Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ-
ΑΥΡΙΑΝΟΣ
ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ


Τα αδιέξοδα των επαναστάσεων
και οι τρομοκράτες της Βαστίλης


Έγραψε στις 02.12.2016 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή




Ο επαναστάτης Φιντέλ Κάστρο ανέτρεψε τον
δικτάτορα Μπατίστα για να γίνει αμέσως μετά
ο ίδιος δικτάτορας παραμένοντας στο τιμόνι
της Κούβας από το 1959 έως το 2008.
Αναγκάστηκε ─πάμπλουτος πλέον─ να παραι-
τηθεί για λόγους υγείας
μεταβιβάζοντας
όμως την εξουσία στον
αδελφό του Ρούλ.
Η εξουσία μεταβιβάζεται σε μέλη της οικογέ-
νειας του ηγέτη σε βασιλικά ή αυτοκρατορικά
καθεστώτα κι όχι σε δημοκρατίες, στις οποίες
εξ άλλου δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρει
κάποιος να διατηρηθεί στην εξουσία
για
μισό αιώνα.
Εν τω μεταξύ, ο λαός της Κούβας συνέχισε
να ζει υπό τριτοκοσμικές συνθήκες απόλυτης
ένδειας, ενδεχομένως και χειρότερα από πριν.


Πολλές και διάφορες απόψεις ακούγονται αυτές τις μέρες για το αν ο Φιντέλ Κάστρο ήταν επαναστάτης ή δικτάτορας. Όλες αυτές οι συζητήσεις όμως, είναι άνευ ουσίας, γιατί οι δύο αυτές έννοιες, του επαναστάτη και του δικτάτορα, είναι ταυτόσημες.

Οι επαναστάσεις ανατρέπουν την καθεστηκυία τάξη και φέρνουν πάντα μια άλλη. Ο σημερινός αρχηγός μιας επιτυχημένης επανάστασης είναι ο αυριανός δικτάτορας, όπως στην προκειμένη περίπτωση o Φιντέλ Κάστρο. Ο εκλιπών ηγέτης της Κούβας, αφού πέτυχε το επαναστατικό του κίνημα, κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία για μισό αιώνα κι όταν αναγκάστηκε για λόγους υγείας να αποσυρθεί, παρέδωσε με αυτοκρατορικό στυλ την εξουσία στον αδελφό του.


Πολλοί άνθρωποι αυταπατώνται, ότι θα βελτιωθεί τάχα η ζωή τους αν οργανωθούν σε συλλόγους, κόμματα κ.λπ.. «Σηκωθείτε από τους καναπέδες», φώναζαν προ ετών οι Αγανακτισμένοι, «και βγείτε στις πλατείες».

Μα, ένας άνθρωπος απαίδευτος, είτε στο σπίτι κάτσει είτε στην πλατεία πάει, πάλι απαίδευτος θα είναι και πάλι άλυτο θα παραμένει το πρόβλημά του. Κι όσοι τέτοιοι κι αν μαζευτούν στις πλατείες, τίποτε πάλι δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο.

Κι αν πολλοί απαίδευτοι συσπειρωθούν και φτιάξουν ένα κλαμπ (οργάνωση, κόμμα, ο,τιδήποτε), ένα κλαμπ απαιδεύτων θα έχουν καταφέρει να φτιάξουν και τίποτε περισσότερο. Κι αν δημιουργήσουν ένα μαζικό κίνημα, κάνουν επανάσταση κι ανατρέψουν το δικτατορικό καθεστώς που τους καταπιέζει, πάλι δεν πρόκειται να βελτιωθεί η ζωή τους. Μια τρύπα στο νερό θα έχουν καταφέρει να κάνουν. Θα εξακολουθήσουν να είναι ένας συρφετός απαίδευτων, που θα χειραγωγούνται και θα καταπιέζονται στο εξής από κάποιο νέο δικτάτορα ─στη θέση του παλιού ανατραπέντα─, συνήθως τον αρχηγό της επανάστασης.

Προκειμένου να βελτιωθεί μια κοινωνία πρέπει να βελτιωθεί το κάθε άτομό της ξεχωριστά κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο με αυτογνωσία και παιδεία κι όχι με οργανώσεις, μαζικά κινήματα κι επαναστάσεις. Όλα τα μαζικά κινήματα εκμηδενίζουν το άτομο, για το οποίο η υπακοή και η πίστη θεωρούνται οι μεγαλύτερες αρετές. Επιπλέον, ο όχλος του χαρίζει ένα αίσθημα ακατανίκητης δύναμης. Η ανωνυμία μέσα στον όχλο και η διάχυση της ατομικής ευθύνης ελευθερώνουν ένστικτα, που αν ήταν μόνο του το άτομο θα λογόκρινε.

Χάνοντας την κρίση και τη βούλησή του το άτομο, περιέρχεται σε μια ειδική κατάσταση υποβολής, θυμίζοντας τη σαγήνη που ασκεί ο υπνωτιστής στον υπνωτισμένο. Η μάζα στερείται ικανότητας λογικής σκέψης και κριτικής, εύκολα χειραγωγείται, παρασύρεται, παραπλανάται, υποχωρεί και ενδίδει. Το άτομο μέσα στον όχλο μεταμορφώνεται σε ένα εύπιστο, ευμετάβλητο, παρορμητικό πλάσμα, ικανό για κάθε ακρότητα, έχοντας θυσιάσει τα όποια οφέλη του ορθού λόγου. Σε κλάσματα δευτερολέπτου η συμπάθεια γίνεται λατρεία και η αντιπάθεια μίσος. Ο όχλος επιτρέπει την είσοδο στη βαρβαρότητα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων αυτών, αποτελεί η πολυδιαφημισμένη στο δυτικό κόσμο Γαλλική Επανάσταση. Οι γάλλοι βυθίστηκαν σε μια άβυσσο αίματος και φωτιάς, για να αναδυθούν ξανά στην επιφάνεια υπό την εξουσία ενός στρατιωτικού δικτάτορα, που στέφθηκε αυτοκράτορας. Η επανάσταση που βασίστηκε στο πολιτιστικό επίπεδο της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, κατέληξε στο θεοκρατούμενο, δικτατορικό, εθνικιστικό κι επεκτατικό καθεστώς του Ναπολέοντα.





