Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

Η ΤΕΧΝΗ
ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ
ΠΟΤΕ ΑΘΩΑ


Ο ρόλος του Ρομαντισμού
στην εθνογένεση


Έγραψε στις 12.01.2017 ο/η: Παυλή Καλλιόπη

Επιστροφή



Ο Ρομαντισμός, ρεύμα φιλολογικό και καλλιτεχνικό στον αντίποδα του καρτεσιαvού ρασιοναλισμού, άφησε το ιδεολογικό του αποτύπωμα σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα με έντονες επιρροές ως τις μέρες μας. Αρχικά εμφανίστηκε ως αντίδραση στον επιστημονικό εξορθολογισμό της φύσης και της τέχνης που έσερνε μαζί της η πρώτη φάση της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Με την πρώτη εξασθένηση της πίστης στην τεχνολογική πρόοδο οι οπαδοί του Rousseau αμφισβήτησαν την ευτυχία που αυτή μπορούσε να προσφέρει στον άνθρωπο, ενώ ο Schiller (1759-1805), πρωτοπόρος της ρομαντικής κριτικής της εκβιομηχάνισης, δήλωσε πως η τέχνη αποτελεί τη «μόνη δυνατότητα επούλωσης της πληγής του μοντέρνου ανθρώπου που ο ίδιος ο πολιτισμός άνοιξε απομακρύνοντάς τον απο τη φύση».

Λόγιοι και καλλιτέχνες ήταν επηρεασμένοι από τα συχνά αντιφατικά πολιτικά αιτήματα που διατυπώνονταν. Ο Ρομαντισμός κατέστη επίσης ένα κίνημα αντιφατικό, ικανό να υπερασπίζεται την υποκειμενικότητα του «Novalis» στο «ο κόσμος είναι αυτό που το Εγώ κατασκευάζει» όσο και την προσήλωση του συνόλου στο νέο εκκοσμικευμένο ιερό της πατρίδας.

Οι ρομαντικοί ιστοριογράφοι συγγράφουν ιστορία επικαλούμενοι μύθους και παραδόσεις σύμφωνα με έναν αντι-ιστορισμό που δεν εστίαζε στο αληθινό αλλά στο ισχυρό, και με το πολιτικό χρέος προς την πατρίδα να περνά μέσα από τον έπαινο.

Λογοτέχνες υμνούν το mal de vivre, την τραγικότητα του ατόμου που πεθαίνει για ένα σκοπό ─έστω ουτοπικό, όπως ο Βέρθερος του Goethe─ και συνάμα, μέσα από το ιστορικό μυθιστόρημα που ως είδος τότε ανθίζει, υπερθεματίζουν το σύνολο που διεκδικεί την εθνική  διαφοροποίηση όπως εξαγόταν από τη γλώσσα, τη λαϊκή τέχνη και τις προγονικές λατρείες, ενσωματώνοντας το παρελθόν στο παρόν με τη συνεκτική δύναμη του εθνικισμού.

Αυτός ο ιδεολογικός δυισμός εξηγεί και το εθνικιστικό παράδοξο του κινήματος που είδε το έθνος ως συλλογικότητα και συνάμα ως άτομο που «πάσχει», μια Ωραία Κοιμωμένη σε λήθαργο που αναμένει την αφύπνιση-Παλιγγενεσία.

Οι καλλιτέχνες του χρωστήρα εξέφρασαν τη ρομαντική τους διάθεση με ετερόκλητα θέματα που μαρτυρούσαν το διαφορετικό πολιτικό αίτημα από χώρα σε χώρα. Ομιχλώδη τοπία και καταιγίδες στην Αγγλία, απεικονίσεις ηρώων και πεδία μαχών στην Ισπανία και τη Γαλλία με το έθνος να αναδύεται ανόθευτο και αήττητο από το αιματηρό τοπίο κρατώντας τα εθνικά του σύμβολα. Ωστόσο παντού αγαπημένο φόντο ήταν τα ερείπια και τα αρχαία μνημεία που κίνησαν ένα γενικό ενδιαφέρον για το αρχέγονο παρελθόν και τις αρχαιότητες που το εκπροσωπούν.
 
Αλλά η τέχνη δεν υπήρξε ποτέ αθώα. Εξαρχής, και μέχρι την ανατρεπτική παρουσία των σύγχρονων κινημάτων, λειτούργησε ως ιδεολογικό εργαλείο με σκοπό και την παραπλάνηση: από τα ευκλεή αρχιτεκτονήματα του Περικλή που υποβοηθούσαν στον πολιτικό εξωραϊσμό της εικόνας του, ως τον Ουμανισμό που απεικονίζει τους ηγεμόνες με την toga, τήβεννο των ουμανιστών, και τα όπλα τους τώρα ανεστραμμένα, και από την επινόηση της προπαγάνδας από τον πάπα Γρηγόριο ΙΕ’ (De Propaganda Fide, 1622) για την αναχαίτιση του προτεσταντισμού που υποτάσσει στο bαrοque τα ελληνορωμαϊκά κτίσματα που εξήραν οι αστοί ουμανιστές ως τον Winckelmann (1717-1768) που θα δώσει στην αισθητική του πρόταση πολιτικό περιεχόμενο κατά της απολυταρχίας, ανοίγοντας το δρόμο στο retour a l’ antique.
 
Τα ιδεώδη της Επανάστασης των Γάλλων θα αποδοθούν επίσης μέσα από την παλέτα του Ρομαντισμού που αξιοποιεί στο έπακρον ο Ναπολέοντας, με πληθώρα ηρωικών απεικονίσεων για να κάνει σαφή τη νέα μορφή εξουσίας που εγκαινιάζει, των εναλλασσόμενων περιόδων δημοκρατίας, ιμπεριαλισμού και μοναρχίας, ενώ η Αφροδίτη της Μήλου και οι Ταναγραίες κόρες θα γίνουν το πρότυπο ομορφιάς στο Παρίσι του 19ου του φυλετισμού και της δεύτερης αποικιοκρατίας.
 

 
John Bull.
Προσωπογραφία του Βασιλείου
της Μεγάλης Βρετανίας του 1712
που λανσάρισε ο Σκοτσέζος γιατρός
Jοhn Arbuthnot (1667-1735)
και υιοθετήθηκε ως εθνική φιγούρα.
Το εθνικό όραμα των ρομαντικών αντίκειται στην πολιτική των μοναρχών της Παλινόρθωσης όπου πρωτοστατεί ο τσάρος Αλέξανδρος, ο πλέον ευνοημένος από τη μοιρασιά.

Έτσι η νέα Ευρώπη του 1815 προβάλλει με ασαφή χαρακτηριστικά: ο Metternich, που θεωρεί επικίνδυνη κάθε ιδεολογία και περιφρονεί λέξεις σαν τον «φιλελευθερισμό» και τον «εθνικισμό», μιλά για «αδελφοσύνη», ωστόσο το «μέγα γαλλικό έθνος» και οι διεκδικήσεις της Ιρλανδίας ενοχλούν τον Βρετανό «John Bull» παρά τις κτήσεις του από τη Μάλτα και τα Ιόνια Νησιά ως τον Ινδικό Ωκεανό, στη Νορβηγία αρθρογραφούν υπέρ της ανεξαρτησίας από τη Σουηδία που η τελευταία όμως δεν δέχεται, η Φινλανδία ανασύρει από τις μπαλάντες των χωρικών τούς αρχαίους ήρωες της Walhalla για να πιστοποιήσει το δικαίωμά της σε μια εθνοπολιτική ανεξαρτησία από τους Ρώσους, η Δανία ενοχλείται από τη γερμανική διείσδυση στο Schleswig-Holstein και η σλαβική αναγέννηση σκοντάφτει στο δίλημμα του πανσλαβισμού υπό την μητέρα-Ρωσία ή στην εθνική αυτεξουσιότητα των σλαβικών κρατιδίων.


 

 
Νυφική πομπή στο Hardanger.
Νορβηγικός ρομαντικός εθνικισμός. (Hans Gude και Adolph Tidemand, 1848).

 


Η ιδιοτυπία που από περιοχή σε περιοχή παρουσίαζε ο Ρομαντισμός πριν ακόμα από το 1815 εμφαίνεται και στο γεγονός ότι μολονότι παντού οι λόγιοι ήταν εχθρικοί απέναντι στη ναπολεόντεια επιβολή και παντού γνώριζαν ότι μια επανάσταση απέναντι σε αυτή προϋπέθετε «εθνικοποίηση» του πολέμου, στις γερμανόφωνες περιοχές η αντίθεση εκθείαζε περισσότερο την ιδεολογία των φιλελεύθερων αστών ενώ στη Ρωσία την αριστοκρατία.

