Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΜΕΓΑΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ:
ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ
ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ !


Στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Βενετία
φυλάσσονται πιθανότατα τα οστά του Μεγ. Αλεξάνδρου,
που προσκυνούνται ως το σκήνωμα του ευαγγελιστή Μάρκου


Έγραψε στις 02.06.2016 ο/η: Αργύρης Νίκος

Επιστροφή

Παρά τις ονειρώξεις της Ρωμιοσύνης, που αναζητεί εναγωνίως τον τάφο του Μεγ. Αλεξάνδρου άλλοτε στην Μακεδονία, στην Αμφίπολη, άλλοτε στην όαση της Σίουα ή οπουδήποτε αλλού φανταστεί και συνεχώς απογοητεύεται, η ιστορική αλήθεια φαίνεται πως είναι εντελώς διαφορετική.

Είναι κάπως σύνθετη, αλλά και ...γκρανγκινιολική. Την αποκαλύπτει ένας άγγλος ιστορικός, ο Άντριου Τσάγκ, ο οποίος βασίζει τα συμπεράσματά του σε διάφορα ιστορικά στοιχεία.

Θα μπορούσε να αποδειχθεί εύκολα με μια απλή εξέταση DNA το αληθές ή όχι των ισχυρισμών του άγγλου ιστορικού, αλλά το θέμα σκοντάφτει στην άρνηση της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία αντιδρά για ευνόητους λόγους.
 

 
 

Παιχνίδια εξουσίας
με τη σορό του νεκρού αυτοκράτορα


Έτος 323 π.Χ.. Ένας από τους πλέον σημαντικούς κι επιτυχημένους ηγέτες του αρχαίου κόσμου είναι νεκρός. Πριν κλείσει τα τριάντα τρία του χρόνια, ο Μέγας Αλέξανδρος είχε δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες. Μετά τον θάνατό του όμως, τα αχανή εδάφη της αυτοκρατορίας του διεκδικούνται από πολλούς μνηστήρες. Δεν υπάρχει διάδοχος. Όλοι οι στρατηγοί του μάχονται μεταξύ τους για το ποιος θα γίνει ο επόμενος Μέγας Αλέξανδρος.

Σημαντικό μέρος του παιχνιδιού της εξουσίας παίζει η κατοχή της σορού του νεκρού αυτοκράτορα, η οποία άμεσα μετατρέπεται σε ένα πολύ σημαντικό κειμήλιο του κλασικού κόσμου. Ένας στρατηγός του, ο Πτολεμαίος, το κατανοεί σαφώς και το εκμεταλλεύεται ανάλογα. Θέλει τη σορό. Και την παίρνει. Κατασκευάζει ένα μεγαλοπρεπές μαυσωλείο, ανάλογο της φήμης και της δύναμης του ανθρώπου και του ονόματός του. Έτσι, εδραιώνει την θέση του ως διάδοχος του Αλέξανδρου. Αυτός και οι δικοί του διάδοχοι κάνουν την Αλεξάνδρεια ηγετική πόλη, στης οποίας το κέντρο βρίσκεται το σύμβολο της εξουσίας και της νομιμότητάς τους: Το μαυσωλείο με τη σορό του ίδιου του Αλέξανδρου.

Ο τάφος του Μεγ. Αλεξάνδρου γίνεται τουριστικό αξιοθέατο. Αυτό το σύμβολο εξουσίας αποτελεί πόλο έλξης απλών ανθρώπων, αλλά και υψηλών επισκεπτών για αιώνες. Πολλοί σημαντικοί ρωμαίοι έρχονται να δουν τη σορό ως προσκυνητές. Ανάμεσά τους και ισχυροί αυτοκράτορες, που τιμούν το ναό του βασιλιά. Μεταβαίνουν στην Αλεξάνδρεια και επισκέπτονται απευθείας το μαυσωλείο. Η σορός ξεχωρίζει από αυτές άλλων βασιλέων.

 

 













Ο Ιούλιος Καίσαρας
επισκέπτεται τον τάφο
του Μεγ. Αλεξάνδρου
και τιμά τα οστά του
(1ος αιώνας π.Χ.).
 

Ο Οκταβιανός Αύγουστος έρχεται να δει τον τάφο και τη σορό του Αλέξανδρου. Όταν του προτείνουν να δει επίσης τις σορούς άλλων Πτολεμαίων βασιλέων απαντά: «Ήλθα να δω έναν βασιλιά κι όχι ένα μάτσο νεκρούς».
 
Ύστερα όμως, στο πρώτο μισό της πρώτης χιλιετίας, κάθε ίχνος του διάσημου και σημαντικού αυτού μνημείου απλώς εξαφανίζεται. Αυτό δημιούργησε έναν από τους σπουδαιότερους γρίφους της Ιστορίας. Καταστράφηκε; Εκλάπη; Συνέβη κάτι πιο δόλιο; Θα προσπαθήσουμε να βρούμε τα ίχνη του σκύβοντας στην Ιστορία.