Η Γαλλική Επανάσταση δεν έφερε στον λαό την επιθυμητή ελευθερία,
αλλά τελείωσε με την Τρομοκρατία. Στη συνέχεια την εξουσία ανέλαβε το Διευθυντήριο
και αργότερα ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο οποίος έγινε αυτοκράτορας των γάλλων το 1804.
Η Γαλλική Επανάσταση αποτελεί ορόσημο της κοινωνικής μετάλλαξης από τη φεουδαρχική
στην αστική κοινωνία. Επάνω στο μύθο της έχει στηθεί το σύγχρονο κοινοβουλευτικό αστικό κράτος.




Οι τρομοκράτες
της Βαστίλης


Mέχρι ποιου σημείου μπορεί ένα κράτος να αποκτηνώνει νομίμως τους εχθρούς του; Πότε θεωρείται σωστό να φυλακίζει αυθαίρετα τους ύποπτους για υπονόμευση του καθεστώτος; Είναι δυνατόν να δικαιολογηθεί η τρομοκρατία ως μέσον εφαρμογής κάποιας πολιτικής; Αυτά είναι ερωτήματα, που σήμερα δε θα έπρεπε να χρήζουν απαντήσεων, ωστόσο πρέπει να απαντηθούν. Αυτό επιχειρείται στο βιβλίο «Οι τρομοκράτες της Βαστίλης» (έκδ. «Μοντέρνοι Καιροί», Αθήνα, 2008) του ειδικού ερευνητή της Γαλλικής Επανάστασης και καθηγητή του πανεπιστημίου του Πόρτσμουθ, David Andress.

Τα τελευταία διακόσια χρόνια έχουμε επανειλημμένα θεωρήσει δεδομένο το γεγονός ότι ζούμε σε έναν κόσμο εναρμονισμένο με τα προνόμια του φιλελεύθερου πολιτισμού, έναν κόσμο που κατάργησε τη δουλεία, θέσπισε ανθρωπιστικούς κανόνες για τη διεξαγωγή των πολέμων, έφτιαξε μια γνήσια δημοκρατία και διαφύλαξε την προοπτική της παγκόσμιας ειρήνης.






Έναν κόσμο, εν ολίγοις, όπου η πρώτη φράση της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων ─ηλικίας εβδομήντα περίπου ετών─ ότι «όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι ως προς την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα» είχε νόημα.

Εντούτοις, ─όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας─ αυτός ο ίδιος κόσμος είναι επίσης ο κόσμος των τυραννικών αποικιακών καθεστώτων, των πειραμάτων ευγονικής στο όνομα τον εκσυγχρονισμού, των φρικαλεοτήτων των δύο παγκόσμιων πολέμων και των επονείδιστων διαστροφών που γέννησε η δαρβίνειος επιστήμη, του φυλετικού αφανισμού και της εδώ και μισό αιώνα σκέψης για την επιβολή ενός εσκεμμένου πυρηνικού ολέθρου.

Στο ξημέρωμα αυτού του ταραγμένου εκσυγχρονισμού σημειώθηκε η Γαλλική Επανάσταση. Οι ηγέτες της γνώριζαν τις θεμελιώδεις ανθρωπιστικές αρχές της Εποχής της Λογικής, ανήκαν σε μία γενιά, η οποία καταργούσε το κράτος της τυραννίας σε όλο τον ευρωπαϊκό κόσμο, βελτίωνε το μηχανισμό της δικαιοσύνης, μετατρέποντάς τον από κολασμό σε αναμόρφωση, και αμφισβητούσε τη νομιμότητα της δουλείας.

Ο συντηρητισμός γεννήθηκε μέσα στην επανάσταση, το ίδιο συνέβη, πολύ πιο άμεσα, και με το φιλελευθερισμό, την αποκρυστάλλωση της μέριμνας για τον πολίτη ως άτομο και για τα δικαιώματά του, που είχαν εμπνεύσει τις αρχικές επαναστατικές διακηρύξεις του 1789.

Τα δύο αυτά πολιτικά κινήματα θα κυριαρχούσαν από κοινού στο σύγχρονο κόσμο, μέχρις ότου, στο τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, με την ενδυνάμωση των περιθωριοποιημένων εργατικών τάξεων, παρεισέφρησε κι ο σοσιαλισμος.

Ωστόσο, ο σοσιαλισμός ήταν επίσης παιδί της Γαλλικής Επανάστασης. Από την πλευρά της διανόησης, η εικόνα της «ιστορίας εν τω γίγνεσθαι» που σχημάτισε ο Καρλ Μαρξ, προέρχεται στο σύνολό της από τους φιλελεύθερους συγγραφείς, οι οποίοι είδαν στην Επανάσταση την αναπόφευκτη άνοδο της μπουρζουαζίας.

Εν τω μεταξύ, και ο εθνικισμός επίσης, δίχως τον οποίο η ιστορία των τελευταίων 150 ετών είναι απλώς αδιανόητη, γεννήθηκε στις σύγχρονες μορφές του μέσα από τις προσδοκίες και τις διαμάχες της επαναστατικής περιόδου. Η σύγχρονη έννοια της εθνικής ταυτότητας, της ενεργούς ένταξης στο σώμα των πολιτών ενός έθνους με την αποδοχή του βάρους των συναφών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, είναι προϊόν αυτών των αναταραχών.