Ο Ρομαντισμός θα φέρει στο προσκήνιο όλα τα είδη του φασισμού στην Ευρώπη. Έτσι, κατά τον ύστερο 19° η αστική τάξη περιφέρει την τέχνη και την παιδεία της ως αποδεικτικό του δίκαια ηγετικού ρόλου που έχει αναλάβει, μετατρέποντας το «κλασικό ιδεώδες» σε ιδεολογικό όπλο κατά των διογκούμενων διεκδικήσεων του προλεταριάτου που είχε δημιουργήσει το πέρασμα από την οικοτεχνία στη βιομηχανική παραγωγή.
 


Ο βάρδος (John Martin, 1817).
Ένας ουαλός βάρδος διαφεύγει από τη σφαγή
που διέταξε ο βασιλιάς Εδουάρδος Α΄
της Αγγλίας, με σκοπό να καταστρέψει
τον ουαλικό πολιτισμό.
 
 

Ο φυλετισμός
ως ιεραρχία και ως εξέλιξη

Ο φυλετισμός αποτέλεσε δομικό στοιχείο στη συσπείρωση και τη συγκρότηση του έθνους-κράτους, μάλιστα όχι ως «παραπάτημα της ευρωπαϊκής σκέψης» αλλά ως «έκφρασή της». Ωστόσο ο οιονεί ρατσισμός δεν είναι σύμπτωμα ευρωπαϊκό, ούτε νεοτερικό. Πρωτογενώς απαντάται ως φυλετική ιεράρχηση στο ινδικό σύστημα κοινωνικής στρωμάτωσης της κάστας που επέβαλλαν στους σκουρόχρωμους κατοίκους των βορειοδυτικών Ινδιών οι ανοιχτόχρωμες ομάδες που τούς καθυπόταξαν.

Το Σύστημα της κάστας θεμελιώθηκε στη συνύπαρξη δύο αντιθετικών στοιχείων, του «αγνού» (κάστα ιερέων, βασιλέων, πολεμιστών, εμπόρων κι αγροτών) και του «μιαρού» (pariah, που ασχολείτο με τις «ρυπαρές» εργασίες του νεκροθάφτη, του οδοκαθαριστή, του εκδορέα κλπ., και για τούτο ανήκε στους «ανέγγιχτους». Πιθανολογείται πως οι Τσιγγάνοι Sinti και Roma είναι απόγονοι υποομάδας των «μιαρών» που ασχολούνταν παραδοσιακά με το θέατρο και τη μουσική). Μέσα από αυτόν τον παλιό καταμερισμό εργασίας προέκυψαν οι ενδογαμικές επαγγελματικές ομάδες που, ως σήμερα, και παρά την κατάργηση της «αρχής της καθαρότητας» το 1955 από το ινδικό κοινοβούλιο, αποτελούν τη βασική δομή της κοινωνικής διαστρωμάτωσης της Ινδίας.

Τη φυλετική ιεράρχηση επικαλέστηκε ο ανθρωπολόγος Τheοdor Poesche (1826-1899) στο Ein Beitrag zur historischen Anthropologie (1878) για ν' αποδείξει ότι οι Ινδοευρωπαίοι περιγράφονταν ανέκαθεν ως ανοιχτόχρωμοι. 
 
Διακρίσεις συναντάμε και στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη παρότι δεν γίνονταν στη βάση του χρώματος: εκπορεύονταν από τη γλώσσα, την κοινωνική θέση ή και το πολίτευμα ─όπως διαβάζουμε στο «τοις γαρ βαρβάροις δια τας τυρρανίδας», του Πλάτωνα (Συμπόσιον, 182Β, 106)─ καθώς η παρουσία μαύρων στην αρχαιότητα (και το μεσαίωνα) δεν συνοδευόταν από προκαταλήψεις αφού οι φαινοτυπικές διαφορές δεν εκλαμβάνονταν ως ζήτημα βιολογικό αλλά κλιματολογικό.

 
Οι κάστες εξακολουθούν να υπάρχουν στην Ινδία ─παρά την
απαγόρευση με νόμο─ και να καθορίζουν την εσωτερική
οργάνωση της κοινωνίας, καθώς και την ζωή των κατοίκων της.
Στην βραβευμένη ταινία «Slumdog Millionaire» (2008)
περιγράφονται ακριβώς τα αποτελέσματα της κάστας
στη ζωή όλων: φτώχεια και μεγάλες ανισότητες.
 
Οι διακρίσεις φαίνεται ήταν τόσο διαδεδομένες ώστε να οδηγήσουν τους Αντιφώντα, Αλκιδάμα και Ιππία στην επίκρισή τους, προτάσσοντας τη φυσική ενότητα της ανθρωπότητας: «Κύριοι μου, νομίζω ότι όλοι όσοι είστε εδώ ─άσχετα από ποια Πολιτεία βαστάτε─ είσαστε από το ίδιο σόι και από την ιδια γενιά και όλοι συμπολίτες. Η τέτοια σας συγγένεια είναι δοσμένη από τη φύση και όχι από το γραφτό δίκαιο, γιατί κάθε όμοιο από τη φύση συγγενεύει με το όμοιό του» (Ιππίας ο Ηλιείος, 411 π.ΚΕ.).
 

 

 
Στις απεικονίσεις της «Προσκύνησης των Μάγων»
του όψιμου μεσαίωνα ο Μπαλθαζάρ είναι μαύρος.
 

Στην Αίγυπτο ο ιδρυτής της ΧΙΙ Δυναστείας (1991-1758 π.Κ.Ε.) Amenhamet Α’  ήταν νουβιανής καταγωγής. O Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα τούς ικανούς πολεμιστές «Αιθίοπες» κι ο Ηρόδοτος το ωραίο παρουσιαστικό τους. Tο καθεστώς της δουλείας στην Αθήνα δεν σχετιζόταν με το χρώμα αφού ως την εποχή του Σόλωνα και Αθηναίοι περιέρχονταν σε αυτή. O μαύρος Σεπτίμιος Σεβήρος (146-211) θα γίνει Ρωμαίος αυτοκράτορας.

Οι τροβαδούροι ήταν κυρίως μαύροι Σαρακηνοί. Ο ετεροθαλής αδελφός του Parzival στο ομώνυμο έπος του Wolfram νοn Eschenbach (1170-1220) είναι μαύρος. Και ο πολιτισμολόγος Ρ.Α. Βαrtοn, επισημαίνει πως Έλληνες και Ρωμαίοι δεν είχαν προκαταλήψεις κατά των μαύρων κι ότι αυτές εμφανίζονται περίπου την εποχή που έζησε ο Shakespeare («The lack of racίsm during the Greek and Roman periοd», στο Α History of Racism and Terrorism, Rebellion and Overcomίng ─ The Faith, Power, and Struggle οf α People XLIBRIS, pub, Philadelphίa, Pennsylvanίa, United States 2002).
 
Το κατεξοχήν διαχρονικό παράδειγμα ρατσισμού/φυλετισμού εκφράζει η εβραϊκή περίπτωση, λαός που, με τη σειρά του, λόγω των αλλεπαλλήλων διώξεων που ενσάρκωναν το στερεότυπο του «περιπλανώμενου Ιουδαίου» (μύθος που είχε δαιμονοποιήσει τους Εβραίους στη μεσαιωνική Δύση, όπου τον Αshαverus καταράστηκε, δήθεν, ο Χριστός να περιπλανιέται αιώνια επειδή τον περιέπαιζε στο δρόμο του προς το Γολγοθά ─ Durant, Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού, τ. Στ', Αθήνα 1970, 835) έβρισκε καταφύγιο στο δικό του καταστατικό μύθο, της Παλαιάς Διαθήκης, όπου αναγορευόταν σε «περιούσιο λαό» («εάν ακοή ακούσητε της εμής φωνής και φυλάξητε την διαθηκην μου, έσεσθέ μοι λαός περιούσιος από πάντων των εθνών. Εμή γαρ έστι πάσα η γή», Έξοδος 19:5) μέσα από κείμενα που συνέδεαν συστηματικά την «ηθική» με συγκεκριμένα θρησκευτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά και έθεταν τις εκκαθαρίσεις των αλλόφυλων και αλλόθρησκων υπέρ της διαφύλαξης της καθαρότητας του αίματος.

Διατάσσει ο Γιαχβέ, «και κατασκάψετε τους βωμούς αυτών και συντρίψετε τας στήλας  αυτών και τα άλση αυτών εκκόψετε και τα γλυπτά των θεών αυτών κατακαύσετε πυρί, και απολείται το όνομα αυτών εκ του τόπου εκείνου» (Δευτερ. 12: 1-3).

