Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ
ΔΕΙΝΟΠΑΘΗΜΑ


Μικρό δοκίμιο
περί ανεντιμότητας


Έγραψε στις 21.09.2016 ο/η: Γιώργος Κουτσαντώνης

Επιστροφή



Ελάχιστα πράγματα είναι πιο ανέντιμα από την απόκρυψη ή και την ωραιοποίηση της ραγδαία επεκτεινόμενης διάλυσης ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας. Διάλυση που αφορά τόσο τις ατομικές όσο και τις συλλογικές εκφράσεις και όλα τα επίπεδα των κοινωνικών λειτουργιών. Διότι όταν τόσοι άνθρωποι αποχωρούν, παραιτούνται οριστικά ή παρουσιάζουν κρίσιμα συμπτώματα σωματικής-ψυχικής αποσύνθεσης και κατάρρευσης κανείς δεν έχει το δικαίωμα να φλυαρεί με πλαδαρότητα και να καλλωπίζει με ιδεολογήματα το μέλλον, μοιράζοντας δωρεάν «ελπιδόγραφα».

Είναι επίσης ανέντιμη αλλά και παραπλανητική η εξίσωση των χειροπιαστών θεμάτων, των αναγκών και των ουσιωδών προβλημάτων των ανθρώπων με τις ιδεολογικές και κομματικές εμμονές αυτών που τους κυβερνούν. Η αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να ωφελήσει το δυνατό δίκαια και συνολικά την κοινωνία βασίζεται κυρίως στην αδιαφορία της να προωθήσει πολιτικές πραγματικής ιδεολογικής υπέρβασης που θα οδηγούσαν στη σύγκλιση των δύο παραπάνω περιεχόμενων, δηλαδή του κοινωνικού με το ιδεολογικό.

Αυτό γιατί τόσο η φύση της όσο και το βασικό μέλημά της ήταν και παραμένει ο προσηλυτισμός, η κατανάλωση πολιτικού χρόνου και μια επικοινωνιακή αντιπαράθεση με τα καταστροφικά για την κοινωνία προβλήματα. Δηλαδή τη συνεχιζόμενη αδικία στην κατανομή των βαρών, την άγρια ανισότητα, την ανεργία, το προσφυγικό και την άνοδο του φανατισμού.

Στην ουσία στόχος αυτής της «αριστεροδέξιας» στροφής δεν υπήρξε η αποκατάσταση και ενδυνάμωση της ήδη κλονισμένης κοινωνικής συνοχής, αλλά η ευκαιριακή διαχείριση μιας πολιτικής περίστασης, ώστε να ριζώσουν και να εδραιωθούν ─οι εκχωρημένες από τους ψηφοφόρους εξουσίες─ σε όλο μεγαλύτερα βάθη και πλάτη.

Μάλιστα, σε μια κοινωνία όπου οι πολίτες δεν έχουν καμία δυνατότητα ελέγχου και συμμετοχής στις πολιτικές αποφάσεις, η διαχείριση αυτή αποδεικνύεται τελικώς μια σχετικά εύκολη υπόθεση. Εύκολη διότι τα περισσότερα από εκείνα τα υγιή τμήματα της κοινωνίας που θα μπορούσαν να αντισταθούν και να αντιπροτείνουν ένα άλλο αύριο, δηλαδή τα κοινωνικά κινήματα και οι αυτόνομες πολιτικές ομάδες, βρίσκονται υπό διάλυση, υπό καπέλωμα και/ή αφομοίωση, υπό ύπνωση, υπό κομματικοποίηση και τελικώς υπό αποχαύνωση.  Σε αυτό φυσικά έχει συμβάλει ο διαχρονικός, γενικευμένος και συστηματικά καλλιεργούμενος φόβος, το ισχυρό έλλειμμα εμπιστοσύνης και η μαζική αίσθηση αδιεξόδου.

Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί (κατά τα φαινόμενα με επιτυχία) την κοινωνία σε θέση αναμονής τόσο με την συστηματική σπορά ελπίδας κυρίως στους νέους ανθρώπους και νέους ψηφοφόρους του, όσο και με τα μεγαλόπνοα σχέδιά του για ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Αλλαγή που θα έρθει τη μια μέσω της πάταξης της μεγάλης διαφθοράς και του πελατειακού κράτους και με την απόδοση ευθυνών και την άλλη μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης και του μετασχηματισμού του πολιτικού συστήματος.

Παραμερίζοντας την πάταξη της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους, αλλά και τη μοίρα που επιφυλάχθηκε στο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος το 2015, σε ό,τι αφορά στην συνταγματική αναθεώρηση, μια επιφανειακή και εμμονικά καλόπιστη ανάγνωση των θέσεων που αναπτύχθηκαν στο προαύλιο της Bουλής θα μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ─κατά κάποιο τρόπο─ η κυβέρνηση επιδιώκει να περιορίσει το μονοπώλιο στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Μονοπώλιο που διαχρονικά κατέχουν μόνο οι ισχυροί και οργανωμένοι επαγγελματίες της πολιτικής και της οικονομίας.

