Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ
ΕΝΑΝΤΙΟΝ
ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ


Και «κρητικός» άγιος
για την ημέρα των ερωτευμένων


Έγραψε στις 13.02.2017 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή



Μανία έχει κυριεύσει τα τελευταία χρόνια την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και ορισμένους ρωμιούς ν’ αντικαταστήσουν τον τιμώμενο κατά το «ξενόφερτο» έθιμο της γιορτής των ερωτευμένων ─μη έλληνα─ Άγιο Βαλεντίνο, με κάποιον άλλον, που να είναι έλληνας. Στο πλαίσιο αυτό, ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια στην Κρήτη η λατρεία του Αγίου Μάρτυρος Υακίνθου του Κουβικουλαρίου, ο οποίος  προβάλλεται ως ο έλληνας άγιος της αγάπης, ως η ορθόδοξη απάντηση στον «εμπορικό» Άγιο Βαλεντίνο.

Ούτε ο Υάκινθος όμως ─εάν πραγματικά υπήρξε ποτέ τέτοιο πρόσωπο─ ήταν έλληνας, ούτε και κανένας από όλους εκείνους, που κατά καιρούς έχουν προταθεί για να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος του Αγίου Βαλεντίνου. Επιπλέον, πώς θα μπορούσαμε να ορίσουμε ποιος άγιος ήταν έλληνας; Ο Υάκινθος ─σύμφωνα με τα Συναξάρια ─ ήταν καππαδόκης, την δε εποχή των πρώτων χριστιανικών χρόνων, όταν κυρίως υποτίθεται ότι έδρασαν οι περισσότεροι άγιοι του χριστιανισμού, δεν υπήρχε καν η εθνική χροιά στη λέξη έλληνας. Έλληνες τότε λέγονταν οι ειδωλολάτρες.

Επίσης ποιο έθιμο / τραγούδι / φορεσιά κ.ά. μπορεί να οριστεί ως ελληνικό; Είναι ελληνικό το τσαρούχι, το μπουζούκι, το ζεϊμπέκικο (τούρκικα), η φουστανέλλα (αλβανική), το φέσι (μαροκινό), η βράκα (βερβερίνικη), η αιγαιοπελαγίτικη αρχιτεκτονική (τυνησιακή); (Βλ. Μικρασιάτικος χαβάς, Φουστανέλλα, Η παραδοσιακή... τυνησιακή αιγαιπελαγίτικη αρχιτεκτονική κ.ά.)

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει συμβάλλει στη δημιουργία και τη διάδοση δημοφιλών στους λαούς γιορτών, το διαδίκτυο και η ευκολότερη επικοινωνία, έτσι ώστε να υιοθετούνται ταχύτατα έθιμα και πρακτικές από τον Αγιοβασίλη της Coca-Cola έως τη Thanksgiving Day και την Black Friday. (Βλ. Silent night-Stille nacht-Άγια νύχτα). Τι πειράζει λοιπόν, να έχουμε και κάποια δυτικά έθιμα μέσα σ’ όλο αυτό το τουρκοβαλκανιλίκι;

Οι λαοί και οι πολιτισμοί δεν ζουν σε γυάλες, αλλά σε συνεχή επαφή, εχθρική ή φιλική, μεταξύ τους. Έχουν αμοιβαίες επιρροές, ανταλλαγές και υιοθετήσεις εθίμων, θρησκευτικών πρακτικών, λέξεων, τραγουδιών κ.λπ.. «Καθαρά» έθιμα, «καθαρές» γλώσσες, «καθαρά» αίματα κ.ά. δεν υπάρχουν πουθενά, παρά μόνο στα μυαλά των εθνικιστών. (Βλ. Στάλες του ποταμού Πολιτισμός).

Και τι νόημα έχει εν τέλει, να ορισθεί κάτι σώνει και καλά ως ελληνικό; Μόνο για να ενισχύσει την αυταπάτη των διαφόρων επήλυδων σημερινών κατοίκων του ελλαδικού χώρου περί της δήθεν ευγενούς καταγωγής τους από τους αρχαίους έλληνες.


Άγιος Βαλεντίνος - Ακύλας - Πρίσκιλλα
 
Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι ένα ακόμη εμπορικό δημιούργημα, ένας τελείως άσχετος με τον έρωτα, άγιος της Καθολικής Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιδρά στην λατρεία του με το πρόσχημα, ότι είναι ξένος (ρωμαίος ίσως). Αντ’ αυτού, πρότεινε προ ετών να γιορτάζουμε στις 13 Φεβρουαρίου ως προστάτες των ερωτευμένων, τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα, οι οποίοι όμως επίσης δεν ήταν εθνικά έλληνες.

Ο Ακύλας ─σκηνοποιός, κάτοικος Κορίνθου─ ήταν ο εβραίος εκείνος, που μαζί με τη γυναίκα του Πρίσκιλλα φιλοξένησαν τον Παύλο, όταν έφτασε στην Κόρινθο. Αργότερα, τον ακολούθησαν στο ταξίδι του στην Έφεσο («Πράξεις», κεφ. 18 και «Α΄ πρὸς Κορινθίους», 16,19).