«Και παρέδωκε Κύριος την [πόλη] Λαχίς εις τας χείρας Ισραήλ [...] και εφόνευσαν αυτήν εν στόματι  ξίφους και εξωλόθρευσαν αυτήν, ον τρόπον εποίησαν την [πόλη] Λεβνά και εξεπολιόρκησεν αυτήν [...] και παν εμπνέον εν αυτή εφόνευσαν» (Ιησούς του Ναυή 10:32, 34, 35).

Ο Έσδρα θρηνεί «διέρρηξα τα ιμάτιά μου και επαλλόμην και έτιλλον από των τριχών της κεφαλής μου και από του πώγωνός μου» γιατί οι Ιουδαίοι αναμείχθηκαν με άλλους λαούς, «ότι ελάβοσαν από θυγατέρων αυτών εαυτοίς και τοις υιοίς αυτών, και παρήχθη σπέρμα το άγιον εν λαοίς των γαιών» (Έσδρα Α’ 9:3, 9:2).

 
Ο κακός κι εκδικητικός Γιαχβέ,
ζωγραφισμένος από τον Μιχαήλ Άγγελο (16ος αι.).
 
Η Αναγέννηση συνέβαλε στη σύνδεση του «νορδικού προτύπου» (λευκό δέρμα, γαλανά μάτια) με την αισθητική τελειότητα και την ευγένεια πολύ πριν οι Ναζί διαβεβαιώσουν ότι με τα χρώματά τους είναι απευθείας απόγονοι της «Master Race» και του νορδικού φύλου, ανώτατη υποκατηγορία της καυκάσιας φυλής. (Τα άλλα δύο φύλα της υποκατηγορίας ήταν το αλπικό και το μεσογειακό).

Τους αιώνες που θ’ ακολουθήσουν η αντιμετώπιση του «Άλλου» με όρους «μόλυνσης» εφαρμόζεται όχι μόνο στο πλαίσιο της πρώτης αποικιοκρατίας, αλλά και εντός της Ευρώπης. Οι Γάλλοι αποικιοκράτες εισάγουν τον Code Νοir (1685) του οποίου τις αρχές υιοθετούν οι Άγγλοι στο Slave Code (1688). Οι Ισπανοί όμως προηγήθηκαν στη νομική ρύθμιση των φυλετικών διακρίσεων: από το 14° αιώνα  εισήγαγαν στο Νέο Κόσμο την αρχή της Limpieza de sangre («καθαρότητα αίματος») που απέκλειε την πρόσβαση στα ανώτερα αξιώματα σε ιθαγενείς και μιγάδες.


 

 
Γερμανικό νεοκλασικό άγαλμα, στο οποίο τονίζονται εξιδανικευμένα
νορδικά φυλετικά χαρακτηριστικά. (Arno Breker, 1939).

 

 
Έτσι, πέρα από τις πολιτικές αντιπαλότητες που έθεσαν τους Γερμανούς Διαφωτιστές σαν τον Ηerder και τον Gοethe εκτός νόμου ως εχθρικούς απέναντι στην κυβέρνηση της Βαυαρίας, η εβραϊκή παρουσία προβλημάτιζε από νωρίς τους γερμανόφωνους, όπως προκύπτει από τη ριζοσπαστική επισήμανση στην οποία αναγκάστηκε να προβεί το 1781 ο Πρώσος ιστορικός και διπλωμάτης Christian Wilhehm νοn Dohm (1751-1820), «ο Εβραίος είναι άνθρωπος πριν γίνει Εβραίος», και την πρωτοπόρα ανάπτυξη στο σχετικό του σύγγραμμα πως οι Εβραίοι θα γίνονταν καλύτεροι πολίτες αν οι συνθήκες εντός των οποίων διαβίωναν, βελτιώνονταν. Ο Fichte, αντίθετα, επέμενε πως το «κράτος εν κράτει» των Εβραίων επαπειλούσε να αποδυναμώσει το γερμανικό έθνος και συμβούλευε τους Γερμανούς στο Reden an die deutsche Νatίοn να «έχουν χαρακτήρα και να είναι Γερμανοί» ─ «Charakter haben and Deutsch sein».

Αντίθετα στη Γαλλία, όπου υπερίσχυε η «αρχή του εδάφους» κι όχι η γερμανική «αρχή του αίματος» που θα γίνει ο πυρήνας του ναζισμού, εκείνοι που μετά την Επανάσταση κλήθηκαν ν' αποφασίσουν για τη «γαλλικότητα» των Εβραίων δεν αναρωτήθηκαν κατά πόσο αποτελούσαν μέρος του κοινού παρελθόντος αλλά αν μπορούσαν να πάρουν μέρος ως citοyens σ' ένα ευοίωνο μέλλον. Και παρότι στην προεπαναστατική Γαλλία είχε σημειωθεί ένας εσωτερικός διχασμός στη βάση των δυο «φυλών», των «απογόνων» των ευγενών Francs και των ανερχόμενων αστών και «πατέρων» της Tiers Étαt, Gaulois, με το σύγγραμμα του μαρκήσιου Boulainvilliers (1658-1722) Histoire de l’ ancίen gouvernement de France (La Haye & Amsterdam, 1727) ως το όπλο της γαλλικής αριστοκρατίας, επρόκειτο κυρίως για προσωπείο ρατσισμού αφού αφορούσε κυρίως στον έλεγχο του πλούτου και της εξουσίας.
 
Στην Αγγλία οι διακρίσεις μεταξύ «γενναίων» Αγγλοσαξόνων και «παρακμασμένων» Βρετανών άρχισαν από τα χρόνια των Τυdοr οπότε σηματοδοτείται και ο αγγλικός εθνικισμός, σ' αυτή τη φάση πολιτιστικός και λαογραφικός.

Η διένεξη συντηρήθηκε ως τη δεκαετία του 1850 σε μια ιδεολογική αναμέτρηση που επίσης υπέκρυπτε πολιτικές διεκδικήσεις. Τα δημοφιλή συγγράμματα των Jonathan Swift (1667-1745), David Hume (1711-1776) και των ρομαντικών μυθιστοριογράφων που υπερασπίζονταν την ανωτερότητα των πρώτων συνέτειναν στο διχασμό και μόνο το κοινό αποικιοκρατικό όραμα θα τον υποσκελίσει.
 
Το 1734 ιδρύεται η «Κοινωνία των Dilettanti» από ευπατρίδες που έχουν συμμετάσχει στο Grand Tour και άλλους αριστοκράτες που μελετούσαν την ελληνορωμαϊκή τέχνη. Προέβαιvαν σε επιτόπιες επισκέψεις σε αρχαιολογικές θέσεις, συνέλλεγαν αρχαιότητες και υποστήριζαν τον «εξευγενισμό της τέχνης» μέσα και από την ίδρυση, το 1768, της Royal Academy of Arts, συνήθειες μιας ελίτ με ρατσιστικά και φυλετικά ιδεώδη που θα περάσουν και στην αγγλοσαξονική Αμερική τον 19°.


 

 

 
Από τον 19ο αιώνα οι Αδελφότητες στα πανεπιστήμια της Αμερικής
στην προσπάθεια διαιώνισης του αριστοκρατικού πνεύματος,
κάνουν συμβολιστική χρήση ελληνικών και λατινικών όρων.
 



Την ίδια εποχή ο ρατσισμός των Βρετανών ήταν περιώνυμος στις κτήσεις τους εντός Ευρώπης. Όπως δημοσιεύει η εφημερίδα Αθηνά το 1836 ─καίτοι φιλοαγγλική─ «εις μάτην, η Ιρλανδία εζήτησεν, επαρακάλεσεν, επικαλέσθη σχεδόν ακαταπαύστως την χάριν του να συμμεθέξη και αυτή των ιδίων της Αγγλίας νόμων, πάντοτε απερρίπτοντο αι προτάσεις της. Ανήκει εις την Ιρλανδίαν δικαιοσύνη οποία μ’ εκείνη την οποία απολαύει και η Αγγλία, αλλ' επροφασίσθησαν ματαίως την διαφοράν του αίματος και της θρησκείας». (Η Αθηνά, «Ο ιρλανδικός λαός», Αθήνα / 5 Αυγ. Τετάρτη 1836, αρ. φύλ. 558).
 

 


Η αρχαιοπρεπής πράσινη σημαία με την άρπα
πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους ιρλανδούς
κατά τους πολέμους τους εναντίον άγγλων
και σκοτσέζων τον 17ο αιώνα.


