Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

Η ΛΑΤΡΕΙΑ
ΤΩΝ ΣΗΜΑΙΩΝ




Έγραψε στις 20.12.2016 ο/η: Τριανταφύλλου Σώτη

Επιστροφή

Αρουραίοι σκούζουν, όρθιοι στα πίσω τους πόδια,
καβγαδίζοντας για τα ράκη των σημαιών τους.

ΧΟΥΛΙΟ ΧΟΡΤΑΣΑΡ, ΟΙ ΘΕΟΙ



Η σημαία είναι εφεύρεση των Ινδιάνων και των Κινέζων. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο ιδρυτής της δυναστείας των Τσου (περ. 1122 π.Χ.) παρήλαυνε ακολουθώντας έναν σημαιοφόρο, ενώ εξακόσια χρόνια αργότερα ένας αξιωματούχος τιμωρήθηκε γιατί δεν χαμήλωσε τη σημαία του μπροστά σε ανώτερό του βαθμοφόρο. Οι κινεζικές σημαίες, που στήνονταν πάνω σε άρματα, έφεραν συνήθως σχήματα κόκκινων πουλιών, λευκών τίγρεων και γαλάζιων δράκων. Οι νικητές τις αναρτούσαν στα τείχη των κατακτημένων πόλεων.

Η βασιλική σημαία θεωρείτο πάνσεπτο αντικείμενο: αν ο σημαιοφόρος διέπραττε το σφάλμα να την αγγίξει, τον περίμενε σκληρή τιμωρία. Η πτώση της σήμαινε ήττα· ο βασιλιάς απέφευγε να θεαθεί μαζί με τη σημαία· συνήθως, η παρουσία της συνοδευόταν από κάποιον ανώτερο αξιωματούχο.

Οι σημαίες είχαν ανάλογη βαρύτητα στην Ινδία, όπου τις κουβαλούσαν άρματα και ελέφαντες. Η σημαία ήταν ο πρώτος στόχος επίθεσης στις μάχες· η πτώση της σήμαινε σύγχυση και υποχώρηση. Οι ινδικές σημαίες είχαν τριγωνικό σχήμα και κόκκινο ή πράσινο χρώμα με μια μορφή ζωγραφισμένη σε χρυσό. Τόσο στην Κίνα, όσο και στην Ινδία, ήδη από το 1542 π.Χ. χρησιμοποιούνταν λευκά φλάμπουρα ως ένδειξη ανακωχής. Η χρήση των σημαιών εξαπλώθηκε στη Βιρμανία, το Σιάμ και τη Νοτιοανατολική Ασία, ενώ στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αφρική εισήχθησαν πιθανότατα από τους Σαρακηνούς.

Οι ισλαμιστές απλοποίησαν τα μοτίβα μιας και η θρησκεία τούς απαγόρευε την αναπαράσταση συμβόλων: οι σημαίες έγιναν δίχρωμες ή μονόχρωμες ή μαύρες, καθώς το μαύρο θεωρείτο το «χρώμα» του λάβαρου του Μωάμεθ, το χρώμα της εκδίκησης. Το πράσινο της δυναστείας των Φατιμίδ επικράτησε ως χρώμα του ισλαμισμού. Ωστόσο, γύρω στο 1250 οι Τούρκοι υιοθέτησαν την ημισέληνο, δηλαδή ένα ασσυριακό ιερό σύμβολο του 9ου αιώνα π.Χ., το οποίο, με ή χωρίς αστέρι, υιοθετήθηκε από όλον τον ισλαμικό κόσμο.