 
 

Άγιος Υάκινθος ο Κουβικουλάριος

«Μια ημέρα πριν την γιορτή των ερωτευμένων, του Αγίου Βαλεντίνου, δεκάδες καταστήματα και επιχειρήσεις στα Χανιά έχουν ντυθεί στα κόκκινα για να τιμήσουν την περίσταση.

»Ωστόσο, η Κρήτη έχει τον δικό της Άγιο Βαλεντίνο και τη δική της γωνιά των ερωτευμένων, τιμώντας κάθε χρόνο στις 3 Ιουλίου, στα ορεινά Ανώγεια στο Ρέθυμνο, τον Άγιο Υάκινθο της αγάπης.

»Η σύγχρονη λατρεία του αγίου ξεκινά από τα Ανώγεια της Κρήτης, με τα Υακίνθεια, που πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι... Όσοι προτιμούν να γιορτάζουν τον, κατά την κρητική παράδοση, έλληνα άγιο της αγάπης, επισκέπτονται τον ναό του Αγίου Υακίνθου, ένα λιτό, κυκλικό, πέτρινο κρητικό ναό που είναι κτισμένος σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στον Ψηλορείτη» (iefimerida.gr).
 

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Υάκινθος υπήρξε θαλαμηπόλος του αυτοκράτορα Τραϊανού, ο οποίος του ζήτησε να απαρνηθεί το Χριστό. Εκείνος αρνήθηκε και φυλακίστηκε, όπου του έδιναν φαγητά ποτισμένα με το αίμα ζώων, τα οποία προηγουμένως είχαν θυσιαστεί σε είδωλα.

Ο άγιος αρνήθηκε το φαγητό επί σαράντα μέρες και τελικά πέθανε από ασιτία. Οι φρουροί του, βρήκαν στο κελί του άγγελους, που κρατούσαν λαμπάδες να τον στεφανώνουν. Ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή να πετάξουν το πτώμα του στα θηρία, αλλά το φύλαγαν κι εκεί άγγελοι και τα θηρία δεν το πείραξαν. Τελικά, θάφτηκε στην πατρίδα του, την Καισάρεια, από έναν τυφλό συγκλητικό που ξαναβρήκε θαυματουργά το φως του, ύστερα από ιδιαίτερη συναλλαγή με το φάντασμα του άγιου, το οποίο του είχε παρουσιασθεί αυτοπροσώπως.
 
Παρά το γεγονός, πως η παραδιδόμενη από τα Συναξάρια ζωή και ο θάνατος του Υάκινθου δεν έχουν καμία σχέση με αγάπη, έρωτα και ερωτευμένους, έχει επικρατήσει η άποψη, πως ο συγκεκριμένος άγιος είναι ο προστάτης των ερωτευμένων. Ως επιχείρημα εμφανίζεται ο θάνατος του για την αγάπη του... θεού.


Η αρχαία λατρεία του Υάκινθου
προς τον ομοφυλόφιλο έρωτα
Η ταύτιση του Άγιου Υάκινθου με τους ερωτευμένους ξεκίνησε από την Κρήτη, όπου το 1998 μετά από πρόταση του τραγουδοποιού Γεωργίου Δραμουντάνη (Λουδοβίκου των Ανωγείων), την οποία αποδέχτηκε ο μητροπολίτης Ρεθύμνης Άνθιμος, κατασκευάστηκε ο ομώνυμος ναός κι άρχισαν να διοργανώνονται ορισμένα πανηγύρια.

Ωστόσο, σε αυτά δεν αναφέρεται μόνο ο χριστιανός Υάκινθος, αλλά και ο συνονόματός του από την ελληνική μυθολογία. Ο αρχαίος αυτός νέος, προς τιμή του οποίου γιόρταζαν κατά την αρχαιότητα τα Υακίνθεια, είναι ίσως ο πιο σχετικός με το θέμα του έρωτα, με μια μικρή όμως διευκρίνιση: Αφορά στον ομοφυλόφιλο έρωτα. Ο Υάκινθος υπήρξε ερώμενος του θεού Απόλλωνα.

Επρόκειτο για έναν ωραιότατο νέο από τη Λακωνία, τον οποίο σκότωσε κατά λάθος ο εραστής του Απόλλωνας, ρίχνοντας το δίσκο. Ο Ζέφυρος, κατά μία εκδοχή της μυθολογίας, η προσωποποίηση του δυτικού ανέμου, άλλαξε την κατεύθυνση του δίσκου, ώστε να σκοτώσει τον Υάκινθο, επειδή ζήλευε.


Ο Απόλλων έσκαψε ο ίδιος με τα χέρια του τον τάφο του ερωμένου του και από το σώμα του ή από το αίμα του έκανε να φυτρώσει για πρώτη φορά το ομώνυμο φυτό και λουλούδι.

Προς τιμή του αδικοχαμένου όμορφου ομοφυλόφιλου νέου, οι λάκωνες τελούσαν την ομώνυμη γιορτή, ενώ σώζονται πολλά χάλκινα αγάλματά του.