Η Αιών, φιλορωσική και περισσότερο προκατειλημμένη, περιγράφει το 1840: «...επί της ωραίας και δυστυχούς της Ιρλανδίας γης η τυρρανία των Άγγλων παλαίουσα με την γενναιότητα της φύσεως και των ανθρώπων. [...] Η φύσις καθωράισε την Ιρλανδίαν με τα λαμπροτέρα δώρα της, αλλ' οι άνθρωποι την εμίαναν με την αισχροτέραν τυρρανίαν, ήτις ποτέ στιγματίσθη από την ιστορίαν» και «[οι Επτανήσιοι] εγνωστοποίησαν τας απανθρώπους αρχές της Προστασίας της, πας μη Άγγλος δούλος Άγγλου ─ πας δε Επτανήσιος δούλος των δούλων του Άγγλου».
 
Η δαρβίνεια θεωρία καταδεικνύει τη «φυσική ενότητα» (κοινή καταγωγή) πλήττοντας προς στιγμήν τον αναπτυσσόμενο φυλετισμό. Όταν καταδεικνύεται η παλαιότητα του ανθρώπινου είδους στο Origin of Species (1859) του Δαρβίνου (1809-1882) απορρίπτεται η Θεωρία των Δημιουργιστών περί αυτοματισμού της ανθρώπινης δημιουργίας την ημερομηνία κτήσεως κόσμου 23 Οκτωβρίου 4004 π.Κ.Ε. (προσδιορισμένη «επακριβώς» με βάση τις βιβλικές γενεαλογίες). Την ίδια εποχή ανακαλύπτονται σπήλαια στη ΝΔ Γαλλία με ίχνη ανθρώπινων εργαλείων από πυριτόλιθο και οστά μαμούθ, είδους εξαφανισμένου, που αποδείκνυαν ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι παλαιότερη της βιβλικής Δημιουργίας.

Αλλά η ανώτερη τάξη, παρά το ισχυρό πολιτισμικό σοκ που αρχικά δέχεται, επανακάμπτει όταν θέτει τη θεωρία της εξέλιξης (evolution) στην υπηρεσία της αυταρέσκειάς της επικαλούμενη την επιβίωση των ισχυρότερων (natural selection) για ν' «αποδείξει» ότι αποτελεί εξαίρετο δείγμα ανθρώπινης προόδου στο σύνολο της ανθρώπινης φύσης. Οι μελετητές τώρα επικαλούνται όρους γενετικής για να προσδώσουν «επιστημονική τεκμηρίωση» στις διαφορές ανάμεσα στις «εθνικές» ομάδες, σύμφωνα με τις οποίες παγιώνεται η έννοια της φυλής ως δόγμα που επιχειρηματολογεί βασισμένη στο βιολογικό φυλετισμό.

Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι μόνο επιστημονικό και φιλολογικό. Η έκρηξη του φυλετισμού σημειώνεται την περίοδο της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης του 1873-1895 που χαρακτήρισε η επιβράδυνση της βιομηχανικής παραγωγής. Το επακόλουθο της γενικευμένης ανεργίας, σε συνδυασμό με τη δημογραφική αύξηση που είχε σημειωθεί ως τα μέσα του 18ου αιώνα και την κινητικότητα των ομάδων προς τις πόλεις που συνέβαλλε στον πιεστικό χαρακτήρα των αστικών προβλημάτων, αποκάλυπτε την κοινωνική και οικονομική ασυνέχεια που η οικονομική κρίση διόγκωσε και απέδωσε ως απειλή, με το κατεστημένο των κοινοτήτων να αισθάνεται την ανάγκη να αμυνθεί απέναντι στα ξένα ήθη.

Οι ιθύνοντες εξυπηρετούνταν από την προώθηση των ευθυνών προς τον «ξένο» που αποσπούσε την προσοχή της κοινής γνώμης από τη δική τους ανεπάρκεια στην επίλυση των προβλημάτων, ενώ και οι λόγιοι συνέβαλλαν στην ιδεολογική εχθρότητα όντας εγκλωβισμένοι στο αίτημα της αναγνώρισης της «εκλεκτής φυλής», κι όπου οι αντιπαραθέσεις δεν εξέλειπαν: Όπως έγραφε ο Εβραιογερμανός ποιητής Heinrich Heine (1797- 1856), «γνωρίζω έναν καλό χριστιανό στο Αμβούργο που δεν μπόρεσε ποτέ να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι ο Σωτήρας Ιησούς Χριστός γεννήθηκε Εβραίος απόγονος μιας φυλής που ο ίδιος σιχαιvόταν. Έτσι αντιμετωπίζω εγώ την περίπτωση του William Shakespeare. Παρά τις υψηλές του προδιαγραφές δεν μπορώ να ξεχάσω ότι ανήκει στο πιο παράλογο έθνος που ο θεός πάνω στην οργή του δημιούργησε».

Παρά τη μεταξύ τους αντιπαράθεση εκείνο που όλοι τηρούσαν με ευλάβεια ήταν η αποφυγή της ανάμειξης με έγχρωμους. Ο Σάξονας Christian Meiners (1748-1810), καθηγητής φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Göttingen, αντιτίθεται σε κάθε μίξη της «ωραίας» λευκής φυλής με την «άσχημη» μαύρη που θα οδηγούσε στην παρακμή και τον πολιτιστικό θάνατο της πρώτης, διαφορές που «βλέπει» και ο ομοεθνής του ανθρωπολόγος Johann Blumenbach (1752 -1840) γράφοντας για τα ανθρώπινα κρανία των «5 φυλών».

Ο Γάλλος διπλωμάτης Αrthur de Gοbineau (1816-82) προσδιόρισε τον Άριο Βορειοευρωπαίο ως κατ’ εξοχήν αριστοκράτη γεννημένο για να κυριαρχεί και εναντιωνόταν στις φυλετικές διασταυρώσεις με μη-Ευρωπαίους διότι οδηγούσαν σε «εκφυλισμό», στασιμότητα και διαφθορά και ο καθηγητής πολιτικών επιστημών Friedrich Liszt (1789-1846) όρισε πως η γερμανική φυλή ειναι επιλεγμένη από τη Θεία Πρόνοια για να εκπολιτίσει και να κυβερνήσει τον κόσμο. Μαζί του τάσσεται ο Βρετανός Ηοustοη Chamberlain (1855-1927) ─μετά το γάμο με την κόρη τού Wagner θα λάβει γερμανική υπηκοότητα─ στο Foundations of the Nineteenth Century (1899), όπου επισημαίνει την καταγωγή του Γερμανού από Τεύτονες ή Άριους και τον «επιζήμιο ρόλο» του σημιτικού στοιχείου, ενώ ακόμα κι ο φιλόλογος και ιστορικός των θρησκειών Ernest Renan (1823-1892) διολίσθησε στο σχόλιο της «ατελούς σημιτικής φυλής».

Η ένσταση του Γερμανού Μax Mϋller (1823-1900) ─εκ των θεμελιωτών της Ινδολογίας─ ήταν ανίσχυρη, παρότι χαρακτήρισε παραφροσύνη τη θεωρία όσων ανθρωπολόγων και συγκριτικών γλωσσολόγων μιλούσαν για «αρία φυλή, άριο αίμα, άρια μάτια και μαλλιά» και συνέδεαν με τη φυλετική ιδέα μέχρι και τη γλώσσα ─καίτοι επίκτητη κι όχι κληρονομούμενη─, παραφροσύνη ανάλογη ─έλεγε─ με όποιον γλωσσολόγο μιλούσε για «δολιχοκεφαλικό λεξικό ή βραχυκεφαλική γραμματική».

Η αρχαιολογία δεν μένει ανεπηρέαστη από τον ανερχόμενο φυλετισμό. Το 1856 κυριαρχείται από τον Πολιτισμικό Εξελικτισμό (Cultural Evolutionary Archaeology), με κύριο εκπρόσωπο τον βαρόνο John Lubbock (1834-1913), μέλος της Βουλής των Φιλελευθέρων, τραπεζικό και αρχαιολόγο ─τού ανήκει η πατρότητα των όρων «παλαιολιθικός» και «νεολιθικός»─, ο οποίος ενσωμάτωσε στην προϊστορική αρχαιολογία διακρίσεις ανάμεσα σε «εξελιγμένους» και «πρωτόγονους» πολιτισμούς. Το σύγγραμμά του, Prehistoric Times, aς Illustrated by Ancient Remains, and the Manners and Customs of Μοdern Saνages, επανεκδόθηκε 7 φορές από το 1856 ως το κυρίαρχο αρχαιολογικό εγχειρίδιο που εξηγούσε τις πολιτισμικές διαφορές μέσα από την επιβίωση των ισχυρότερων διανοητικά και σωματικά (κοινωνικός δαρβινισμός): κατ' αυτόν, όπως οι σύγχρονοι ελέφαντες μάς έδιναν πληροφορίες για τη φύση των εξαφανισμένων μαμούθ έτσι και οι σύγχρονοι «πρωτόγονοι» ─στον κατάλογό του περιλαμβάνονταν Αβορίγινες, Εσκιμώοι, Τασμανοί, Μαοροί, Ινδιάνοι, Ταϊτιανοί κ.ά μάς εξασφαλίζουν πληροφορίες για τους προϊστορικούς ανθρώπους.

