμε όλοι ότι σημαίνει: «Φίλα μου τον πισινό».

Είναι ένας ενήλικας που μπορεί να συνθέσει κάτι τόσο δύσκολο όσο αυτό, με φωνές που ακούγονται υπέροχα και σκέπτεται: «Θα της δώσω πάρα πολύ ωραία λόγια». Κι αντί να βάλει κάτι αναμενόμενα σοβαρό, βάζει: «Φίλα μου τον πισινό». Αυτός είναι ο Βόλφγκαγκ Αμαντέους Μότσαρτ! Το τέλειο παιδί μέσα σε έναν τέλειο άνδρα.


 

 
Ο «Μαγικός Αυλός» έκανε πρεμιέρα στο Freuhaus Theater auf der Wieden στη Βιέννη το 1791.
Τι έχει αυτή η όπερα που γοητεύει τους πάντες από τότε και μάς κατακτά μέχρι σήμερα;
Πολλοί λένε ότι ήταν το πρώτο μιούζικαλ, ένα ζίνγκσπιλ (είδος λυρικού θεάτρου, μία μορφή
της γερμανικής όπερας, που αναπτύχθηκε κατά το 18ο αιώνα, συνήθως εύθυμης
ή συναισθηματικής πλοκής) με πολλές ιστορίες και πολλά δημοφιλή τραγούδια, ότι είναι όπερα
ή οπερέτα. Δεν μπορούμε να πούμε τι ακριβώς είναι. Είναι όλα αυτά μαζί.
 


Ο πρώτος ανεξάρτητος μουσικός

Όλοι έχουν συνδέσει τον Μότσαρτ με το Σάλτσμπουργκ. Μέχρι κάποιο σημείο έχουν δίκιο. Εκεί γεννήθηκε κι εκεί έγραψε τις πρώτες δώδεκα όπερές του. Εργαζόταν πάντα υπό τις οδηγίες του αρχιεπισκόπου Κολορέντο.

Όμως, ο Μότσαρτ βαρέθηκε να δέχεται οδηγίες και να μην κάνει αυτό που ήθελε. Γι’ αυτό άφησε την ασφάλεια του Σάλτσμπουργκ για να πάει στην Βίεννη, όπου θα ήταν ελεύθερος. Εκεί συνέθεσε τις πιο διάσημες όπερές του: «Οι γάμοι του Φίγκαρο», «Ντον Τζιοβάνι», «Έτσι κάνουν όλες» και τον «Μαγικό Αυλό». Δούλεψε ως ο πρώτος ανεξάρτητος μουσικός στην ιστορία.


Η υστερική
Βασίλισσα της Νύχτας

Στον «Μαγικό Αυλό» ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός; Ο καλός, μα και σοφός, είναι ο Ζαράστρο με την βαθιά του φωνή, τη γεμάτη σοφία. Η κακιά της υπόθεσης είναι η Βασίλισσα της Νύχτας και μιας και ο καλός έχει βαθιά φωνή, εκείνη πρέπει να τραγουδά με ακριβώς αντίθετη φωνή. Τραγουδά πολύ ψηλά, την διάσημη άριά της. Αντιπροσωπεύει τον γυναικείο τεκτονισμό, το βασίλειο της νύχτας. Αντιπροσωπεύει την απελπισία. Είναι υστερική.

Όμως, δεν τραγουδά έτσι μόνο και μόνο επειδή είναι υστερική, μα γιατί η πρώτη που θα έπαιζε την Βασίλισσα της Νύχτας ήταν η Μαρία Γιοζέφα Βέμπερ. Ήταν μέλος του θιάσου του Σικανέντερ. Αυτός είχε την ορχήστρα, αυτός είχε το θέατρο. Ήταν επίσης κουνιάδα του Μότσαρτ. Είχε φωνή ελαφριάς σοπράνο. Ο Μότσαρτ εκμεταλλεύτηκε τον υστερικό της χαρακτήρα και έφτιαξε αυτό το υπέροχο μουσικό κομμάτι αποκλειστικά για εκείνη.


 
 
Πολύ όμορφα δίνει ο Μίλος Φόρμαν στην παραπάνω σκηνή από την ταινία «Αμαντέους»,
την έμπνευση του Μότσαρτ για την περίφημη άρια της Βασίλισσας της Νύχτας,
από τις υστερικές κραυγές μιας γυναίκας.

 



Η ίδια μουσική,
που είχε γράψει
όταν ήταν πέντε ετών!

Ο Μότσαρτ έγραψε τον «Μαγικό Αυλό» στο τέλος της ζωής του. Ο ζωηρός Παπαγκένο ήταν ο αγαπημένος του ήρωας. Το εκπληκτικό όμως είναι ότι, όταν ο Μότσαρτ ήταν πέντε ετών, είχε γράψει ένα καταπληκτικό μινουέτο. Η μουσική του Παπαγκένο με την μουσική που είχε γράψει στα πέντε του χρόνια είναι σχεδόν όμοιες.

Δεν είναι απλά στο ίδιο κλειδί ρε ματζόρε, μα κάτι πέρα από αυτό. Τα δύο κομμάτια να έχουν τον ίδιο σκοπό και την ίδια ευθυμία. Ως ενήλικας έγραφε την ίδια σχεδόν μουσική, που έγραφε στα πέντε του. Σαν να μας λέει: «Ακούστε με, ακόμη κι αν μεγάλωσα σαν άνθρωπος δεν έπαψα ποτέ μα ποτέ να είμαι μικρό αγόρι».


