Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ
“ΕΛΛΑΔΑ”
ΤΟ 1922


Ανταλλαγές πληθυσμών
και καταστροφή της Σμύρνης


Έγραψε στις 16.12.2016 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή

Η προέλαση στην Ανατολία εκτός από ανόητη ήταν και ανεφάρμοστη. Το ήδη αποδυναμωμένο από τους βαλκανικούς πολέμους και τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο κράτος από μόνο του δεν είχε τη δύναμη να υποστηρίξει οικονομικά μια τέτοια εκστρατεία επιθετικού χαρακτήρα, αλλά ούτε και κατάφερε εν τέλει να εξασφαλίσει μια σταθερή υποστήριξη από τους Συμμάχους.

Εξ άλλου, η απόβαση του στρατού της Ελλάδας στη Σμύρνη δεν είχε να κάνει με μεγάλες ιδέες και μεγάλες πατρίδες. Αυτά είναι προς εύπεπτη κατανάλωση του εγχώριου πληθυσμού. Στην ουσία, επρόκειτο για μία ξεκάθαρη αποστολή κατόπιν εντολής, την οποία είχε λάβει η κυβέρνηση του Βενιζέλου από την αντίστοιχη αγγλική. Η εντολή ήταν συγκεκριμένη: Ο στρατός της Ελλάδας έπρεπε να κάνει απόβαση στη Σμύρνη για να διατηρήσει την ειρήνη και την τάξη στο Νομό Αϊδινίου και μόνο.

Κατ΄ αυτό τον τρόπο, οι άγγλοι θα σταματούσαν τους ιταλούς, που είχαν ήδη αποβιβάσει στρατό στα τουρκικά παράλια απέναντι από τη Ρόδο, την οποία και κατείχαν, ώστε να ελέγξουν εκείνοι το Νομό Αϊδινίου. Ασφαλώς οι άγγλοι δεν θα επέτρεπαν στους ιταλούς να τους παραμερίσουν από τον έλεγχο μιας κοσμοπολίτικης και πλούσιας περιοχής.

Κάποιος έπρεπε να κάνει τη βρώμικη δουλειά κι ανατέθηκε στην Ελλάδα αυτός ο ρόλος. Το ίδιο είχε γίνει και λίγο παλιότερα, όταν η Ελλάδα ενήργησε ως αγγλικό προτεκτοράτο κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, αλλά και μερικές δεκαετίες μετά, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου σύρθηκε ως έρμαιο της αγγλικής εξωτερικής πολιτικής.

Επιπλέον, όταν έγινε η καταστροφή της Σμύρνης, η κυβέρνηση της Ελλάδας δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να σώσει τον πληθυσμό. Αντίθετα, πέρασε νόμο, ο οποίος απαγόρευε την αποβίβαση ανθρώπων σε ομάδες από τα παράλια της Μικράς Ασίας στην Ελλάδα.

Κι όταν τελικά οι άνθρωποι αυτοί ήρθαν στην Ελλάδα ύστερα από πρωτοβουλίες ξένου παράγοντα, αντιμετωπίσθηκαν με εχθρότητα από τους ντόπιους κι υποχρεώθηκαν να ζήσουν για δεκαετίες κάτω από άθλιες συνθήκες.

Το 1922 η Ρωμιοσύνη έδειξε για μια ακόμη φορά ένα από τα χειρότερα πρόσωπά της.


Παλιότεροι
υποχρεωτικοί εκτοπισμοί


Οι  αυτοκρατορίες, ειδικά  η βυζαντινή κι η οθωμανική, είχαν εφαρμόσει  από πολύ νωρίς τους υποχρεωτικούς εκτοπισμούς πληθυσμών. Το κίνητρό  τους ήταν είτε η τιμωρία είτε ο εποικισμός ορισμένων περιοχών, οι οποίες ήταν άδειες, μα υπήρχε καλλιεργήσιμη γη.

Στον εικοστό αιώνα όμως, έχουμε μια διαφορετική πραγματικότητα. Η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν πολυεθνική και η κατάρρευσή της συνδυάστηκε με την ανάδυση των  εθνικών κρατών με την μορφή που τα γνωρίζουμε σήμερα.

Όταν εξετάζουμε τις ανταλλαγές πληθυσμών του 1923-24 , πρέπει  να θυμόμαστε, πως αποτελούν κλιμάκωση μιας διαδικασίας, που ξεκινάει τουλάχιστον από το 1912.


Ανάδυση των εθνικισμών

Με τους βαλκανικούς πολέμους στην πολυεθνική περιοχή μας, ξαφνικά έχουμε μετεξελίξεις της θρησκευτικής ταυτότητας σε εθνική ή εθνοτική ταυτότητα κι αυτό πολλές φορές γίνεται βίαια. Είναι μια εθνικιστική κατήχηση δια του σχολείου, δια της Εκκλησίας και μέσω των όπλων.

Ο  πρώτος βαλκανικός πόλεμος ήταν μεταξύ Ελλάδας, Σερβίας και Βουλγαρίας κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Είχε ως αποτέλεσμα, η  οθωμανική αυτοκρατορία να χάσει τις περισσότερες από τις περιοχές της  στα νότια Βαλκάνια.
 

    

Αφίσα της εποχής, σχετική με την εδαφική επέκταση της Ελλάδας.
 
Κατά τον πρώτο βαλκανικό πόλεμο, η Βαλκανική Συμμαχία (Σερβία, Μαυροβούνιο, Ελλάδα
και Βουλγαρία) επιτέθηκε και απέσπασε από την οθωμανική αυτοκρατορία τη Μακεδονία
και το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης, ενώ στη συνέχεια, μετά τις διαφωνίες μεταξύ των νικητών
για τον τελικό διαμοιρασμό των εδαφών, ξέσπασε δεύτερος πόλεμος
(αυτή τη φορά με τη συμμετοχή και της Ρουμανίας), από τον οποίο εξήλθε ηττημένη η Βουλγαρία
χάνοντας το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών, που είχε αρχικά κατακτήσει.

 


Ο οθωμανικός στρατός δεν αντιστέκεται, εγκαταλείπει τη μάχη και οι σέρβοι καταλαμβάνουν εύκολα τμήματα της Μακεδονίας. Οι ρωμιοί εισέρχονται στη Θεσσαλονίκη δίχως να γίνει μάχη, επειδή η οθωμανική φρουρά παραδίδεται αμαχητί.