Αντίστοιχα, ο ομοεθνής του θεμελιωτής της εθνολογίας Εdward Tylor (1832-1917) επανέλαβε το 1871 την τριμερή διαίρεση σε «άγριους», «βάρβαρους» και «πολιτισμένους», ενώ στη Γαλλία το κύρος του Charles Richet (1850-1935) ήταν ευρέως διαδεδομένο για τις γνωστές μελέτες του στην ιατρική ─που του χάρισαν το Νοbel του 1913─ και για το σύγγραμμά του L’ homme stupide (1919) που κατεδείκνυε τις «διαφορές» ανάμεσα στις φυλές και ενθάρρυνε δημοσίως τις πρακτικές ευγονικής. Μαζί με τον επίσης βραβευμένο με Nobel ομοεθνή του Alexis Carell, επίσης υπέρμαχο της ευγονικής, ίσως επηρέασαν και την πρακτική που ακολουθήθηκε τη περίοδο 1940-1944 στη Γαλλία επί κυβέρνησης Vichy, του «ήπιου θανάτου», από πείνα, 40 χιλιάδων εσώκλειστων ψυχικά ασθενών.
 
Η απώλεια της «ευρωπαϊκής αθωότητας» στα χαρακώματα του Α' Παγκοσμίου, τα εναγώνια ερωτηματικά της Σχολής της Φρανκφούρτης και η αναγκαστική μετανάστευση των μελών της στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1933 δεν κατάφεραν να πείσουν για την επικινδυνότητα των τρεχουσών κυρίαρχων πολιτικών ιδεολογιών. Οι ανθρωπολογικές θεωρίες ωθούσαν τους πληθυσμούς να βλέπουν το χαρακτήρα, το ντύσιμο και την ομορφιά ή ασχήμια όχι ως ίδιον ατόμων αλλά ως φυλετικό χαρακτηριστικό, και υπό αυτό το πρίσμα Βρετανοί κοινωνιολόγοι, δημοσιογράφοι και ποιητές (με αφορμή την παραίτηση του πρίγκιπα Εdward VIII από τη διαδοχή χάριν της δις διαζευγμένης Αμερικανίδας φιλοναζί Wallis Simpson) ιδρύουν την οργάνωση Μass-Observation το 1937 για τον εντοπισμό του «ανθρωπολογικού προφίλ» των Βρετανών. Στην έρευνα συμμετείχαν 500 ντόπιοι που δέχτηκαν να γίνουν αντικείμενο παρακολούθησης στην εργασία και το σπίτι τους, είχαν παραχωρήσει τα ημερολόγιά τους στους ερευνητές και απαντούσαν σε ανεξάντλητες ερωτήσεις που συμπεριελάμβαναν σχολιασμούς των φίλων και γειτόνων τους. Διήρκεσε μέχρι τη δεκαετία του 1950 και τα αποτελέσματα αξιοποιήθηκαν κατά το Β’ Παγκόσμιο για τη χάραξη της βρετανικής πολιτικής.
 

 

 
Παραμονές του Β' Παγκοσμίου οι London Times δημοσιεύουν τις εκτιμήσεις του πρεσβευτή Walter Runciman (1870-1949) μετά το αυγουστιάτικο ταξίδι στην Πράγα για την άμβλυνση των τσεχογερμανικών διαφορών: «Θα συνέφερε την τσεχοσλοβακική κυβέρνηση να εξετάσει ευνοϊκά το σχέδιο από μερικές πλευρές ώστε να γίνει ένα κράτος περισσότερο ομοιογενές απαλλαγμένο από ξένους πληθυσμούς
».

Και παρότι ο Mussolini το 1936 έχει κάνει γεγονός το όραμα μιας αυτοκρατορίας στην ανατολική Αφρική με άλλοθι την «κατωτερότητα» των ιθαγενών και όπλο τον υπερίτη και τις αλλεπάλληλες σφαγές πουθενά ο φυλετισμός δεν πολιτικοποιήθηκε τόσο επικίνδυνα όσο στη Γερμανία, απ' όταν ο ναζισμός θεσμοθετήθηκε μετά τις εκλογές του 1933 από έναν κόσμο που είχε ζητήσει ασφάλεια αλλά πήρε επιβολή και μηδενική πολιτική ανοχή.

Έχοντας ο φυλετισμός υπάρξει άρρηκτα δεμένος με την εκμετάλλευση πόρων και ντόπιου εργατικού δυναμικού κατά την πρώτη και δεύτερη αποικιοκρατία σε τρεις ηπείρους με εθνοκτονικές πρακτικές είμαστε σε θέση να κατανοούμε όχι μόνο ότι εξυπηρέτησε κυρίως οικονομικής φύσης παράγοντες αλλά κι ότι θα ήταν μονομερής κάθε προσέγγισή του μόνο μέσα από το «will der Macht» των Ναζί και την ιδεοληψία τους για τους Ινδοευρωπαίους.

Άλλωστε η Endlösung αποφασίστηκε όχι μόνο με ιδεολογικά/φυλετικά κριτήρια αλλά και οικονομικά: ο γερμανοεβραϊκός πληθυσμός δαιμονοποιήθηκε για την οικονομική κρίση, την ερήμωση της επαρχίας και την αστικοποίηση ενώ κι ο τρόπος θανάτωσης που επέλεγαν εξηγείται με πιο απλό τρόπο απ’ όσο θα νόμιζε κανείς: το κριτήριο για το θάλαμο αερίων ήταν το σιδηροδρομικό δίκτυο εξηγεί ο Vidal-Naquet, γιαυτό στα βάθη της Πολωνίας όπου δεν υπήρχαν σιδηροτροχιές τούς εκτελούσαν αλλιώς.

Επιπλέον το «εθνικό» πρόγραμμα για ευημερία των «καθαρών» Γερμανών συμμερίστηκαν και ξένοι επιχειρηματίες, καθόλου «καθαροί» Γερμανοί δηλαδή, που όμως είχαν το οικονομικό και πολιτικό συμφέρον να δημιουργήσουν ανάχωμα στον μπολσεβικισμό.

Τέλος, ιδωμένο γλωσσολογικά ─καθώς η γλώσσα ήταν κεφαλαιώδες συστατικό στο γερμανικό Διαφωτισμό─, ο φυλετισμός τους στηρίχτηκε σε μια γλωσσική ασυνέπεια αποκαλύπτει ο γλωσσολόγος Jameς Mallory: η διάλεκτος Yiddish που μιλούσαν οι Εβραίοι στη Γερμανία ήταν ινδοευρωπαϊκή όσο κι οποιαδήποτε γερμανική διάλεκτος ενώ η γλώσσα των Ρομά μπορούσε να διεκδικήσει τον τίτλο της αρίας γλώσσας πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε Βορειοευρωπαίο. (Οι Ινδοευρωπαίοι, Γλώσσα, Αρχαιολογία και Μύθος, Αθήνα, 1999, 322).






Σημείωση:
Το παραπάνω άρθρο είναι απόσπασμα από τη διπλωματική εργασία της κ. Παυλή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, με τίτλο: «Ο εθνικισμός στην αρχαιολογία της Δύσης» (pandemos.panteion.gr).
Ο τίτλος, οι υπότιτλοι και η εικονογράφηση
έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».


Η Καλλιόπη Παυλή είναι απόφοιτος σπουδών Μ.Μ.Ε. (Αθήνα) και Ιστορίας (Πάτρα), με υποτροφία στη δεύτερη σχολή. Εργάστηκε στον αρχαιολογικό τουρισμό με προορισμό αρχαιολογικές θέσεις της νοτίου Ευρώπης, αρχίζοντας παράλληλα μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου πανεπιστημίου.
Η διπλωματική της περιλήφθηκε στην ενδεικτική θεματική βιβλιογραφία για τους φοιτητές του σεμιναρίου «Νεοελληνική εθνική ιδεολογία» του καθηγητή Στ. Πεσμαζόγλου.
Μετά και από ταξίδια στην Τουρκία, που συνδέονταν με τη διατριβή της («Αρχαιολογώντας την terradesiderata: η Μεγάλη Ιδέα των αρχαίων υλικών καταλοίπων»), στην οποία εξετάστηκαν οι ανασκαφές, που διεξήχθηκαν στη Μικρά Ασία από το Αρχαιολογικό τμήμα της Αρμοστείας Σμύρνης κατά την περίοδο της «ελληνικής κατοχής» –όπως αποκαλούνταν η περίοδος 1919-1922 από στρατιωτικούς και αρχαιολόγους–, ανακηρύχθηκε δρ. Ιστορίας.

