Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ:
Η ΚΙΝΗΤΗΡΙΑ ΔΥΝΑΜΗ
ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ


Πώς επί δεκαετίες
καλλιεργείται στα σχολεία
υπό την καθοδήγηση της Εκκλησίας


Έγραψε στις 09.10.2016 ο/η: Bryant Rebecca

Επιστροφή



Ένας τουρκοκύπριος δάσκαλος μου αφηγήθηκε ότι, όταν ήταν παιδί, και αυτός και η οικογένειά του φοβόντουσαν να βγουν από το σπίτι τις Κυριακές. Ήταν η ελληνική «εθνική ημέρα», και οι γείτονές τους μετά τη λειτουργία έβγαιναν από στις εκκλησίες έτοιμοι για σύγκρουση.

Δυσκολευόταν πολύ να καταλάβει αυτή την περίεργη αλλαγή που μετέτρεπε τους γείτονες σε εχθρούς, αλλά άρχισε να την καταλαβαίνει καλύτερα αργότερα, όταν μπήκε στο Κολλέγιο Επιμόρφωσης Δασκάλων στη Μόρφου. Εκεί, μου είπε, διδάχθηκε τουρκικά τραγούδια από έναν έλληνα δάσκαλο, και, σε αντίθεση με όσα έλεγε η ελληνική ηγεσία, είχε πάντοτε την αίσθηση ότι οι έλληνες συμφοιτητές του ήταν περήφανοι, διότι ο συναγωνισμός για τη σχολή ήταν μεγάλος και έβλεπαν τη φοίτησή τους εκεί ως τιμή.

Ταυτόχρονα, κάθε μέρα έπαιρνε το λεωφορείο μαζί με τον Μάρκο Δράκο, ο οποίος αργότερα θα γινόταν ένας από τους νεαρούς ήρωες της ΕΟΚΑ. Πάντοτε κουβέντιαζαν και συμπαθούσαν πολύ ο ένας τον άλλο, μέχρι ένα πρωί που ο τουρκοκύπριος χαιρέτισε το συμφοιτητή του λέγοντας «Μέρχαμπα» και έλαβε την μονολεκτική απάντηση «Ένωσις».

Αυτό ακριβώς θεωρώ ότι είναι το πραγματικό αποτέλεσμα των πειθαρχικών μηχανισμών της ελληνικής κοινότητας, για τους οποίους τα σχολεία είναι το ισχυρότερο –αν και όχι το μόνο– παράδειγμα.

Εν ονόματι του εθνικισμού, ο καθένας αρχίζει να αυτολογοκρίνει τη συμπεριφορά του απέναντι στους άλλους – ακόμα και όσους θεωρεί φίλους του.

Η πειθαρχία αυτή δεν επιτεύχθηκε με σωματική τιμωρία ή άλλα, λιγότερο βίαια μέσα ελέγχου στην αίθουσα διδασκαλίας· επιτεύχθηκε με μία επιμελή διείσδυση των σχολείων σε κάθε πτυχή της ζωής του παιδιού. Τα ελληνικά σχολεία της Κύπρου εισέβαλλαν και κυριαρχούσαν σε ένα χώρο που πολλοί από μας θα θεωρούσαμε ότι υπάγεται στην οικογενειακή δικαιοδοσία.

Ο ρόλος του παιδονόμου, για παράδειγμα, δηλαδή του υπευθύνου για την πειθαρχία μετά το σχολείο, ήταν να περιπολεί στους δρόμους, τα καφενεία και τα σινεμά ώστε να ελέγχει αν τηρείται η απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 5 ή μήπως οι μαθητές χαράμιζαν τον καιρό τους στα καφενεία ή διέφθειραν την ψυχή τους στις αίθουσες προβολής.

 

 
Dr Rebecca Bryant,
The London School
of Economics
and Political Science

 

 
Σε αυτό το έργο τον διευκόλυνε το γεγονός ότι τα περισσότερα σχολεία επέβαλλαν στους μαθητές τους να φορούν πάντοτε τη στολή τους κι έτσι να διακρίνονται εύκολα. Στη σύγκρουση μεταξύ οικογένειας και σχολείου, νικητής έβγαινε παγίως το σχολείο, με την ισχυρή υποστήριξη των ιθυνόντων της Εκκλησίας.
 