Μειοψηφία
οι ρωμιοί στη Μακεδονία


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό, στο οποίο αναφερόμαστε ως ελληνόφωνο (ρωμιόφωνο) πληθυσμό στη μείζονα Μακεδονία στις αρχές του εικοστού αιώνα, αποτελούσε μία μειοψηφία. Το πράγμα αλλάζει μετά τους βαλκανικούς πολέμους, γιατί αμέσως μετά έχουμε καραβάνια προσφύγων.

Αμέσως μετά τον πόλεμο, δημιουργήθηκε ένα τεράστιο κύμα μουσουλμάνων προσφύγων από εδάφη που είχαν καταλάβει οι σέρβοι και οι βούλγαροι, προς την Ανατολία. Ο πληθυσμός αυτός φεύγει με την μορφή φάλαγγας αποτελούμενης από αμάχους και μη, οι οποίοι καθ΄ οδόν καταδιώκονται από τους στρατούς των συμμάχων του πρώτου βαλκανικού πολέμου.




Η Ελλάδα είχε σχεδόν διπλασιαστεί. Κέρδισε τεράστιες περιοχές και σε αυτές ο ρωμέικος πληθυσμός ήταν μειονότητα, ειδικά στη Βόρειο Ελλάδα. Παράδειγμα, στο Νομό της Θεσσαλονίκης, που ανήκε τότε και το Κιλκίς. Η περιφέρεια του Κιλκίς είχε ελάχιστο πληθυσμό. Το εθνολογικό κενό σε πρώτη φάση καλύπτεται με τους πρόσφυγες. Το 1914 αλλάζει εθνολογικά η όψη όλης της περιοχής, γιατί οι χριστιανοί εκεί δεν αποτελούσαν ούτε το 10 με 12%. 
 















Κεντρική Μακεδονία.
Η περιοχή του Κιλκίς
αποτέλεσε το πεδίο
σκληρών κι αιματηρών
μαχών κατά τη διάρκεια
του δευτέρου βαλκανικού
πολέμου.
Καθώς ο στρατός
της Ελλάδας προέλευνε,
24 χωριά καταστράφηκαν
ολοκληρωτικά,
ενώ άλλα 23 υπέστησαν
εκτεταμένες ζημιές.
  
Στον πίνακα καταγράφονται τα χωριά της περιοχής του Κιλκίς, τα οποία υπέστησαν ολοκληρωτική καταστροφή από το στρατό της Ελλάδας κατά τον δεύτερο βαλκανικό πόλεμο.
Οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί τους, περίπου 8-9.000,  απομακρύνθηκαν από αυτά.
Άλλοι 5.000 περίπου σλαβόφωνοι έφυγαν από τα χωριά που υπέστησαν εκτεταμένες καταστροφές.
Έτσι, ο συνολικός αριθμός των σλαβόφωνων, που αναγκάστηκαν να φύγουν μόνο από την περιοχή του Κιλκίς μετά τους βαλκανικούς πολέμους, ήταν 13-14.000.
(Πηγή: Ιάκωβου Μιχαηλίδη: «Population Shifts in Contemporary Greek Macedonia»,
macedonian-heritage.gr).

 
 
 
Εγκατάσταση
μουσουλμάνων προφύγων
στην Τουρκία


Οι βαλκανικοί πόλεμοι ήταν τραυματική εμπειρία για τους οθωμανούς τούρκους. Έχασαν το 70% των ευρωπαϊκών εδαφών τους και σχεδόν το 80% του πληθυσμού τους. Μέσα σε δέκα μέρες, περισσότερο από μισό εκατομμύριο άνθρωποι πήγαν στην Κωνσταντινούπολη.

Η μαζική άφιξη τούρκων από τις εμπόλεμες περιοχές έβγαλε στην επιφάνεια ένα πρόβλημα. Μέσα σε μια νύχτα, η ένταση που υπόβοσκε μεταξύ των κοινοτήτων βγήκε στην επιφάνεια και από αυτό το σημείο οι κίνδυνοι ήταν πια έκδηλοι. Το «Κόμμα Ένωσης και Προόδου» που ήταν στην εξουσία, ήταν εθνικιστικό. Είχε την άποψη ότι η ομοιογενοποίηση ήταν η μόνη λύση στο πρόβλημα κι έτσι δημιούργησαν ένα πρόγραμμα εγκατάστασης. Τοποθετούσαν πρόσφυγες από τα Βαλκάνια δίπλα σε χριστιανικά χωριά στη Δυτική Ανατολία.
 

 

 
Αν φανταστούμε μια οικογένεια μουσουλάνων που έχασαν τα πάντα στο Μοναστήρι ή στη Βοσνία
να εγκαθίστανται δίπλα σε ένα χριστιανικό χωριό, αυτό απλά λέγεται εμφύτευση προβλήματος.

Το δέντρο αυτό δεν άργησε να δώσει καρπούς.

 


Σε αρκετές περιπτώσεις η ασφάλεια και η τάξη κατέρρευσαν. Έλαβαν χώρα ορισμένα πογκρόμ, όπως αυτό της Φώκαιας. Κινητοποίησαν απλούς χωρικούς και τους έφεραν στην πόλη, όπου λεηλάτησαν τα μαγαζιά των ρωμιών.

Έτσι, ο πληθυσμός που ήταν περίπου 100.000, πού πήγε; Υποχρεώθηκε να φύγει καταφεύγοντας στα νησιά της Ελλάδας.


Η γέννηση
της ιδέας
της ανταλλαγής
των πληθυσμών
  
Ο Βενιζέλος ελπίζει σωστά ότι μπορεί να βρει λύση στο πρόβλημα μαζί με την οθωμανική κυβέρνηση παίρνοντας τους ρωμιούς της Δυτικής Ανατολίας και στέλνοντας εκεί τους μουσουλμάνους της Μακεδονίας, ώστε έτσι και να αυξήσει το ρωμέικο στοιχείο της Μακεδονίας και να αποφύγει έναν πόλεμο με την οθωμανική αυτοκρατορία. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα της ανταλλαγής πληθυσμών.