Στη Ευρώπη, οι πρώτες σημαίες χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα: οι μονάρχες χρησιμοποιούσαν λάβαρα του προστάτη αγίου τους (στην Αγγλία ο άγιος αυτός ήταν ο Γεώργιος και η σημαία του καθιερώθηκε τον 13ο αιώνα, στη Γαλλία ήταν ο άγιος Λουδοβίκος και ο Άγιος Διονύσιος που μοιράστηκαν την εύνοια των θρησκευομένων με την Ιωάννα της Λωραίνης). Μέχρι την Αναγέννηση, οι σημαίες είχαν γίνει τρόπος αναγνώρισης όχι μόνον κρατών, αλλά συντεχνιών ─για παράδειγμα, οι κηροποιοί του Μπαγιέ της Γαλλίας είχαν ως διακριτικό τους ένα μαύρο μπαϊράκι με τρία λευκά κηροπήγια─ και απόκρυφων ομάδων.



Τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά σύμβολα χρησιμοποιούνται ακόμα· φαίνεται μάλιστα να έχουν ιδιαίτερη επιτυχία σε εγκληματικές ─ή σχεδόν εγκληματικές─ οργανώσεις όπου εμπλέκονται η νεκρομαντεία, ο σατανισμός και οι αιματηρές τελετουργίες. Οι εγκληματικές πολιτικές οργανώσεις, όπως η Stormfront White Nationalist Community, χρησιμοποιούν λάβαρα με γοτθικούς, σαξονικούς και χριστιανικούς σταυρούς, καθώς και αποσπάσματα μεσαιωνικών εικόνων και οικοσημολογικών εμβλημάτων. Οι σημαίες ─σφυρί και κρανίο ή σφυρί και δρεπάνι─ συγκλίνουν σε παρόμοιες πεποιθήσεις: στην λατρεία της ιεραρχίας, στις ανθρωποθυσίες, στη μεταφυσική του Επέκεινα, στη μανιχαϊστική ιδεολογία του Καλού και του Κακού· στη βασική προϋπόθεση του ολοκληρωτισμού όπως τη διατύπωσε ο Άλντους Χάξλεϋ στον Θαυμαστό, καινούργιο κόσμο: «Σε ένα πραγματικά αποτελεσματικό ολοκληρωτικό κράτος τα παντοδύναμα πολιτικά αφεντικά και οι στρατιές των διευθυντών ελέγχουν τον πληθυσμό των σκλάβων χωρίς να εξασκούν καταναγκασμό. Οι σκλάβοι αρέσκονται στη σκλαβιά».

Οι σημαιολάτρες αν και, ευλόγως, «ανήκουν» σε διαφορετικές κοινωνικές και ιδεολογικές ομάδες, συναντιούνται στο σημείο φυγής: οι ομοιότητες αποδεικνύονται ισχυρότερες από τις διαφορές τους. Οι «Γραφές» ─η Βίβλος, το Ταλμούδ, το Βιβλίο του Μόρμον, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (όταν αντιμετωπίζεται ως «Γραφή»)─ καταλήγουν στην εξύμνηση ενός τρόπου ζωής ο οποίος παραπέμπει στην «Κοιλάδα της Σφαγής» του προφήτη Ιερεμίου. Οι ιερεμιάδες αποτελούν την άλλη όψη του εύθυμου και ρυθμικού πατριωτισμού, που εμπνέει τις μάζες να καταλάβουν τη Βαστίλλη και να χορέψουν λαϊκούς χορούς πάνω στα ερείπιά της.



Το λήμμα «Σημαίες» στην εγκυκλοπαίδεια Comptons έχει υπότιτλο «Εμβλήματα εθνικής υπερηφάνειας και ισχύος». Στο κείμενο που ακολουθεί επισημαίνεται ότι οι πρώιμες σημαίες ήταν τοτέμ και οικόσημα που καυχώνταν για τις συγγενικές σχέσεις των συγκεκριμένων φυλών ή δυναστειών με τους Θεούς. Η εγκυκλοπαίδεια Collier's αναφέρει ότι «η χρήση των σημαιών συνδέεται με την άνοδο των εθνικισμών» και τονίζει πως οι πρωτόγονες σημαίες ήταν διακριτικά σύμβολα φυλών που έφεραν σχήματα πουλιών, ερπετών και άλλων ζώων. Τα λιοντάρια και οι αετοί ήταν συνηθισμένοι λόγω του γοήτρου και της επιθετικότητάς τους.