Η Γαλλική Επανάσταση, για την οποία ο Ουίλιαμ Ουέρτζουερθ εγκωμιαστικά έγραψε «τι ευτυχία να ζήσεις το ξημέρωμα αυτό», είναι επίσης η Επανάσταση, που έκανε την Τρομοκρατία γνωστή στην Ευρώπη, περνώντας τα χιλιάδες θύματά της από το εκσυγχρονισμένο, ανθρωπιστικό, θανατηφόρο λεπίδι της γκιλοτίνας, αναστατώνοντας ένα ολόκληρο βασίλειο με την παρανοϊκή καταδίωξη των διαφωνούντων και την ανηλεή καθυπόταξη του ατόμου σε έναν απρόσωπο, εθνικό, ιδεολογικό αγώνα.



Πολλοί υποστήριξαν ότι η Τρομοκρατία ήταν σύμφυτη με τις καινοτομίες της Επανάστασης ─ένα επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε από τους αντιδραστικούς και τους καθολικούς στις αναρίθμητες σφοδρές κριτικές τους─ ή ότι ήταν σύμφυτη με την πολιτική κουλτούρα, από την οποία προήλθε η ίδια η Επανάσταση. Σήμερα, η άποψη αυτή προβάλλεται έντονα από το τέλος της δεκαετίας του 1980. Στα χρόνια της παρακμής του Ψυχρού Πολέμου, και ιδιαίτερα μετά την πτώση του σοβιετικού μπλοκ, ελάχιστη αξία δόθηκε στις προηγούμενες ερμηνείες, που τοποθετούσαν την επανάσταση στην καρδιά των εκσυγχρονιστικών αλλαγών.

Αντιθέτως, η γνώμη των ιστορικών επικεντρώθηκε στη θεωρούμενη ως ιδιάζουσα και φαύλη ποιότητα της επαναστατικής διαλεκτικής, στο πώς η επαναστατική εξουσία στην προσπάθειά της να διαμορφώσει τη γλώσσα, να δώσει νέα ονόματα σε παλιά πράγματα, κατέληξε σε άγρια και παράλογη εξουσιαστική μέθη, σε υποχρέωση να αλλάξει τα πάντα και να αναπλάσει την ανθρωπότητα στα πρότυπα μιας εικόνας τόσο εξαγνισμένης, που διεστραμμένα κατάντησε άνευ σημασίας, μια απλή δικαιολογία για περαιτέρω εκκαθαρίσεις και εκτελέσεις όσων δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις αυτής της εικόνας.

Όλα τα συγγράμματα που αναφέρονται στις παρανοϊκές τάσεις των επαναστατών, τάσεις οι οποίες επιβεβαιώνονται ξανά πλήρως και στην παράλληλη εμπειρία της Αμερικανικής Επανάστασης, ελάχιστη σημασία δίνουν στο πώς τέτοιες πεποιθήσεις τροφοδοτήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις προδοσίες, άλλες πραγματικές και εκούσιες, άλλες υπερβολικές και ακούσιες, που στοίχειωναν τον πυρήνα της επαναστατικής πολιτικής ιδεολογίας.













Η
πτώση της Βαστίλης
αποτέλεσε τον ιδρυτικό μύθο
της Γαλλικής Επανάστασης,
την «Αγία Λαύρα»
του γαλλικού έθνους-κράτους.


Στο λαό κυκλοφορούσαν διάφοροι μύθοι για πολυάριθμους και άγνωστους κρατούμενους στα μπουντρούμια της Βαστίλης, της πιο διαβόητης φυλακής της Γαλλίας στις ανατολικές παρυφές του Παρισιού, για βασανιστήρια, αλυσοδεμένους σκελετούς, υπόγεια κρατητήρια κ.τ.λ.. Στις 14 Ιουλίου του 1789, όχλος μερικών εκατοντάδων ξεσηκώθηκαν, πήραν τα όπλα, πολιόρκησαν και κυρίευσαν τη Βαστίλη.

Όταν πραγματοποιήθηκε η άλωση, βρήκαν μέσα μόνο επτά κρατούμενους: τέσσερις πλαστογράφους, δύο τρελούς (για έναν εκ των οποίων η οικογένειά του είχε πληρώσει, ώστε να εγκλειστεί) και τον γνωστό σαδιστή Μαρκήσιο ντε Σαντ. Όλοι ζούσαν υπό σχετικά καλές συνθήκες. Μερικές μέρες μετά την απελευθέρωσή τους, οι τέσσερις εξ αυτών φυλακίστηκαν και πάλι σε άλλη φυλακή.

Το επεισόδιο αυτό καθεαυτό ήταν περιορισμένης σημασίας και καμία ουσιώδη πολιτειακή αλλαγή ή κάποιο άλλο συνταρακτικό γεγονός δεν επέφερε. Παρά ταύτα, η μετέπειτα προπαγάνδα το ανήγαγε σε σύμβολο της Γαλλικής Επανάστασης καθιερώνοντας μάλιστα την ημερομηνία του γεγονότος σε εθνική επέτειο της Γαλλίας.




Όσα γεγονότα συνέβησαν στο διάστημα των πέντε χρόνων και των δυο βδομάδων που μεσολάβησαν από την αιματηρή εκδίκηση εκείνης της ζεστής ημέρας του Ιουλίου μέχρι τη στιγμή που ο αρχιτέκτονας της Τρομοκρατίας, ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, αποκεφαλίστηκε στο κέντρο του Παρισιού ενώ το πλήθος αγαλλίαζε, είναι πολύ εύκολο να παρουσιαστούν ως απλές σφαγές και βιαιότητες του όχλου.