 
Ζέφυρος και Υάκινθος

σε τρυφερό στιγμιότυπο.
(Ερυθρόμορφο αγγείο, Ταρκινία,
περ. 480 π.Χ., Μουσείο Καλών
Τεχνών, Βοστώνη). 
Ο Υάκινθος, σύμφωνα με τη μυθο-
λογία, ήταν ένας ωραιότατος νέος
από τις Αμύκλες (πόλη κοντά
στη Σπάρτη), που τον αγαπούσε
ο θεός Απόλλων.
Ο Βορράς και ο Ζέφυρος
αγαπούσαν επίσης τον Υάκινθο
και ζηλοτυπώντας με τον Απόλ-
λωνα φύσηξαν το δίσκο του θεού,
που σκότωσε έτσι ακούσια
τον αγαπημένο του.
Προς τιμή του Υάκινθου
οι λάκωνες τελούσαν
σχετική γιορτή, τα Υακίνθια.  
Διαβάστε: Παιδεραστία και ομο-
φυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα
.




 

 
Η δουλειά του Κηλαηδόνη δεν βασίζεται καθόλου στο μπουζούκι, το οποίο δεν χρησιμοποιεί ούτε ενορχηστρωτικά, αλλά ούτε και συνθετικά, ούτε στη μελοποίηση μεγάλων μας ποιητών, ή έστω μικρών· δεν αναπολεί κάποια βουκολική ουτοπία του περιούσιου λαού και του τόπου ούτε καταγγέλλει τους ξένους που τον αδίκησαν.
 
Στο έργο του, από αρκετά νωρίς παίζει έντονο ρόλο η νοσταλγία. Μόνο που η νοσταλγία αυτή είναι ήδη νοσταλγία της πόλης. Δεν αναπολεί καταστάσεις προ-νεωτερικές, αλλά νεωτερικές. Δεν περιγράφει νησιά, δέντρα και χώματα, αρχαία ερείπια και λευκά σπιτάκια στου γλαυκού το γειτόνεμα, ούτε καν συνοικίες όνειρα· οι στίχοι των τραγουδιών του μιλάνε για αίθουσες διαλέξεων, κινηματογράφους, ντισκοτέκ, πανεπιστημιακές σχολές, ποδοσφαιρικά γήπεδα, μοτοσικλέτες, αυτοκίνητα και σχολικά λεωφορεία, ασφαλτοστρωμένους δρόμους, γκαρσονιέρες, κουζίνες, σαλοτραπεζαρίες, χασάπικα και μανάβικα.
 
Πρόκειται για το σάουντρακ μιας γενιάς η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα και τις συνοικίες της, δεν έχει αναμνήσεις από καμία επαρχία (ο πρωταγωνιστής του ομώνυμου τραγουδιού από τα Μικροαστικά, σε στίχους του Νεγρεπόντη, επαναλαμβάνει πληθωρικά ότι είναι Κολλήγα γιος μόνο και μόνο για να μας διαβεβαιώσει καταληκτικά ότι είναι πια ένας αστός).
 
Αφού κατασταλάξει στο ώριμό του ύφος, η Κηλαηδόνης δεν αναφέρεται πλέον καθόλου στο δημοτικό τραγούδι, τους κλέφτες ή τους καπετάνιους του ’40, τα πανηγύρια και τα κλαρίνα (εκτός κι αν πρόκειται για τζαζ κλαρινέτα). Ή, πάλι, εκτός κι αν πρόκειται για παρωδία, pastiche και διακωμώδηση· όπως το τραγούδι για τον Γιώργο που έφυγε δεκατεσσάρων από το χωριό του και έγινε κλητήρας στο υπουργείο, στο κλείσιμο του οποίου ακούμε ένα σόλο σε 7/8 σαν καλαματιανό, ενώ από το βάθος της ηχογράφησης μία φωνή αναφωνεί: «Γεια σου Λουκιανέ με το κλαρίνο σου!». Η φράση όμως είναι ειρωνική: το σόλο δεν είναι με κλαρίνο, αλλά με ηλεκτρική κιθάρα, και δεν παίζει ο Λουκιανός, αλλά ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, μπασίστας τότε των Πελόμα Μποκιού.
 
Τον «βιότοπο» και το αισθητικό σύμπαν του Κηλαηδόνη λοιπόν συγκροτούν έκτοτε το Χόλλυγουντ, τα κόμικ, το ουέστερν, το σουίγκ, το ροκ εν ρολ, ο προσκοπισμός, η μαζικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η σεξουαλική απελευθέρωση, ο μαρξισμός, ο φεμινισμός, η κουλτούρα της νεανικής αμφισβήτησης και η περιφρόνηση προς την ηθική της εργασίας.
 
Στην αρχή βέβαια, αντιμετωπίστηκε με απόρριψη ή περιφρόνηση από τους θεματοφύλακες της σοβαροφάνειας και της ιθαγένειας, όσους θεωρούσαν ως ύψιστη απειλή τον «πολιτιστικό ιμπεριαλισμό» και τον «αμερικανικό τρόπο ζωής», τόσο δεξιούς όσο και αριστερούς.
 