Οι σύγχρονες σημαίες προέκυψαν από τα λάβαρα της πολεμικής και της εκκλησιαστικής ιστορίας (δύο ιστορίες που συναντώνται): οι στρατιώτες τα κουβαλούσαν στις μάχες και οι στρατηγοί καταλάβαιναν ─από τις γραμμές της οπισθοφυλακής─ την πορεία των συγκρούσεων από τις κινήσεις των σημαιών. Επιπλέον, η σημαία ήταν σύμβολο συσπείρωσης, όπως ένα σύνθημα ή μια πολεμική ιαχή: η υποταγή στη σημαία υπαινισσόταν πολεμικό ενθουσιασμό, πατριωτική και θρησκευτική αφοσίωση.

Στο λήμμα της Compton's αναφέρεται ότι «οι σημαίες θεωρούνταν φορείς νίκης στον πόλεμο»· «οι πρωτόγονες φυλές ρίχνονταν στη μάχη κρατώντας σημαίες πιστεύοντας πως μόνο έτσι οι Θεοί τούς ακολουθούσαν», γράφει η εγκυκλοπαίδεια International. Στις 14 Ιουνίου 1954, εθνική ημέρα της αμερικανικής σημαίας (Flag Day), ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ υπέγραψε την τροπολογία που πρότεινε το Κογκρέσο: στον όρκο πίστης στη σημαία προστέθηκε «και στον Θεό». Με αυτή την απόφαση, η αμερικανική σημαία μπορούσε να κυματίζει στις εκκλησίες, αν έτσι αποφάσιζε το εκκλησίασμα· υπό τον όρον να βρίσκεται σε τιμητική θέση. Όλες οι άλλες σημαίες ή σύμβολα έπρεπε να τοποθετούνται με τέτοιον τρόπο ώστε να δηλώνεται σαφώς η υποτέλειά τους στην αστερόεσσα.

Εκτός του ότι η τροπολογία έβαζε, υπούλως, τέρμα στο κοσμικό κράτος, υπονοούσε ότι η θρησκευτική πίστη βασίζεται στον πατριωτισμό.



Αν διαβάσει κανείς τα άρθρα της Πέγκυ Νούναν στη Wall Street Journal, καθώς και το βιβλίο της Α Heart, a Cross and a Flag θα συμπεράνει ότι η αμερικανική σημαία εξελίσσεται ραγδαία σε σύμβολο θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Η Πέγκυ Νούναν, πρώην σύμβουλος του Ρόναλντ Ρέιγκαν, περιγράφει τον σεβασμό της προς τη σημαία, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για πανεθνικό αίσθημα, έμφυτο στην ψυχοσύνθεση των «αληθινών» Αμερικανών, οι οποίοι δεν ρωτούν την πατρίδα τους τι μπορεί να κάνει γι' αυτούς, αλλά τον εαυτό τους τι μπορεί να κάνει για την πατρίδα τους.

Στην πραγματικότητα, η λατρεία της σημαίας αποτελεί οικουμενικό αίσθημα, πλην όμως όχι «έμφυτο». Για παράδειγμα, το Πάλιο στη Σιέννα δεν είναι μόνο ένας ετήσιος ιππικός αγώνας, αλλά παρέλαση και σημαιοφορία όπου η εικόνα της Παρθένου αναρτάται σε όλες τις εκκλησίες. Οι ιπποδρομίες ευλογούνται από τις εκκλησίες, εφόσον διενεργούνται προς τιμήν της Ανάληψης της Θεοτόκου. Εξυπακούεται ότι κανείς δεν διανοείται να βεβηλώσει σημαία με την εικόνα της Παναγίας· οι άθεοι απλώς απέχουν.