 

 
Παρ' όλο που ο μύθος της περιώνυμης αντιπαλότητας του συνθέτη Αντόνιο Σαλιέρι με τον
Μότσαρτ,
η οποία έφτασε σε τέτοια επίπεδα, ώστε ο πρώτος να προκαλέσει δήθεν το θάνατο
του δεύτερου
σε ηλικία μόλις 35 ετών, έχει απορριφθεί από τους ειδικούς ιστορικούς της Τέχνης
εδώ και πολλά
χρόνια, παρέμεινε εδραιωμένος στη συνείδηση του κοινού κυρίως χάρη στην
πασίγνωστη ταινία
«Αμαντέους», η οποία σάρωσε τα βραβεία και πέρα από την κινηματο-
γραφική
επηρέασε και τη μουσική σκηνή της εποχής (χαρακτηριστικό παράδειγμα,
η μεγάλη επιτυχία
του αυστριακού τραγουδιστή Falco: «Rock me Amadeus»).


 
Η ιστορία του τεκτονισμού


Η «μασονία» ή «τεκτονισμός» στη γλώσσα μας [από το mason (αγγλ.) – maçon (γαλλ.) = τέκτονας, κτίστης] είναι ένα θέμα, το οποίο πάνω απ’ όλα, εξάπτει τη φαντασία.

Οι λέξεις «μασόνος» ή «τέκτονας» παλιότερα δεν είχαν την αρνητική χροιά που ενδεχομένως έχουν σήμερα. Ως τέκτονες ήταν κάποτε τα επιφανέστερα μέλη της κοινωνίας: Επιστήμονες, στρατιωτικοί, πολιτικοί, μέλη βασιλικών Οίκων και ευγενείς ή απλώς άνθρωποι  που ήθελαν να ξεφύγουν από το θρησκευτικό φανατισμό της εποχής και να δομήσουν μια καλύτερη κοινωνία βασισμένη στην ανεκτικότητα και την ειρηνική συνύπαρξη.

Οι απαρχές του τεκτονισμού ταυτίζονται με την άνθιση της οικοδομικής τέχνης κατά την ύστερη φάση του Μεσαίωνα. Η κατασκευή κυρίως των γοτθικού ρυθμού εκκλησιών, αλλά και των κοσμικών μεγαλόπρεπων οικοδομημάτων που βαθμιαία εξελίχθηκαν στα γνωστά «παλάτια» της Αναγέννησης, σε συνάρτηση με τις προόδους των θετικών επιστημών, προσέδωσε μεγάλη αίγλη στους αρχιτέκτονες και γενικά τους ασχολούμενους με την οικοδομική τέχνη και επέτρεψε την οργάνωσή τους σε συντεχνίες.

Βέβαια, οι οικοδόμοι είχαν γνωρίσει αυτή τη μορφή εσωτερικής οργάνωσης από τους ρωμαϊκούς ήδη χρόνους, όταν είχαν συστήσει τα περίφημα σωματεία των κτιστών και των τεκτόνων γνωστά αντίστοιχα ως Collegia Fadrorum και Collegia Pistorum.

Κατά τον εκχριστιανισμό της αυτοκρατορίας και ιδίως μετά την πτώση της Ρώμης από τις «βαρβαρικές επιδρομές», τα σωματεία αυτά είχαν ως κυριότερο πελάτη την Εκκλησία, αλλά παράλληλα πολλοί μοναχοί (όπως του τάγματος του Κλινύ) ασχολούνταν κι αυτοί με την αρχιτεκτονική με αποτέλεσμα να ενταχθούν στις συντεχνίες των οικοδόμων.

Το 14ο αιώνα έχουμε και γραπτή μαρτυρία για την ύπαρξη «στοών», οι οποίες ήταν τα εργοτάξια της εποχής όπου οι οικοδόμοι συναθροίζονταν για να οργανώσουν την εργασία τους, συνέτρωγαν σε κοινά συσσίτια και αναπαύονταν. Πρόκειται για μια διάταξη για τους εργάτες που περιέχεται στα Fabric Rolls τον York Minster, η οποία εκδόθηκε το 1352 και αναφέρει ότι:

«Κατά το καλοκαίρι η εργασία αρχίζει αμέσως μετά την ανατολή του ηλίου και συνεχίζεται μέχρι την κρούση του κώδωνος της Παρθένου Μαρίας, οπότε και συγκεντρώνονται για να γευματίσουν στην εργατική στοά (Fabric Lodge).

»Όταν το γεύμα τελειώσει, ο διδάσκαλος (πρωτομάστορας) θα κτυπήσει την πόρτα της στοάς και τότε όλοι θα επιστρέψουν στην εργασία. Μεταξύ τον Απριλίου και του Αυγούστου μετά το γεύμα θα κοιμηθούν στη στοά και στη συνέχεια θα εργασθούν μέχρι που θα ηχήσει ο πρώτος κώδωνας για τον εσπερινό, οπότε θα καθήσουν να πιούν μέχρι τον τρίτο κώδωνα και θα επιστρέψουν στην εργασία τους όπου και θα παραμείνουν όσο μπορούν να βλέπουν κατά το λυκόφως».

Κατά μία άποψη, τα μέλη των οικοδομικών συντεχνιών ονομάσθηκαν έτσι «ελεύθεροι τέκτονες» (free masons, franc-maçons) σε αντιδιαστολή με την υπόλοιπη εργατική μάζα της εποχής, η οποία δεν έχαιρε δικαιωμάτων που να επιτρέπουν κοινωνική χειραφέτηση και αναγνώριση ανάλογη μ’ αυτή των τεκτόνων.