Οι πράξεις του πλήθους στις 14 Ιουλίου του 1789 ήταν αντιδράσεις — δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία για τον υπαρκτό κίνδυνο που αντιμετώπιζε, έναν κίνδυνο που ήταν εξίσου υπαρκτός και στα χρόνια που θα ακολουθούσαν. Κανένας δε θα μπορούσε να απαλλάξει με καθαρή συνείδηση τους επαναστάτες από τις κατηγορίες για τις πράξεις τους, ειδικά το 1794, όταν αυτή καθαυτή η Τρομοκρατία βρισκόταν στο αποκορύφωμά της και η ίδια η δικαιοσύνη οδηγούσε στη σφαγή άτομα, που λογικά ήταν αθώα.

Η Τρομοκρατία δεν ήταν κάποιο ήδη υπάρχον μυστηριώδες συστατικό των κοινωνικών αναταραχών που βγήκε απρόσκλητο στην επιφάνεια για να σπείρει τον όλεθρο. Ήταν πάνω απ' όλα η αποτυχία γενικής ομοφωνίας, με αποτέλεσμα έναν πραγματικό εμφύλιο πόλεμο, που για περισσότερα από τρία χρόνια οδηγούσε σταθερά στην ολοκληρωτική πτώση.

Τον Ιούλιο του 1789, επιτράπηκε στο μονάρχη, για τον οποίο υπήρχαν υποψίες ότι συνωμοτούσε εναντίον τον λαού του, να παραμείνει στο θρόνο του μέχρι τον Αύγουστο του 1792, και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα της περιόδου αυτής συνέχισε να θεωρείται, με τυφλά αισιόδοξο τρόπο, ως ο πιθανός σωτήρας του λαού του από την εξέγερση των αριστοκρατών. Είχε επίσημα οριστεί, μερικούς μόνο μήνες μετά την πτώση της Βαστίλης, ως «Αποκαταστάτης της Ελευθερίας των Γάλλων». Το 1791 μάλιστα, μετά την προσπάθειά του να εγκαταλείψει τη χώρα και να υποκινήσει μια ευρύτερης κλίμακας αντεπανάσταση, του είχε επιτραπεί να ανέβει και πάλι στο θρόνο.

Οι επαναστάτες ήταν τόσο αισιόδοξοι που, το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, τα πλήθη στην πρωτεύουσα και σε διάφορα άλλα μέρη χάρηκαν όταν ο βασιλιάς ανήγγειλε ─και έδωσε τον ψεύτικο όρκο─ ότι θα δεχόταν το νέο Σύνταγμα και θα βασίλευε μέσω μιας εκλεγμένης συνέλευσης. Επίσης, η εδραιωμένη πεποίθηση ότι οι εχθροί τους δεν επρόκειτο ούτε να αλλάξουν ούτε να μετριάσουν τις απαιτήσεις τους εμψύχωνε τους επαναστάτες και προκάλεσε, για παράδειγμα, τη σφαγή στις φυλακές του Παρισιού το Σεπτέμβριο του 1792, γεγονός που συχνά θεωρείται ορόσημο στην πορεία της Τρομοκρατίας. Θα χρειαζόταν όμως μια μεγαλύτερη σειρά καταστροφών και προδοσιών για να προκληθεί η σφαγή του 1794, καθώς ένα σωρό λανθασμένες πολιτικές, θρησκευτικές, και πολιτιστικές τακτικές διέλυσαν τη χώρα.


Τέτοιου είδους παράδοξα αφθονούσαν κατά την περίοδο εκείνη. Οι επαναστάτες που έμοιαζαν να διακατέχονται από τα πλέον έντονα ανθρωπιστικά συναισθήματα ─στο νού μας έρχεται ο Νταντόν─ είναι εκείνοι που σημάδεψαν τα πολιτικά πράγματα με τη διαφθορά τους. Εκείνοι που έζησαν μία άμεμπτη ηθικά ζωή —κανείς δεν έζησε τόσο ασκητικά όσο ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος— ήταν οι πιο πρόθυμοι να στείλουν αθώους στο θάνατο με την κατηγορία της προδοσίας.




Ο Ζορζ-Ζακ Νταντόν.
Νομικός, μαχητικό στέλεχος των
Κορδελιέρων, υπουργός Δικαιοσύνης,
ένας από τους σημαντικότερους ηγέ-
τες της Γαλλικής Επανάστασης.

Το 1794 όμως, θεωρήθηκε ύποπτος
συμβιβαστικών τάσεων και κατηγο-
ρήθηκε για οικονομικά σκάνδαλα, με
αποτέλεσμα να καταδικαστεί και να
εκτελεστεί μαζί με τους κυριότε-
ρους οπαδούς του στη γκιλοτίνα.





Ο Νταντόν στο ικρίωμα,
Απρίλιος 1794.



Εκείνοι, που σταμάτησαν την Τρομοκρατία και παρέδωσαν τελικά τη Γαλλία στη στρατιωτική δικτατορία ήταν εκείνοι που κατά τη διάρκειά της αποκόμισαν τα περισσότερα οφέλη.

Στο θάνατο που η ίδια η Τρομοκρατία έσπερνε και ο οποίος συχνά θεωρήθηκε το κύριο χαρακτηριστικό της, υπάρχει κάποια αμφισημία. Ο επίσημος μηχανισμός της Τρομοκρατίας, που δίκαζε πολιτικούς εχθρούς και προδότες, εκτέλεσε περίπου δεκαεπτά χιλιάδες άτομα σε όλη τη Γαλλία. Τα στρατοδικεία και οι ad hoc εκτελέσεις ένοπλων επαναστατών που αιχμαλωτίζονταν, εξουδετέρωσαν άλλες τριάντα ή σαράντα χιλιάδες ακόμη άτομα, και υπολογίζεται ότι ο αριθμός των νεκρών από τις φρικαλεότητες γενικά του εμφύλιου πολέμου —και των ανεξέλεγκτων ασθενειών— ανέρχεται στις διακόσιες χιλιάδες περίπου. Εντούτοις, στις ίδιες συγκρούσεις χάθηκαν περίπου άλλοι τόσοι, υπερασπιζόμενοι τη «Δημοκρατία της Τρομοκρατίας», οι οποίοι πίστεψαν ότι έδωσαν τη ζωή τους για έναν ευγενή σκοπό.