Με παρόμοιο τρόπο, όταν σχηματίστηκαν οι εταιρείες της γερμανικής Landsknechte, τα στρατεύματα ορκίζονταν, στο όνομα της Αγίας Τριάδας, ότι θα υπακούουν στους κανόνες της θητείας και ότι θα υπερασπίζονται τη σημαία τους μέχρι θανάτου. Κατά κανόνα, οι στρατιωτικές σημαίες ─οι οποίες είχαν, ανεξαιρέτως, θρησκευτικό περιεχόμενο─ εξελίχθηκαν σε εθνικές: στην ελληνική σημαία ο σταυρός κατέχει το ένα τέταρτο της επιφάνειάς της, ενώ η βρετανική σημαία, που συντίθεται από τους σταυρούς τριών αγίων, αν και έχει χάσει την αρχική της θρησκευτική σημασία, στον βρετανικό στρατό εξακολουθεί να συνδέεται με ιερουργίες πρεσβυτεριανού, Καθολικού και αγγλικανικού χαρακτήρα.



Σε περιόδους εθνικιστικής έξαρσης, όπως η νίκη της Βρετανίας στις Μαλδίβες, η Union Jack ξαναβρήκε τη θέση της στα κοντάρια, θέση που είχε χαθεί στη διάρκεια της δεκαετίας του '60, όταν η μόδα του swinging London την είχε κάνει μπάλωμα στα ξεφτισμένα μπλου-τζην.

Αναμφίβολα, ο εθνικισμός που ενθαρρύνθηκε από την κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ στα τέλη της δεκαετίας του '70, είχε αντίθετο αποτέλεσμα: αν και μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού πίστευε ότι διένυε μια επανάληψη της ένδοξης χρονιάς όπου νικήθηκε η ισπανική Αρμάδα, το κίνημα του πανκ και οι υποκουλτούρες μεταναστών, ανέργων κ.τ.λ. «κακοποίησαν» τη σημαία, όπως όλα τα σύμβολα του έθνους και της μοναρχίας. Την ίδια στιγμή, στους δρόμους του Λονδίνου εμφανίστηκαν μέλη του Εθνικού Μετώπου, καθώς και μια καινούργια γενιά οργισμένων νέων που εμπλέκονταν σε αψιμαχίες με την αστυνομία και που δεν έδειχναν καμιά ευλάβεια προς την Union Jack.


Σήμερα ένα πανκ συγκρότημα από το Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια ονομάζεται «Anti-Flag». Με τους προκλητικούς στίχους και τη δυνατή μουσική τους οι Anti-Flag έχουν επισύρει χαρακτηρισμούς όπως «θεράποντες του Σατανά επί της γης», ενώ συγχρόνως έχουν αποκτήσει φανατικό κοινό. Τα πιο δημοφιλή άλμπουμ τους είναι τα Terror State, Mobilize, Die for the Government και Their System Doesn't Work for You.

Όσο για τη σιωνιστική σημαία, εκτός από το ότι αποτελεί άτυπο σύμβολο του παγκόσμιου ιουδαϊσμού, αναρτάται συχνά έξω από τις συναγωγές μαζί με τις εθνικές σημαίες: το αστέρι του Δαβίδ (ένα αρχικά μη θρησκευτικό σύμβολο) έχει καθαγιαστεί. Ωστόσο, ούτε η εβραϊκή μυθολογία, ούτε ο μωσαϊκός νόμος ευνοούσαν τη λατρεία των συμβόλων: η Βίβλος (Εξοδος 20:4.5, Λευιτικόν 26:1.2) τονίζουν τόσο την ανάγκη της αποχής από αντικείμενα θρησκευτικής λατρείας όσο και την υποταγή οποιασδήποτε άλλης λατρείας σ' εκείνη του θεού: για παράδειγμα, ο Δανιήλ ρίχτηκε στα λιοντάρια επειδή επέμενε ότι η πίστη του στον Θεό προηγείτο και ήταν ανώτερη από την αφοσίωσή του στα βασιλικά εμβλήματα.