Ένας πρώην δάσκαλος μου ανέφερε ότι η πειθαρχία στα σχολεία δεν διέφερε από άλλες χώρες, και μάλιστα ήταν πιο χαλαρή από τα βρετανικά σχολεία. Και έτσι ήταν, τουλάχιστο στην αίθουσα διδασκαλίας.

Σπανίως έβρισκε κανείς μέσα στα ίδια τα σχολεία τα οικεία σε πολλούς από μας φαινόμενα που περιγράφει ο Φουκώ: τις διαβαθμίσεις των ποινών για διάφορες πράξεις και παραλείψεις, τους αυστηρούς περιορισμούς στο χρόνο και τη χρήση του, τη γενική έμφαση στη μόρφωση και τη συμμόρφωση.
 
Μάλιστα, οι επιθεωρητές των σχολείων στα χωριά συχνά παραπονιούνταν ότι οι μαθητές αφήνονται ανεξέλεγκτοι και επικρατεί οχλοβοή.

Επιπλέον, ο ενεργός ρόλος των δασκάλων περιοριζόταν από το γεγονός ότι οι μεγαλύτεροι μαθητές δίδασκαν τους νεότερους. Το ιδιαίτερο όμως στοιχείο στα ελληνοκυπριακά σχολεία ήταν, πρώτον, η διείσδυσή τους στη σφαίρα της οικογένειας – κάτι το οποίο επέτρεπαν ακόμη οι γονείς σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση ήταν ένα προνόμιο για το οποίο έπρεπε να παλέψει κανείς.

Ο Μαραθεύτης αναφέρει ότι το «εθνικό έργο» της εκπαίδευσης κατά τη βρετανική περίοδο ήταν απλό: «Να εμπνεύσει στους μαθητές αγάπη για την Ελλάδα και επιθυμία για την Ένωσιν. Και στο έργο αυτό το σχολείο είχε τη συνεργασία σχεδόν όλης της κοινότητας, εκτός των ολίγων αγγλοφίλων». Λόγω της υψηλής θέσης και της ορατότητας που χαρακτήριζε τους ένστολους μαθητές γυμνασίου και τις οικογένειές τους, το εύρος δράσης που διέθεταν ήταν εξαιρετικά περιχαρακωμένο.

Δεύτερον, με τον αρχιεπίσκοπο να προΐσταται τουλάχιστον σιωπηρά της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η ανάμειξή τους σε όλες τις πτυχές της ζωής των παιδιών προσέλαβε θρησκευτικό θα έλεγε κανείς χαρακτήρα. Στα γυμνάσια ασκούνταν πιέσεις, ώστε να μη δέχονται χρηματοδότηση –και άρα έλεγχο– από τις βρετανικές αρχές, και οι ιεράρχες όριζαν ως μόνη πατριωτική εκπαίδευση την κλασική, εφόσον αυτή συνδεόταν στενά τόσο με το πρόγραμμα των ελληνικών σχολείων όσο και με την παραδοσιακή εκπαίδευση, της οποίας προηγουμένως φορέας ήταν η Εκκλησία.



Παρά την ανάπτυξη των βιομηχανιών της Κύπρου τη μεταπολεμική περίοδο, η εθναρχία αποθάρρυνε έντονα την τεχνική και εμπορική εκπαίδευση. Οι υποστηρικτές της «πρακτικής» εκπαίδευσης συχνά κατηγορούνταν ως σοσιαλιστές ή κομμουνιστές, και οι μόνες επιστολές διαμαρτυρίας κατά της εκπαιδευτικής πολιτικής της Εκκλησίας ήταν κυρίως κομμουνιστικής και αντι-κληρικαλιστικής –αν όχι αντι-θρησκευτικής– έμπνευσης.