 






Σύμφωνα με τη χριστια-
νική παράδοση, στις
αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.
ο όσιος και μέγας Αββάς
Σισώης (6 Ιουλίου) επισκέ-
φτηκε τον τάφο του Μεγά-
λου Αλεξάνδρου, όπου
«βλέπων αυτόν έφριττεν,
αναλογιζόμενος το άστατον
του καιρού και της δόξης
το πρόσκαιρον».
(«Μέγας Συναξαριστής
της Ορθοδόξου Εκκλησίας»,
τόμ. Ζ΄, σελ. 104).

 
 
 

Μηδαμινά αρχαιολογικά ευρήματα

Από τις κατά καιρούς ανασκαφές στην Αλεξάνδρεια έχουν ανακαλυφθεί χιλιάδες πολύτιμα τεχνουργήματα. Φυλαχτά, αγαλματίδια, μα και μεγάλα αγάλματα. Παρουσιάζουν μία ζωντανή εικόνα της ζωής στην πόλη. Περιλαμβάνουν πολλές αποδείξεις για τη σημασία του Αλέξανδρου εκεί. Όσον αφορά στον τάφο όμως, δεν βρίσκεται τίποτε απολύτως. Η πόλη έχει μεγαλώσει με τους αιώνες. Τώρα, αποτελεί σύγχρονη μεγαλούπολη. Οι ανασκαφές είναι δύσκολες και συχνά αδύνατες.
 
Ο τάφος του Αλέξανδρου χάθηκε και
μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί. Οι με-
λετητές όμως, δεν εγκατέλειψαν την
αναζήτηση. Ελλείψει αρχαιολογικών
ευρημάτων οι ειδικοί στρέφονται στα
διαθέσιμα στοιχεία. Τα γραπτά στοι-
χεία από αρχαίες πηγές.
 
 

Αρχαίες αναφορές
για τον τάφο του Μεγ. Αλεξάνδρου


Ο Άντριου Τσαγκ, συγγραφέας του βι-
βλίου «Η αναζήτηση του τάφου του
Μεγάλου Αλεξάνδρου» συνέλεξε δεκά-
δες αναφορές αυτοπτών μαρτύρων του
τάφου. Υπάρχουν πολλά κείμενα, που
επιβεβαιώνουν, ότι η σορός και τάφος
βρισκόνταν στην Αλεξάνδρεια. Υποδει-
κνύουν ακόμη και το σημείο. Στο σταυ-
ροδρόμι των τεσσάρων σημείων του
ορίζοντα της αρχαίας Αλεξάνδρειας.

 

 
Ο άγγλος ιστορικός
Άντριου Τσάγκ.



 
Αναφορές για τον τάφο του Μεγ. Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια κάνουν αρκετοί  αρχαίοι συγγραφείς, όπως οι:

Στράβων (1ος αι. μ.Χ., ΙΖ΄, 1.8), Διόδ. Σικελιώτης (1ος αι. μ.Χ., ΙΗ΄, 26.1-28.4), Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ., «Αττικά», 7.1), Ζηνόβιος (2ος αι. μ.Χ., «Επιτομή», 3.94), Σουητώνιος (2ος αι. μ.Χ., «Vita Divi Augusti», 18.1, «Vita Caligulae», 52), Δίων Κάσσιος (3ος αι. μ.Χ., «Ρωμαϊκή Ιστορία», 51.16.5, 75.13.2), Ηρωδιανός (2ος-3ος αι. μ.Χ., «Ιστορία», 4.8.9), Αχιλλεύς Τάτιος (3ος αι. μ.Χ., «Τα κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα», 5.1.1-4), Λιβάνιος (4ος αι. μ.Χ., «Λόγοι», 49.12) κ.ά..


Πολλές αναφορές για το μαυσωλείο χρονολογούνται από τους πρώτους τρεις αιώνες μ.Χ.. Η πλειονότητα των αξιόπιστων αναφορών σταματούν στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα. Απότομα.

Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς γιατί. Οι ερευνητές όμως, μπορούν να εξετάσουν τι άλλο συνέβαινε στην Αλεξάνδρεια την ίδια εποχή κι έτσι ίσως βρεθούν ενδείξεις για το τι συνέβη στον ίδιο τον τάφο.
 
 

Δεκαετίες κρίσης, συγκρούσεων
και καταστροφών στην Αλεξάνδρεια


Εκείνη την εποχή, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία διέρχεται μία περίοδο βίας και εξεγέρσεων. Αυτός ο αιώνας συχνά αναφέρεται ως ο αιώνας της κρίσης. Τα οικονομικά προβλήματα και η κακή διακυβέρνηση των επαρχιών προκαλεί τη διάσπαση της αυτοκρατορίας. Αυτό οδηγεί σε επαναστάσεις και ακόμη χειρότερα σε πράξεις ωμής, απρόκλητης βίας. Κυρίως στην ανατολική αυτοκρατορία, κοντά στην Αλεξάνδρεια, υπάρχουν έντονα προβλήματα.