Χαρακτηριστική περίπτωση σημαιολατρείας ήταν (αν δεν είναι ακόμη) η λατρεία του σφυροδρέπανου, το οποίο για περισσότερα από εβδομήντα χρόνια ταυτιζόταν με τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης. Αν και στη θεωρία οι μαρξιστές δεν αναγνώριζαν το «ιερό», το σφυροδρέπανο αποτελούσε εξαίρεση: το λάβαρο των «κολασμένων της γης» υποτίθεται ότι ένωνε το παγκόσμιο προλεταριάτο και, στην πορεία της ιστορίας, εξελίχθηκε σε ιερό σύμβολο. (Για τον καθαγιασμό του σφυροδρέπανου, βλ. Εμβέρ Χότζα, Σημαία τον αγώνα για λευτεριά και σοσιαλισμό, εκδ. Ζουμπουλάκης.)

Στην Αυστραλία, σύμφωνα με τους στρατιωτικούς κανόνες, όταν μια σημαία αγγίζει το έδαφος και λερώνεται, υποτίθεται ότι πρέπει να αποσυρθεί, δηλαδή να ταφεί και μάλιστα όχι υπό το φως της ημέρας. Η συνήθεια θυμίζει παγανιστικές τελετουργίες αφρικανικών φυλών και είναι αμφίβολο αν όντως τηρείται τέτοιο εθιμοτυπικό· είναι, όμως, σίγουρο ότι η αυστραλιανή σημαία, όπως και κάθε άλλη, συντίθεται από θρησκευτικά σύμβολα ─σταυρούς που τιμούν τους Αγίους: Γεώργιο, Ανδρέα και Πατρίκιο─ καθώς και από ιστορικά στοιχεία: στην αυστριαλιανή σημαία περιλαμβάνεται η βρετανική, ενθύμιο του ότι υπήρξε υπερπόντια αποικία. Όπως και κάθε άλλη σημαία, προβάλλει την ισχυρή πλευρά της ιστορίας και σ' αυτήν οφείλει την αίγλη της: στη σημαία της Αυστραλίας δεν εκπροσωπούνται οι Αβορίγινοι, μιας και συνήθως τα εθνικά σύμβολα δεν προκύπτουν από πολυσυλλεκτικές επιτροπές.

Όσες προκύπτουν από συμβιβασμούς ─όπως συνέβη με την καναδική (1964) και πιο πρόσφατα με την νοτιοαφρικανική (που σχεδιάστηκε μόλις το 1994) ─ χάνουν το συναισθηματικό τους φορτίο, άρα δεν κινδυνεύουν να «βεβηλωθούν», πολύ δε λιγότερο να γίνουν αντικείμενα φανατικής προσήλωσης. Είναι μάλλον δύσκολο, ακόμα και σε χώρες όπου μέχρι σήμερα εκκρεμούν εθνικές διενέξεις ─όπως στον Καναδά και στη Νοτιοαφρικανική Ένωση─ να εξυψωθεί η σημαία ως αγωνιστικό λάβαρο: η καναδική σημαία, που παριστάνει ένα φύλλο σφένδαμου, οικείο σε όλους τους Καναδούς, αγγλόφωνους και γαλλόφωνους, καθώς και η πολύχρωμη νοτιοαφρικανική είναι αποτέλεσμα εθνικών και φυλετικών συμβιβασμών. Τέτοιες σημαίες καταλήγουν αβλαβείς: οι αμετανόητοι πατριώτες των δύο αυτών (αντιδιαμετρικά διαφορετικών) χωρών δεν κραδαίνουν τις εθνικές σημαίες, αλλά τα σύμβολα των κοινοτήτων στις οποίες ανήκουν, δηλαδή παλιότερα λάβαρα και οικόσημα.
 