Η ─έστω και σχετική─ κοινωνική τους ελευθερία, σε συνδυασμό με την ανάγκη να διαφυλάξουν καλά τα μυστικά της τέχνης τους, χάρη στην οποία έχαιραν των κοινωνικών τους δικαιωμάτων, ώθησε τους τέκτονες στη μετατροπή των σωματείων τους σε πραγματικές μυστικές εταιρίες, όπου γίνονταν δεκτά και άτομα τα οποία προορίζονταν να μάθουν την οικοδομική τέχνη. Τα μαθητευόμενα άτομα έδιναν έναν όρκο εισδοχής.

Όταν στις απαρχές της Αναγέννησης η άνθιση των επιστημών είχε σαν αποτελεσμα την ─προοδευτική─ μετάδοση της γνώσης σε ευρύτατα στρώματα του ευρωπαϊκού πληθυσμού (πράγμα στο οποίο συνέβαλε και η τυπογραφία: το βιβλίο άρχισε να αντικαθιστά το «διδάσκαλο»), οι συντεχνίες άρχισαν να διέρχονται βαθιά κρίση. Η κρίση αυτή γινόταν ακόμα βαθύτερη από τον κορεσμό της «αγοράς»: οι καλοδομημένες, πέτρινες και στέρεες κατασκευές τον 13ου, 14ου, 15ου και 16ου αιώνων εξυπηρετούσαν ακόμα κατά το 17ο και το 18ο αιώνα. Γι’ αυτό, για να επιβιώσουν, οι τεκτονικές συντεχνίες απεφάσισαν ένα «άνοιγμα» προς τα ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας, τα οποία δεν είχαν σχέση με την οικοδομική τέχνη, αλλά κατείχαν σημαντική κοινωνική δύναμη.

Τα άτομα αυτά ανταποκρίθηκαν με ευχαρίστηση στο κάλεσμα των στοών να γίνουν «Accepted Masons» («αποδεκτοί τέκτονες») για δύο βασικούς λόγούς: αφ’ ενός διότι αισθάνονταν κολακευμένοι να ενταχθούν σε μυστικό σωματείο, το οποίο όχι μόνο ήταν το περισσότερο οργανωμένο αλλά αποτελούσε και το δημιουργό των επιβλητικών αρχιτεκτονημάτων του παρελθόντος, αφ' ετέρου επειδή απέβλεπαν στην ισχυρή δύναμη των στοών.

Αυτές οι διαδικασίες έλαβαν χώρα κατά τις αρχές του 17ου αιώνα πρώτα στην Αγγλία, η οποία πρώτη γνώρισε την ανάπτυξη της αστικής τάξης και του κεφαλαίου. Έτσι σήμερα, διεθνής μητρόπολη του τεκτονισμού είναι η Αγγλία, όπου συστηματοποιήθηκε ο τεκτονισμός κατά τον 18ο αιώνα, με τη Γαλλία να ακολουθεί σε καλή απόσταση, επειδή οι στοές της συνδέθηκαν με τη γαλλική αστική επανάσταση του 18ου αιώνα και διάφορα σοσιαλιστικά κινήματα των 19ου και 20ού.


 








«Ο Ελευθεροτεκτονισμός
και η Κομμούνα
»

(από το Μουσείο
της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας).
Η Κομμούνα κρατά την κόκκινη
σημαία της επανάστασης
και φορά φρυγικό σκούφο,
ενώ ο Τεκτονισμός κρατά
το λάβαρο της στοάς «Υδρόγειος»
του Vincennes και φορά
τεκτονική ταινία.
Πολύ συχνά στη Γαλλία
ο Eλευθεροτεκτονισμός
απεικονίζεται ως γυναίκα,
γιατί στη γαλλική γλώσσα
η λέξη «τεκτονισμός»
είναι γένους θηλυκού
(maçonnerie).
 
 
 
Στην Ελλάδα, τις τάξεις του τεκτονισμού πύκνωσαν πολλοί από τους πρωταγωνιστές της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας από τον 18ο αιώνα έως σήμερα. Ο τεκτονισμός φέρεται να διαδραμάτισε ρόλο σε πολλές φάσεις της ιστορίας μας, όπως το 1821, την εξόρμηση για τη Μεγάλη Ιδέα, τη μικρασιατική καταστροφή, την προμεταξική και μεταξική περίοδο, τη χούντα, την περίοδο της μεταπολίτευσης κ.ά.. Οι σημερινοί τέκτονες θεωρούν ως «αδελφούς» τους πλήθος από θετικές ή αρνητικές μορφές της ιστορίας, όπως τον Ι. Καποδίστρια, τον Ελ. Βενιζέλο, τον Ι. Μεταξά, τον Γεώργιο Β΄, τον Στ. Παττακό κ.ά.. (Βλ. Ι. Λουκά: «Ιστορία της ελληνικής μασονίας και ελληνική ιστορία», έκδ. «Παπαζήση», Αθήνα, 1991).