Οι πόλεμοι του αυτοκράτορα Ναπολέοντα υπερέβησαν κατά πολύ τις απώλειες αυτές, και οι περισσότεροι από τους νεκρούς ήταν νεαροί κληρωτοί που είχαν τις ίδιες επιλογές με τα άτυχα θύματα της γκιλοτίνας. Ελάχιστοι έκλαψαν τους νεκρούς τον Αούστερλιτς, του Μποροντίνο ή του Βατερλό, και οι δολοφόνοι τους ποτέ δεν κατηγορήθηκαν.


Η Φάρμα των Ζώων
και η Ρώσικη Επανάσταση


Η
«Φάρμα των Ζώων» του Τζορτζ Όργουελ αναφέρεται με αλληγορικό τρόπο σε μία δυστοπική ιστορία, κατά την οποία τα ζώα μιας φάρμας μη ανεχόμενα τη σκληρή αντιμετώπιση του ανθρώπου-αφέντη επαναστατούν. Η φάρμα είναι πλέον ελεύθερη. Το πολιτικό σκηνικό που ακολουθεί είναι γενικά αισιόδοξο, όμως ένα γουρούνι εγκαθιδρύει μονοκρατορία με τη βοήθεια των σκυλιών, τα οποία είχε αναθρέψει από μικρά.

Αποκτά όλο και περισσότερη εξουσία, περιορίζει όλο και περισσότερες ελευθερίες που είχαν έρθει μετά την επανάσταση, αναθεωρεί όλο και περισσότερους νόμους που είχαν καθιερώσει και γενικά κάνει τη ζωή για τα ζώα όλο και πιο αφόρητη.

Τελικά, τα ζώα δεν κατάφεραν τίποτε με την επανάσταση. Ήταν πάλι σκλαβωμένα, όπως και παλιά. Μάλιστα τώρα ήταν σκλαβωμένα και με τις τελευταίες μεθόδους· παράδειγμα για τις άλλες φάρμες.



Στο βιβλίο αντανακλώνται τα γεγονότα που οδήγησαν στη Ρώσικη Επανάσταση του 1917 και ακολούθως στη Σταλινική περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο Όργουελ, δημοκρατικός σοσιαλιστής, ήταν επικριτής του Στάλιν και εχθρικός προς τη Σταλινική Μόσχα, ενώ είχε δραστηριοποιηθεί εναντίον της ιδεολογίας του Σταλινισμού. Πίστευε ότι η Σοβιετική Ένωση μετεξελίχθηκε σε μία βάναυση δικτατορία, θεμελιωμένη σε μία ιδιαίτερη προσωπικότητα και ενισχυμένη από την κυριαρχία του τρόμου.


Η Επανάσταση του 1821
και το προτεκτοράτο «Ελλάς»


Κατά την Επανάσταση του 1821 σημειώθηκαν πολλλές βαρβαρότητες, εμφύλιοι πόλεμοι, κι άλλα πολλά εγκλήματα, όπως σε όλες τις επαναστάσεις εξ άλλου. Το αποτέλεσμά της ήταν κι εδώ μια τρύπα στο νερό.

Οι δήθεν αγωνιζόμενοι υπέρ βωμών και εστιών δημιούργησαν ουσιαστικά ένα κράτος, στο πλαίσιο του οποίου να μπορούν αφ΄ενός να διαιωνίζουν την εξουσία τους μεταβιβάζοντάς την στα παιδιά τους, και αφ’ ετέρου να νομοθετούν κατά το δοκούν, ώστε οι ίδιοι να φοροδιαφεύγουν, να καταχρώνται δάνεια, που εισάγονται για επενδύσεις κ.λπ., ενώ οι λοιποί πληθυσμοί να εξακολουθούν, όπως κι επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, να εργάζονται κολλήγοι στα βακούφια της Εκκλησίας και του κάθε ρωμιού κοτζάμπαση.

Χαρακτηριστικά του κράτους από τότε έως και σήμερα, είναι η υπανάπτυξη, η διαφθορά, τα ρουσφέτια, τα πλάγια μέσα, οι διαπλεκόμενες συναλλαγές κι άλλες παθογένειες, κι αυτό, γιατί δεν οργανώθηκε με κανόνες ευνομίας, αλλά με κανόνες Μαφίας.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

Ο Κάστρο ήταν μία προσωπικότητα διεθνούς φήμης και ταυτόχρονα δικτάτορας. Κάποιοι δυσκολεύονται να το καταλάβουν αυτό, όπως ο καταληψίας πρωθυπουργός της ρωμιοσύνης. Η επανάσταση του Κάστρο θα αποτύγχανε όπως και τόσες άλλες παρόμοιες επαναστάσεις της εποχής της αν ο Μπατίστα δεν έκανε το λάθος να σνομπάρει την ντόπια πλουτοκρατία. Ο Κάστρο προσεταιρίστηκε την κυρίαρχη τάξη του νησιού, κυρίως μεγαλογαιοκτήμονες και έδιωξε τον Μπατίστα και τη συμμορία του. Έγινε πολυεκατομμυριούχος αυτός, τα παιδιά του και τα αδέλφια του και έδωσε κάτι ψίχουλα στο λαό για να έχει να υπερηφανεύεται. Εξυπακούεται ότι όλες οι καλές θέσεις του κρατικού μηχανισμού πήγαιναν και πηγαίνουν στους γόνους της κυρίαρχης τάξης. Δείτε το Comandante (2003) του Όλιβερ Στόουν.
Προτείνω τη μελέτη της περίπτωσης της Λιβερίας. H χώρα ιδρύθηκε το 1822 από την Αμερικανική Εταιρεία Αποικισμού ως χώρο για την αποστολή απελευθερωμένων αφροαμερικανών σκλάβων. Οι αφροαμερικανοί μετανάστευσαν στην αποικία και οι απόγονοί τους αποτελούν μέρος του πληθυσμού σήμερα, γνωστοί ως αμερικανολιβεριανοί. Δεν έλειψαν οι εμφύλιοι πόλεμοι λόγω των απολυταρχικών καθεστώτων των αμερικανολιβεριανών.