Μέσα στο 1914 υπήρξε η συμφωνία για την ανταλλαγή των οθωμανών από ορισμένες περιοχές της Ελλάδας. Η συμφωνία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και εκεί που θα νόμιζε κανείς ότι είχε παγιωθεί ένα εθνολογικό και εδαφικό καθεστώς, ξεσπά ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος.
 
Έτσι, τα σύνορα δεν ήταν δεδομένα και οι πληθυσμοί δεν ήξεραν το αύριο, που τους επιφύλαξε η τύχη.


Εκτοπισμοί του Καρς

Μετά τον ρωσο-οθωμανικό πόλεμο, η Ρωσία κερδίζει τις περιοχές των Καρς, Αρταχάν και Βατούμ. Είναι μια γεωγραφική περιοχή, που ανήκε ως τότε στην οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία ενσωματώνεται στη ρωσική αυτοκρατορία και αναγκάζονται πάρα πολλοί μουσουλμάνοι εκείνη την περίοδο να φύγουν.

Το κενό των μουσουλμάνων το καλύπτουν περίπου 70.000 ρωμιοί από τον Ανατολικό Πόντο. Σαράντα χρόνια έμειναν οι ρωμιοί του Καρς στην περιοχή αυτή. Από το 1878 έως το 1918. Το 1918 ο Λένιν παραχωρεί την περιοχή του Καρς στην οθωμανική αυτοκρατορία, οπότε οι πόντιοι που κατοικούσαν εκεί για αυτά τα σαράντα χρόνια μπαίνουν στην διαδικασία να έλθουν στην Ελλάδα.

Γιατί στην Ελλάδα; Η ιδέα ανήκει στον Νίκο Καζαντζάκη, ο οποίος ως Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Περιθάλψεως της κυβέρνησης Βενιζέλου, πήγε απεσταλμένος στην Μακεδονία, έκανε μία επιτόπια έρευνα και είδε περιοχές που δεν είχαν καθόλου ρωμέικο πληθυσμό, απέραντες εκτάσεις. Στέλνει μια έκθεση στον Βενιζέλο γράφοντάς του: «Μία σωτηρία υπάρχει για αυτές οι περιοχές. Να φέρουμε όσους περισσότερους έλληνες του Καυκάσου μπορούμε στην Ελλάδα και δη στην Μακεδονία». Η παλιά τακτική του υποχρεωτικού εκτοπισμού πληθυσμών μπαίνει σε εφαρμογή.

Μαρτυρίες πόντιων αναφέρουν, πως ήθελαν να πάνε στην Αμερική. Το πλοίο ήταν έτοιμο, οι άνθρωποι επίσης, μα ήλθε μια διαταγή από τον Βενιζέλο, η οποία ανέφερε ότι «το ποντιακό στοιχείο δεν πρόκειται να πάει στην Αμερική. Έλληνες, είναι θα έρθουν στην Ελλάδα».



Γενοκτονία
των μικρασιατών προσφύγων
στην Ελλάδα το 1919

Αυτοί που μετακινήθηκαν στην Ελλάδα ξεπερνούσαν τους 150.000 ωστόσο, στην απογραφή του 1928, βλέπουμε να είναι 56.000 από την Ρωσία και 50.000 από τις περιοχές του Καρς και του Καυκάσου. Αυτό δείχνει ότι ο ένας στους τρεις «χάθηκε» μέσα σε εκείνη την πενταετία. Το ένα τρίτο έχασε την ζωή του από τις κακουχίες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μαρτυρία ενός πρόσφυγα, του Κλήμη Πολιτίδη: «Και μας βάλαν στο πλοίο και μας φέραν στην Ελλάδα. Επάνω στο πλοίο ήταν περίπου 400 άτομα. Πήγαμε στη Θεσσαλονίκη, στην Καλαμαριά. Κατόπιν φύγαμε από τη Θεσσαλονίκη και πήγαμε στην Αθήνα. Από την Αθήνα μας στείλανε στον Άη Γιώργη (Σαλαμίνα). Και στον Αη Γιώργη, Αύγουστος μήνας ήταν, η θάλασσα είχε τρικυμία και μας κράτησαν πάνω στο πλοίο άλλη μια εβδομάδα. Και εκεί πέθαιναν δέκα με είκοσι άτομα την ημέρα από χολέρα και τύφο. Πέθανε η μάνα μου και τα δύο αδέλφια μου, ο παππούς μου, η γιαγιά μου, η θεία μου. Ήμασταν 18 άτομα, οι οκτώ πέθαναν και μείναμε δέκα. Παρ΄ τους κάτω. Από τα 400 άτομα, ζήτημα να έμειναν 200».

Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Στην παραλία της Καλαμαριάς τους άφηναν μέσα σε αντίσκηνα για μήνες και μετά τους ξαναφόρτωναν πηγαίνοντάς τους πρώτα στον Άγιο Γεώργιο στην Σαλαμίνα και αργότερα άλλους τους πήγαν στην Κρήτη είτε στα Χανιά είτε στο Ηράκλειο, και μόνο όταν τελείωσε η μικρασιατική περιπέτεια και άρχισαν μετά το ΄23 να έρχονται μαζί με τους πρόσφυγες και όσοι επέζησαν από το στρατό, τότε τους μετακίνησαν από την Κρήτη στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, στην Μακεδονία και την Θράκη. Είναι η προσφυγιά του ΄19, η οποία παρέμεινε κυριολεκτικά στον δρόμο για πέντε χρόνια! Μιλάμε όμως για ανθρώπινες ζωές.
 



Απόβαση του στρατού
στη Σμύρνη

Την Άνοιξη του 1919 στο Παρίσι, οι Μεγάλες Δυνάμεις συζητούν την Συνθήκη Ειρήνης, η οποία θα σηματοδοτήσει το τυπικό τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Βενιζέλος συμμετείχε σε αυτή την συνδιάσκεψη και παρουσίασε ένα μνημόνιο με τις διεκδικήσεις της Ελλάδας, που αφορούσαν ένα μεγάλο μέρος της Δυτικής Μικράς Ασίας.