Απόδειξη της αποτελεσματικότητας της πολιτικής της Εκκλησίας ήταν ο αριθμός των μαθητών που εγγράφονταν στις κλασικές ακαδημίες σε σύγκριση με τα τεχνικά/εμπορικά λύκεια. Οι τεχνικές σχολές που είχαν ιδρύσει οι βρετανοί είχαν χαμηλή παρακολούθηση, σε σημείο που ένας δάσκαλος από την Αμμόχωστο το 1958 πρότεινε να εξεταστεί το ενδεχόμενο να ιδρύσει η Εκκλησία τις δικές της τεχνικές σχολές. Οι τούρκοι, είπε, επωφελούνται από αυτή την εκπαίδευση και αρχίζουν να ευημερούν. Αν δεν καταρτιστούν αναλόγως οι έλληνες σπουδαστές, φοβόταν ότι «ακόμη και αν η Ένωσις έλθει αύριο, οι τούρκοι θα παρέμεναν αγκάθι εις το πλευρόν μας».

Τελικά, προέκυψε ένας «μονόδρομος» ανάλογος με όσα συνέβαιναν στην πολιτική αρένα, όπου ο εθνικισμός είχε αναδειχθεί σε αναμφισβήτητη κινητήρια δύναμη. Όχι μόνο τα σχολεία τα ίδια υφίσταντο οικονομικές πιέσεις από τη διοίκηση αφενός και από την Εκκλησία αφετέρου, αλλά και οι μαθητές οι ίδιοι διδάσκονταν την πολιτική φύση της γνώσης.

Μάθαιναν, για παράδειγμα, ότι η εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας ήταν επιβλαβής για την εθνική υπόθεση. Σε αντίθεση με άλλες αποικίες όπου οι αποικιοκρατούμενοι τόσο συχνά απορρόφησαν, ανέτρεψαν, και επινόησαν εκ νέου τις κουλτούρες των αποικιοκρατών ώστε να τις χρησιμοποιήσουν ως όπλο, οι ελληνοκύπριοι ηγέτες ήταν αντίθετοι προς τη γνώση των αγγλικών. Από το 1936, τα αγγλικά είχαν καθιερωθεί στις δύο ανώτερες τάξεις των μεγαλύτερων πρωτοβάθμιων σχολείων του νησιού.

Ο αρχιεπίσκοπος Λεόντιος διαμαρτυρήθηκε για το μέτρο αυτό επικαλούμενος αρχικά παιδαγωγικούς λόγους, αλλά στη συνέχεια προσέθεσε: «Όπως, μέσω της Ορθοδοξίας, ο Αρχιεπίσκοπος διετήρησε την ενότητα της πίστεως μετά των άλλων ορθοδόξων χριστιανών του κόσμου, ούτω και μέσω της εθνικής παιδείας διετήρησε τους έλληνας της Κύπρου ηνωμένους μετά των συνελλήνων εις οιανδήποτε χώραν».
 
Στις επανειλημμένες διαμαρτυρίες και αντιρρήσεις για τη διδασκαλία της αγγλικής, γίνεται φανερό ότι δεν είναι αρκετό οι μαθητές να μαθαίνουν τη δική τους γλώσσα· θα πρέπει και να μη μαθαίνουν κάποια άλλη. Αλλά, παρά την αντίθεση της Εκκλησίας, τα αγγλικά είχαν γίνει οικονομική αναγκαιότητα και οι γονείς επιθυμούσαν να τα διδάσκονται τα παιδιά τους· έτσι η Εκκλησία αναγκάστηκε να τα δεχτεί. Ωστόσο, την εποχή της ΕΟΚΑ, τα αγγλικά έγιναν πάλι στόχος, καθώς οι μαθητές έκαιγαν τα αγγλικά τους εγχειρίδια για να δείξουν το μίσος τους για την αποικιακή διοίκηση.

Η πολιτική της γνώσης επεκτεινόταν και στις εξωσχολικές δραστηριότητες. Οι πρόσκοποι διδάσκονταν να δίνουν όρκο στον βασιλέα των ελλήνων, ενώ θεατρικές και μουσικές παραστάσεις και αγώνες ποδοσφαίρου γίνονταν ευκαιρίες για να διακηρύσσεται η αφοσίωση στο σκοπό της Ενώσεως. Και, το κυριότερο, η ελευθερία του λόγου εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας ίσχυε μόνο για όσους μιλούσαν υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα.