Το γεγονός όμως ότι όλοι αυτοί ξεχάστηκαν και ο Κηλαηδόνης επέβαλε την παρουσία του, μας δείχνει ότι ο αμερικανικός τρόπος ζωής είναι πλέον και αυτός μέρος της παράδοσής μας.
(Άκη Γαβριηλίδη: Κηλαηδόνης: η αμερικανικότητα ως παράδοση, nomadicuniversality.com).

 
 
 
Επίλογος

Όπως και να εορτάζεται πάντως οποισδήποτε προστάτης του έρωτα, δυτικότροπα ή ανατολικότροπα, στις 14 Φεβρουαρίου ή σε οποιαδήποτε άλλη ημέρα του έτους, κανένας ενθουσιασμός, κανένα έργο δημιουργικό δεν μπορεί να εκδηλωθεί και να πραγματοποιηθεί χωρίς την ερωτική έμπνευση, την παρόρμηση, τη διέγερση και το ενδιαφέρον, που προκαλεί ο ίδιος, ο χωρίς προστάτες παντοδύναμος έρωτας.

Ως ελεύθεροι άνθρωποι μπορούμε και πρέπει ν΄ αφήσουμε τις ενοχές και τα συμπλέγματα για τους υπηρέτες των εθνικοθρησκευτικών ονειρώξεων και να τον ενεργοποιήσουμε ελεύθερα και δημιουργικά.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

Όπως σημειώθηκε στα σχόλια σε άλλο άρθρο τις προάλλες, με τόσα αρνητικά της ρωμιοσύνης οι αναγνώστες νιώθουν μειονεκτικά λες και όλα αυτά συμβαίνουν μόνο εν Ελλάδι. Προκειμένου λοιπόν να μην έχουν κόμπλεξ κατωτερότητας έναντι των ξένων παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα:

Thus when the emperor Hadrian took a male lover in the form of a Bythinian youth named Antinous, as a foreigner it was perfectly acceptable for Antinous to appear in public next to the emperor and his wife Vibia Sabina as his lover. Hadrian and Antinous were lovers for five years until Antinous fell from a boat in the Nile and drowned. Some have suggested he killed himself to avoid shaming the emperor as he grew older. Heartbroken, Hadrian had Antinous declared a god, built temples to him all over the empire, named a star after him and built a city in Egypt, Antinopolis, in his honor. When the Roman Empire became Christian the temples of the cult of Antinous were destroyed though many of the statues ended up in the Vatican art collections where they were seen by the artist Raphael, who used his likeness when painting angels as his model of male perfection.
http://www.gaystarnews.com/article/truth-about-sexuality-ancient-greece-and-rome261012/

12.02.2017, 11:51:55





Ανώνυμος 40977 έγραψε...
«Πράξεις», κεφ. 18»
1 Μετὰ δὲ ταῦτα χωρισθεὶς ὁ Παῦλος ἐκ τῶν ᾿Αθηνῶν ἦλθεν εἰς Κόρινθον· 2 καὶ εὑρών τινα ᾿Ιουδαῖον ὀνόματι ᾿Ακύλαν, Ποντικὸν τῷ γένει, προσφάτως ἐληλυθότα ἀπὸ τῆς ᾿Ιταλίας, καὶ Πρίσκιλλαν γυναῖκα αὐτοῦ, διὰ τὸ διατεταχέναι Κλαύδιον χωρίζεσθαι πάντας τοὺς ᾿Ιουδαίους ἀπὸ τῆς Ρώμης, προσῆλθεν αὐτοῖς, 3 καὶ διὰ τὸ ὁμότεχνον εἶναι ἔμεινε παρ᾿ αὐτοῖς καὶ εἰργάζετο· ἦσαν γὰρ σκηνοποιοὶ τῇ τέχνῃ.

Πόντιοι στο γένος, δηλαδή πιθανότατα ελληνικής καταγωγής με ιουδαϊκό θρήσκευμα και λατινικό όνομα. Γιατί τονίζεται το γένος τους; Μήπως επειδή δεν είναι «φυλετικά» ιουδαίοι παρά μόνο θρησκευτικά;
12.02.2017, 12:00:37





Ανώνυμος 40978 έγραψε...
Κι οι πόντιοι είναι έλληνες;
Α χα χα χα χα χα χα, που θα έλεγε κι ο Κηλαηδόνης....
12.02.2017, 12:18:51