Η Ζηνοβία, βασίλισσα της Παλμύρας στη Συρία, ηγείται μιας εξέγερσης εναντίον της Ρώμης. Η σύρια βασίλισσα είναι μια σημαντική μορφή της περιόδου. Θέλει να εκμεταλλευθεί την αδυναμία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, για να επεκτείνει τα εδάφη της. Οδεύει προς την Αίγυπτο και την κατακτά. Ταυτόχρονα, φροντίζει να εξελιχθεί μία εξέγερση υπέρ της στην Αλεξάνδρεια, η οποία διαλύει την τοπική ρωμαϊκή φρουρά. Κατακτά την πόλη και η ειρήνη αποκαθίσταται.

Δεν θα κρατήσει όμως πολύ. Τριάντα χρόνια αργότερα συμβαίνει μία ακόμη εξέγερση. Αυτή την φορά οργανώνεται από ντόπιους. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός εισβάλλει. Πολιορκεί την πόλη και την λεηλατεί. Είναι τόσο οργισμένος, που δηλώνει, ότι δεν θα σταματήσει το αιματοκύλισμα μέχρι το αίμα να φτάσει στα γόνατα του αλόγου του.

Οι δεκαετίες μαχών και εξεγέρσεων καταστρέφουν την Αλεξάνδρεια. Συγγραφείς αναφέρουν, ότι ήταν δύσκολο να διασχίσεις την πόλη εξαιτίας των κτιρίων, που είχαν καταρρεύσει.

Η περίοδος της ανομίας ταυτίζεται με το τέλος των αναφορών στον τάφο του Αλεξάνδρου. Έτσι, κάποιοι μελετητές υποθέτουν ότι στις δεκαετίες βίας και αναρχίας ο τάφος καταστράφηκε και χάθηκε για πάντα.


 

 
Λιβάνιος (4ος αι. μ.Χ.), «Λόγοι», 49.12.   
 

 
 

Ο τάφος υπάρχει
και τον 4ο αιώνα

Οι περισσότερες αναφορές στον τάφο σταματούν στο τέλος του 3ου αιώνα. Οι ερευνητές όμως, ανακάλυψαν μία μεμονωμένη αναφορά αρκετά μεταγενέστερη. Τον 4ο αιώνα υπάρχει στην Αντιόχεια ο συγγραφέας Λιβάνιος, ο οποίος αναφέρει, ότι η σορός του Αλέξανδρου εξετίθετο ακόμα στην Αλεξάνδρεια. Από τα υπόλοιπα στοιχεία του κειμένου προκύπτει, ότι αυτό αφορά περίπου το 390 μ.Χ..

Αν αυτή η μεμονωμένη αναφορά είναι ακριβής καταγράφει την ύπαρξη της σορού εκατό χρόνια μετά τη βία του 3ου αιώνα. Αυτό δείχνει, ότι ο τάφος υπήρχε ως τα τέλη του 4ου αιώνα.

Η αναφορά του Λιβάνιου είναι η τελευταία γνωστή αναφορά στη σορό και τον τάφο. Εφ΄ όσον η αναφορά ορίζει την τελευταία μαρτυρία τότε τι προκάλεσε την οριστική εξαφάνισή του;
 
 

Ταραχές και καταστροφές
με την επικράτηση του χριστιανισμού


Για χιλιάδες χρόνια οι λαοί στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Ρώμη πίστευαν σε πολλούς θεούς. Υπήρχαν λατρείες εκατοντάδων θεοτήτων σε όλο το γνωστό κόσμο. Περισσότερα από εξακόσια χρόνια μετά από τον θάνατο του Αλέξανδρου όμως, ο ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος χρησιμοποιεί για πολιτικούς / στρατιωτικούς λόγους μία σχετικά νέα θρησκεία. Τον χριστιανισμό. Θέλει να γίνει αυτοκράτορας. Υιοθετεί το σταυρό ως φυλαχτό για τις ασπίδες του στρατού του. Παρακινούμενος από τις φιλοδοξίες του βάζει τα θεμέλια, ώστε να γίνει ο χριστιανισμός η επίσημη θρησκεία του κράτους.
 
Κάποιοι μελετητές θεωρούν, ότι η άνοδος του χριστιανισμού εξηγεί την εξαφάνιση του τάφου του Αλέξανδρου. Ο μεγάλος βασιλιάς, μολονότι νεκρός για έξι αιώνες θεωρείται απειλή για τους οπαδούς του χριστιανισμού. Γιατί; Διότι εκτός από γνωστός ως εξαιρετικός στρατηγός και στρατιωτικός ηγέτης, τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του όσο και μετά το θάνατό του λατρεύτηκε ως θεός. Είναι ο πρώτος των ηγετών, οι οποίοι από κοινοί θνητοί διαμορφώνονται στις συνειδήσεις σε κάτι περισσότερο.