Για παράδειγμα, οι ακραιφνείς γαλλόφωνοι εθνικιστές, η μειοψηφία που ονειρεύεται την απόσχιση από τον αγγλόφωνο Καναδά, συσπειρώνεται γύρω από τη λεγόμενη Fleur-de-lis. Ωστόσο, πρόκειται για μάλλον σπάνιο και ακραίο φαινόμενο, καθώς στον Καναδά επικρατεί η μετριοπαθής άποψη ─η οποία εκφράζεται ακόμη και στα σχολικά εγχειρίδια─ ότι «δεν πρέπει να σπαταλάμε τον χρόνο μας ορκιζόμενοι πίστη σε ένα κομμάτι πανί [...], πρέπει να τιμάμε την πολυφυλετική ανθρωπότητα που έχει δώσει αίμα, ιδρώτα και δάκρυα για να πετύχει τον φευγαλέο στόχο της ελευθερίας και της δικαιοσύνης για όλους».

Αντίθετα, σε χώρες όπου οι σημαίες έχουν συνδεθεί με εθνικές περιπέτειες, πικρές ήττες, πολυαίμακτα γεγονότα και τραγωδίες, ο πατριωτισμός βρίσκει την έκφρασή του σε σύμβολα ιερά και απαραβίαστα.
 
Στην Ιρλανδία, η εθνική σημαία ─ «μια αστεφάνωτη χρυσή άρπα σε πράσινο φόντο», όπως έγραφε η εφημερίδα The Irish Volunteer το 1916─ αποτελεί το σύμβολο ενός διχασμένου και ταλαιπωρημένου έθνους, τόσο εξαιτίας της βρετανικής κυριαρχίας, όσο και των εσωτερικών αναταράξεων που συνοδεύουν κάθε απελευθερωτικό αγώνα. Ο ιρλανδικός πατριωτισμός ─ένα σύνθετο φαινόμενο που γεννήθηκε τον 12ο αιώνα, όταν οι Ιρλανδοί ήταν μια μικρή, σκότια φυλή με το όνομα Firbolg─ πέρασε από διάφορα στάδια και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ιστορικό παράδειγμα για το πώς και το γιατί ο «πατριωτισμός» εξελίσσεται σε εθνικισμό και στη συνέχεια σε πολιτικό και ιδεολογικό αδιέξοδο. Για τους Ιρλανδούς εθνικιστές η βρετανική σημαία χαρακτηρίζεται ως Butcher's Apron (Ποδιά του χασάπη)· όχι χωρίς λόγο. (Ωστόσο, η Union Jack αναδείχτηκε επισήμως ως εθνική σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου μόλις το 1908· και μάλιστα χωρίς τις συνηθισμένες πομπώδεις εκδηλώσεις των Βρετανών.)

Πριν από λίγα χρόνια, στη Βρετάνη, δημιουργήθηκε διαμάχη μετά από επεισόδιο «βεβήλωσης» της γαλλικής σημαίας. Ευλόγως, πολλοί Βρετόνοι αναρωτήθηκαν αν θα γινόταν τέτοια φασαρία στην περίπτωση που κάποιος βεβήλωνε την τοπική σημαία, τη λεγόμενη Gwenn ha Du, η οποία μαρτυρεί, μεταξύ άλλων, την κελτική καταγωγή των Βρετόνων. Η απάντηση ήταν ότι «φασαρία» γίνεται συνήθως όταν προσβάλλεται το εθνικό, επίσημο και κυρίαρχο σύμβολο. Όταν ένας Βρετόνος, ονόματι Ζαν-Κλοντ Εβάν διηγήθηκε σε τοπική εφημερίδα ότι στον στρατό τον κορόιδευαν γιατί στο ντουλάπι του είχε αυτοκόλλητο της Gwenn ha Du, ένας αναγνώστης τού απάντησε: «Καλά κι εσύ, χαζός είσαι; Δεν κόλλαγες καμιά γυμνή με μεγάλα βυζιά; Τη σημαία βρήκες να κολλήσεις;»

Παρόμοια «φασαρία» είχε συμβεί το 1981 όταν ο Σερζ Γκενσμπούρ απέκτησε σε δημοπρασία το μοναδικό χειρόγραφο της Μασσαλιώτιδας και διασκεύασε τον εθνικό ύμνο σε ρυθμό ρέγκε. Η συναυλία του στο Στρασβούργο ματαιώθηκε λόγω απειλής βόμβας, αλλά εκείνος δεν εγκατέλειψε τη σκηνή: ενώ τραγουδούσε τον ύμνο στην αρχική του μορφή, οι ειδικές δυνάμεις προσπαθούσαν με τη γνώριμη αβρότητά τους να εκκενώσουν την αίθουσα.