Για παράδειγμα, το 1954 η βρετανική διοίκηση ξεκίνησε ένα διακοινοτικό μαθητικό περιοδικό. Μετά την εμφάνιση του πρώτου τεύχους, η διοικούσα επιτροπή [governing board] των ελληνικών σχολείων εξέδωσε εγκύκλιο με την οποία συνιστούσε στα σχολεία να μη μετάσχουν περαιτέρω στην έκδοση. «Ο σκοπός αυτής της εκδόσεως», ισχυρίζονταν, «είναι να παράσχει εις τα ελληνόπουλα της νήσου δωρεάν υλικά αναγνώσεως άοσμα, άχρωμα, και παντελώς στερούμενα ελληνικού πνεύματος». Η απόδειξη προς τούτο ήταν ότι η λέξη «Ελλάς» αναφερόταν μία μόνο φορά, και αυτή στη σελίδα 26. Μια επόμενη εγκύκλιος χρησιμοποίησε την αντίθεση προς το περιοδικό για να υποστηρίξει την άρρηκτη σύνδεση εκπαίδευσης και εθνοτικής ένταξης: «Οι εκπαιδευτικοί δέον όπως προστατεύσουν τα σχολεία των από την εν λόγω έκδοσιν, η οποία απομακρύνει την εκπαίδευσιν από το φυσικόν εθνικόν της θεμέλιον και οδηγεί τους νέους εις επικίνδυνας ατραπούς».
 
Οι παιδαγωγικοί σκοποί ήταν εθνοτικοί και όχι επιστημονικοί, ακριβώς όπως ο στόχος του επικείμενου αγώνα ήταν η Ένωσις και όχι η ελευθερία ή η ανεξαρτησία.

Πράγματι, θα πρέπει να σημειωθεί, πρώτον, ότι οι στόχοι της ΕΟΚΑ ήταν ουσιωδώς μη δημοκρατικής φύσεως, όσο και αν πολλοί υποστηρικτές της διατυμπανίζουν ότι η ΕΟΚΑ είχε τη στήριξη της τεράστιας πλειοψηφίας των ελλήνων του νησιού.



Είναι αλήθεια ότι στο δημοψήφισμα που διοργάνωσε η Εκκλησία το 1950, σχεδόν το 96% ψήφισαν υπέρ της Ενώσεως. Αυτό εκ πρώτης όψεως θα φαινόταν ως ένα αυθεντικό παράδειγμα δημοκρατίας όπως την ορίζει ο Τοκβίλ, όπου η κοινή γνώμη –η γνώμη των μαζών– άρχει. Όπως όμως καθιστά σαφές ο Τοκβίλ, η αληθινή δημοκρατία δεν ορίζεται από την ψήφο, αλλά από μία συναίνεση που εξασφαλίζει το δικαίωμα του ατόμου στην ελευθερία σκέψης και έκφρασης, μέρος μόνο του οποίου είναι το δικαίωμα εκλογής αντιπροσώπων.

Στην Κύπρο, ωστόσο, η κατάσταση ήταν αισθητά διαφορετική. Ας πούμε, στο προαναφερθέν περιοδικό για τα πρωτοβάθμια σχολεία βρίσκουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο περί πειθαρχίας, το οποίο συνιστά στα παιδιά να μην αγοράζουν αγγλικά προϊόντα. Αντί όμως να υποστηρίζει ότι η κατανάλωση αγγλικών προϊόντων καταδικάστηκε απερίφραστα από την ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη, το άρθρο υποστηρίζει τα εξής:
 
«Όθεν, δοθέντος ότι η πειθαρχία φέρει ευτυχίαν εις την οικογένεια, πρόοδον εις την κοινωνία, και δίδει την νίκην εις έναν αγωνιζόμενον λαόν, οι στρατιώται του καλού, του Χριστού και της χώρας οφείλουν να υπακούουν εις τον έναν και θρυλικό μας ηγέτη. Μόνον εις αυτόν οφείλουν άπαντες υπακοήν. Και ούτος είναι ουδείς άλλος ή η φωνή της Εκκλησίας και της Πατρίδος. Δεν ανεμένομεν, βεβαίως, από την Εκκλησίαν και την Πατρίδα να ομιλήσουν. Ομιλούν όμως οι εκπρόσωποί των. Ομιλούν οι δύο ήρωες οι οποίοι είναι εντυπωμένοι εις την ψυχήν κάθε κυπριωτόπουλου. Δύο ονόματα, τα οποία έχουν τόσο πολλά να μας είπουν, δύο ονόματα που περικλείουν την ιστορίαν ενός αγωνιζομένου λαού: Μακάριος – Διγενής».
 