Για μία περίοδο, η ειδωλολατρική πίστη και η λατρεία θεών, όπως ο Αλέξανδρος, συνυπάρχουν με την νέα χριστιανική πίστη. Η αυτοκρατορία όμως, είναι ρευστή. Επισήμως είναι χριστιανική, δεν έγινε όμως ολοκληρωτικά χριστιανική για εκατοντάδες χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια σημειώνονται εξάρσεις ειδωλολατρίας και πολλές ανατρεπτικές τάσεις, που αναπτύσσονται ταυτόχρονα. Ο 4ος αιώνας φτάνει σε μια κρίσιμη καμπή.

Ο Αλέξανδρος, που εν ζωή κατέκτησε τον κόσμο, μετά θάνατον αντιμετωπίζει τον ισχυρότερο εχθρό. Τις στρατιές του Χριστού. Οι χριστιανοί είναι δογματικοί. Θεωρούν, ότι όλοι οφείλουν να γίνουν χριστιανοί. Οι ειδωλολάτρες είναι κυριολεκτικά, ο εχθρός.

Την εποχή της αναφοράς του Λιβάνιου στον τάφο, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος κατακλύζεται από χριστιανικό ζήλο. Το 380-390 μ.Χ. εκδίδει διατάγματα, που απαγορεύουν τις ειδωλολατρικές γιορτές, καθώς και την μαντεία μέσω των σπλάχνων των ζώων. Κλείνει τους ναούς και κάνοντας ένα βήμα πάρα πέρα καθιστά την μη εφαρμογή των κανόνων έγκλημα που τιμωρείται.

Ο,τιδήποτε μη χριστιανικό πρέπει να σταματήσει. Εξουσιοδοτεί μοναχούς και επίσκοπους σε όλη την αυτοκρατορία να τα καταργήσουν άμεσα. Οι χριστιανοί έχουν οδηγίες να κλείσουν τους ναούς των ειδωλολατρικών θεοτήτων, όμως κάνουν πολύ περισσότερα από αυτό. Ειδικά στην Αλεξάνδρεια, καταστρέφουν σύμβολα κάθε είδους. Ανάγλυφα σε ναούς και ιερογλυφικά και κάθε επιγραφή σχετική με την ειδωλολατρία. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στην Αλεξάνδρεια αποκαλύπτουν τα άκρα, στα οποία έφτασαν οι δογματικοί, προκειμένου να εξαφανίσουν την ειδωλολατρία.

Το 392 μ.Χ. οι χριστιανοί της Αλεξάνδρειας μετατρέπουν την πόλη σε πεδίο βίαιων συγκρούσεων. Ορμούν σε έναν  λαμπρό ναό, το Σεραπείον, αφιερωμένο στο θεό Σέραπι κι ύστερα από βίαιες συγκρούσεις με τους ειδωλολάτρες τον ισοπεδώνουν κυριολεκτικά. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό. Καταστρέφονται υπέροχα έργα τέχνης. Δεν υπάρχει πια κατασκευή, δεν υπάρχουν λίθοι. Εξαφανίστηκαν τα πάντα. Αρχαιολογικά ευρήματα από την βίαιη καταστροφή του ναού δείχνουν το μέγεθος του μένους.
 
 

Τι απέγινε το μαυσωλείο
με τα οστά του Μεγ. Αλεξάνδρου;

Ο Αλέξανδρος ήταν ο θεός, που έδωσε όνομα την πόλη. Τι να απέγινε ο ναός του;

Η επικρατούσα θεωρία είναι, ότι το μαυσωλείο του Αλέξανδρου καταστράφηκε μαζί με το Σεραπείον και τους υπόλοιπους πολυθεϊστικούς ναούς. Μετά το 390 μ.Χ. και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει γνωστή αναφορά στον τάφο.

Εντούτοις, ορισμένοι πιστεύουν, ότι η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Προτείνεται μία ριζοσπαστική εναλλακτική θεωρία, που μοιάζει βγαλμένη από μυθιστόρημα συνωμοσιολογίας.
 
 

Εξαφάνιση του μαυσωλείου
του Μεγ. Αλεξάνδρου
και ταυτόχρονη εμφάνιση
του ναού του Αγ. Μάρκου


Ο Άντριου Τσαγκ παρατήρησε, ότι αμέσως μετά την τελευταία αναφορά του Λιβάνιου, ξεκινούν αναφορές για τον τάφο κάποιου άλλου. Τον τάφο του ευαγγελιστή Μάρκου. Αρχίζουμε να έχουμε αναφορές για τον τάφο του αγίου, που χρονολογούνται με ακρίβεια το 392 μ.Χ..