Τεκτονικοί συμβολισμοί
στον «Μαγικό Αυλό»

Για τον Μότσαρτ, όπως και για όλους τους μεγάλους συνθέτες, η μουσική δεν είναι ποτέ μα ποτέ κάτι τυχαίο, διότι ο Μότσαρτ έγραφε τις ουβερτούρες, αφού τελείωνε όλη την όπερα. Ένας τέλειος πρόλογος χρησίμευε σαν μια δήλωση των στόχων του για το τι θα επακολουθήσει. Ακριβώς όπως και όλη η όπερα, έτσι και η ουβερτούρα του Μαγικού Αυλού έχει πολλά κρυμμένα μηνύματα.

Το κλειδί αυτής της όπερας είναι τρεις συγχορδίες, σε μι ύφεση ματζόρε. Το νούμερο τρία συμβολίζει τον ανδρικό τεκτονισμό. Από την αρχή λοιπόν της όπερας, ο Μότσαρτ μάς ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του.

Πόσες φορές ακούγονται αυτά τα ακόρντα; Πέντε φορές. Το πέντε είναι ο αριθμός του γυναικείου τεκτονισμού. Είναι λοιπόν μία μάχη μεταξύ του γυναικείου τεκτονισμού με εκπρόσωπο την Βασίλισσα της Νύχτας και του ανδρικού τεκτονισμού με εκπρόσωπο το Βασίλειο του Ήλιου.

Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι αυτές οι συγχορδίες στην αρχή, είναι η περίληψη όλης της όπερας.

Η όπερα σαν παιδική που είναι, έχει πολλά ζώα. Ανοίγει με τον πρίγκηπα Ταμίνο να καταδιώκεται από ένα φίδι και πολλά άγρια ζώα. Νιώθει ότι τον καταδιώκει το κακό. Στην συνέχεια όμως, οπλίζεται με τον μαγικό αυλό, τον οποίο του χαρίζουν τρεις γυναίκες κι όταν παίζει καταφέρνει να εξημερώσει όλα τα τρομακτικά πλάσματα. Μπορεί λοιπόν, να ξεκινήσει το ταξίδι του για τον Ναό του Ήλιου. Ο αυλός συμβολίζει τη σοφία, την αρμονία, τη συντροφικότητα.

Τι συμβαίνει όμως σε αυτή την όπερα, όπου ο πρίγκηπας και ο Παπαγκένο πρέπει να περάσουν κάποιες δοκιμασίες, όπως το να φτάσουν στο κάστρο και άλλες; Πρόκειται για ένα ταξίδι μύησης στους τέκτονες, όπου ξεκινούν ένα ταξίδι για να ανακαλύψουν τη γνώση.

Ο πρίγκηπας Ταμίνο κρατά στα χέρια του έναν μαγικό αυλό κι όταν παίζει όλα τα άγρια ζώα γίνονται υπάκουα. Ο Παπαγκένο κρατά ένα άλλο όργανο, τα μαγικά κουδουνάκια, και με αυτά μπορεί να γοητεύσει όλα τα ζώα.

Το ταξίδι του Ταμίνο και του Παπαγκένο ξεκινά με ένα θαυμάσιο κουιντέτο. Για να βρουν το δρόμο τους πρέπει να ακολουθήσουν το μονοπάτι αυτών των τριών παιδιών. Τα παιδιά είναι γεμάτα συμβολισμούς. Στον κόσμο του τεκτονισμού το επίπεδο των μαθητευόμενων αντιπροσωπευόταν από παιδιά. Επί πλέον τα παιδιά ήταν τρία, ο αριθμός του ανδρικού τεκτονισμού, όπως ακριβώς οι τρεις συγχορδίες ολόκληρης της όπερας.

Στην μουσική γενικότερα τίποτε δεν είναι τυχαίο. Πόσο μάλλον στην μουσική του Μότσαρτ και στην ιστορία. O Παπαγκένο είναι κυνηγός πτηνών. Υπάρχει μία δοκιμασία που πρέπει να περάσει μία γυναίκα, η οποία θέλει να ενταχθεί σε τεκτονική στοά. Υπάρχουν τρεις γλάστρες αναποδογυρισμένες. Η γυναίκα θα ερωτηθεί αν θέλει να ανακαλύψει τι υπάρχει από κάτω και ποια θα διάλεγε να σηκώσει. Η γυναίκα επέλεγε μία από όλες. Τι υπάρχει από κάτω; Ένα ζωντανό πουλί, το οποίο θα πέταγε μακρυά. Αυτή η φυγή του πουλιού συμβολίζει τη φυγή της πιθανότητας να γίνει δεκτή στην τεκτονική στοά.

Κάτω από κάθε γλάστρα όμως υπήρχε κι ένα πουλί. Για να γίνει δεκτή λοιπόν μια γυναίκα σε τεκτονική στοά θα έπρεπε να μην θελήσει να σηκώσει καμία γλάστρα, άρα να μην είναι περίεργη. Για τους τέκτονες του 18ου αιώνα, η γυναικεία περιέργεια ήταν μεγάλο ελάττωμα.

Ο Παπαγκένο λοιπόν, δούλευε για την Βασίλισσα της Νύχτας, διότι εκείνη ήταν υπεύθυνη για τη γυναικεία τεκτονική στοά κι έπρεπε να υποβάλλει σε δοκιμασίες τις υποψήφιες. Καθώς οι γυναίκες σήκωναν πάντα σχεδόν κάποια γλάστρα και τα πουλιά έφευγαν, η Βασίλισσα της Νύχτας χρειαζόταν κάποιον να πιάνει πουλιά.


 
 
Ο Παπαγκένο έχει φτάσει στο τέλος του ταξιδιού του και έχει βρει την αγάπη του, την Παπα-
γκένα.
Εκεί παίζει το πασίγνωστο μουσικό κομμάτι και τραγουδούν οι δυο τους σαν αηδόνια.