Ανώνυμος 40979 έγραψε...
"Όταν πέρασε την Αμφίπολη και την Απολλωνία (ο Παύλος) ήλθε στη Θεσσαλονίκη όπου ήταν η συναγωγή των ιουδαίων και σύμφωνα με τη συνήθειά του πήγε σ’ αυτούς και επί τρία Σάββατα συνδιαλεγόταν μαζί τους πάνω στις γραφές". ("Πράξεις" ιζ΄1-2).
Στην Αθήνα προσέγγισε πρώτα τη συναγωγή των ιουδαίων, όπου βρήκε ομοεθνείς του για σίτιση, στέγαση, προστασία και ποίμνιο ("Πράξεις" ιζ΄17) και στη συνέχεια όταν πήρε θάρρος, άρχισε να γυρίζει στην αγορά και να μιλά με τους "παρατυγχάνοντας", δηλαδή με τους θαμώνες και τους περαστικούς.
Όταν ο Παύλος αποστέλλει επιστολές προς εφεσίους, φιλιππησίους, θεσσαλονικείς ή κορινθίους κ.λ.π., δεν τις αποστέλλει στους έλληνες των πόλεων αυτών, αλλά στους εβραίους που ζουν στις ελληνικές πόλεις. Όπου δηλαδή γίνεται δηλαδή αναφορά για εφεσίους, εννοείται ότι είναι οι εβραίοι της Εφέσου κι όχι οι έλληνες, όταν γίνεται αναφορά στους κορινθίους, εννοείται ότι πρόκειται για τους εβραίους της Κορίνθου κ.λπ..
Kαι για πόντιους να μιλάει, αναφέρεται σε εβραίους του Πόντου.
Συμπέρασμα: 40977: Ελληνάρας alert!
12.02.2017, 12:20:25





Ανώνυμος 40980 έγραψε...

Πραξ. 17,4 καί τινες ἐξ αὐτῶν ἐπείσθησαν καὶ προσεκληρώθησαν τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ, τῶν τε σεβομένων Ἑλλήνων πολὺ πλῆθος γυναικῶν τε τῶν πρώτων οὐκ ὀλίγαι.
Πραξ. 17,12 πολλοὶ μὲν οὖν ἐξ αὐτῶν ἐπίστευσαν, καὶ τῶν Ἑλληνίδων γυναικῶν τῶν εὐσχημόνων καὶ ἀνδρῶν οὐκ ὀλίγοι.
Πραξ. 17,17 διελέγετο μὲν οὖν ἐν τῇ συναγωγῇ τοῖς Ἰουδαίοις καὶ τοῖς σεβομένοις...
Μίλαγε στις συναγωγές αλλά όχι μόνο σε ιουδαίους αλλά ήσαν και έλληνες μη ιουδαίοι στο θρήσκευμα.
https://el.wikipedia.org/wiki/Πόντος
12.02.2017, 12:30:06





Ανώνυμος 40981 έγραψε...

Τόλμησε και μίλησε σε μη ιουδαίους; Αφού μίλαγε μόνο σε ιουδαίους στιη τοπική συναγωγή…..
Πραξ. 17,22 Σταθεὶς δὲ ὁ Παῦλος ἐν μέσῳ τοῦ Ἀρείου πάγου ἔφη· ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατὰ πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ
Αντιθέτως, οι φανατικοί ιουδαίοι δεν τον άκουγαν
Πραξ. 17,5 Προσλαβόμενοι δὲ οἱ ἀπειθοῦντες Ἰουδαῖοι τῶν ἀγοραίων τινὰς ἄνδρας πονηροὺς καὶ ὀχλοποιήσαντες ἐθορύβουν τὴν πόλιν, ἐπιστάντες τε τῇ οἰκίᾳ Ἰάσονος ἐζήτουν αὐτοὺς ἀγαγεῖν εἰς τὸν δῆμον
Πραξ. 18,5 Ὡς δὲ κατῆλθον ἀπὸ τῆς Μακεδονίας ὅ τε Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος, συνείχετο τῷ πνεύματι ὁ Παῦλος διαμαρτυρόμενος τοῖς Ἰουδαίοις τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν
Πραξ. 19,8 Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν συναγωγὴν ἐπαῤῥησιάζετο ἐπὶ μῆνας τρεῖς διαλεγόμενος καὶ πείθων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ
Πραξ. 19,9  ὡς δέ τινες ἐσκληρύνοντο καὶ ἠπείθουν κακολογοῦντες τὴν ὁδὸν ἐνώπιον τοῦ πλήθους, ἀποστὰς ἀπ᾿ αὐτῶν ἀφώρισε τοὺς μαθητάς, καθ᾿ ἡμέραν διαλεγόμενος ἐν τῇ σχολῇ Τυράννου τινός.
Και τελικά:
Πραξ. 19,10 τοῦτο δὲ ἐγένετο ἐπὶ ἔτη δύο, ὥστε πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν Ἀσίαν ἀκοῦσαι τὸν λόγον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνας.
12.02.2017, 12:46:39





Ανώνυμος 40982 έγραψε...