Ο άγιος Ιερώνυμος στο «Περί ανδρών επιφανών» αναφέρει, για πρώτη φορά, ότι ο άγιος Μάρκος είχε ταφεί στην Αλεξάνδρεια. Κανείς άλλος έως τότε δεν είχε αναφέρει το γεγονός. Σύμπτωση;

 

Το πιθανότερο είναι
να μην έχει υπάρξει κανένας
Άγιος Μάρκος. Να είναι
κι αυτός ένα ακόμα φανταστικό
πρόσωπο, όπως τα περισσότερα
αναφερόμενα στην Αγία Γραφή
και στη χριστιανική παράδοση,
για τα οποία δεν υπάρχουν
καθόλου ιστορικά στοιχεία.
Όπως και να έχει πάντως,
από τότε που υποτίθεται πως
πέθανε (1ος αιώνας μ.Χ.) και
για τριακόσια χρόνια δεν υπάρχει
καμία αναφορά για τα
οστά του κι ειδικότερα
στην Αλεξάνδρεια.
 


 
Μέχρι την έκρηξη
του χριστιανισμού
δεν υπάρχει
καμία αναφορά

για τον τάφο
του αγίου Μάρκου.

Αρχίζουν όμως ακριβώς
την ίδια στιγμή,
που σταματούν
οι αναφορές

για τον τάφο
του Μεγ. Αλεξάνδρου.

 

Ο άγιος Μάρκος υποτίθεται, ότι
είχε ζήσει
στην Αλεξάνδρεια τον
1ο μ.χ. αιώνα. Παρά τα περισσό-
τερα από δέκα χρόνια έρευνας,
ο Τσαγκ δεν βρήκε αναφορές
για τον τάφο του πριν από το
έτος 392 μ.Χ., μολονότι ο άγιος
ήταν νεκρός για σχεδόν 350
χρόνια πριν υπάρξει η πρώτη
αναφορά για την τοποθεσία
του τάφου του.

Το ενδιαφέρον λοιπόν είναι, ότι
έχουμε την πρώτη αναφορά
σχετικά με την εμφάνιση του
τάφου του αγίου Μάρκου ακριβώς
μετά την εξαφάνιση της σορού
του Αλέξανδρου.


 

 
Μεσαιωνικός χάρτης της Αλεξάνδρειας, όπου φαίνεται σημειωμένη
η θέση του ναού του Ευαγγελιστή Μάρκου, εκεί όπου
παλιότερα βρισκόταν το μαυσωλείο του Μεγ. Αλεξάνδρου.

 


Εκτός από τη χρονική σύμπτωση υπάρχει και μία άλλη σύμπτωση: Η τοποθεσία. Αρχαίες αναφορές θέλουν τον τάφο του Αλέξανδρου σε ένα σταυροδρόμι στο κέντρο της πόλης. Γνωρίζουμε, ότι ο τάφος του βρισκόταν στο σταυροδρόμι των σημείων του ορίζοντα, στις κεντρικές αρτηρίες της πόλης.

Ένας μεσαιωνικός χάρτης της Αλεξάνδρειας δείχνει τη θέση του τάφου του αγίου Μάρκου. Τυχαίνει να βρίσκεται στο ίδιο σταυροδρόμι της αρχαίας Αλεξάνδρειας.

Φαίνεται, ότι ο τάφος του αγίου Μάρκου πήρε τη θέση του τάφου του Αλέξανδρου ως ο κεντρικός και πιο σημαντικός τόπος λατρείας στην Αλεξάνδρεια. Ήταν πολύ κοινή η μετονομασία και προσαρμογή ειδωλολατρικών ναών σε χριστιανικούς.


Οι ναοί μπορεί να εγκαταλείπονται, όμως πρόκειται για περίτεχνες, στιβαρές κατασκευές σε έναν κόσμο, που χρειάζεται χώρους λατρείας. Επομένως, ήταν φυσικό πολλοί ναοί —όσοι δεν ισοπεδώθηκαν— να μετατραπούν σε χριστιανικές εκκλησίες. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Το κάνουν παντού. Καθώς η πρώιμη χριστιανική εκκλησία παλεύει να εδραιωθεί είναι πιο εύκολο να μετατρέψει τους παλαιούς ναούς. Στην Ακρόπολη, για παράδειγμα, μετατράπηκαν σε
χριστιανικούς ναούς ο Παρθενώνας (ως ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας αρχικά και Παναγιάς της Αθηνιώτισσας αργότερα), το Ερεχθείο (ως ναός του Σωτήρος Χριστού), ενώ τα Προπύλαια διαμορφώθηκαν σε ναό των Αρχαγγέλων.

Όλα δείχνουν, ότι αυτή ήταν η μοίρα του τάφου του Αλεξάνδρου. Η εξαφάνιση του τάφου του ενός συμβαίνει ακριβώς πριν την εμφάνιση του τάφου του άλλου. Το μαυσωλείο του Αλεξάνδρου και η εκκλησία του αγίου Μάρκου φαίνονται να είναι την ίδια θέση.