Έτσι ο πρωθυπουργός μίλησε για το ενδεχόμενο ενός ανοιχτού δημοκρατικού διαλόγου στον οποίο θα εμπλακούν οι πολίτες. Επομένως θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι η κυβέρνηση άκουσε τον παλμό εκείνου του τμήματος της κοινωνίας που θέλει να αποφασίζει για το μέλλον του και που θέλει να συμμετέχει και να ρυθμίζει τα ζητήματα που το αφορούν άμεσα. Στα πλαίσια αυτής της κυβερνητικής «αφύπνισης» βασίστηκε και ο δεύτερος άξονας της συνταγματικής αναθεώρησης που αφορά στην «ενίσχυση των θεσμών άμεσης δημοκρατίας».

Άσχετα από το κατά πόσο αυτοί πρέπει να ονομάζονται θεσμοί «άμεσης» δημοκρατίας ή θεσμοί άμεσης συμμετοχής, ο άξονας αυτός, περιλαμβάνει:

1. Υποχρέωση κύρωσης με δημοψήφισμα, οποιασδήποτε συνθήκης μεταβιβάζει κυριαρχικές αρμοδιότητες του Κράτους.

2. Δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος με λαϊκή πρωτοβουλία και συλλογή άνω των 500.000 υπογραφών για εθνικά θέματα.

3. Δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος με λαϊκή πρωτοβουλία και συλλογή άνω του 1 εκατομμυρίου υπογραφών, για ψηφισμένο νόμο, με εξαίρεση νόμους που αφορούν τα δημοσιονομικά.

4. Δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος με λαϊκή πρωτοβουλία και συλλογή άνω του ενός εκατομμυρίου υπογραφών για νομοθετική πρωτοβουλία από τους ίδιους τους πολίτες.

Φυσικά, μετά την παρουσίαση των παραπάνω αρκετοί φανατικοί και δογματικοί οπαδοί του άκαμπτου κοινοβουλευτισμού, πολιτικοί, συνταγματολόγοι, δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι έσπευσαν να δηλώσουν ότι οι προτάσεις αυτές στην ουσία θεοποιούν εργαλειακά το δημοψήφισμα και μετατρέπουν την Ελλάδα σε όψιμη καρικατούρα της Ελβετίας. Ότι υπονομεύουν το αντιπροσωπευτικό μας σύστημα, ότι όλα τα κρίσιμα θέματα κινδυνεύουν να μετατραπούν σε πεδία σύγκρουσης με έντονα ηθικιστικά ή εθνικιστικά χαρακτηριστικά, ότι η κοινωνία μετατρέπεται σε χώρο συλλογής υπογραφών και άλλα πολλά.

Ασφαλώς αυτή η υποτιμητική προς τους πολίτες, αριστοκρατική και ολιγαρχικών αντιλήψεων, στάση τους ήταν αναμενόμενη. Ωστόσο, ελάχιστοι από τους παραπάνω (από όλο το πολιτικό φάσμα) ενημέρωσαν την κοινωνία ότι στην πραγματικότητα (τουλάχιστον για τα δημοψηφίσματα) το τρέχον πολιτικό σύστημα δεν χρειάζεται να ανησυχεί και ούτε φυσικά ανησυχεί, καθώς οι προτάσεις της κυβέρνησης για θέσπιση δημοψηφισμάτων, υπήρξε απλά ένα επικοινωνιακό τέχνασμα, καθώς στην πράξη αυτά θα είναι ανεφάρμοστα.

Και θα είναι ανεφάρμοστα διότι 500 χιλιάδες υπογραφές (πόσο μάλλον ένα εκατομμύριο) σε μια χώρα με τον πληθυσμό της Ελλάδας, νησιωτικού χαρακτήρα και με ένα ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό ηλικιωμένων ανθρώπων, πολύ απλά δεν συγκεντρώνονται.

Θα έπρεπε επομένως να εξηγηθεί στην κοινωνία από την κυβέρνηση για ποιο λόγο για παράδειγμα στην Ιταλία, με σχεδόν εξαπλάσιο πληθυσμιακό μέγεθος (περίπου 61 εκατομμύρια), το όριο υπογραφών για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος λαϊκής πρωτοβουλίας είναι το μισό (500.000 υπογραφές) από αυτό που πρότεινε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας (δηλαδή 1.000.000 υπογραφές).  Θα έπρεπε να απαντηθεί επίσης εάν για τη σύνταξη αυτών των προτάσεων επί των δημοψηφισμάτων μελετήθηκε η διεθνής εμπειρία και η σχετική πλούσια βιβλιογραφία που αφορά σε χώρες όπως η Ελβετία, η Ιταλία, το Λιχτενστάιν, η Ισλανδία, η Σλοβενία, η Λετονία, η Ιρλανδία, η Σλοβακία και άλλες. Διότι το περιεχόμενο των προτάσεων αυτών υποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή αυτή η εμπειρία δεν εξετάστηκε ούτε φυσικά λήφθηκε υπόψη.