Η επιστολές του Παύλου δεν απευθύνονται σε εβραίους αλλά σε χριστιανούς:

Α Θεσ. 1,1 Παῦλος καὶ Σιλουανὸς καὶ Τιμόθεος τῇ ἐκκλησίᾳ Θεσσαλονικέων ἐν Θεῷ πατρὶ καὶ Κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Β Θεσ. 1,1 Παῦλος καὶ Σιλουανὸς καὶ Τιμόθεος τῇ ἐκκλησίᾳ Θεσσαλονικέων ἐν Θεῷ πατρὶ ἡμῶν καὶ Κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ

Γαλ. 1,1 Παῦλος, ἀπόστολος οὐκ ἀπ᾿ ἀνθρώπων, οὐδὲ δι᾿ ἀνθρώπου, ἀλλὰ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ πατρὸς τοῦ ἐγείραντος αὐτὸν ἐκ νεκρῶν
Γαλ. 1,2 καὶ οἱ σὺν ἐμοὶ πάντες ἀδελφοί, ταῖς ἐκκλησίαις τῆς Γαλατίας·

Φιλιπ. 1,1  Παῦλος καὶ Τιμόθεος, δοῦλοι Ἰησοῦ Χριστοῦ, πᾶσι τοῖς ἁγίοις ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τοῖς οὖσιν ἐν Φιλίπποις σὺν ἐπισκόποις καὶ διακόνοις·

Εφ. 1,1  Παῦλος, ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ θελήματος Θεοῦ, τοῖς ἁγίοις τοῖς οὖσιν ἐν Ἐφέσῳ καὶ πιστοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ·

Κολ. 1,1 Παῦλος, ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ θελήματος Θεοῦ, καὶ Τιμόθεος ὁ ἀδελφός,
Κολ. 1,2 τοῖς ἐν Κολοσσαῖς ἁγίοις καὶ πιστοῖς ἀδελφοῖς ἐν Χριστῷ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Για τους αδιάβαστους.
12.02.2017, 12:58:51





Ανώνυμος 40983 έγραψε...
Έλληνες έλεγε τους εβραίους της Ελλάδας που μιλούσαν ελληνικά. Σε όλες τις Πράξεις πρώτα στις συναγωγές έλεγε ότι πήγαινε.
Για τους διαβασμένους.
12.02.2017, 13:38:06





Ανώνυμος 40984 έγραψε...

"Όταν ο Παύλος αποστέλλει επιστολές προς εφεσίους, φιλιππησίους, θεσσαλονικείς ή κορινθίους κ.λ.π., δεν τις αποστέλλει στους έλληνες των πόλεων αυτών, αλλά στους εβραίους που ζουν στις ελληνικές πόλεις."
Σε χριστιανούς στέλνει τις συγκεκριμένες επιστολές λέμε, δεν ξεχωρίζει εθνικότητες λέμε. Στις συναγωγές ήταν και έλληνες λέμε τονίζει το «έλληνες» και το « σεβομένοις» γιατί δεν ήταν ιουδαίοι στο θρήσκευμα λέμε. Ο Άρειος Πάγος δεν είναι συναγωγή λέμε.
Για τους αδιάβαστους, λέμε.
12.02.2017, 13:39:32





Bielidopoulos έγραψε...

https://www.youtube.com/watch?v=X4-3dGvPlt4
Υπάρχει χάσμα 40ετίας μεταξύ του υποτιθέμενου Ιησού και της συγγραφής των ευαγγελίων, χάσμα που υποτίθεται "καλύπτεται" από τον Παύλο. Στην πραγματικότητα ισχύει το πάρ' τ' αυγό και κούρευτο, συνυπολογίζοντας ότι ο χριστιανισμός αποκρυσταλλώθηκε αργότερα στους επόμενους αιώνες.

Some scholars see Paul (or Saul) as completely in line with 1st-century Judaism (a Pharisee and student of Gamaliel as presented by Acts), others see him as opposed to 1st-century Judaism (notably Marcionism), while the majority see him as somewhere in between these two extremes, opposed to "Ritual Laws" (for example the circumcision controversy in early Christianity) but in full agreement on "Divine Law". These views of Paul are paralleled by the views of Biblical law in Christianity. Paul's theology of the gospel accelerated the separation of the messianic sect of Christians from Judaism, a development contrary to Paul's own intent. He wrote that faith in Christ was alone decisive in salvation for Jews and Gentiles alike, making the schism between the followers of Christ and mainstream Jews inevitable and permanent. He argued that Gentile converts did not need to become Jews, get circumcised, follow Jewish dietary restrictions, or otherwise observe Mosaic laws to be saved. Nevertheless, in Romans he insisted on the positive value of the Law, as a moral guide.
https://en.wikipedia.org/wiki/Paul_the_Apostle#Relationship_with_Judaism

https://s31.postimg.org/loaezc72z/image.jpg

12.02.2017, 14:13:20





Ανώνυμος 40986 έγραψε...
Μα τι δουλειά είχαν οι έλληνες στις συναγωγές; Εβραίοι που μίλαγαν ελληνικά ήταν.
Για τους διαβασμένους και στοπ εδώ από εμένα, όλο τα ίδια λέμε.
12.02.2017, 15:23:55