Έχει συμμετάσχει ως ομιλήτρια σε εγχώρια και διεθνή συνέδρια, ως μέλος επιστημονικής επιτροπής σε διεθνή συνέδρια, σε ανασκαφές στη Λήμνο υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ Νικολάου Ευστρατίου, έχει δημοσιεύσει άρθρα, ανήκει στη συντακτική επιτροπή του International Journal SCS, είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Έρευνας Νεότερης Ιστορίας (ΚΕΝΙ) του Παντείου πανεπιστημίου και μεταδιδακτορική ερευνήτρια με θέμα την «Αποικιοκρατία του ύστερου 19ου–πρώιμου 20ού αιώνα και την πρόσληψή της από την ελληνική λογιοσύνη εν όψει της μικρασιατικής εκστρατείας».


Το 2014 εκδόθηκε το βιβλίο της: Εις το όνομα του πολιτισμού. Η ιδεολογία των ανασκαφών στη Μικρά Ασία κατά την μικρασιατικήν κατοχήν υπό της Ελλάδος (1919-22), (εκδόσεις Ισνάφι, Ιωάννινα).
  Τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντά της συνδέονται με την ερμηνεία των αρχαιολογικών δεδομένων και τη χρήση του ιστορικού αφηγήματος, μέσα από τα οποία τα εθνικά κράτη επιβάλλουν τη γεωγραφία και την πολιτική τους.








 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 40595 έγραψε...
Επί Περικλέους κορυφώθηκαν οι έννοιες τής Δημοκρατίας,τού Διαλόγου,τού Θεάτρου,τής Φιλοσοφίας,τής Ποίησης,τής Ισηγορίας κ.λπ.Οπότε δεν έχει ανάγκη ο Περικλής από την μηδενιστική-ως συνήθως...-κριτική σας.Θέλω να πω,ότι τσουβαλιάζετε τις μονοθεϊστικές κοινωνίες με τις πολυθεϊστικές.Και επειδή γνωρίζω τι θα σκεφτείτε ΑΜΕΣΩΣ,σάς λέω ότι και πλήρως άθεος (όχι άθρησκος) είμαι και ΔΕΝ θεωρώ τον εαυτό μου απευθείας απόγονο τού Περικλέους.Διευκρίνιζω γιατί γνωρίζω πώς κατάτασσεται όποιον τολμά,να έχει άλλην άποψη από εσάς.Τούς ροκάδες.........Το ότι αρκετοί καλλιτέχνες υπηρέτησαν και μάλιστα δουλικότατα διάφορους δυνάστες ανά τούς αιώνες,διόλου δεν το αμφισβητώ.Αντιθέτως! το ξέρω πολύ-πολύ καλά.Θεωρώ όμως απολύτως άδικη την επίθεσή σας στον Περικλή.Αυτό είναι όλο.Μην ξεχνάμε τον Θουκυδίδη,παιδί τής περίκλειας εποχής.Δεν σάς λέει τίποτα αυτό; Μόνον η ροκ;
12.01.2017, 13:36:40





Ανώνυμος 40596 έγραψε...
Και βέβαια "κατατάσσετε".
Ανώνυμος 40595
12.01.2017, 13:52:44





Bielidopoulos έγραψε...

Starship Troopers: Join Now!
https://www.youtube.com/watch?v=ijvTiDnWJLE

Και κάτι όχι και τόσο γνωστό: τα πρώτα αγάλματα του Βούδα εικάζεται ότι είναι αποτέλεσμα πολιτισμικού συγκρητισμού απόρροια των κατακτήσεων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στη φωτογραφία δεξιά ο Βούδας με αρχαιοελληνικά χαρακτηριστικά...
https://el.wikipedia.org/wiki/Ελληνοβουδιστική_τέχνη

Ερώτημα: τη μανία με τα αγάλματα οι ανατολικοί την πήραν από τους μακεδόνες;
Απάντηση: περίπου.

The first known sculpture in the Indian subcontinent is from the Indus Valley civilization (33001700 BC), found in sites at Mohenjo-daro and Harappa in modern-day Pakistan.
After the collapse of the Indus Valley civilization there is little record of sculpture until the Buddhist era, apart from a hoard of copper figures of (somewhat controversially) c. 1500 BCE from Daimabad. Thus the great tradition of Indian monumental sculpture in stone appears to begin relatively late, with the reign of Asoka from 270 to 232 BCE, and the Pillars of Ashoka he erected around India, carrying his edicts and topped by famous sculptures of animals, mostly lions, of which six survive.
During the 2nd to 1st century BCE in far northern India, in the Greco-Buddhist art of Gandhara from what is now southern Afghanistan and northern Pakistan, sculptures became more explicit, representing episodes of the Buddha’s life and teachings. Although India had a long sculptural tradition and a mastery of rich iconography, the Buddha was never represented in human form before this time, but only through some of his symbols.
https://en.wikipedia.org/wiki/Sculpture_in_South_Asia

12.01.2017, 13:43:51





Ανώνυμος 40598 έγραψε...
Τρεις δεκαετίες στην εξουσία ήταν ο Περικλής, 40595. Ξέρεις κανέναν δημοκράτη να είναι τριάντα χρόνια επάνω; Για δε τις πόρνες της προαγωγού γυναίκας του, της καρα-πόρνης Ασπασίας έγινε ο πελοποννησιακός πόλεμος που αποτέλεσε και το τέλος του αρχαίου κόσμου. "Άγιος" ήταν ο Περικλής λοιπόν; Λαμόγιο ήταν κι αυτός. Πώς το βγάζεις αυτό το συμπέρασμα της καθαρότητας του Περικλή; Πολύ χαλαρά μάλιστα τον πάει το άρθρο, δεν τον αδικεί κατά τη γνώμη μου. Εκτός κι αν είσαι περικλόκαβλος και βλέπεις με τσίμπλες στα μάτια...
12.01.2017, 14:06:26





Ανώνυμος 40599 έγραψε...
40598@
θαρρώ πως έχεις απόλυτο δίκιο...ούτε ο τσαουσέσκου δεν κράτησε 30 χρόνια...γενικά η διατριβή (προσωπική μου άποψη) είναι για βρούβες...ανομοιομορφία γλώσσας και πολλή αντιγραφή.
kimon
12.01.2017, 14:44:49





Bielidopoulos έγραψε...

Κατά τη γνώμη μου τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ο Περικλής ήταν ο εκφραστής των συμφερόντων της μεγαλοαστικής τάξης, όπως σήμερα ο Πούτιν είναι ο υπερασπιστής των συμφερόντων των πετρελαιάδων ρώσων και γενικά της ολιγαρχίας που νέμεται τον τεράστιο πλούτο σε πρώτες ύλες της Ρωσίας. Το σχέδιό του για άμυνα στη στεριά και επίθεση στη θάλασσα μέχρι οι σπαρτιάτες να βαρεθούν και να συνθηκολογήσουν συνέφερε την πλουτοκρατία. Αν νικούσε η Αθήνα τον πελοποννησιακό πόλεμο οι μεγαλοαστοί των Αθηνών θα δεκαπλασίαζαν σε πρώτη φάση τις περιουσίες τους και η αρχαία Αθήνα θα γινόταν μια πρώιμη Ρώμη. Αν έχανε οι πλουτοκράτες θα έμεναν περίπου με ότι είχαν. Και στις δύο περιπτώσεις η μεγάλη μάζα θα θυσίαζε πάρα πολλά. Διότι όσο ο Περικλής προσπαθούσε να ροκανίσει χρόνο (δημιουργική ασάφεια, εποικοδομητική καθυστέρηση) οι σπαρτιάτες μπούκαραν κάθε χρόνο με δεκάδες χιλιάδες στρατό στην Αττική (Θριάσιο, Μεσόγεια, Μαραθώνας) και ισοπέδωναν τα πάντα, σπίτια, αποθήκες, καλλιέργειες, δέντρα, πηγές νερού. Τελικά αυτό το απάνθρωπο για τον πολύ κόσμο σχέδιο οδήγησε στο συνωστισμό εντός των τοιχών εκατοντάδων χιλιάδων χωρίς όμως να υπάρχει πρόνοια για τη στέγασή τους και τις συνθήκες υγιεινής. Τελικά πέθανε και ο Περικλής από τον λοιμό και δεν ξέρω αν αυτό ήταν κατάρα ή ευλογία για τους τότε αθηναίους.