Η επίδραση
της μουσικής του Μότσαρτ

Ο Μότσαρτ είναι ένας μοναδικός, ασύγκριτος συνθέτης, όχι μόνο για την μουσική του, μα και για την επίδραση αυτής της μουσικής σε εμάς. Αυτή η επίδραση έχει μελετηθεί επιστημονικά. Σύμφωνα με τον Jordi Jauset, δόκτορα επικοινωνιών και καθηγητή Νευροεπιστημών, ο Μότσαρτ έχει κάποια χαρακτηριστικά που δεν τα συναντάμε σε άλλους συνθέτες. Ο Αινστάιν έλεγε ότι η μουσική του Μότσαρτ βελτιώνει την εγκεφαλική λειτουργία και μάλιστα βοηθά στην διαδικασία της μάθησης. Το «Φαινόμενο Μότσαρτ» λειτουργεί μέσω σχέσεως. Το να ακούς Μότσαρτ σε κάνει πιο έξυπνο.

Υπάρχει κάποιος τρόπος για να καταλάβουμε το πώς η μουσική είναι μια μαθηματική γλώσσα γραμμένη σε ένα πεντάγραμμο. Γιατί όμως, αυτή η μαθηματική γλώσσα μάς γεννά τόσα συναισθήματα; Αυτό είναι ένα μυστήριο, που η Νευρολογία δεν μπορεί να εξηγήσει. Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί η μουσική επιδρά στα κέντρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου. Διότι το να ανατριχιάζουμε ακούγοντας μουσική, είναι μία πραγματικότητα. Εκκρίνουμε 6% περισσότερη ντοπαμίνη. Με λίγα λόγια η μουσική μάς κάνει ευτυχισμένους μέσα από μία σειρά νευροχημικών αλλαγών. Αυτό είναι η μαγεία της μουσικής.

Αυτό όμως που είναι πράγματι εντυπωσιακό είναι το τι συμβαίνει στο μυαλό μας αν μάθουμε μουσική στα τρία, τέσσερα ή πέντε μας χρόνια. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στα παιδιά του γιατί προετοιμάζεις το μυαλό τους για πολλά πράγματα. Η μουσική θα δώσει στο παιδί δεξιότητες που είναι πιο δύσκολο να αναπτύξει αργότερα.

Πόσο μπορούμε να πιστέψουμε την ιστορία ότι η μουσική του Μότσαρτ κάνει καλό στην ανάπτυξη των παιδιών και των εμβρύων; Ασφαλώς και η μουσική του Μότσαρτ κάνει καλό στα παιδιά, τα μωρά και τα έμβρυα, μα όχι μόνο αυτή. Για παράδειγμα, σε ένα μαιευτήριο στην Τενερίφη έπαιζαν Μότσαρτ σε πρόωρα γεννημένα μωρά, διότι παρατήρησαν ότι αυτά αναπτύσσονταν πιο γρήγορα από αυτά που δεν άκουγαν μουσική. Δεν επέλεξαν άλλον συνθέτη, διότι ο Μότσαρτ έχει συνδεθεί με αυτό. Τα έβρυα από την έβδομη εβδομάδα μπορούν να καταλάβουν δονήσεις. Και η μουσική είναι κάτι που τις προκαλεί. Το ακουστικό σύστημα αναπτύσεται πλήρως στους τέσσερις μήνες και το μωρό μπορεί να ακούσει φωνές από το περιβάλλον ή κατευθείαν από την μητέρα του. Αυτές οι ηχητικές πληροφορίες είναι αυτό που «ακούει» το έμβρυο καθώς αναπτύσσεται.

 
 



















Αν ζούσε σήμερα ο Μότσαρτ
τι μουσική θα συνέθετε;
Μοντέρνα, ποπ, ροκ;
Δύσκολο να το πούμε.
Εκείνη την εποχή
η μουσική του ήταν
πολύ δημοφιλής.
Αν ζούσε σήμερα,
το μόνο σίγουρο είναι
ότι θα ήταν επίσης δημοφιλής.

 


Επίλογος

Στην Βιέννη βρίσκεται το κενοτάφιο του Μότσαρτ σε ένα σημείο του νεκροταφείου αφιερωμένο στους συνθέτες. Εδώ έχουν ταφεί οι Γιοχάνες Μπραμς, Γιόχαν Στράους, Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, Φραντς Σούμπερτ και πολλοί άλλοι.

Ο Μότσαρτ όμως δεν έχει τάφο. Μόνο ένα άγαλμα βρίσκεται εκεί στην μνήμη του. Κι αυτό διότι όταν πέθανε, τοποθετήθηκε σε ομαδικό τάφο. Κανείς απολύτως δεν γνωρίζει πού έχει ταφεί. Όπως λέει ένας από τους πιο σημαντικούς βιογράφους του: «Όταν αυτό το σώμα τοποθετήθηκε σε έναν άθλιο ομαδικό τάφο κανείς δεν είπε ότι έβαζαν στον τάφο τη σορό ενός τεράστιου πνεύματος, ενός δώρου, το οποίο δεν άξιζε η ανθρωπότητα, ενός δημιουργού εξαίρετων ανεπανάληπτων αριστουργημάτων. Σε κάθε περίπτωση κάποιου ανεπανάληπτου».