Στο πλαίσιο των συναντήσεων του Συμβουλίου των Τεσσάρων, φτάνουν ανησυχητικές πληροφορίες στο Συνέδριο της Ειρήνης. Οι ιταλοί αποβιβάζουν στρατό στα μικρασιατικά παράλια απέναντι από την Ρόδο, με στόχο να ανεβούν σιγά-σιγά και να καταλάβουν την Σμύρνη. Για να αποφευχθεί λοιπόν, μία απόβαση των ιταλών στην Σμύρνη, οι Σύμμαχοι καλούν τον Βενιζέλο και τον ρωτούν αν η Ελλάδα έχει στρατό, για να τον αποβιβάσει στην Σμύρνη.

Η Βρετανία εμπλεκόταν όλο και περισσότερο στην περιοχή, εν μέρει λόγω της ναυτικής της κυριαρχίας κι εν μέρει για να αποτρέψει οποιαδήποτε χώρα από την πλήρη επικράτηση, που θα ανέτρεπε τις ισορροπίες. Ο Λόυντ Τζώρτζ εκμεταλλεύθηκε την ιταλική απουσία, ώστε να πείσει τον πρόεδρο Γουίλσον και τον Κλεμανσώ με την βοήθεια του Βενιζέλου ασφαλώς, να δοθεί εντολή στην Ελλάδα, να αποβιβαστεί την Σμύρνη, ώστε να εξασφαλίσει την τάξη και την ασφάλεια στον Νομό Αϊδινίου και ιδιαίτερα στην πόλη της Σμύρνης.

Οι δυνάμεις από την Ελλάδα αποβιβάστηκαν στη Δυτική Μικρά Ασία. Η άφιξη του στρατού ήταν στιγμή θριάμβου για πολλούς ρωμιούς που έμεναν στην Σμύρνη και τα περίχωρα.

Ανάμεσα στον οθωμανικό πληθυσμό τα αισθήματα ήταν τα αντίστροφα. Αντιμετώπισαν την άφιξη του στρατού με φρίκη.

Η κοινότητα των λεβαντίνων, οι πλούσιες ευρωπαϊκές οικογένειες που ζούσαν στην οθωμανική αυτοκρατορία εδώ και δύο αιώνες, αντιμετώπισαν με βαθιά καχυποψία την άφιξη του στρατού της Ελλάδας, γιατί διέβλεπαν πως θα είχε καταστροφικό τέλος.
 


Αμέσως δημιουργήθηκαν επεισόδια, ξέσπασε βία και ως αποτέλεσμα της απόβασης υπήρξαν νεκροί. Η απόβαση του στρατού στην Σμύρνη ήταν η σπίθα, που άναψε την φωτιά του τουρκικού εθνικισμού. Από νωρίς εμφανίστηκαν οι πρώτες ομάδες τουρκικής αντίστασης και μέσα στην πόλη, μα κυρίως στην επαρχία.

Φυσικά, τα στρατεύματα της Ελλάδας απαντούν, γιατί δεν έχουν εναλλακτική λύση, όμως μεταξύ των στρατευμάτων και αυτών που επιτίθενται υπάρχει πληθυσμός. Και υπάρχουν θύματα. Άρα από την πρώτη ημέρα η απόβαση του στρατού, η οποία είχε εντολή να διασφαλίσει την τάξη και την ειρήνη, καταλήγει σε φιάσκο. Ο Ύπατος Αρμοστής Στεργιάδης, αναγκάζεται να τιμωρήσει τους παρανομήσαντες βιαιοπραγούντες στρατιωτικούς.

Ο Στεργιάδης ακόμη και σήμερα είτε διασύρεται είτε αγνοείται στην Ελλάδα. Επρόκειτο για έναν αξιοθαύμαστο άνθρωπο, που προσπάθησε να εξισορροπήσει τις διάφορες κοινότητες και να διοικήσει την πόλη με πνεύμα κοσμοπολιτισμού. Ήταν ένας από τους παλιότερους φίλους του Βενιζέλου και έπαιρνε οδηγίες από τον ίδιο. Είχε να πραγματοποιήσει ένα ακατόρθωτο έργο. Να συμφιλιώσει την πολιτιστική αποστολή που ευελπιστούσαν να εκπληρώσουν οι ρωμιοί, με την διατήρηση της τάξης στην Μικρά Ασία. Έκανε ό,τι μπορούσε για να συμπεριλάβει τις διαφορετικές κοινότητες στην λειτουργία της πόλης, τον τούρκικο, αρμένικο και εβραϊκό πληθυσμό.

Η τοπική ρωμέικη κοινωνία από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί δεν της το εξηγεί ποτέ και κανείς ότι η Σμύρνη και η περιοχή της δεν έχουν δοθεί στην Ελλάδα, αλλά είναι μια προσωρινή στρατιωτική κατοχή. Θεωρεί ότι η περιοχή έχει απελευθερωθεί και περιμένει από τον Ύπατο Αρμοστή να συμπεριφέρεται ως έχων και κατέχων, να έχει μια πολιτική εναντίον του τουρκικού στοιχείου και εναντίον οιουδήποτε επιβουλεύεται τα συμφέροντά τους. Ο Στεργιάδης είναι αδύνατον να τα κάνει όλα αυτά, διότι είναι ο Ύπατος Αρμοστής με αυστηρές οδηγίες από τον πρωθυπουργό της χώρας: «Θα πας εκεί και θα επιβάλλεις την ειρηνική συνύπαρξη των κοινοτήτων».

Όταν ο Βενιζέλος έστειλε τον στρατό του και ανέπτυξε μετά την ιδέα ενός κράτους της Ιωνίας, από πίσω κρυβόταν η αντίληψη της ενσωμάτωσης του μουσουλμανικού πληθυσμού σε μία χριστιανο–μουσουλμανική ανατολική αυτοκρατορία. Μερικές φορές έβλεπε την εκστρατεία σαν εκπολιτιστική αποστολή. Άλλες φορές καταλάβαινε τι του έλεγε η στρατιωτική διοίκηση, δηλαδή, πως επρόκειτο για μια πολύ σκληρή και βίαιη υπόθεση. Όταν έβλεπε τη βία, πάντα παρούσα ήταν ιδέα της παλιάς καλής συνταγής, αυτής της ανταλλαγής πληθυσμών. Υπήρχε σχέδιο ανταλλαγής πληθυσμών στην περιοχή της Σμύρνης: Μουσουλμάνοι με ρωμιούς της Καππαδοκίας ή του Πόντου.