Η ασέβεια έναντι του γαλλικού εθνικού ύμνου τιμωρείται σύμφωνα με τον ποινικό κώδικα, αλλά στους αγώνες ποδοσφαιρικών ομάδων της μητρόπολης με κορσικανικές ομάδες, ο κώδικας παραβιάζεται. Οι Κορσικανοί γιουχάρουν συστηματικά, μιας και, όπως αναφέρεται σε μια κριτική του βιβλίου της Francoise Morvan, Le Monde comme si, Nationalisme et dérive identitaire en Bretagne (Actes Sud, 2002), «δεν είναι όλοι οι άνθρωποι Γάλλοι. Ξέρω, είναι δύσκολο να το συλλάβετε αφού εσείς είστε Γαλλίδα, αλλά δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα. Υπάρχουν και άλλες πόλεις εκτός από το Παρίσι στον εξαγωνικό τεχνητό σας παράδεισο...».

Η γαλλική σημαία και ο εθνικός ύμνος γιουχαΐστηκαν επίσης στο Stade de France, κατά τον αγώνα Γαλλίας-Αλγερίας, γεγονός που ξαναέφερε στο προσκήνιο την «ανάγκη» για αφομοίωση των μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική, οι οποίοι, εξάλλου, αρνούνται να αφομοιωθούν.

Όταν ο Ζαν-Πιερ Σεβενμάν ήταν υπουργός παιδείας (1984-86), του κατέβηκε η λαμπρή ιδέα να διδάσκεται στα σχολεία ο εθνικός ύμνος, αλλά η αντιπολίτευση εμπόδισε μια τέτοια «πατριωτική» πράξη. Παρότι η γαλλική φιλοπατρία και τα σύμβολά της έχουν σημαδέψει την ευρωπαϊκή ιστορία, στη Γαλλία η «αριστερή» και αναρχική παράδοση ευνοούν την αποκόλληση από «μια επανάσταση που κορυφώθηκε στην Τρομοκρατία [του Ροβεσπιέρου]», όπως έλεγε ο Σερζ Γκενσμπούρ. Έτσι, παρά την παρουσία του Εθνικού Μετώπου και των υπόλοιπων ακροδεξιών κομμάτων, η αμφισβήτηση της laïcité, ο μικροαστικός πατριωτισμός του «franchouillard», η πεποίθηση της ανωτερότητας («La France est le plus beau pays du monde», Η Γαλλία είναι η ωραιότερη χώρα του κόσμου, έγραφε, αδιάντροπα, το αναγνωστικό του 1958) συναντούν σθεναρή αντίσταση από τον μισό περίπου πληθυσμό: στις προεδρικές εκλογές, όταν η ηττηθείσα υποψήφια του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αναφέρθηκε με ευλάβεια στα εθνικά σύμβολα, η αριστερά και κεντροαριστερά την κατηγόρησαν για έξαλλη ψηφοθηρία.



 
Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα
από το βιβλίο των Ηλία Ιωακείμογλου και Σώτης Τριανταφύλλου:
Για τη σημαία και το έθνος (έκδ. «Μελάνι»).
Η εικονογράφηση έγινε με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».
 