Κατ’ εμέ, δεν έχει σημασία το πού βρίσκεται η σορός ενός τόσο σπουδαίου ανθρώπου. Τα έργα του είναι γύρω μας, παντού, και το όνομά του γνωστό σε όλους μας, είτε ασχολούμαστε με τη μουσική, είτε όχι.







Σημείωση:
Δείτε το επεισόδιο «Τhe Μagic Flute» από την ισπανική τηλεοπτική σειρά
του Ramοn Gener: «Τhis is Οpera», στο οποίο έχει βασιστεί το παραπάνω άρθρο.



Διαβάστε ακόμα στην «Ελεύθερη Έρευνα»
στο πλαίσιο της Ενότητας Ιστορίες πίσω από τις νότες:






 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

"είναι ένα θέμα, το οποίο πάνω απ’ όλα, εξάπτει τη φαντασία. Οι λέξεις «μασόνος» ή «τέκτονας» παλιότερα δεν είχαν την αρνητική χροιά που ενδεχομένως έχουν σήμερα."

Τα γνωστά δηλαδή και επαναλαμβανόμενα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τους Ιλλουμινάτοι που ήταν μέλη μυστικών εταιρειών, τα οποία ισχυρίζονταν ότι φωτίζονταν άμεσα από το θεό χωρίς τα μυστήρια. Να σημειώσω εδώ ότι πριν τον Γαλιλαίο και τον Francis Bacon υπήρχαν κάποιοι άλλοι που προετοίμασαν το έδαφος. Ήταν κυρίως αποκρυφιστές, αλχημιστές, ερμητιστές κ.λπ. Συνήθως ήταν τσαρλατάνοι, ψευδοεπιστήμονες και απατεώνες. Κάποιοι όμως είχαν αναπτύξει ένα νέο τρόπο σκέψης και προσπαθούσαν να μελετάνε και πειραματίζονται άμεσα με τη φύση χωρίς την παρεμβολή ιερών κειμένων και κανόνων. Το τί έβρισκαν και σε τί συμπεράσματα κατέληγαν είναι άλλο θέμα. Το ουσιαστικό στην περίπτωση αυτή ήταν η διαμόρφωση μιας νέας νοοτροπίας που εμφανίζεται στον ύστερο μεσαίωνα και που εξελίχτηκε σταδιακά στην επιστημονική επανάσταση.
Σήμερα έχουμε να λέμε για τη λέσχη Μπίλντερμπεργκ και η φαντασία του κόσμου οργιάζει. Ακόμα και ο Κυριάκος απομυθοποιεί την κατάσταση βάζοντας τα γυαλιά στους ρωμιούς:
https://www.youtube.com/watch?v=qR9WW5nWZSg
(Καλά τα λέει στη θεωρία, στην πράξη θα γελάσουμε ως συνήθως.)

Εκτός από το Rock Me Amadeus ο Falco είναι γνωστός και για άλλα κομμάτια:
https://www.youtube.com/watch?v=Urw-iutHw5E
https://www.youtube.com/watch?v=tkrQJbgSP28

16.02.2017, 11:16:10





Ανώνυμος 41028 έγραψε...
Οι Ελληνες, για ιστορικούς, θεοκρατικούς, πολιτικούς και άλλους λόγους, έζησαν σε μεγάλο βαθμό αποκομμένοι από την Δ. Ευρώπη και είχαν ελάχιστες σχέσεις και γνώσεις, γύρω από την κλασική μουσική, την όπερα κλπ. Μετά την μεταπολίτευση, παρ' ότι οι δυνατότητες και ευκαιρίες να έρθουμε σε επαφή μαζί της αυξήθηκαν, δεν συνέβη αυτό, καθώς το λεγόμενο πολιτικό τραγούδι κυριάρχησε συντηρώντας στην λεγόμενη "ταξική πάλη" και το "διαίρει και βασίλευε". Ανήκω στην πλειοψηφία, που γνωρίζει ελάχιστα από όπερα. Ευχαριστίες λοιπόν, στην αρθρογράφο και το περιοδικό, για τις πληροφορίες, περί του Μότσαρτ, άλλων δημιουργών και την μουσική της όπερας.
Γιάννης
16.02.2017, 11:05:15





Bielidopoulos έγραψε...

Και για τους φιλομαθείς αναγνώστες, ένα από τα πολλά παραδείγματα θα μπορούσε να είναι ο Παράκελσος:
Paracelsus' most important legacy is likely his critique of the scholastic methods in medicine, science and theology. Much of his theoretical work does not withstand modern scientific thought, but his insights laid the foundation for a more dynamic approach in the medical sciences.
https://en.wikipedia.org/wiki/Paracelsus

Ο γάλλος πολυμαθής και επιστήμονας Pierre Duhem (1861-1916) έχει ασχοληθεί με το θέμα, αναφέροντας τον γάλλο ιερέα Jean Buridan (14ος αιώνας), τον Nicole Oresme και τον Roger Bacon (13ος αιώνας) όσον αφορά την συμβολή τους στην επιστημονική επανάσταση.
https://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Duhem#History_of_science

16.02.2017, 11:30:35





Ανώνυμος 41030 έγραψε...