Σε αντίθεση με τη κυβέρνηση αξίζει να αναφερθεί η ομάδα πολιτών Δημοκρατία & Δημοψήφισμα, η οποία με πραγματικά ελάχιστους πόρους στη διάθεσή της έχει εκπονήσει περισσότερες μελέτες επί του θέματος. Φαίνεται λοιπόν ότι με το απαγορευτικό αυτό όριο υπογραφών, οποιοδήποτε «από τα κάτω» δημοψήφισμα γίνεται για τους έλληνες πολίτες μια προβολή ονείρου θερινής νυκτός και η σχετική συνταγματική πρόταση κενό γράμμα με στόχο την δημιουργία «ριζοσπαστικών» εντυπώσεων.

Και έτσι όσο η κοινωνία θα αναμένει την πολυπόθητη πάταξη της μεγάλης διαφθοράς και την κοσμογονική αλλαγή του πολιτικού συστήματος, τόσο οι δημοσκοπήσεις θα πληθαίνουν, τόσο ο πολιτικός χρόνος θα τελειώνει και η κυβέρνηση θα γίνεται όλο και πιο αναπτυξιακή, όλο και πιο κοινοβουλευτικά αυταρχική. Έτσι οι γνωστοί επόμενοι στην ανάληψη της εξουσίας θα στήσουν μια ακόμη παράσταση σωτηρίας, μια ακόμη πολιτική διαδοχή, και μια ακόμη παραλαβή χαμένου χρόνου και καμένης γης. Άλλωστε οι ιστορικά ανέντιμοι διαθέτουν μια κάποια δοκιμασμένη ευελιξία. Από την υπόσχεση για επιστροφή στην προηγούμενη επίπλαστη ευδαιμονία της ισχυρής ανάπτυξης μέχρι την δήθεν αποχή από την παροχολογία και την «επί-στροφή» αυτή τη φορά στον ρεαλισμό του πιο σκληρού νεοφιλελευθερισμού που δεν θα είναι κάτι διαφορετικό από τον αριστερό. Ακόμη και με αριστερό-κέντρο-σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο και με όσο λαϊκισμό κι αν χρειαστεί. Η ζωή επομένως θα παραμείνει σε μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης, η πολιτική αμετάβλητη και το όποιο δημοκρατικό αντιπρόταγμα σε κατάσταση αναμονής.

Θα μπορούσε να είναι αντικείμενο φιλοσοφικής αντιπαράθεσης, ωστόσο αυτοί που χειρίζονται ένα συλλογικό δεινοπάθημα και βάσανο για ίδιον όφελος είναι τουλάχιστον το ίδιο ανέντιμοι με εκείνους που με τις πράξεις και τις αποφάσεις τους οδήγησαν σε αυτό. Η εξίσωση των ευθυνών και οι ίσες αποστάσεις θα μπορούσαν επίσης να είναι μια ανέντιμη στάση εάν ο μόνος «εξισωτικός» παράγοντας ήταν ο χρόνος ως συγκριτικό μέσο. Όμως στην πολιτική ο χρόνος δεν είναι ούτε ο μόνος, ούτε ο κυριότερος παράγοντας. Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει καλά ακόμη και ο πιο έντιμος, ίσως αφελής και αυταπατώμενος κόσμος της αριστεράς. Ασφαλώς το γνωρίζει πολύ καλά εκείνος ο κόσμος της αριστεράς που διαχρονικά ποδηγετεί τα κινήματα, εξυμνεί τον κοσμοπολιτισμό και τον ελιτισμό προκειμένου να καθοδηγήσει τις μάζες, παραμένει προσκολλημένος με μανία σε ιδέες που έχουν παρέλθει εδώ και δεκαετίες και αντιμάχεται με πείσμα καθετί διαφορετικό και νέο.

Στον κοινοβουλευτισμό η ψηφοθηρική δυναμική και ο παραπλανητικός πολιτικός προσεταιρισμός στρωμάτων του πληθυσμού είναι αυτοσκοπός και αποτελεί το θεμελιώδες (αν όχι το μοναδικό) κίνητρο σε ένα πολιτικό σύστημα που έτσι λειτουργεί και δεν θέλει να αλλάξει.

Σε μια κοινωνία δικαιωμάτων, έχουμε ακόμη το δικαίωμα και αξίζει να θυμηθούμε ότι για τον R. Vaneigem η ηλιθιότητα των χειρότερων αρχηγών κρατών και των συνδαιτυμόνων τους παρουσιάζεται ως πρότυπο για την πιθανή ανοησία των ψηφοφόρων τους.