Όπως και να κρίνουν οι ιστορικοί της απόβαση στην Σμύρνη το 1919, ένα από τα πρακτικά της αποτελέσματα ήταν, πως έκτοτε η συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών στην Μικρά Ασία ήταν οριστικά καταδικασμένη. Έτσι, προέκυψε η ανταλλαγή των πληθυσμών.   


Ο εθνικισμός
των τούρκων


Ο τούρκικος εθνικισμός δεν ξεκίνησε στη Δύση, μα στην Ανατολή έναντι των Αρμενίων. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός φοβόταν ότι θα σχηματιζόταν εκεί ένα ξεχωριστό κράτος, η Αρμενία, και θα τους πέταγαν έξω. Τώρα, όταν οι ρωμιοί αποβιβάστηκαν, ασφαλώς δημιουργήθηκαν ανάλογοι φόβοι: «Θα γίνει εθνοκάθαρση και θα μας πετάξουν έξω». Όπως έγινε παντού στα Βαλκάνια.


Το βασικό σφάλμα του Βενιζέλου ήταν ίσως ότι δεν εκτίμησε ότι υπήρχε κι ένας άλλος εθνικισμός εκτός από τον δικό του, παρά μόνο όταν ήταν πλέον πολύ αργά: ο εθνικισμός των τούρκων.

 
Οι αρχηγοί του τουρκικού εθνικιστικού κινήματος είναι κυρίως πρόσφυγες.
Ο Μουσταφά Κεμάλ από τη Θεσσαλονίκη, άλλοι από τον Καύκασο. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν χάσει την πατρίδα τους και θεωρούν ότι τώρα είναι η τελευταία τους ευκαιρία. Ήταν έτοιμοι να εγκαταλείψουν την αυτοκρατορία και τις αραβικές επαρχίες, αλλά αυτό ήταν και το όριο. Την Ανατολία τη θεωρούσαν την καρδιά της αυτοκρατορίας και ήταν αποφασισμένοι να την κρατήσουν. Ήταν αποφασισμένοι να αναπτύξουν ένα σύγχρονο κράτος ευρωπαϊκού τύπου. Να κάνουν δηλαδή, αυτό που έκαναν και οι ρωμιοί.





 
 
Πολλά τα λάθη

Ένα λάθος δεν αρκεί για να πάει στραβά ένα σχέδιο. Πρέπει να γίνουν περισσότερα κι ένα από αυτά ήταν το μεγάλο σφάλμα του Πατριαρχείου, που διακήρυξε ότι όλοι οι οθωμανοί υπήκοοι δεν ήταν πλέον υποχρεωμένοι να υπηρετούν το οθωμανικό κράτος. Το έκανε για να στρατολογηθούν από το στρατό της Ελλάδας στην Μικρά Ασία. Ήταν όμως ενάντια στην διεθνή νομοθεσία, καθώς όλοι οι κάτοικοι συμπεριλαμβανομένων και των χριστιανών, ήταν ακόμη υπήκοοι του οθωμανικού κράτους. Αυτό εξυπηρέτησε το κεμαλικό καθεστώς ως δικαιολογία, για να εκδιώξει στη συνέχεια τον πληθυσμό.

Το κύριο ελάττωμα στην πολιτική του Βενιζέλου ήταν πως ─ότι κι αν υποστήριζε─ οι ρωμιοί αποτελούσαν μειονότητα σχεδόν σε όλη την Μικρά Ασία εκτός από την πόλη της ίδιας της Σμύρνης.

Τα αποθέματα της Ελλάδας δεν άντεχαν μια εκτεταμένη και δύσκολη επιχείρηση, όπως αυτή της προέλασης του στρατού στην ενδοχώρα. Ήταν ασφαλώς απραγματοποίητη χωρίς την υποστήριξη των Συμμάχων, η οποία όμως δεν ήταν σταθερή. Μόλις οι Μεγάλες Δυνάμεις απέσυραν την  υποστήριξή τους στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, δεν υπήρχε καμία  περίπτωση να μπορέσει η Ελλάδα να ελέγξει μέρος της Τουρκίας και της Μικράς Ασίας. Εξ άλλου η εντολή που είχε ο Βενιζέλος από τους άγγλους, ήταν να περιοριστεί στο Νομό Αϊδινίου κι όχι να εισχωρήσει στην ενδοχώρα.


Εκατέρωθεν ακρότητες

Είναι καταγεγραμμένο ότι και οι δύο πλευρές, δηλαδή και ο στρατός της Τουρκίας και ο στρατός της Ελλάδας, διέπραξαν ακρότητες κατά την υποχώρηση. Οι ιστορίες σφαγών, βιασμών και εμπρησμών των τούρκικων χωριών κατά την υποχώρηση του στρατού της Ελλάδας είναι ασφαλώς αληθινές.

Επίσης, όταν ο τουρκικός στρατός καταλαμβάνει τις περιοχές που κατείχαν οι ρωμιοί, προβαίνει σε ανάλογες ακρότητες με αυτές που είχαν υποστεί οι τούρκοι στα χέρια των ρωμιών.
 



Της Σμύρνης το γιαγκίνι

Η μαρτυρία μιας πρώην κατοίκου της Σμύρνης, της Αλέκας Αποστολίδου, είναι ανάγλυφη: «Το βράδυ που άρχισε το κακό, έπαιζα στην ταράτσα του σπιτιού μου και ξαφνικά όταν ο ήλιος έπεσε, είδα μια μακρινή φωτιά. Και στην αρχή ήταν πολύ ωραίο, γιατί φώτιζε την πλευρά της Σμύρνης και έλεγα “αχ, να μεγαλώσει, να γίνει πιο ωραία, πιο λαμπερή!”. Ήλθε κάποιος και φώναζε “έλα κάτω” και είδα ότι όλοι ετοιμάζονταν για να φύγουμε. Η μαμά δεν ήθελε να φύγει, ήθελε να μείνει εκεί, για να καεί με το σπίτι. Όσο περπατούσαμε όλοι οι δρόμοι της πόλης όπως σε κάθε λιμάνι, ήταν κάθετοι προς το Και (Quai γαλλ.: η προκυμαία). Αυτοί οι δρόμοι δεν σταματούσαν καμιά στιγμή να βγάζουν κόσμο προς το Και. Πόσους θα χωρούσε το Και; Ερχόταν ο κόσμος και μας έπνιγε τόσο πολύ, που αν μια στιγμή έπαιρνα ένα σπρώξιμο πιο δυνατό και μου έφευγε το χέρι δεν επρόκειτο να με βρουν ποτέ μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Θα είχαμε φτάσει τόσο κοντά στην θάλασσα που δεν θα ήθελαν και πολύ να μας πετάξουν». (Πηγή: Ντοκιμαντέρ: «Δυο φορές ξένος», συμπαραγωγή ΕΡΤ-ΑΝΕΜΟΝ).