Είναι επίσης πολύ πιθανό, να χρησιμοποίησαν την ίδια σορό, δεδομένου ότι, προφανώς, δεν διέθεταν σορό Αγίου Μάρκου. Δηλαδή, απλά της άλλαξαν την ταυτότητα.

 
 

Γκρανγκινιολική κλοπή

Αν η θεωρία είναι σωστή η αναζήτηση του τάφου του Αλέξανδρου αποκτά νέα τροπή.

Στο δεύτερο μισό της πρώτης χιλιετίας, η Ανατολική Μεσόγειος και η Αλεξάνδρεια κατακτώνται από μουσουλμάνους. Τους επόμενους αιώνες, οι χριστιανοί της Ευρώπης θέλουν να ανακτήσουν τους Αγίους Τόπους και να σώσουν τα λείψανα των αγίων τους. Μία ωραία αφορμή, για να πραγματοποιηθούν οι Σταυροφορίες.

Μία σημαντική εμπορική και στρατιωτική δύναμη του Μεσαίωνα ήταν η πόλη-κράτος της Βενετίας. Ο πολιούχος άγιός της ήταν και παραμένει ο Μάρκος. Η εικόνα του ακόμη στολίζει τα κτίρια της Βενετίας. Το σύμβολό του, το λιοντάρι, φαίνεται παντού στην πόλη. Οι βενετοί θέλουν τη σορό του αγίου τους στην πόλη. Είναι όμως παγιδευμένη στην Αλεξάνδρεια υπό μουσουλμανικό έλεγχο.


 

 
Ένα μωσαϊκό στην Βασιλική του αγίου Μάρκου στην Βενετία μας αφηγείται
την καταπληκτική ιστορία της κλοπής των οστών από την Αλεξάνδρεια.

 


Δύο βενετοί έμποροι, ο Τρίμπιουνους και ο Ρούστικους, έφτασαν στην Αλεξάνδρεια το 828 μ.X. κι είτε με δωροδοκία είτε με κλοπή πήραν τη σορό, την οποία όμως, έπρεπε να περάσουν κρυφά από τις μουσουλμανικές αρχές και να την μεταφέρουν στη Βενετία. Την έβαλαν λοιπόν σε ένα καλάθι, στο επάνω μέρος του οποίου τοποθέτησαν χοιρινό. Οι μουσουλμάνοι αηδίασαν μπροστά στο καλάθι, γιατί το χοιρινό είναι απαγορευμένο γι’ αυτούς. Έτσι, η σορός έφτασε κρυφά στο βενετικό πλοίο που περίμενε στο λιμάνι και σάλπαρε για Βενετία.


 

 
Η εξαπάτηση των ισλαμικών αρχών και η απομάκρυνση των οστών
από την Αλεξάνδρεια μέσα σε ένα καλάθι με χοιρινό.
(Μωσαϊκό στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, Βενετία).
 

 
 
Ποιος είναι ο πολιούχος;

Τα μωσαϊκά στην Βασιλική του αγίου Μάρκου στη Βενετία δείχνουν μία θριαμβευτική υποδοχή.

Σήμερα, η Καθολική Εκκλησία ισχυρίζεται, ότι η σορός βρίσκεται στη συγκεκριμένη Βασιλική, τον καθεδρικό ναό της πόλης.

Αν η θεωρία είναι σωστή τότε η σορός που βρίσκεται στην εκκλησία ανήκει στον Μέγα Αλέξανδρο.


 

 
Σύμφωνα με την Καθολική Εκκλησία, τα οστά του Αγίου Μάρκου βρίσκονται

σήμερα στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Βενετία.
Ίσως όμως να πρόκειται για τα οστά του Μεγ. Αλεξάνδρου.

 

 
 

Επίλογος

Η θεωρία, ότι ο τάφος του Αλέξανδρου μετονομάστηκε σε τάφο του Μάρκου και η σορός του μεταφέρθηκε στη Βενετία είναι μία πιθανή εκδοχή. Όπως πάντα όμως στην επιστημονική έρευνα καμία πρόταση δεν απορρίπτεται χωρίς μία οριστική απόδειξη, ότι είναι λανθασμένη.

Ίσως κάποια μέρα βρεθεί ένα στοιχείο, που θα λύσει το γρίφο. Πράγμα πολύ δύσκολο βέβαια, διότι η Καθολική Εκκλησία θα πρέπει να δώσει την άδειά της για να εξεταστούν τα οστά που κατέχει.

Θα το διακινδυνεύσει; Μάλλον όχι, διότι έτσι διακινδυνεύει να διαλύσει σε κομμάτια μια θρησκευτική ιστορία δύο σχεδόν χιλιετιών στις συνειδήσεις των πιστών της.