Το απόσπασμα αυτό, μολονότι πολύ απέχει από μία έκκληση προς την κοινή γνώμη, είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι ούτε συνιστά κάποια υπόδειξη για τυφλή υπακοή στα ίδια τα πρόσωπα. Είναι μάλλον μια έκκληση για υπακοή σε μια συναίνεση, που θεωρείται άχρονη, αϊστορική, αυτονόητη, της οποίας οι δύο ηγέτες είναι απλώς φερέφωνα.
 
Το πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα της ιδεολογικής πειθαρχίας στα ελληνοκυπριακά σχολεία ήταν, χωρίς αμφιβολία, η καταστολή της συζήτησης, εφόσον συζήτηση είναι δυνατή μόνο εκεί που η αλήθεια είναι αμφισβητήσιμη. Ως αποτέλεσμα, πολλοί που πήραν μέρος στον αγώνα για την Ένωσιν την περιέγραψαν ως ένα αναπόδραστο συμβάν, για την αναπότρεπτη επέλευση του οποίου δεν χωρά αμφιβολία.

Ένα πολύ αιχμηρό δείγμα αυτού του «μονόδρομου» μου αφηγήθηκε ένας τουρκοκύπριος που δίδασκε φυσικές επιστήμες στην Αγγλική Σχολή της Λευκωσίας την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ. Οι μαθητές του ήταν τόσο ελληνοκύπριοι όσο και τουρκοκύπριοι, και όλοι, όπως είπε, τον σέβονταν μέσα στην τάξη, μολονότι πολλοί από τους πρώτους ήταν μέλη της ΕΟΚΑ. Μια μέρα, όμως, μία ομάδα ελληνοκυπρίων ήρθαν μετά το μάθημα και ζήτησαν να του μιλήσουν. Ο ορισμένος ως εκπρόσωπός τους τον ρώτησε ευθέως τι πιστεύει για τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Όταν ο δάσκαλος προτίμησε να μην απαντήσει, το παιδί άρχισε να του κάνει διάλεξη για την ιστορία της Κύπρου η οποία την κάνει ελληνικό νησί. Ο δάσκαλος τότε τους είπε κάτι το οποίο, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είχαν σκεφτεί ποτέ μέχρι τότε: ότι αν είναι έτσι όπως τα λένε, τότε οι τούρκοι, που ήταν φίλοι και γείτονες και δάσκαλοί τους, δεν έχουν καμία θέση στο νησί.

Αυτή η εκπαίδευση στην τυφλότητα είναι ένας δυνατός τρόπος για να λυθεί το παράδοξο μιας εθνότητας που «διδάσκεται», και στην ελληνοκυπριακή περίπτωση αυτό ως επί το πλείστον επιτυγχάνεται με έναν αποκλεισμό άλλων ιστοριών, ο οποίος καθιστά τη δική μας ιστορία αναπόφευκτη.

Επιπλέον, το πιο αξιοπερίεργο είναι η προσπάθεια να δημιουργηθεί συναίνεση, να παραχθεί η αίσθηση του «μονόδρομου», με τη φίμωση όσων φωνών θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την υποτιθέμενη τρισχιλιετή καθαρή ελληνικότητα του νησιού και άρα να θέσουν υπό διερώτηση τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα που επιβάλλει το αίμα, όπως βρίσκουμε στην περίπτωση του υποτιθέμενου «αφελληνισμού».