Υπήρχαν πολλές μαρτυρίες από αμερικάνους και λεβαντίνους, οι οποίοι είδαν φωτιές να ξεπηδάνε σε πολλά σημεία της πόλης. Αυτές οι εστίες δεν άργησαν να γίνουν μία μεγάλη φωτιά, και το απόγευμα εκείνης της ημέρας η μισή πόλη καιγόταν.

 
Σαν της Σμύρνης το γιαγκίνι
(σ.σ. φωτιά),
στο ντουνιά δεν έχει γίνει,
κάηκε και `γινε στάχτη,
κι έβγαλ’ ο Κεμάλ το άχτι.

Κάηκε κι ένα σχολείο,
που `ταν Παρθεναγωγείο
κάηκε και μια δασκάλα,
που `ταν άσπρη σαν το γάλα.

Κάηκε το Σταυροδρόμι,
κι ο Μπουγιούκ Ντερές ακόμη,
Σμύρνη, φτωχομάνα Σμύρνη,
πού `ναι η ομορφιά σου εκείνη.
 
 
 
Αδιαφορία
από την κυβέρνηση της Ελλάδας


Το πρόβλημα ήταν, πως η κυβέρνηση της Ελλάδας δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να σώσει τον πληθυσμό. Υπήρχαν πολλά άδεια πλοία από την Ελλάδα στην περιοχή, που θα μπορούσαν να σώσουν τον πληθυσμό, μα παρόλα αυτά δεν έγινε τίποτε.

Από τον Μάιο–Ιούνιο του ΄22, ο Στεργιάδης ζητούσε απεγνωσμένα πλοία να πάνε στην Σμύρνη, όπως καταδεικνύουν σχετικά έγγραφα στα αρχεία. Η απάντηση του κράτους ήταν η ακόλουθη: Να περάσει νόμο, ο οποίος απαγόρευε την αποβίβαση ανθρώπων σε ομάδες από τα παράλια της Μικράς Ασίας στην Ελλάδα.

Υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες στην προκυμαία της Σμύρνης, άνθρωποι όχι μόνο από την πόλη, αλλά και από την ενδοχώρα. Παγιδευμένοι εκεί και έχοντας αφεθεί στην μοίρα τους.

Πρέπει να θυμάται κανείς, πως υπήρχαν 21 πολεμικά πλοία των Συμμάχων στον κόλπο της Σμύρνης, που θα μπορούσαν να είχαν σώσει πολύ κόσμο, μα δεν έκαναν τίποτα επειδή κατάλαβαν πως οι ρωμιοί είχαν ηττηθεί κι είχε κερδίσει ο τούρκικος εθνικισμός. Το μυαλό τους ήταν ήδη στις εμπορικές συμφωνίες που θα έκλειναν με το καινούριο τούρκικο καθεστώς.

Οι άνθρωποι είχαν παγιδευτεί μεταξύ της φλεγόμενης πόλης και της θάλασσας κι έτσι έχουμε την πρώτη μεγάλη ανθρωπιστική καταστροφή του εικοστού αιώνα. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων εγκαταλελειμμένων στην προκυμαία της Σμύρνης. Με βεβαιότητα μπορούμε να το πούμε, πως έμειναν παγιδευμένοι επί αρκετές εβδομάδες, στο έλεος του τουρκικού στρατού. Δεν είχαν να πάνε πουθενά κι εκτυλίχθηκαν στιγμές απόγνωσης.


Η σημαντική παρέμβαση
ενός αμερικάνου πάστορα


Πολλοί πρόσφυγες έμειναν χωρίς φαγητό και νερό. Πολλοί πρόσφυγες είχαν έλθει από την ενδοχώρα με τα παιδιά και τα μωρά τους. Υπήρχαν έγκυες γυναίκες. Ήταν σκηνές φρίκης, που ακόμη και σήμερα σε κάνουν να ανατριχιάζεις. Περίπου 150.000 με 200.000 έχασαν την ζωή τους. Ο μόνος λόγος που πολλοί σώθηκαν ήταν o Asa Jennings, ο οποίος δεν άντεχε να γίνεται μάρτυρας αυτών των σκηνών φρίκης και ανέλαβε μόνος του μια αποστολή διάσωσης χρησιμοποιώντας τελικά πολλά από τα άδεια πλοία από την Ελλάδα, που ήταν αγκυροβολημένα στην Μυτιλήνη.  



Ο Asa Jennings ήταν αμερικάνος μεθοδιστής πάστορας και υπάλληλος της YMCA (Young Men’s Christian Association, ελλ. ΧΑΝ) στην Σμύρνη. Τηλεγράφησε στην κυβέρνηση της Ελλάδας λέγοντας πως υπήρχαν είκοσι άδεια πλοία στην Μυτιλήνη και δεν έβλεπε τον λόγο, που δεν τα άφηναν να πάνε στην Σμύρνη. Είπε ότι θα δημιουργούσε θέμα στη διεθνή κοινή γνώμη αν τελικά η κυβέρνηση της Ελλάδας απαγόρευε τον απόπλου. Ο Jennings εξανάγκασε τελικά την κυβέρνηση να τον αφήσει να αποπλεύσει με τα πλοία σα ναύαρχος του στόλου. Είναι μια καταπληκτική περίπτωση, όπου ένας απλός άνθρωπος υψώνει το ανάστημά του και σώζει τόσες ζωές.