Σημείωση:

Το άρθρο αυτό αποτελεί μέρος
του Αφιερώματος της «Ελεύθερης Έρευνας»:
ΓΙΑ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ

Διαβάστε
στο πλαίσιο του Αφιερώματος:

Η γέννηση του πολιτικού πορτρέτου
Πώς ο Μ. Αλέξανδρος χρησιμοποίησε τα οπτικά μέσα
για την προβολή της εικόνας του.
Τεχνικές, που έχουν αντιγράψει από τότε μέχρι και σήμερα
όλοι οι μεταγενέστεροι εξουσιαστές.


Τους έπαιρνε όλους σβάρνα!
Γλαφυρές περιγραφές άγνωστων
λεπτομερειών από τη ζωή του Φίλιππου Β’


Ο μύθος του εκπολιτισμού της Ανατολής
Χειρότερος εχθρός από τους πέρσες
ήταν για τους έλληνες ο Μ. Αλέξανδρος


Το πάθος της ασιατικής χλιδής
Εκπερσισμός και προσκύνηση του Μ. Αλεξάνδρου


Τυμβωρυχώντας σε κάποιο ξένο αρχαίο παρελθόν
Περί της μη ελληνικής καταγωγής των αρχαίων,
αλλά και των σύγχρονων μακεδόνων


Macedonian love
Οι ερωμένοι του Μ. Αλεξάνδρου


Δεν είναι του Φιλίππου ο τάφος στη Βεργίνα
συνέντευξη δρ. Π. Φάκλαρη


Εθνική θησαυροθηρία
συνέντευξη δρ. Γ. Χαμηλάκη


Μακεδονική σαλάτα
Το εθνογραφικό χάος και η γέννηση
των εθνικισμών στα Βαλκάνια


«Απόγονοι» και «απόγονοι»
Η σχιζοφρένεια της ονομασίας της ΠΓΔΜ






 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
~
Στο μεταξύ:
"Την κατασκευή μνημείου αφιερωμένου στον Κολοσσό της Ρόδου ζητούν, με επιστολή τους στο δημοτικό συμβούλιο, οι εκπρόσωποι δέκα τοπικών φορέων και 1450 κάτοικοι του νησιού."
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid=114024207

02.06.2016, 12:48:53





Ανώνυμος 38728 έγραψε...
παρα πολυ πιθανο να εχουν γινει ετσι τα πραγματα. και αντε να αποδειχτει καποτε επιστημονικα. μονη περιπτωση να επικρατηση καποια αλλη θρησκεια στη θεση της σημερινης χολερας του χριστιανισμου που τυραννα την ανθρωποτητα τοσους αιωνες.
02.06.2016, 16:19:12





Ανώνυμος 38730 έγραψε...
Όσο επικρατούν θρησκείες έτσι θα γίνεται. Δεν έχει τόση σημασία ποια επικρατεί και ποια όχι. Δεν υπάρχουν καλές και κακές. Το πρόβλημα είναι ότι χρειάζεται να υπάρχουν και οι άνθρωποι φέρουν ακέραια την ευθύνη γι αυτό.

Δικό μας είναι το δημιούργημα. Ας το καμαρώσουμε λοιπόν.

Γερακίνα
03.06.2016, 13:06:36





Ανώνυμος 38731 έγραψε...
Και αν γίνει εξέταση με πόση ακρίβεια μπορεί να υπολογιστεί ηλικία των οστών;
04.06.2016, 08:50:15





Bielidopoulos έγραψε...
~
Μα ραδιοχρονολόγηση με άνθρακα-14 μπορεί να βρεθεί σε ποιον αιώνα πέθανε ο νεκρός. Αμφιβάλλω αν τα οστά ανήκουν στην εποχή που πέθανε ο Αλέξανδρος, ούτε καν στην εποχή όπου υποτίθεται ότι έζησε ο άγ(ρ)ιος Μάρκος. Πολύ πιθανόν να είναι όστα μεταγενέστερα, μεσαιωνικά.

04.06.2016, 10:15:32





Bielidopoulos έγραψε...
~
Έλληνες και ξένοι δρομείς κατέκλυσαν τον Πειραιά για τα «Ποσειδώνια».
«Η σημασία των Ποσειδωνίων για τη χώρα, για την οικονομία μας, για τη ναυτιλία, για τον Πειραιά, για όλους τους Έλληνες είναι πολύ μεγάλη. Ο σημερινός αγώνας εντάσσεται σε ένα αθλητικό πλαίσιο γύρω από τα Ποσειδώνια, το οποίο έχει ''χτίσει'' ουσιαστικά ο κ. Βώκος και είναι, επίσης, σημαντικό. Περιλαμβάνει τρέξιμο, ιστιοπλοΐα, ποδόσφαιρο και γκολφ.
«Αυτός ο αγώνας είναι καινούρια προσθήκη στο πρόγραμμα των Ποσειδωνίων και πάνω απ' όλα θέλει να τονίσει ότι η καρδιά της ναυτιλίας χτυπάει στον Πειραιά και ότι τα Ποσειδώνια είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την πόλη αυτή», τόνισε ο Θεόδωρος Βώκος, Εκτελεστικός Διευθυντής, Εκθέσεις Ποσειδώνια Α.Ε. Πρόσθεσε επίσης, ότι «με όλες τις δυνάμεις μας να υποστηρίξουμε τις προσπάθειες του Δημάρχου να γυρίσουν τα Ποσειδώνια στον Πειραιά».
http://sports.in.gr/stivos/article/?aid=1500082055