Οι απαίδευτοι επαναστάτες έχουν το μειονέκτημα της έλλειψης παιδείας. Οι δε επαναστάτες με παιδεία έχουν το πρόβλημα της υπερπληροφόρησης, της παραπληροφόρησης που γεννά η υπερπληροφόρηση και της εμμονής με την ιδεολογική αρχή (κόμματος, ηγέτη, φιλοσοφίας, επιστήμης κ.λπ.). Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, δεν βγάζει κανείς άκρη. Η ανθρώπινη κοινωνία είναι κάτι το ατελές, ένας εγγενής μηχανισμός δημιουργίας προβλημάτων τα οποία πρέπει να λύνονται για να μη συσσωρεύονται. Κάθε εποχή έχει και τους βολεμένους της και μια έστω και μικρή αλλαγή των συνθηκών επιβάλλει αλλαγές, τις οποίες οι εκάστοτε βολεμένοι (οι λεγόμενοι συντηρητικοί) δεν τις θέλουν για να μην χάσουν τα προνόμιά τους. Και τότε επέρχεται η σύγκρουση οποιασδήποτε μορφής.

01.12.2016, 18:58:09





Bielidopoulos έγραψε...

Ευκαιρία για μερικά όπως πάντα επίκαιρα αποσπάσματα από το tao te ching:

Όταν η διακυβέρνηση γίνεται με ανοχή, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι και τίμιοι.
Όταν η διακυβέρνηση γίνεται με βία, οι άνθρωποι σκληραίνουν και είναι ταλαίπωροι και απελπισμένοι.
Όταν κυβερνά η επιθυμία της εξουσίας, όσο υψηλότερα τα ιδανικά, τόσο χαμηλότερα τα αποτελέσματα.
Προσπαθώντας να κάνεις τους ανθρώπους ευτυχισμένους, καλλιεργείς τη δυστυχία.
Προσπαθώντας να κάνεις τους ανθρώπους ηθικούς, καλλιεργείς την κακία.
Γι’αυτό, ο Σοφός αρκείται να προσφέρει το παράδειγμά του και όχι να επιβάλλει τη θέλησή του.
Είναι διαπεραστικός, αλλά δεν πληγώνει.
Είναι ευθύς, αλλά η αγκαλιά του χωράει όλους τους ανθρώπους.
Είναι γεμάτος φως, αλλά δεν τυφλώνει.

Αν θέλεις να ηγηθείς σωστά, πρέπει να μάθεις να ακολουθείς το τάο.
Σταμάτα να προσπαθείς να ελέγξεις τα πράγματα.
Εγκατέλειψε τα μεγάλα σχέδια και τις ιδεοληψίες και ο κόσμος θα ρυθμιστεί από μόνος του.
Όσο περισσότερες οι απαγορεύσεις, τόσο φεύγει η αρετή από τους ανθρώπους.
Όσο περισσότερα όπλα μαζεύεις, τόσο πιο ανασφαλείς θα νιώθουν.
Όσο περισσότερες επιδοτήσεις δίνεις, τόσο λιγότερο αυτάρκεις θα γίνονται.
Όσο πιο λεπτομερείς γίνονται οι νόμοι, τόσο περισσότερο θα εγκληματούν.
Γι’αυτό, ο Σοφός λέει:
Καλλιεργώ την αβίαστη δράση και οι άνθρωποι μεταμορφώνουν τους εαυτούς τους.
Καλλιεργώ την ανοχή και την ειρήνη και οι άνθρωποι κυβερνούν τους εαυτούς τους.
Καλλιεργώ την αυτάρκεια και οι άνθρωποι γεμίζουν πλούτη.
Αποβάλλω τις επιθυμίες και οι άνθρωποι γεμίζουν απλότητα.

Οι αρχαίοι σοφοί δεν προσπαθούσαν να γεμίσουν τους ανθρώπους στείρες γνώσεις.
Όταν οι άνθρωποι νομίζουν ότι ξέρουν πολλά, είναι δύσκολο να τους οδηγήσεις στην αρετή.
Όταν όμως αναγνωρίζουν την άγνοιά τους, μπορούν να βρουν μόνοι τους το δρόμο τους.
Αν θέλεις να κυβερνήσεις, μη στηρίζεσαι στην εξυπνάδα ή στα πλούτη σου.
Ο δρόμος της απλότητας είναι πάντα ο καλύτερος.
Αν είσαι αυτάρκης και αρκείσαι σε μία απλή ζωή,
θα δείξεις και σε όλους τους ανθρώπους το δρόμο που θα ακολουθήσουν για να επιστρέψουν στη φύση τους.

Όταν η φορολογία είναι υπερβολική και οι άνθρωποι πεινούν, τελικά θα επαναστατήσουν.
Το ίδιο και όταν οι κυβερνήτες δεν ξέρουν πώς να δρουν αβίαστα.
Φρόντισε το καλό των ανθρώπων και εμπιστέψου τους άφησέ τους ήσυχους.
Μόνο αυτοί που δεν νοιάζονται για τα αγαθά της ζωής, νοιάζονται πραγματικά για τη ζωή.

(μετάφραση Ν. Ρώσση)

01.12.2016, 19:03:06





Ανώνυμος 40223 έγραψε...
Bielid=σύγχρονος ροζουλι Ροβεσπιέρος
01.12.2016, 21:25:14





Ανώνυμος 40226 έγραψε...
Ο Κάστρο δεν νίκησε. Δεν κέρδισε καμία επανάσταση. Άλλωστε, αυτό θα ήταν αδύνατον. Απέναντί του είχε τον Μίκυ Μάους. Κανένας δεν νίκησε και δεν θα νικήσει τον Μίκυ Μάους.