Ο Βενιζέλος θεωρούσε τη Μικρά Ασία σαν την πιο σημαντική και πλούσια περιοχή που διεκδικούσε η Ελλάδα. Ένα επιχείρημα εναντίον αυτής του της πολιτικής είναι ότι, ακόμη κι αν η Ελλάδα κατακτούσε την Μικρά Ασία, αυτό το κομμάτι θα ήταν αποκομμένο από την υπόλοιπη χώρα. Λογικά, θα έπρεπε να εστιάσει την προσοχή του στη Θράκη, Δυτική και Ανατολική, οι οποίες είναι περιοχές γειτονικές στην Ελλάδα κι όχι να εισχωρήσει σε μία περιοχή, την οποία ήταν αδύνατον να υπερασπιστεί.


Εκκένωση της Θράκης

Ένα μήνα μετά την καταστροφή της Σμύρνης, τον Οκτώβριο του 1922, εκκενώνεται η Ανατολική Θράκη.

Η Ελλάδα είχε πάρει με τη Συνθήκη των Σεβρών, ως κυρίαρχο έδαφος την Ανατολική Θράκη, η οποία είχε πλειοψηφία χριστιανικού πληθυσμού. Έτσι δημιουργείτο σε όλη την βόρεια ακτή του Αιγαίου μέχρι την Μαύρη Θάλασσα ένα ενιαίο κράτος. Αυτός ο χριστιανικός πληθυσμός της Ανατολικής Θράκης όμως, ουσιαστικά πλήρωσε την ήττα της Ελλάδας στην Μικρά Ασία, γιατί αυτοί οι άνθρωποι χωρίς να έχει γίνει πολεμική αναμέτρηση στον τόπο τους αναγκάστηκαν να απομακρυνθούν από αυτόν.

Είναι δε σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η ήττα του στρατού στη Μικρά Ασία, δεν σηματοδότησε αποκλειστικά την εκδίωξη των ρωμιών της Μικράς Ασίας, μα και τον πληθυσμό της Ανατολικής Θράκης. Αυτοί οι άνθρωποι μετατράπηκαν σε πρόσφυγες τον Οκτώβριο του 1922, δηλαδή δύο ολόκληρους μήνες μετά την καταστροφή της Σμύρνης.

Αυτό το προσφυγικό κύμα έχει στην ουσία αφομοιωθεί από το προσφυγικό κύμα της Μικράς Ασίας και δεν είναι ευρέως γνωστό, πιθανόν για να αμβλυνθούν τα επακόλουθα της ήττας του στρατού. Οι άνθρωποι αυτοί νόμιζαν βέβαια, πως θα ήταν απλώς προσωρινά πρόσφυγες και θα τους επέτρεπαν να γυρίσουν στα σπίτια τους κάποια στιγμή.
 
 

Το 1922 ένα τεράστιο κύμα προσφύγων από τη Μικρά Ασία και τη Θράκη, που πλησιάζει το ένα εκατομμύριο, εισρέει στην νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα. Οι πρώτοι πρόσφυγες που έφυγαν για να γλιτώσουν τη ζωή τους, έζησαν για χρόνια σε πρόχειρα καταλύματα πριν στεγαστούν.
 
Από το 1922 έως το 1931, για εννέα ολόκληρα χρόνια δηλαδή, οι πρόσφυγες ζούσαν σε αντίσκηνα. Τα σπιτάκια (προσφυγικά) άρχισαν να κτίζονται από το 1931 και μετά. Σαν να μην έφτανε αυτό, υπέστησαν την εχθρική αντιμετώπιση των ντόπιων.

Απόγονοι των προσφύγων μιλούν σήμερα με πικρία για τους τότε ντόπιους:

Μας φώναζαν «γυμνοκώλες προσφυγάδες».

─ Πώς να μην στεναχωριόμαστε. Ήμασταν εκεί βασιλιάδες κι ήλθαμε εδώ και γίναμε σκουπίδια.



Επίλογος

Έφτασαν στην Ελλάδα άποροι και εντελώς αποδιοργανωμένοι σε μία αποδιοργανωμένη χώρα. Τραυματική εμπειρία.

Αξίζει να πούμε ότι πριν την Συνδιάσκεψη της Λωζάννης που ξεκίνησε στις 20 Νοεμβρίου του 1922, υπήρχε πολύ ισχυρή επιθυμία και από τις αρχές Ελλάδας και Τουρκίας να συμφωνηθεί μια ανταλλαγή πληθυσμών το συντομότερο δυνατόν.

Έτσι, η Συνδιάσκεψη της Λωζάννης πραγματοποιήθηκε σαν επακόλουθο της νίκης των τούρκων εθνικιστών κι εν μέσω της μαζικής φυγής των ρωμιών από την Μικρά Ασία.









 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 40362 έγραψε...
ΕΥΓΕ
15.12.2016, 19:06:24





Bielidopoulos έγραψε...

Προτεκτοράτο μεν, πανάκριβο δε, που το πληρώνουν οι κουτόφραγκοι γερμανοί για να εισπράτουν τα γερόντια διχίλιαρα και τριχίλιαρα, επικουρικές και τρελά εφάπαξ. Τώρα τί σόι προτεκτοράτο είναι αυτό είναι μια άλη ιστορία. Κρατίδιο μάλλον απεχθές και επονείδιστο.

Στη μικρασιατική εκστρατεία έγιναν και πολλά λάθη της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας. Π.χ. μετά την αποβίβαση του στρατού πέρασαν πολλοί μήνες μέχρι να ξεκινήσει η επίθεση προς την Ανατολία.

http://www.mixanitouxronou.gr/ithelan-na-valoun-stous-mikrasiates-perivrachionio-gia-na-tous-xechorizoun-ta-petrina-chronia-tis-prosfigias-sti-michani-tou-chronou-dite-to-v-meros-tou-afieromatos-imoun-ki-ego-prosfi/

http://www.mixanitouxronou.gr/h-ftochogitonia-pou-o-tipos-apokalouse-i-grafikotera-athliotis-ke-egine-tenia-apo-ton-aleko-alexandraki-alla-logokrithike-ipirxe-gketo-tis-athinas-ke-i-katiki-tou-evazan-froura-gia-na-e/

http://www.mixanitouxronou.gr/se-pia-periochi-tis-athinas-i-bougada-ginotan-ipethria-ke-i-apochetefsi-itan-ena-avlaki-pou-pernouse-exo-apo-ta-spitia-o-agonas-ton-prosfigon-na-kratisoun-orthia-tin-paragkoupoli-pou-katerree-se-kath/

http://www.mixanitouxronou.gr/eftisa-sto-stoma-tou-pediou-mou-gia-na-to-xedipsaso-sigklonistikes-martiries-apo-mikrasiates-prosfiges-gia-ton-xerizomo-ke-ton-ratsismo/