Ενδιαφέρουσα και η φώτο με το κατάλληλο φόντο για τους απογόνους των μυρμιδόνων και του Περικλέους.
lol
Τρέξτε χαχόλοι!
https://el.wiktionary.org/wiki/χαχόλος
(μαντέψτε με ποια από τις 3 έννοιες)

04.06.2016, 16:50:21





Ανώνυμος 38737 έγραψε...
ενω εσυ μπιντε εισαι ΑΧΑΧΟΛΟΣ.
δεν κοιτας τα χαλια σου, φουκαρα και βριζεις για να δειξεις την εγωμανια σου. Α ΡΕ ΤΟΥΒΛΟ.....
05.06.2016, 05:50:41





Bielidopoulos έγραψε...
~
Μουσικό διάλειμμα:
https://www.youtube.com/watch?v=Z56lRvgEKvA
(Πάρτε βρε κακομοίρηδες!)

05.06.2016, 10:04:28





Ανώνυμος 38741 έγραψε...
Κύριε Bielidopoulos ηρέμησε πια, δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις στη ζωή σου από το να σχολιάζεις το κάθετι όπου μπορείς; Όποιο θέμα και να ανοίξω εδώ μέσα έχεις πεταχτεί να πείς το πικρόχολο σχόλιο σου ή να δώσεις κάποιο σύνδεσμο για άλλη ιστοσελίδα.
05.06.2016, 20:50:20





Bielidopoulos έγραψε...
~
Είμαι κακός, στριμμένος και θέλω να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα ( βόλεμα, χαριστικές συντάξεις του πελατειακού κράτους).
Οι σύνδεσμοι είναι για εσάς όχι για μένα. Εγώ τα ξέρω ήδη.
;)

05.06.2016, 22:58:39





Ανώνυμος 38745 έγραψε...
εσύ τα ξέρεις όλα ρε μπαγάσα
05.06.2016, 23:52:10





Ανώνυμος 38746 έγραψε...
Bielidopoulos Εγώ τα ξέρω ήδη
θεοπνευστικα ἤ χρυσω δελεασθεις;;;;.
γεια σου ΞΕΡΟΛΑ!!!
06.06.2016, 06:43:53





Bielidopoulos έγραψε...
Κατά φωνή!
Ποιοι και γιατί «σκοτώνουν την κατσίκα του γείτονα» - Γράφει ο Γιώργος Κουτρουμάνης Πρώην Υπουργός Εργασίας:
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26533&subid=2&pubid=114026497

Ο καραγκιοζάκος δεν αναφέρει ούτε μία φορά στο κείμενό του τη λέξη συντάξεις, ούτε μιλάει για συρρίκνωση του δημοσίου. Νομίζει ότι θα ανοίξει ο ουρανός και θα βρέξει @@! Άλλος ένας γραικός που απαιτεί και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Δεν θέλουν να καταλάβουν οι ρωμιοί ότι το πάρτυ με τα δανεικά και τις ευρωπαικές επιχορηγήσεις έχει τελειώσει. Νομίζουν ότι ζουν στην Ελβετία του νότου και το κράτος-πατερούλης θα φροντίζει αυτούς σε βάρος των υπολοίπων, διότι αυτοί είναι κάτι το σπέσιαλ, αερολόγοι και μπουρδολόγοι για την ακρίβεια. Υπομο(υ)νή,τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα.
Στο μεταξύ οι συριζαίοι καρτερούν την δόση των 7,5 δις για να πανηγυρίσουν την πληρωμή συντάξεων και μισθών στο δημόσιο. Θα το ρίξουν στο γλέντι. Τί να πεις, κατσαπλιάδες είναι οι άνθρωποι.

07.06.2016, 10:56:52





Ανώνυμος 38780 έγραψε...
Υπ'όψιν οτι σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση ο άγιος Μάρκος κάηκε, με άλλα λόγια έγινε στάχτη.
Στον τάφο του αγίου στη Βενετία αντίθετα, φυλάσσεται μια ταριχευμένη σωρός (μούμια) ως λείψανό του και όχι οστά όπως αναφέρει το άρθρο.
Ελπίζουμε κάποια στιγμή οι εκκλησιαστικές αρχές να δώσουν την άδεια για την εξέταση της σωρού.
10.06.2016, 10:18:36






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

1+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...