Αποστόλης
02.12.2016, 08:52:38





Ανώνυμος 40227 έγραψε...
http://www.athensvoice.gr/politiki/oi-mpoyrdes-gia-ton-kastro
02.12.2016, 13:06:35





Bielidopoulos έγραψε...
@40223
Έλα τώρα αφού σου αρέσει ο Ροβεσπιέρος και ο Χίτλερ. ;)

Σε παραπέμπω στο σχόλιό μου εδώ:
http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1594
ειδικά εκεί που λέει:
"Ο άνθρωπος που αγαπά τη νομιμότητα αναλαμβάνει δράση εκεί που δεν πρέπει.
Ο ηθικολόγος αναλαμβάνει δράση και όταν δεν βρίσκει την ανταπόκριση που θέλει, σηκώνει τα μανίκια και ασκεί βία."

02.12.2016, 14:36:38





Bielidopoulos έγραψε...

Ζουρ(λ)άρις: Μ@λ@κες όσοι αποκαλούν τον Κάστρο δικτάτορα
http://news247.gr/eidiseis/politiki/zoyraris-m-l-kes-osoi-apokaloun-ton-kastro-diktatora.4401900.html

lol
Μ@λ@κ@ς Ζουρλάρις.

02.12.2016, 15:15:38





Ανώνυμος 40231 έγραψε...
O Όργουελ ήταν αναρχικός και όχι "δημοκρατικός σοσιλαλιστής". Ήταν υπέρ της βίαιης επαναστατικής αλλαγής και αυτό αποδεικνύεται στο πασίγνωστο βιβλίο του "Φόρος τιμής στην Καταλωνία".
02.12.2016, 16:48:29





Ανώνυμος 40232 έγραψε...
Bielidopoulos : γιατι τον αρεσουν τα @@@.
απλα. ειναι και πολυ μεγαλος αρχι@@@ εδω μαλακευων λογω μαλακινσης εγκεφαλου.
ακου τον ζουρνα. τι μποϊ εχεις ρρε και σηκωνεις αναστημα στον ζουραρη;;
02.12.2016, 17:53:11





Bielidopoulos έγραψε...

Και η κουτσή Μαρία μπορεί να "πολτοποιήσει" ακραιφνείς καραγκιόζηδες όπως ο Ζουρλάρις. Live your dream in Hell-ass Κακομοιρόπουλε.

http://www.inewsgr.com/312/zouraris-an-o-theodorakis-kanei-protasi-momfis-sti-syzitisi-tha-ton-poltopoiiso.htm

lol
Ελλαδιστάν τί φρούτα παράγεις..!

02.12.2016, 18:25:26





Ανώνυμος 40234 έγραψε...
Σιγά παιδιά μην πάθουμε τίποτα από την πολύ δημοκρατία " Δυτικού Τύπου ". Ο Κοινοβουλευτισμός για να μην ξεχνιόμαστε είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όχι δημοκρατία. Αντιπροσωπεύει, ιδιαίτερα τα τελευταία 20 - 30 χρόνια, τα συμφέροντα του 2 -3% της κοινωνίας, που " γαμάει και δέρνει ". Aλοίμονό σου αν κατά τύχη ή ατυχία βρεθείς μπροστά της.

Good night and good luck.
02.12.2016, 19:25:13





Ανώνυμος 40235 έγραψε...
Ελλαδιστάν τί φρούτα παράγεις;;;;;;
Bielidopouloυs.. lol. @@@τα μαλακοφρονες.
03.12.2016, 08:05:57





Ανώνυμος 40237 έγραψε...
Καθαρίσαμε την Αρχαία Ελλάδα,τώρα καθαρίζουμε και την Γαλλική Επανάσταση.Ψεκάστε,σκουπίστε,τελειώσαμε!!
03.12.2016, 10:45:32





Bielidopoulos έγραψε...

http://www.iefimerida.gr/news/305084/alaloym-hrysogonos-diktatoras-o-kastro-syrmalenios-mas-empneei

Μ@λ@κες ρωμιοί..

03.12.2016, 21:47:08





Ανώνυμος 40240 έγραψε...
Bielidopoulos έγραψε...
ΕΓΩ Ο ΠΟΛΥΠΡΑΓΜΩΝ ΕΙΜΑΙ ΑΡΠΑΓΑΣ ΑΠΡΑΓΜΩΝ....
λιβανιστε τα μεγιστα εγκεφαλου μ@λ@κ@οφρονα @@@ του.
04.12.2016, 08:05:08





Bielidopoulos έγραψε...

Βλέπω βελτιώνεσαι. Άφησες τα κατεβατά από αρλούμπες και έχεις περιοριστεί σε σύντομες βρισιές. Βλέπεις λοιπόν; Βέβαια έχεις δρόμο ακόμα. Από εδώ θα φύγεις άλλος άνθρωπος!

04.12.2016, 10:27:39





Ανώνυμος 40247 έγραψε...
Bielidopoulos έγραψε
Από εδώ θα φύγεις άλλος άνθρωπος!
μεγαλε @@@ανθρωπε οπως θες να μας φτιαξεις.
05.12.2016, 09:03:25





Ανώνυμος 40250 έγραψε...

Έτσι μπράβο σύντομα. Θες ακόμα. Αλλά δεν βιαζόμαστε.

05.12.2016, 13:15:06





Bielidopoulos έγραψε...