12.01.2017, 18:51:50





Bielidopoulos έγραψε...

Μου εξηγείτε αυτό το κόλλημα με τη Βούλα Πατουλίδου; Έχετε αναρτημένα γυμνά πορτρέτα της στον τοίχο, κοσμεί εξώφυλλο βιβλίου σας. Τι συμβαίνει;
«Είναι ο Κανών του Πολυκλείτου. Έχετε ξαναδεί τέτοια γλυπτική ομορφιά; Το σώμα της Βούλας Πατουλίδου είναι η απόλυτη αρμονία, ο κανόνας του γυναικείου σώματος. Έχει ο Σεφέρης μια φράση που είναι σαν να την έγραψε γι’ αυτή τη γυναίκα: «Αυτή η ακίνητη κίνηση σου κόβει την ανάσα».
Και όλα αυτά χωρίς κτηνώδεις ορμές είπαμε, έτσι; Δηλαδή δεν θα θέλατε να της πιάσετε τον κω..;
«Δεν μπορείς να πιάσεις τον κώλο σε μια απόλυτη θεά. Απλώς την προσκυνάς. Μόνο αν στο επιτρέψει η ίδια η θεά θα της πιάσεις τον κώ.., αλλά μετά θα χτυπήσεις το χέρι σου που τόλμησε αυτή την κίνηση.»
http://www.iefimerida.gr/news/312603/o-zoyraris-exigei-giati-ehei-kollima-me-soma-tis-voylas-patoylidoy-eikones

http://www.iefimerida.gr/news/312294/ekthesi-gia-ti-theia-lena-ti-thryliki-paidagogo-ton-ellinopoylon-eikones

Εμείς οι βλάχοι...

12.01.2017, 21:22:27





Ανώνυμος 40602 έγραψε...

Μόνο που στην Αθηναϊκή δημοκρατία ξεχνάτε πως οι στρατηγείες ήταν ετήσιες και πριν παραδώσουν λογοδοτούσαν στην εκκλησία του δήμου, πως η αθηναϊκη δημοκρατία δεν ήταν αντιπροσωπευτική όπως οι σημερινές αλλά άμεση και πως στατιστικά όλοι οι αθηναίοι πολίτες είχαν πάρει σε κάποια στιγμή της ζωής τους κάποια εξουσία.
12.01.2017, 21:24:15





Ανώνυμος 40603 έγραψε...
Δεν απομάκρυνε ο πολιτισμός τον άνθρωπο από την φύση, αλλά η εγκατάλειψη του πολιτισμού από τον άνθρωπο. Οι τεράστιες πόλεις λ.χ., όπου οι άνθρωποι κόβουν κάθε δεσμό με την φύση και την αγροτική παραγωγή και ενασχόληση. Και όσο κι αν βοηθάει η τέχνη, αυτή η τεράστια πληγή, δεν μπορεί να κλείσει, παρά μόνο με την επανένταξη του ανθρώπου στην μάνα φύση. Ο Νίτσε έλεγε, πως μέσω της τέχνης ο άνθρωπος αποκτά, αυτό που θα 'θελε να έχει και δεν έχει. Η τέχνη, δεν μπορεί να είναι τελείως ξεκομμένη από το κοινωνικό γίγνεσθαι, σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορεί να εντάσσεται και να συντρέχει ως αρωγός σε εξουσιαστικά, μαζικά, θρησκευτικά και άλλου είδους κινήματα, που γεννιούνται και δραστηριοποιούνται έξω από τις φυσικές αλήθειες και τον λόγο. Η τέχνη, είναι μια προσωπική υπόθεση και συνομιλία του καλλιτέχνη με τον ίδιο του τον εαυτό, την φύση και τον άνθρωπο-καλλιτέχνη, την αδελφή ψυχή.. Αλλά, το άρθρο έχει σ' ένα βαθμό δίκαιο, καθώς πολλοί καλλιτέχνες διαχρονικά, έθεσαν την τέχνη τους, στην υπόθεση εξουσίας, συμφερόντων και σκοπιμοτήτων, όπου η τέχνη δεν ήταν ο σκοπός, αλλά ένα προπαγανδιστικό μέσον. Σ' αυτό, ευθύνονται οι καλλιτέχνες και όχι η τέχνη. Η τέχνη, υπήρξε πάντα "αθώα". Οπως υπήρξαν και αθώο καλλιτέχνες. Ο Βαν Γκογκ ένα παράδειγμα..
Γιάννης
12.01.2017, 21:03:52





Ανώνυμος 40604 έγραψε...
Ακόμα και όταν ο πραγματικός καλλιτέχνης, διαπραγματεύεται ιστορικά γεγονότα, που υπήρξαν ιστορικοί, πολιτικοί, κοινωνικοί, στρατιωτικοί κλπ σταθμοί στην πορεία μας, οφείλει να το κάνει με σκοπό να αναδείξει διαχρονικές αξίες και ιδανικά, πού καθόρισαν και θα καθορίζουν το ανθρώπινο είδος, που εξέλειπαν ή που με την υιοθέτηση τους, μας οδηγούν είτε σε αδιέξοδα και συμφορές είτε σε κλέος, ανάλογα . Ας πάρουμε για παράδειγμα τον "δικό μας" Καβάφη και τα έργα του: Η ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ, ΠΕΡΙΜΈΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ, ΤΡΩΕΣ, ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ και άλλα. Αν ο ποιητής, έκανε ηθικολογία ή "έπαιρνε θέση", υπέρ ή κατά του ένος ή άλλου προσώπου ή γεγονότος, θα' ταν μία στρατευμένη τέχνη, με τα πενιχρά αποτελέσματα, ας πούμε του Γ. Ρίτσου.
Γιάννης
12.01.2017, 21:56:48





Ανώνυμος 40605 έγραψε...
Αυτό ακριβώς που λες είναι η στράτευση Γιάννη: η διαπραγμάτευση με το ιστορικό γεγονός με κάποιο σκοπό άλλο από τον αληθινό σκοπό ενός καλλιτέχνη που είναι η αισθητική απόλαυση, όλα τα άλλα που ζητάς από αυτόν συνιστούν καθαρή στράτευση.
12.01.2017, 22:44:14





Ανώνυμος 40606 έγραψε...
Όχι όχι όχι, ο αντισημητισμός δεν έχει σχέση με τον ρομαντισμό.
13.01.2017, 00:03:02





Ανώνυμος 40607 έγραψε...
Φίλε Ανώνυμε,
η αισθητική απόλαυση όταν είναι ο μοναδικός και τελικός σκοπός του καλλιτέχνη αλλά και του καλλιτέχνη θεατή, είναι μία κατάσταση α-δύνατη. Εύκολα οδηγεί στο μηδενισμό, την μεταφυσική, τον ρομαντισμό, την εξαθλίωση συναισθημάτων, του γούστου και την αποκοπή του ανθρώπου από την πραγματικότητα κλπ. Π.χ. το γυναικείο στήθος προκαλεί αισθητική απόλαυση, αλλά ταυτόχρονα και το αίσθημα της χρησιμότητας του. Δεν μπορείς να νιώσεις το ένα χωρίς το άλλο. Όταν ο ποιητής, στο ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ, συμβουλεύει στον Αντώνιο "μη ανοφέλετα θρηνήσεις" για τα σχέδια της ζωή του, τα έργα του που βγήκαν όλα πλάνες, ζητάει από τον "ήρωα", να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, μάλιστα στην κορυφαία στιγμή του θανάτου του. Του ζητάει να μας αποδείξει ότι δίκαια του ταιριάζει που αξιώθηκε μία τέτοια πόλη (ζωή). Εξυπακούεται ότι μας μηνύει πως κάθε άνθρωπος, που θέλει να ζήσει τον εαυτό του, δεν μπορεί να αποφύγει μία τέτοια τραγική μοίρα, εφόσον από την φύση του είναι τραγικό ον. Νομίζω, πως εδώ συναντάμε, την αισθητική απόλαυση σε συνάρτηση μ' κάποιες αρετές (όχι ηθικής φύσεως), αξίες όπως είναι: η αυτογνωσία, ο ηρωισμός, η νίκη πάνω στον εγωισμό μας, η παραδοχή ότι ο σκοπός ήταν η αφορμή για το ταξίδι μέσου του οποίου, θα γνωρίσει κάποιος τις δυνατότητες του, τις δυνάμεις του, το πεπρωμένο του. Ετσι, αντιλαμβάνομαι την αισθητική απόλαυση, που μπορεί ο άνθρωπος να εισπράξει με την συμμετοχή του στο φαινόμενο, "Κόσμος". Αυτό εννοούσα. Τι θα ' ταν η αισθητική απόλαυση, χωρίς τις αξίες και ιδανικά που δικαιολογούν και εξασφαλίζουν την παρουσία μας, μέσα σ' ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον;
Γιάννης
12.01.2017, 23:29:22