Εντούτοις ο χρόνος κυλάει και η μεταμοντέρνα φιλοσοφία των ηγετικών ομάδων του κόμματος ─ως δυσοίωνο καθήκον ανεντιμότητας─ γίνεται πλέον ξεκάθαρη: Με τη «σοβαρότητά» μας συντηρούμε τους έξω ικανοποιημένους και με την φιλολαϊκή ρητορεία μας τους μέσα υπνωτισμένους.

Αυτά ασφαλώς ισχύουν μέχρι τη στιγμή όπου έρχεται το ξύπνημα (εάν αυτό επέλθει φυσικά) και η αντίδραση στον κίνδυνο, ο οποίος όταν έχει γίνει πλέον μαζικά αντιληπτός, οι έξω, οι τωρινοί αλλά και οι αυριανοί παύουν να έχουν σημασία…


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 39727 έγραψε...

Δεν πρόκειται να αλλάξει και τίποτε αν γίνονται δημοψηφίσματα. Ο κοσμάκης απογοητευμένος και παραζαλισμένος με υποσχέσεις που δεν ευοδώθηκαν εδώ και 6 συνεχή χρόνια θα ψηφίσει άλλα αντί άλλων. Μιλάμε για τους ρωμιούς όχι τους ελβετούς. Είναι ενημερωμένοι οι νεοέλληνες σε πολιτικά και οικονομικά θέματα; Σαφώς όχι. Ο ρωμιός θέλει βόλεμα και μεγαλοιδεατισμό. Τι να περιμένεις από έναν τέτοιο λαό. Σε καιρό κρίσης, όπως και και καιρό πολέμου, απαιτούνται ειδικοί τεχνοκράτες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα χωρίς να αναλογίζονται το πολιτικό κόστος. Απαιτούνται δηλαδή μεταρρυθμίσεις, μεταλλαγή της κοινωνίας και περικοπές των κρατικών δαπανών. Βαθιές τομές δηλαδή και δέσμες μέτρων και όλα αυτά ταυτόχρονα.
Οι ρωμιοί δεν έχουν ακόμα καταλάβει εδώ και 6 χρόνια και βάλε τι πραγματικά φταίει για την κρίση. 'Οταν δεν έχεις κατανοήσει το πρόβλημα, δεν πρόκειται να βρεις ποτέ την λύση του. Όταν είσαι λάθος στη θεωρία θα είσαι λάθος και στην πράξη. Που σημαίνει ότι η νεοελληνική κοινωνία θέλει πάρα πολύ δουλειά για να στρώσει.

21.09.2016, 22:07:47





Ανώνυμος 39731 έγραψε...

Σίγουρα, και βέβαια όπως έχω πει, δεν περίμενα ότι θα συνεχίσουν να κωλυσιεργούν επί τρία χρόνια. Ήταν αδιανόητο για εμένα ότι άφησαν τα πράγματα να γίνουν τόσο χάλια όσο τα άφησαν κι έγιναν. Αλλά τα προμηνύματα γι' αυτό βρίσκονταν στην αρχική διαμάχη. Τους είχαν πει ψέματα οι Έλληνες. Τους είχαν φέρει σε δύσκολη θέση οι Έλληνες που εν τέλει δανείστηκαν όλα αυτά τα λεφτά, και ήταν έξαλλοι και μανιασμένοι. Ήθελαν να τους ξυλοφορτώσουν. Αλλά με αυτόν τον τρόπο, τροφοδότησαν μια πυρκαγιά που βρισκόταν στα πρώτα στάδια. Και υπήρχαν πολλά ξερόκλαδα».
http://www.tanea.gr/news/economy/article/5179215/gkaitner-oi-eyrwpaioi-hthelan-na-ksylofortwsoyn-toy-ellhnes/

22.09.2016, 22:13:38





Ανώνυμος 39755 έγραψε...

http://www.tanea.gr/news/world/article/5392510/oi-elbetoi-pshfisan-nai-stis-parakoloythhseis-oxi-sthn-aykshsh-twn-syntaksewn/

Στην Ελβετία πριν ψηφίσουν λαμβάνουν χώρα "εκστρατείες" ενημέρωσης. Όχι άντε και άντε και "ωχ βρε αδελφέ..".

26.09.2016, 14:02:29





Ανώνυμος 39899 έγραψε...
οι πολιτικοι ειναι αμελητεες ποσοτητες και η ανθρωποτητα θα ειναι ενα απολιθωμα σε λιγοτερο απο 200 χρονια και οποιος βρειι το γιατι κερδιζει μια τρυπια δεκαρα τσιγγινη
19.10.2016, 00:39:25






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

1+7=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...