"Απέναντι στην έλλειψη ρευστότητας και στον πληθωρισμό που καλπάζει, η Κεντρική Τράπεζα της Βενεζουέλας (BCV) θα τυπώσει χαρτονομίσματα των 500 και των 5.000 μπολίβαρ, ανακοίνωσε ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο. Σε τηλεοπτικό του διάγγελμα ο Μαδούρο είπε ότι τα νέα αυτά χαρτονομίσματα θα τεθούν προσεχώς στην κυκλοφορία. Σήμερα τα χαρτονομίσματα με τη μεγαλύτερη αξία είναι αυτά των 100 μπολίβαρ, ποσό που επιτρέπει την αγορά μιας καραμέλας. Εδώ και μια εβδομάδα, οι πολίτες της Βενεζουέλας είναι αντιμέτωποι με σοβαρή έλλειψη ρευστότητας, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μεγάλες ουρές αναμονής έξω από τις τράπεζες και μπροστά από τα μηχανήματα αυτόματης ανάληψης. Το φαινόμενο αυτό συμπίπτει με την πτώση του μπολίβαρ -που γνώρισε τους τελευταίους τρεις μήνες υποτίμηση 75% σε σχέση με το δολάριο- και με τον ανεξέλεγκτο πληθωρισμό που αναμένεται να φθάσει το 475% φέτος, σύμφωνα με το ΔΝΤ, και στη συνέχεια να εκτοξευθεί στο 1.660% το 2017."
http://www.tanea.gr/news/world/article/5411933/benezoyela-plhthwristika-xartonomismata-typwnei-o-nikolas-madoyro/

Τσίπρα μακάκα: "Η Βενεζουέλα αποτελεί ένα μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να αφήσουμε πίσω το καπιταλιστικό μοντέλο που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη."
http://prnt.sc/dfrlqq
http://www.thepaper.gr/enochi-i-siopi-tou-siriza-gia-madouro-zootrophes-ke-venezouela/

Ε, χε, χε..
Ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπο του μεγάλου ηγέτη. Άτιμη δυσκοιλιότητα!

05.12.2016, 22:40:28





Bielidopoulos έγραψε...

"Σε σχετικό σχόλιο μιμούμενος την Ζουράρειον γραφή διανθισμένη συνήθως με αρχαιελληνικούρες και τσιτάτα από τον Θουκυδίδη έγραψα: Ο σπουδαρχίδης υπουργός των Τσίπρα-Καμμένου χαρακτήρισε ως μαλάκες τους έχοντες διάφορον άποψιν από τον ίδιον, διότι δεν γιγνώσκει ότι εις την εποχήν του Θουκυδίδου το γνυπετείν, δηλαδή το να αναφλάει τις δια παλινδρομικών κινήσεων το υπεράνω των μέζεων του όργανον, συνιστούσε τότε φυσιολογικήν πράξιν, την οποία μάλιστα ο Διογένης, κατά τον Λαέρτιον διενεργούσε δημοσίως εις την αγορά της Κορίνθου. Αλλά ταυτόχρονα δεν γιγνώσκει το λεχθέν υπό του Abraham Lincoln: Είναι προτιμότερο να μείνεις σιωπηλός και να νομίζουν ότι είσαι ανόητος, παρά να ανοίξεις το στόμα σου και να γκρεμίσεις κάθε αμφιβολία."
http://atheofobos2.blogspot.gr/2016/12/blog-post.html

Ε, χε, χε. Τσίπρα μακάκα, Κυριάκο αρλεκίνο. Ε, χε, χε,χε.

05.12.2016, 23:20:03





Ανώνυμος 40259 έγραψε...
Έτσι μπράβο σύντομα. Θες ακόμα. Αλλά δεν βιαζόμαστε να σε φτιαξουμε σαν και εμας τα μισανθρωπα καθικια.
Μοναδικος σκοπος ζωης μας να ξερεις οτι ειναι : οτι φαμε, οτι πιουμε, και οτι αρπαξει ο κ@λος εγκεφαλος μας
ξεφτερι Bielidopoulos διαβασες;; ἤ μελετησες τον αληταρα θουκιδιδη.
ανοιξε την στραβωμαρα των λατινων σου αφερημ Bielidopoulos γινεσαι ζουρνας μηπως και διδαξεις την αποικιοκρατια και τα σκλαβοπαζαρα των φιλολατινω τομσεν και σομπλερια. σουγραψα πολλα πανταλόνια να τρυπήσεις θες για να γίνεις Αταμπέλας ράτσας ''ἈΝΘΡΩΠΟΣ'' και ας λες οτι εισαι....


06.12.2016, 09:46:30





Bielidopoulos έγραψε...

Πωπώ! Αποκαλούν σπουδαρχίδη τον καθηγηταρά αρχιδορωμιό μπουνταλά Ζουρλάρη; Καλέ κοκκίνισα!
μπουνταλάς < τουρκική budala < αραβική budal
;)

06.12.2016, 11:14:58





Ανώνυμος 40267 έγραψε...
Ε, χε, χε,χε.Bielidopoulos εστις.
οταν το ζωο.......
07.12.2016, 17:58:23





Ανώνυμος 40280 έγραψε...
http://teddygr.blogspot.gr/2016/12/blog-post.html

http://teddygr.blogspot.gr/2016/12/blog-post_2.html

αλλη αποψη.............
08.12.2016, 19:18:43





Ανώνυμος 40295 έγραψε...
Για τον επαναστάτη Εφιάλτη (του Σοφωνίδη) 462 π.κ.χ, θα γράψετε ποτέ κάτι; ή μήπως αυτές οι ιστορικές αναφορές κάνουν......τζιιιζζ;;
Δογένης
09.12.2016, 23:21:05





Bielidopoulos έγραψε...

Νομίζει ότι φυλάει Θερμοπύλες..

10.12.2016, 08:39:42





Ανώνυμος 40303 έγραψε...
Ανώνυμος 40268 έγραψε...
και το ζωο ξαναμουγκανισε. ΕΓΩ Bielidopoulos χε χε ως εστις παντων πολυδεγμων. Νομίζει ότι φυλάει λατινων Θερμοπύλες..

11.12.2016, 04:51:21






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...