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

Οι ρωμαικές λεγεώνες είχαν τον αετό (aquila). Κάθε λεγεώνα είχε ένα τέτοιο σύμβολο το οποίο ήταν εξαιρετικά σημαντικό. Η απώλειά του ήταν ένα πολύ σοβαρό περιστατικό. Για παράδειγμα οι ρωμαίοι έψαχναν επί δεκαετίες να βρουν τους αετούς των ηττημένων λεγεώνων στη μάχη του Τευτοβούργιου δρυμού.
Όσον αφορά τους Landsknechte ή Landsknecht πρόκειται για γερμανούς μισθοφόρους απομίμηση των περίφημων ελβετών σαρισοφόρων, οι οποίοι όμως έφεραν και αρκεβούζια και επικράτησαν των ελβετών. Χρονική περίοδος που μιλάμε: 14ος, 15ος, 16ος αιώνας.
http://www.topontiki.gr/article/33349/ta-spathia-gia-dyo-heria

20.12.2016, 12:30:52





Ανώνυμος 40417 έγραψε...
Σημαίες, εθνικοί ύμνοι, εξουσιαστικά σύμβολα, σύνορα, Συντάγματα, παρελάσεις, Αγιοι, και παρόμοια, είναι περίπου αφηρημένες έννοιες, τις οποίες, ο καθένας μπορεί να τις ερμηνεύει κατά το δοκούν, ώστε όλοι να είναι ευχαριστημένοι. Στοχεύουν πάνω από όλα, στο συναίσθημα και όχι στην λογική. Μετά από τόσα χρόνια συναισθηματικής εξάσκησης, οι περισσότεροι άνθρωποι, αντιμετωπίζουν αυτά τα σύμβολα, όχι με την λογική αλλά κατά πόσο τους διεγείρουν συναισθήματα μακαριότητας, εθνικής ανωτερώτητας απέναντι σ' άλλα σύμβολα που αντιπροσωπεύουν άλλοεθνείς, ανατριχίλας, εθνικής υπερηφάνιας κλπ. Οι ίδιοι οι άνθρωποι, κατασκεύασαν μέσα στο μυαλό τους, τόσο περίπλοκες και αντιφατικές γνώμες και ιδέες γι αυτά τα σύμβολα, που κατέληξαν να γίνουν ένας πνευματικός λαβύρινθος, στόν οποίο εγκλωβίστηκαν. Είναι εντυπωσιακό, αλλά συχνά ταυτίζουμε τους ανθρώπους, με αυτό που νιώθουμε για την σημαία της χώρας τους. Από την άλλη, οι εξουσιαστές που "δεν τρώνε το παραμύθι", χρησιμοποιούν τις σημαίες και άλλα σύμβολα, σαν εργαλεία για διαίρει και βασίλευε.

Γιάννης
20.12.2016, 15:28:41





Ανώνυμος 40418 έγραψε...

Στην Αλεξιάδα η Άννα Κομνηνή μιλάει σε πολλά σημεία της ιστοριογραφίας της περι σημαιών:
1.5.6 οὐ μικρὰν ταῖς τάξεσιν ἐνεποίησε τῶν σημαιῶν ἀναμιχθεισῶν ἀλλήλαις,
1.6.5 πρὸς τροπὴν ἀπέκλινε τὴν σημαίαν καὶ τὸν νῶτον παίειν παρέσχε τοῖς ἐναντίοις,
2.11.3 θεασαμένους τάς τε σημαίας καὶ τὴν εὐφημίαν,
5.6.1 ὁ Βαϊμοῦντος ἐθεάσατο τάς τε βασιλικὰς σημαία,
5.7.3 ὁ ἤδη ῥηθεὶς Οὐζᾶς παίει τὸν τὴν σημαίαν τοῦ Βαϊμούντου κατέχοντα διὰ τοῦ δόρατος καὶ τὴν σημαίαν τῶν χειρῶν αὐτοῦ ἀφαρπάσας μικρὸν περιδινεῖ καὶ κλίνει πρὸς τὸ πρανές. Οἱ γοῦν Λατῖνοι τὴν σημαίαν ἐξ ὀρθίου σχήματος κατακλιθεῖσαν ἑωρακότες, 6.11.1 Ὁ δὲ παραχρῆμα τοὺς τῶν παρατυχόντων ἐκκρίτους διελὼν σημαίας τε καὶ σκῆπτρα ἀργυρόηλα… κλπ.
Μιλάμε για τον 11-12ο αιώνα.
20.12.2016, 16:32:13






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...