Ανώνυμος 40987 έγραψε...
Την Ορθοδοξία ποσώς την ενδιαφέρει αν ο Υάκινθος κλπ ήταν Ελληνας ή κάτι άλλο. Αλλωστε, η Ορθοδοξία, μόνο στο μυαλό της Ρωμιοσύνης ταυτίζεται με την Ελλάδα, αφού Ορθόδοξοι είναι οι Ρώσοι, Βούλγαροι κλπ. Μας τον παρουσιάζουν ως Ελληνα, σαν αντίβαρο προς την υιοθέτηση των Ρωμιών ξενόφερτων γιορτών, εθίμων και επαφής με την Δύση, που είναι πιθανόν να μετατρέψει τον εσωστρεφή και αμόρφωτο κάτοικο αυτού του τόπου σε κάτι άλλο, που δεν θα χρειάζεται πια την ξενέρωτη και σκοταδιστική Ορθοδοξία, συνεπώς θα την πετάξει στον κάδο της ιστορίας με τα σκουπίδια, που είναι και η φυσική της θέση.
Γενικότερα, σε ότι αφορά την εορτή τον ερωτευμένων είτε με τον Βαλεντίνο είτε με κάποιον άλλο, πρόκειται για αυτό που λέμε: Ας κρατάμε τα προσχήματα.. Όχι μόνο εμείς οι Ελληνες, αλλά και όλος ο Πλανήτης (οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα), έχουμε απωλέσει εδώ και πάρα πολύ καιρό την ικανότητα μας να ερωτευόμαστε. Όπως λέει και η ανάρτηση, όχι μόνο να ερωτευόμαστε ένα άλλο πρόσωπο, αλλά και να έχουμε τον έρωτα, σαν αιώνια πηγή από την οποία να αντλούμε την δύναμη, την θέληση και βούληση για δημιουργία. Δημιουργία και έρωτας, αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοτροφοδοτούνται. Σήμερα ο άνθρωπος, έχει ως κινητήρια δύναμη το χρήμα, τον με κάθε τρόπο πλουτισμό, απολιτισιά, την φήμη, περιφρόνηση προς την φύση, υποκρισία κλπ. Και όλα αυτά προέκυψαν επειδή χάσαμε ότι πιο πολύτιμο έχουμε. Την ψυχή μας (όχι φυσικά με την θρησκευτική και μεταφυσική έννοια). Ηταν ένας συνειδητός στόχος του Χριστιανισμού και ίσως, να είναι το μεγαλύτερο έγκλημα του.
Γιάννης
12.02.2017, 14:56:04





Ανώνυμος 40988 έγραψε...

Χαχαχαχα, σιγά που ήταν εβραίοι που μίλαγαν ελληνικά: έλληνες που μίλαγαν και ντύνονταν εβραϊκά ήταν, χαχαχαχα.

Τι ακριβώς θα πει «τι δουλειά είχαν οι έλληνες στις συναγωγές;» Απαγορευόταν να πάνε, απαγορευόταν να προσηλυτιστούνε;
12.02.2017, 15:42:59





Ανώνυμος 40989 έγραψε...

Χαχαχαχα, σιγά που ήταν εβραίοι που μίλαγαν ελληνικά: έλληνες που μίλαγαν και ντύνονταν εβραϊκά ήταν, χαχαχαχα.

Τι ακριβώς θα πει «τι δουλειά είχαν οι έλληνες στις συναγωγές;» Απαγορευόταν να πάνε, απαγορευόταν να προσηλυτιστούνε;
12.02.2017, 15:42:59





Ανώνυμος 40990 έγραψε...

Γιαννάκη σε όλες τις εποχές οι ηθικολόγοι πίστευαν πως οι άνθρωποι έχουν ως κινητήρια δύναμη το χρήμα, την δόξα κλπ. κλπ., δεν είναι νεωτερική ανακάλυψη ή αποκάλυψη. Σωστό ή λάθος δεν έχει σημασία• ούτως ή άλλως ψυχή δεν υπάρχει οπότε δεν μπορεί να έχουμε χάσει κάτι που μόνο κατά φαντασία κατέχουμε!
12.02.2017, 16:00:47





Bielidopoulos έγραψε...
@Γιάννης
Μέχρι πριν κάμποσο καιρό οι ρωμιοί με συνοικέσιο παντρεύονταν. Χωράφι, πολύ δουλειά όταν είχε δουλειά, μικρή έως πολύ μικρή παραγωγικότητα και μαμήσι στη ζούλα(*). Αυτά διότι έτσι τα βρήκανε, έτσι τους παραδόθηκαν και διότι εδώ οι άνθρωποι έτσι κάνουν. Και μην τολμήσει κάποιος να ρίξει καμία διαφορετική ιδέα.
*(λαϊκότροπο) με μυστικό τρόπο, χωρίς να το καταλάβουν οι υπόλοιποι