15.12.2016, 19:20:16





Ανώνυμος 40367 έγραψε...
Ο κεμάλ αττατούρκ δεν γεννήθηκε στην θεσσαλονίκη όπως γράφει το άρθρο ,αλλά στο χωριό Χρυσαυγή του Λαγκαδά δίπλα στη θεσσαλονίκη.
Περί Στεργιάδη...από προσωπική μαρτυρία του παππού μου που ήταν γιατρός στη Σμύρνη και πρόσφερε τις ιατρικές υπηρεσίες του στον υπατο αρμοστή,τον περιέγραφε σαν ένα σχιζοφρενή με σύνδρομο διπόλου,κυκλόθυμο και γενικά σαν άτομο μειωμένης ικανότητας για να ασκήση το αξίωμα που του έδωσε ο Βενιζέλος,με ασυγκράτητο νευρικό σύστημα.
Κιμ
16.12.2016, 00:05:20





Bielidopoulos έγραψε...

http://www.pontos-news.gr/article/21988/o-ypatos-armostis-aristeidis-stergiadis-poy-egine-tyrannos-tis-smyrnis-misithike-apo
http://www.protagon.gr/anagnwstes/aristeidis-stergiadis-ypatos-armostis-tis-smyrnis-8595000000
https://el.wikipedia.org/wiki/Αριστείδης_Στεργιάδης

Διαβάζοντας τα παραπάνω τρία link για τον Στεργιάδη μου δίνεται η εντύπωση ότι ήταν η προσωποποίηση του ξύλο και πο*τσο θέλει ο ρωμιός! Τί; Πώς; Εξευτέλισε τον στρατηγό Νίδερ παρουσία επισήμων; Και γω πού ξέρω αν ο στρατηγός υπήρχε μόνο για να κάνει χάρες και βολέματα; Τον μισούσαν οι ρωμιοί τον Στεργιάδη; Κακό είναι αυτό; Αφού οι ρωμιοί τον ήθελαν για να τους βολέψει και μάλλον δεν τους έκανε τη χάρη.

16.12.2016, 14:44:12





Ανώνυμος 40376 έγραψε...
Χρησιμοποιειτε τοσο πολυ την εννοια προτεκτορατο χωρις να εχετε καταλαβει την σημασια της. Ολες οι πολιτικες και στρατιωτικες αποφασεις εληφθησαν ελευθερως απο ελληνες πολιτικους. Καλες η κακες -δεν εχει καμμια σημασια- αλλα ελευθερως. Οταν θεωρειτε την Ελλαδα προτεκτορατο της δινετε συγχωροχαρτι, κανενας ελληνας (συμφωνα με την θεωρια του προτεκτορατου) πολιτικος η στρατιωτικος δεν εχει καμμια ευθυνη αφου το κεντρο εξουσιας εδρευει εκτος Ελλαδος και αρα οι ελληνες πολιτικοι και στρατιωτικοι ειναι υποχρεοι εκτελεσης εντολων που δωθησαν εξωθεν. Ομως δεν ειναι ετσι. Ειναι ζητημα επιλογων και οπτικης.
17.12.2016, 01:10:06





Bielidopoulos έγραψε...

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=27359&subid=2&pubid=114335397
Πωπώ, η Λαγκάρντ ετοιμάζεται να πνίξει το "προτεκτοράτο" "Ελλάδα" για να σώσει την Ευρώπη. Θα πρότεινα στη Λαγκάρντ να απεμπλακεί άμεσα διότι είναι πιο πιθανό να χρεοκοπήσει το ΔΝΤ και όχι η ρωμιοσύνη! Δεν γνωρίζει με τί κουτοπόνηρους ανατολίτες έχει να κάνει!
"Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη, που φθάνει στο γνωστό αγριορωμιό!"

17.12.2016, 08:07:06





Bielidopoulos έγραψε...

Der Spiegel: «Μπλόκο» Τραμπ στη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=114341195

Ωχ και τώρα τί κάνουμε;

19.12.2016, 20:05:35





Ανώνυμος 40427 έγραψε...
"αυτοκρατορίες, ειδικά η βυζαντινή κι η οθωμανική, είχαν εφαρμόσει από πολύ νωρίς τους υποχρεωτικούς εκτοπισμούς πληθυσμών. Το κίνητρό τους ήταν είτε η τιμωρία "
ΣΩΣΤΑ
Θα σας παρακαλουσα να κανετε μια ερευνα για τους εκτοπισμούς θρησκευτικών μειονοτήτων στα χρόνια της πρωιμης "'Βυζαντινής " αυτοκρατορίας και ειδικά για τις συνεπειες κατα των οπαδων του Αρείου, των Καθαρών, Παυλικανών κλπ,
τις συνεπειες των οποιων πληρώνουμε μεχρι σήμερα διοτι οι εκτοπισμένοι αυτοι,
ειναι και οι σημερινοί Μουσουλμάνοι της Βαλκανικής.
Για τον εποικισμό της Κρήτης ελάχιστα γνωρίζουμε ειδικά μετά την γεννοκτονία που επεφερε η εισβολή του Ν. Φωκά.
Ερυνήστε το παρακαλώ διοτι σίγουρα οι δικές σας γνώσεις θα εμπλουτήσουν και τις δικές μας.
Δεν θυμαμαι εκτοπισμους κατα την διαρκεια της Οθωμανικής περιόδου.
23.12.2016, 14:46:42





Ανώνυμος 41923 έγραψε...
ΟΛΑ ΣΤΗΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ''ΑΔΕΙΖΟΥΝ'' ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ''ΑΚΡΙΑΝΑ'' ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΩΜΑΤΑ........ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.Τοτε αρχισε το γλεντι για τις πετρελαιοπηγες ενω τα σχεδια τελειωσανε το 1860...του πετρελαιου.
28.03.2017, 22:06:39






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...