Ανώνυμος 40608 έγραψε...
Άσε μας φίλε με τις ερμηνείες του Καβάφη, σου αρέσει ή δεν σου αρέσει ο Καβάφης; Σου αρέσει ή δεν σου αρέσει το 2ο Νυχτερινό του Σοπέν; Σου αρέσει ή δεν σου αρέσει ο «Ρωμαίος μονομάχος» του Μποτέρο; Σου αρέσει ή δεν σου αρέσει το «Δαμάζοντας τα κύματα»; Αν κάποιο δεν σου αρέσει γιατί δεν ανταποκρίνεται στην αντίληψη σου περί τέχνης ίσως και να είσαι στρατευμένος. Θέλω να πω πως ανεξάρτητα με το τι πιστεύεις και τι προσδοκάς από ένα έργο τέχνης, αν ένα έργο τέχνης σου αρέσει ακόμα και αν η ιδεολογία σου περί τέχνης είναι αντίθετη (είσαι φερ’ ειπείν «φανατικός» του Μπετόβεν αλλά βρίσκεις μία ομορφιά στο έργο του Στοκχάουζεν) τότε το έργο τέχνης έχει επιτελέσει τον σκοπό του.
13.01.2017, 00:59:53





Bielidopoulos έγραψε...

https://www.youtube.com/watch?v=P7j6BK4TkiI
Τέχνη με το στανιό. Κουλτούρα να φύγουμε δικέ μου.
http://www.tovima.gr/science/article/?aid=811996
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=812765

13.01.2017, 10:16:15





Bielidopoulos έγραψε...

"Έχοντας ο φυλετισμός υπάρξει άρρηκτα δεμένος με την εκμετάλλευση πόρων και ντόπιου εργατικού δυναμικού κατά την πρώτη και δεύτερη αποικιοκρατία σε τρεις ηπείρους με εθνοκτονικές πρακτικές είμαστε σε θέση να κατανοούμε όχι μόνο ότι εξυπηρέτησε κυρίως οικονομικής φύσης παράγοντες αλλά κι ότι θα ήταν μονομερής κάθε προσέγγισή του μόνο μέσα από το «will der Macht» των Ναζί και την ιδεοληψία τους για τους Ινδοευρωπαίους."

Ακριβώς αυτό που είχα γράψει σε ένα παλιό σχόλιό μου. Η ναζιστική "πορεία προς ανατολάς" (drang nach osten) είχε σκοπό την επέκταση του ζωτικού χώρου (lebensraum) της Γερμανίας και εποικισμό αυτού από γερμανούς πολίτες και την πρόσβαση βεβαίως σε πρώτες ύλες. Για να νομιμοποιηθεί και εκλογικευτεί όμως αυτό στη γερμανική κοινή γνώμη θα έπρεπε να δαιμονοποιηθούν οι φυλετικές ομάδες στα ανατολικά (Πολωνία, Ουκρανία κ.λπ.). Δηλαδή οι σλάβοι και οι εβραίοι. Η ναζιστική ιδεολογία περί ανωτερότητας της φυλής κάλυψε τα προσχήματα.
https://en.wikipedia.org/wiki/Lebensraum
https://en.wikipedia.org/wiki/Drang_nach_Osten

Μερικοί περαιτέρω σύνδεσμοι:
https://ericwedwards.wordpress.com/2013/08/02/the-art-of-the-napoleonic-era-in-france/
https://en.wikipedia.org/wiki/Art_of_the_Third_Reich
https://en.wikipedia.org/wiki/V%C3%B6lkisch_movement
https://en.wikipedia.org/wiki/Neoclassical_architecture

13.01.2017, 11:31:42





Ανώνυμος 40611 έγραψε...
«Ουσιαστικα, επιμενω στη διακριση μεταξυ εθνους και κρατους για να υποστηριξω μια θεση αντιθετη απο εκεινη του Herder: συγκεκριμενα, οτι αυθαιρετο ειναι το εθνος, οχι το κράτος.»
Kwame Anthony Appiah: Η ηθικη της ταυτοτητας
13.01.2017, 12:29:02





Bielidopoulos έγραψε...

Όλα αυθαίρετα ανθρώπινα κατασκευάσματα είναι, νομιμοποιημένα αναλόγως των περιστάσεων. Εμείς οι άνθρωποι θέτουμε τους όρους και τους κανόνες (νόμους) και το μόνο σταθερό στο σύμπαν είναι ότι τίποτε δεν μένει σταθερό. Το δε αντίκτυπο αυτού του συμπαντικού χαρακτηριστικού στην ανθρώπινη ψυχολογία έχει ως εξής: η λύτρωση από την παροδικότητα είναι ότι η παροδικότητα είναι η λύτρωση.

Υπόψιν:
"1) Πάντοτε και αναπόφευκτα όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλίθιων ατόμων που κυκλοφορούν στην κοινωνία. Συγκεκριμένα, ο Τσίπολα υποστηρίζει ότι ο αριθμός των ηλίθιων είναι σταθερός σε όλους τους ανθρώπινους πληθυσμούς, όσο σταθερή είναι η αναλογία αγοριών και κοριτσιών που γεννιούνται οπουδήποτε στη Γη. Το ποσοστό των οπωροπωλών που είναι ηλίθιοι είναι το ίδιο με το ποσοστό των κατόχων βραβείων Νόμπελ που είναι ηλίθιοι. Αυτό ισχύει επειδή: 2) Η πιθανότητα ένας άνθρωπος να είναι ηλίθιος είναι ανεξάρτητη κάθε άλλου χαρακτηριστικού του ανθρώπου."
http://www.kathimerini.gr/845814/opinion/epikairothta/politikh/oi-nomoi-ths-hli8iothtas-kai-h-efarmogh-toys

Αυτά για όσους με εγκαλούν όταν κατακρίνω καθηγητάδες, επιστήμονες, νομπελίστες κ.λπ.
Πάμε stoner metal:
https://www.youtube.com/watch?v=nKghPMoq0mY
https://www.youtube.com/watch?v=iW1jxJ6ISks
(Ε τί άλλο θέλετε επιτέλους..!)

13.01.2017, 13:33:20





Bielidopoulos έγραψε...

"Το εύκολο συμπέρασμα ενός τέτοιου άρθρου σε μια χρεοκοπημένη χώρα θα ήταν ότι χρεοκοπούμε επειδή εδώ έχουμε πάρα πολλούς ηλίθιους. Αυτό όμως αντιβαίνει τον 1ο νόμο του Τσίπολα. Οι ηλίθιοι υπάρχουν παντού. Το ίδιο ποσοστό ηλιθίων υπάρχει στη Σουηδία, το ίδιο στη Σιγκαπούρη, το ίδιο και στην Ελλάδα. Οπότε γιατί χρεοκοπούμε εμείς και όχι αυτοί;
Σε μια χώρα που παρακμάζει, γράφει, το ποσοστό των ηλίθιων είναι σταθερό. Ωστόσο, στον υπόλοιπο πληθυσμό μπορεί κάποιος να παρατηρήσει αφ’ ενός ανάμεσα στους κατέχοντες την εξουσία μια υπερεκπροσώπηση λωποδυτών που ρέπουν προς την ηλιθιότητα, και αφ’ ετέρου, ανάμεσα στους μη-κατέχοντες εξουσία, έναν εξίσου ανησυχητικό αριθμό ανήμπορων ατόμων. Αυτές οι ανακατατάξεις στην αναλογία του μη-ηλίθιου πληθυσμού αναπόφευκτα μεγιστοποιούν την καταστρεπτική δύναμη των ηλιθίων, και κάνουν την παρακμή βέβαιη.
Και, καταλήγει, η χώρα πάει κατά διαόλου."
http://www.kathimerini.gr/845814/opinion/epikairothta/politikh/oi-nomoi-ths-hli8iothtas-kai-h-efarmogh-toys

Ανυπέρβλητο Ελλαδιστάν !
Everybody jump now!
https://www.youtube.com/watch?v=LaTGrV58wec

14.01.2017, 16:34:56





Bielidopoulos έγραψε...

https://www.youtube.com/watch?v=9XK50GaB3pc
https://www.youtube.com/watch?v=4RLaOsYA1WA
"Sturgeon's law, is an adage commonly cited as "ninety percent of everything is crap"."
https://en.wikipedia.org/wiki/Sturgeon's_law

14.01.2017, 17:58:58






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...