Φιάννη, οι επτανήσιοι, οι πατρινοί και οι συριανοί άκουγαν όπερα και κλασσική μουσικη έναν αιώνα και πριν από την μεταπολίτευση.
16.02.2017, 13:25:59





Ανώνυμος 41032 έγραψε...
41030,
Υπάρχει κάποια δόση αλήθειας στον ισχυρισμό σου, για τους επτανήσιους (Κέρκυρα, Ζάκυνθος), επειδή ήταν στην κυριαρχία των βενετών κα η θεοκρατία αποδυναμωμένη. Η καλλιέργεια της όπερας και του θεάτρου, ξεκίνησε από τους Ιταλούς -τέλη 18ου αιώνα- και τα πρώτα έργα παίζονταν στα Ιταλικά (Βικιπαιδεία). Αυτό όμως, δεν αλλάζει το γεγονός, ότι σε συλλογικό επίπεδο σαν χώρα, έχουμε ελάχιστη σχέση με την κλασική μουσική, την όπερα κλπ.
Το όνομα μου είναι, Γιάννης. Να επικεντρώνεις στα ουσιώδη και όχι σε ανούσιες παρατηρήσεις- κουτσομπολιό. Μη κάνεις σαν γριά, που πλήττει και πηγαίνει στην εκκλησία για να κουτσομπολεύει..
Γιάννης
16.02.2017, 15:42:28





Bielidopoulos έγραψε...

Γιάννη για άλλη μια φορά με εμπνέεις:
https://www.youtube.com/watch?v=QA0QuG9hDPk

Και μουσικό διάλειμμα:
Enigma - Sadeness
https://www.youtube.com/watch?v=TFLRHPUWBI8

16.02.2017, 17:40:02





Ανώνυμος 41034 έγραψε...
Αδυνατώ να κατανοήσω τα άσχετα σχόλια του Bielidopoulos. Αντιθέτως πολλά ευχαριστώ στην αρθρογράφο και το Γιάννη για τα επιτυχημένα του και όντως εντός πνεύματος του άρθρου σχόλια.

Φιλικά

Εύη
16.02.2017, 17:35:40





Ανώνυμος 41035 έγραψε...

Θες χρόνο.
Bielidopoulos

16.02.2017, 18:13:42





Ανώνυμος 41036 έγραψε...

Γιάννη, όταν μεγαλώσεις και αφού σταματήσεις να θηλάζεις και βγάλεις και δοντάκια τα ξαναλέμε. Μέχρι τότε να σέβεσαι τους άλλους, γιατί αλλιώς θα καταντήσεις σαν τον Bielidopoulos. Εκτός και αν αυτός είναι το πρότυπό σου.....
16.02.2017, 22:24:42





Bielidopoulos έγραψε...

Συνταρακτικές αποκαλύψεις: Η CIA ενδιαφερόταν για το ελληνικό χρέος.
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=114482297
Καλέ συγχύστηκα! Πωπώ! Τροφή (σανό) για τους ρωμιούς όπως ο 41036.
Στο μεταξύ για τους πιτουροφάγους συνέλληνες:
Σικελία προς Gucci: «Έχουμε και εμείς αρχαίους ελληνικούς ναούς»
http://www.cnn.gr/news/ellada/story/67866/stoys-arxaioellinikoys-naoys-toy-akraganta-o-oikos-gucci

17.02.2017, 10:24:13





Ανώνυμος 41040 έγραψε...

Και όπως πάντα ο ρωμιομπουρδιλόγος κάνει άσχετα σχόλια, έτσι, γιατί «Εσείς οι ρωμιοί έχετε μια απίστευτη εμμονή στην αερολογία και όποιον πάρει ο χάρος. Γράφετε, μιλάτε, σχολιάζετε περί ανέμων και υδάτων, αλλά όταν πάμε στην ουσία οι φάπες πέφτουν σύννεφο.»
17.02.2017, 10:28:47





Ανώνυμος 41041 έγραψε...

Το σχόλιο 41036 δεν σε ενοχλεί; Παράξενο...
Φάε μια κρεμούλα. Ταιριάζει με τις φαπούλες.

17.02.2017, 11:03:05





Ανώνυμος 41042 έγραψε...

Άμα είσαι κοτούλα κρύβεσαι σε ντουλάπες.
17.02.2017, 11:06:18





Ανώνυμος 41043 έγραψε...

Την κρεμούλα μην ξεχάσεις.

17.02.2017, 11:42:10





Ανώνυμος 41044 έγραψε...

Τόσο βαρετή κοτούλα, κοτ κοτ κοτ
17.02.2017, 11:47:12





Ανώνυμος 41047 έγραψε...

http://www.iefimerida.gr/news/319801/anoihti-epistoli-ahtsiogloy-se-lagkarnt-den-dehomaste-perikopes-stis-syntaxeis
Βρε θα δεχτείτε και θα πείτε και ένα τραγούδι. Αμέ! "Let it go" μαλλιαροί μου ελλαδίτες. Εξαγνισμός και δάκρυα χαράς μαζί! Ο κόσμος αλλάζει, θα αλλάξει και η ρωμιοσύνη. Αμέ!

Στο μεταξύ: οι (β)ρωμιοί θίχτηκαν από ένα σχόλιο κατά της τσικνοπέμπτης:
http://www.iefimerida.gr/news/319785/sholio-toy-giorgoy-mayridi-gia-ethimo-tis-tsiknopemptis-poy-prokalese-antidraseis

Και στη χώρα της αμπελοφιλοσοφίας:
http://www.iefimerida.gr/news/319561/i-misi-kyvernisi-parakoloythise-ton-kaligoyla-toy-kamy-me-ton-gianni-stankogloy-eikones
Εμείς οι βλάχοι όπως λάχει!

17.02.2017, 12:37:06





Ανώνυμος 41048 έγραψε...