Η διαγραφή της παρουσίας των τουρκοκυπρίων είναι ένα μόνο παράδειγμα· υπάρχουν εκατοντάδες άλλα: η αποβολή των κομμουνιστών δασκάλων από τα σχολεία εκ μέρους του αρχιεπισκόπου· οι επιστολές μαθητών που να καταδίδουν τις σκέψεις και τη συμπεριφορά των συμμαθητών τους· η περιθωριοποίηση όσων μαθητών έπαιρναν βρετανικές υποτροφίες· και η προαναφερθείσα απαγόρευση συμμετοχής στο περιοδικό που ο αρχιεπίσκοπος χαρακτήριζε «ανθελληνικό» εφόσον δεν έκανε καμία αναφορά «στην ιδέα του ελληνικού έθνους, των ελληνικών αξιών, της ελληνικής αρετής και των ελληνικών παραδόσεων αυτού του τόπου».
 
Η Ένωσις λοιπόν δεν ήταν απλώς ένας στόχος, αλλά ένα δικαίωμα, και η εκπλήρωσή του επρόκειτο να είναι όχι η πραγματοποίηση ενός ονείρου αλλά η αποκατάσταση της δικαιοσύνης.

Έτσι περιγραφόταν σε κάθε υπόμνημα προς τον ΟΗΕ, σε κάθε καταστατικό συλλόγου, σε κάθε άρθρο εφημερίδας, ομιλία ή και ιδιωτική επιστολή που αναφερόταν στο ζήτημα της Ενώσεως. Ο εθναρχεύων απηύθυνε έκκληση στην Ουνέσκο να εργασθεί «εν ονόματι της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και του Ανθρωπισμού» ώστε να καταργηθούν τα «αφελληνίζοντα» μέτρα της βρετανικής διοίκησης.

Ένα άλλο υπόμνημα χαρακτήριζε τα μέτρα αυτά παραβίαση των «φυλετικών, εθνικών και γλωσσικών δικαιωμάτων των διαφόρων κοινοτήτων».
 
Η ελευθερία, η δικαιοσύνη, ο ανθρωπισμός ήταν επομένως αιώνιες αλήθειες για τις οποίες αγωνίζονταν οι ελληνοκύπριοι στις προσπάθειές τους να υλοποιήσουν το πεπρωμένο της Ενώσεως. Όταν μεταφραστεί στο βασίλειο της δράσης, μια τέτοια μανιχαϊκή κοσμολογία –ριζωμένη και στις πολυπλοκότητες της επαρχιακής πολιτικής– δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στη βία. Οπότε, η ΕΟΚΑ θεώρησε καθήκον της όχι μόνο να κατανικήσει τους βρετανούς, αλλά και να λογοκρίνει τη σκέψη και τη συμπεριφορά των ελληνοκυπρίων. Το 1958, αφού τιμώρησε έναν έλληνα καθηγητή αγγλικών από το χωριό Άγρος, επειδή υποτίθεται ότι προσέβαλε τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, η ΕΟΚΑ διένειμε ένα φυλλάδιο όπου ζητούσε τα εξής:
 
«Απευθύνομεν έκκλησιν εις όλους εκείνους, οι οποίοι είχον το θράσος να εκφράσουν την συμπάθειάν των προς άνδρα όστις ασέβησεν κατά του Εθνάρχου και των ηρώων πεσόντων διά το ιερώτερον ιδανικόν, την ελευθερίαν, και οι οποίοι δεν μετενόησαν ή παραδέχθησαν το σφάλμα των, να δηλώσουν εάν είναι πραγματικοί έλληνες κύπριοι αγαπώντες την πατρίδα των, τους καλούμε δε να παύσουν την προδοτικήν τούτην συμπεριφοράν προτού τους αναγκάσομεν ημείς».
 
Για τους ελληνοκύπριους εθνικιστές, η ελευθερία δεν ήταν δικαίωμα αλλά καθήκον, και η Ένωσις δεν ήταν ένα μέλλον που πρέπει να δημιουργήσουμε, αλλά μία μοίρα στην οποία θα πρέπει απλώς να προσχωρήσουμε.



 
Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μετάφραση του Άκη Γαβριηλίδη –με κάποιες συντομεύσεις– του κεφαλαίου με τίτλο «Discipline and freedom» από το βιβλίο της Rebecca Bryant: «Imagining the modern: the cultures of nationalism in Cyprus», I.B. Tauris & Co Ltd, London 2004 (σελ. 166-173).
Πρωτοδημοσιεύτηκε στο nomadicuniversality.wordpress.com με τίτλο: «ΕΟΚΑ: απελευθέρωση χωρίς δημοκρατία».
Ο τίτλος, ο υπότιτλος και οι φωτογραφίες της παρούσας δημοσίευσης προστέθηκαν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».