12.02.2017, 17:33:33





Ανώνυμος 40996 έγραψε...
΄Προς 40990,
Μία αναδρομή στο ιστορικό παρελθόν, μας παράσχει τις απαραίτητες πληροφορίες, πως δεν ήταν πάντα τα πράγματα έτσι, σ' ότι αφορά τις σχέσεις των ανθρώπων με το χρήμα.
Στην προκλασική και κλασική Ελλάδα, οι λειτουργοί ήταν άμισθοι. Πχ όλοι οι Αθηναίοι πολίτες μετά τα τριάντα, μπορούσαν να γίνουν δικαστές για ένα χρ. διάστημα, -εφόσον είχαν γραφτεί στους καταλόγους,- στρατιωτικοί, κλπ. Μάλιστα, επειδή αρκετοί απ' αυτούς ήταν πτωχοί, αναλάμβανε η πόλις να τους σιτίζει. Αυτό το καθεστώς παραγωγής λειτουργών(άμισθων), ώθησε το πολιτικό σκηνικό, σε υψηλό επίπεδο και φθάσαμε στην εποχή του Περικλή. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτές οι εποχές, είχαν μόνο θετικές πλευρές. Ασφαλώς υπάρχουν οι σκοτεινές και βάρβαρες πλευρές τους. Αλλά δεν υπάρχουν απολύτως καλές και απολύτως κακές εποχές ή άνθρωποι. Όταν δε, ο Περικλής, θέσπισε τους πρώτους μισθούς για τους λειτουργούς, άρχισε η παρακμή που έφερε τά ελληνικά πολιτεύματα, στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ακόμη και η μυθολογία, με τους ήρωες (Ηρακλής κλπ),κάνει νύξη, για εποχές όπου οι άμισθοι λειτουργοί διακατέχονται από ερωτικό οίστρο για προσφορά, προς τους άλλους. Εξυπακούεται, ότι με τις πράξεις τους, σκοπεύουν στον δόξα και αναγνώριση, κάτι απολύτως φυσιολογικό, διότι άμωμη ανιδιοτέλεια, υφίσταται στο μυαλό, μόνο των αφελών.. Περί ψυχής: διευκρίνισα, ότι δεν εννοώ με την μεταφυσική έννοια. Αλλά, σαν μια ανεξερεύνητη αιώνια εσωτερική πηγή χαράς, δημιουργίας, έρωτα, που υπάρχει σ' όλους, μα σ' όλους τους ανθρώπους. Απορρίπτω με περιφρόνηση την θρησκευτική αντίληψη, για πνεύμα που υπερέχει της του σώματος και αποχωρίζεται απ' αυτό με τον θάνατο κλπ. Το ίδιο κάνω με τους επιστήμονες που μας λένε, ότι ψυχή είναι μόνο οι νευρώνες, οι συνάψεις τους, διάφοροι νευροδιαβιβαστές, όπως η σεροτονίνη, και τα παρόμοια.
Γιάννης
12.02.2017, 17:21:47





Ανώνυμος 40997 έγραψε...

Γιαννάκη είσαι έτοιμος να το τερματίσεις, φιλικά στο λέω. Αλήθεια, μήπως πιστεύεις πως ο τρωικός πόλεμος έγινε για την Ελένη ( ή την σκιά της);
12.02.2017, 18:29:38





Ανώνυμος 40998 έγραψε...

- Πως ξεχωρίζει ο ρωμιός από του άλλους;
- Κάνει άσχετα σχόλια, μπουρδολογεί και κυρίως, αυτό είναι σημαντικό, νομίζει πως δεν είναι ρωμιός!
12.02.2017, 18:54:38





Bielidopoulos έγραψε...

http://www.iefimerida.gr/news/318488/poioi-itan-oi-arhaioi-ellines

lol

12.02.2017, 20:16:25





Ανώνυμος 41000 έγραψε...

QED
12.02.2017, 20:27:37





Bielidopoulos έγραψε...

41000 ηδονίσου ελεύθερα. Αλίμονο.

13.02.2017, 11:50:25





Ανώνυμος 41002 έγραψε...

Παίρνω μαθήματα από εσένα Bielidopouos αλλά δυστυχώς δεν θα σε φτάσω ούτε στο μικρό σου δαχτυλάκι, ρωμιέ της φάπας και της ανοησίας. Χώσε link να γουστάρουμε, κορόιδο.
13.02.2017, 12:03:10





Ανώνυμος 41003 έγραψε...

Μην ταράζετε τους ρωμιούς όπως ο 41002.

13.02.2017, 14:10:41





Ανώνυμος 41004 έγραψε...

Get out of the closet you boring worm.
13.02.2017, 16:57:46





Ανώνυμος 41005 έγραψε...

Eat your cream.

13.02.2017, 17:33:50





Ανώνυμος 41006 έγραψε...

Ναι ναι ναι και κο κο κο, τι ρωμιοBielidoπουλο είναι αυτό.
13.02.2017, 17:35:13





Ανώνυμος 41009 έγραψε...

Πάει τα ΄παιξε.

13.02.2017, 18:30:31





Ανώνυμος 41011 έγραψε...

Έχεις δίκιο 41009, θα φταίει η πολύ wikipedia του λινκαδόρου, χαχαχα.
13.02.2017, 19:35:16





Ανώνυμος 41012 έγραψε...

http://www.mixanitouxronou.gr/giati-o-kostis-palamas-apaxiose-tin-piisi-tou-kavafi-eno-ke-o-xenopoulos-ton-imnouse/

13.02.2017, 20:39:41





Ανώνυμος 41023 έγραψε...

https://www.youtube.com/watch?v=BxVICK_0R_Q

15.02.2017, 14:33:45






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+1=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...