The little chicken strikes back :)
17.02.2017, 12:49:58





Ανώνυμος 41049 έγραψε...

Let it go με μια κρεμούλα.

17.02.2017, 13:19:43





Ανώνυμος 41050 έγραψε...

Get out of the closet.
17.02.2017, 13:48:24





Ανώνυμος 41051 έγραψε...
Ξύπνησε όπως πάντα νωρίς. Έκανε ένα ζεστό ντουζ, ξύρισε τις μασχάλες του, έβαλε ένα καλό μαύρο κολάν που αγόρασε πριν 1 μήνα από έναν πλανόδιο Πακιστανό, έφαγε τη πουτίγκα που του φτιάχνει η μαμά του μαζί με το γάλα, φίλησε στη γιαγιά του στο κούτελο, τσίμπησε ένα 10αρικάκι χαρτζιλίκι και μονολόγησε: "Εντάξει, και σήμερα μπορώ να σχολιάσω......" Στη συνέχεια έκατσε μπροστά από το PC του και αφότου πήρε ένα περισπούδαστο ύφος, κάτι μεταξύ Καραγκιόζη, Αρσέν Λουπέν, Φλωρινιώτη και Καρανίκα, ξεκίνησε να σχολιάζει ανοίγοντας παράλληλα και ένα παράθυρο για να έχει άμεση πρόσβαση στη Wikipaedia, ξεκίνησε να σχολιάζει. Θέλει να επιβραβευτεί όχι μόνο το keyboard bravery του αλλά και οι αστείρευτες Wikipaedia-κες του γνώσεις....."

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Μια μέρα στη ζωή του Μπελιδοτρολλόπουλου".

Συγγραφέας: Σάκης από το Κουρδιστάν (πρώην boyfriend του Μπελιδοτρολλόπουλου)
17.02.2017, 14:20:08





Ανώνυμος 41052 έγραψε...

Μουσικό διάλλειμα με το αγαπημένο τραγουδάκι του ρωμιοBielidopoulos (σου):
https://www.youtube.com/watch?v=frJBAN4euGo
17.02.2017, 14:34:35





Ανώνυμος 41054 έγραψε...

Σε κάτι τέτοια εσείς οι ρωμιοί καρπαζοεισπράκτορες είστε κορυφαίοι. Σε όλα τα άλλα βέβαια υπάρχει σημαντικό έλλειμμα..
Το Ελλαδιστάν των φραπέλληνων μας τελείωσε. Ζήτω το Ελλαδιστάν! Let it go παρέα με μια κρεμούλα. ;)

Nouvelle Vague - In A Manner Of Speaking
https://www.youtube.com/watch?v=zXhLFb34nz4
Tuxedomoon - In a Manner of Speaking
https://www.youtube.com/watch?v=xCT2OjgsgVM

17.02.2017, 15:05:14





Ανώνυμος 41055 έγραψε...

Boring, so boring.
17.02.2017, 16:29:41





Ανώνυμος 41056 έγραψε...
Έλα αγάπη, (Μπιελιδόπουλε)
Τη εμμονή σ' έχει πιάσει με τις κρεμούλες;
Τόσα μπουκλάκια με βαζελίνη σου είχα πάρει, τα τελείωσες όλα;

Η λατρεία σου,
Σάκης από το Κουρδιστάν

17.02.2017, 17:34:57





Ανώνυμος 41057 έγραψε...

Βρείτε τα τρολ.
lol

17.02.2017, 18:31:13





Ανώνυμος 41060 έγραψε...

Προς τα τρολ:
https://www.youtube.com/watch?v=ZRRqmKkDoVE
Ντάξει μωρέ. 2.200 είναι πολλά;

18.02.2017, 11:08:10





Ανώνυμος 41061 έγραψε...

Ακόμα αναρωτιέστε ποιός είναι το τρολ;
lol
18.02.2017, 12:07:15





Ανώνυμος 41118 έγραψε...
Α ρε τρελλλλάρα. πάλι μαστούρωσες;;; Η φύτρα σου ειναι ρεεεεε....
23.02.2017, 05:51:19





Ανώνυμος 41123 έγραψε...

Είναι από τις φαπούλες. Θα σου περάσει.

23.02.2017, 10:49:52





Ανώνυμος 41169 έγραψε...
φτου σου παγνωσιας καμπινεδειο γραφιδι.
26.02.2017, 10:56:03





Ανώνυμος 41170 έγραψε...

Άντε ρε τενεκέ.
(τενεκές < τουρκική teneke < περσική (tanaka, φύλλο μετάλλου))

26.02.2017, 10:58:28





Ανώνυμος 41177 έγραψε...
ΣΣΣΣΣ ο πρυτανης της ηλιθιότητας Λατινόγραφα Ετυμολόγισε.
ντενεκες της φαρας του το πνευματικο επιπεδο ΣΣΣΣ μη και μας σφαξει ο Νεο ΡΩΜΑΙΟΣ Νέρωνας.
27.02.2017, 09:47:42





Ανώνυμος 41186 έγραψε...

41177 καμένος alert.

27.02.2017, 12:02:37





Ανώνυμος 41208 έγραψε...
41186 ψηριασμενος λαλέρτ
28.02.2017, 08:41:26





Ανώνυμος 41214 έγραψε...

41208 θιγμένο καραγκιοζοειδές.

28.02.2017, 12:18:42





Ανώνυμος 41239 έγραψε...
και οχι πιθηκοειδές 214 λολκρεμούλα.
28.02.2017, 17:30:54






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...