 



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

Με το πρόβλημα να γίνεται «όλο και χειρότερο», η Βρετανία ενισχύει την αστυνομική της δύναμη στην Κύπρο για την προστασία εκατομμυρίων αποδημητικών πτηνών που θανατώνονται με παράνομες ξόβεργες και δίχτυα. Μόνο στην περιοχή της βρετανικής βάσης στη Δεκέλεια, περίπου 900.000 μικρά πτηνά θανατώθηκαν σε διάστημα ενός χρόνου, αναφέρει το BBC.
Η κατάσταση παραμένει ανεξέλεγκτη εδώ και χρόνια και οι προσπάθειες της βρετανικής βάσης, της Υπηρεσίας Θήρας και Πανίδας και των ακτιβιστών συναντούν εχθρικές αντιδράσεις. «Υπήρξαν περιπτώσεις που επιτέθηκαν σε αξιωματικούς, τους απείλησαν με όπλα και εμβόλισαν τα οχήματά τους» λέει ο υπαξιωματικός της βρετανικής βάσης Άντι Αδάμου.
Τα περισσότερα πουλιά σερβίρονται ξιδάτα ή βραστά σε σπίτια και εστιατόρια, όπου τα λεγόμενα «αμπελοπούλια» πωλούνται 60 με 80 ευρώ ανά δωδεκάδα. Όπως είχε εκτιμήσει πέρυσι ο Πτηνολογικός Σύνδεσμος Κύπρου, το φθινόπωρο του 2014 πρέπει να σκοτώθηκαν στην Κύπρο περισσότερα από δύο εκατομμύρια πτηνά, όπως τσίχλες, κοκκινολαίμηδες και αηδόνια. Η Υπηρεσία Θήρας και Πανίδας, σύμφωνα με την οποία η παράνομη αγορά παγιδευμένων πτηνών αποφέρει παράνομα κέρδη 15 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί τεστ DNA που αναγνωρίζει τα προστατευόμενα πτηνά ακόμα και μαγειρεμένα.
http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500105929

09.10.2016, 19:58:28





Ανώνυμος 39855 έγραψε...
Vre Bielidopoule ti sxesi exei ayto pou paratheteis me to parapanw arthro???
09.10.2016, 20:41:17





Bielidopoulos έγραψε...

Και τα δύο συμβαίνουν στο Κυπροστάν, μου, χα, χα!
(Ωχ οι ρωμιοί αρχίζουν να "επιχειρηματολογούν".)

09.10.2016, 22:38:08





Ανώνυμος 39858 έγραψε...
οι τουρκοι ειναι φιλοι μας.....
δοσιλογοι και συνεργατες των τουρκων κατακτητων θαρθει η ωρα σας....
11.10.2016, 02:15:35





Ανώνυμος 39859 έγραψε...
Εκ πείρας,η κυπριακή κοινωνία είναι οξύμωρη-αντιφατική και με κοντινή όραση.
Βαθειά θρησκόληπτη-επικίνδυνα διεφθαρμένη και απλοϊκά σκεπτόμενη χωρίς όμως να αφίσταται της πονηριάς,βέβαια το πρώτυπο η ελληνική κοινωνία της εποχής,πάντα η κύπρος ήθελε να κάμνει ότι και η ελλάδα,επάνω στο στρεβλομένο εθνικιστικό πεδίο της εκπαίδευσης και της θρησκοληψίας πάτησε και η χούντα των αθηνών την οποία όμως αφελώς δέχθηκε και συνεργάστηκε ο Μακάριος (Μούσκος), με όλους αυτούς τους εσμούς φτάσαμε στο 1974,το οποίο δεν προήλθε από παρθενογένηση,ούτε η Τουρκία ξύπνησε ένα πρωινό και είπε να κάνω μια βόλτα στην Κύπρο,όλα αυτά προϋπεθεταν εθνοθρησκευτικό υπόβαθρο το οποίο άριστα αναλύει η συγγραφέας.
11.10.2016, 11:45:00






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+3=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...