Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΓΙΑ
ΠΑΝΤΑ


Ο σκηνοθέτης Νίκος Μανδαράκας
μιλάει στην “Ελεύθερη Έρευνα”
για τη βιωματική ταινία του


Έγραψε στις 15.09.2015 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή



Η αγάπη, η ανάμνηση και η προσμονή υπήρξαν τα κυρίαρχα στοιχεία στις οικογένειες των ναυτικών. Η απουσία του αγαπημένου συζύγου, γιου, πατέρα ναυτικού και η αγωνία για την επιστροφή του, δυνάμωναν και στοίχειωναν τις μέρες όσων έμεναν πίσω.

Η Ευδοκία έχει μόλις παντρευτεί και ονειρεύεται να ξεκινήσει τη νέα της ζωή δίπλα στον άντρα της Λεωνίδα και στο παιδί, που έχει στην κοιλιά της. Ο Λεωνίδας είναι ναυτικός, που λίγο μετά το γάμο τους φεύγει για ταξίδι.

Σαράντα χρόνια μετά, η Ευδοκία είναι ήδη 68 ετών. Στην επέτειο του γάμου της δίνει ραντεβού με το παρελθόν της μέσα από γράμματα και φωτογραφίες...

Ο σκηνοθέτης Νίκος Μανδαράκας μας μιλάει για την ταινία του: «Για πάντα». Πρόκειται για μια βιωματική ταινία, καθότι παιδί ναυτικού κι ο ίδιος, έχει προσωπικά βιώσει τις καταστάσεις και τα συναισθήματα, που περιγράφει στο φιλμ.

Το «Για πάντα» διαγωνίζεται στα: «38ο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας» (σήμερα στις 22.00), «5ο micro μ festival» και «21ο Διεθνές φεστιβάλ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας».




Ο Νίκος Μανδαράκας
γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε
στην Καππαριά της Άνδρου.
Σπούδασε κι εργάστηκε αρχικά
σαν ηλεκτρονικός, αλλά από νωρίς
τον κέρδισε η φωτογραφία και το βίντεο.

Τον γοητεύει η διεύθυνση φωτογραφίας
και οι ανθρώπινες ιστορίες.
Τελείωσε τη Σχολή Film Studies του New York College κι έκανε Bachelor of Arts
στο πανεπιστήμιο του Greenwich.
Το «Για Πάντα» είναι η πρώτη του ταινία μικρού μήκους, η οποία έγινε στο πλαίσιο των σπουδών του κι αποτέλεσε
την πτυχιακή του εργασία.



«Ε.Ε.»: Τι σε έκανε να γυρίσεις το «Για πάντα»;
─ Από μικρός είχα την απορία να μάθω τι έγραφε το γράμμα από τον πατέρα μου, που ήταν ναυτικός, το οποίο απέφευγε η μάνα μου να διαβάσει ολόκληρο μπροστά μου, αλλά όταν το διάβαζε μόνη, κρυφάκουγα το βουβό της κλάμα. Το ίδιο βίωναν και άλλες μανάδες… Έτσι προέκυψε αυτή η ταινία.
 
«Ε.Ε.»: Πόσο εύκολο είναι
να γυριστεί μια ταινία στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης;

─ Είναι εύκολο αν υπάρχει μεράκι, όρεξη, όραμα και εθελοντισμός. Όμως, γίνεται δύσκολο αν δεν υπάρχει οικονομική στήριξη.
 
«Ε.Ε.»: Πώς αντιμετώπισες
το οικονομικό σκέλος της ταινίας;

─ Ξεκίνησα με μηδενικό budget
και εθελοντική εργασία. Στην πορεία
όμως, υπήρξαν άνθρωποι, που πίστεψαν σε εμένα κι έβαλαν το χέρι στην τσέπη ή παρείχαν χορηγία σε είδος. Η προτροπή και η ουσιαστική στήριξη του αγαπητού φίλου μου Δημήτρη Κουλέτση ήταν ουσιαστική από την αρχή μέχρι το τέλος. Όπως και να έχει, μέχρι στιγμής τα έξοδα υπερβαίνουν κατά πολύ τις χορηγίες και ήταν πολύ δύσκολο να καλύψω την διαφορά.

«Ε.Ε.»: Πού έγιναν τα γυρίσματα;
─ Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στο νησί, από το οποίο κατάγομαι, την Άνδρο, και στο οποίο αναφέρεται η ιστορία μου, στα χωριά Καππαριά, Κοχύλου και στην παραλία της Γριάς το Πήδημα, στην οποία ο μοναχικός βράχος που στέκει εκεί, συμπληρώνει συνειρμικά τη μοναξιά της ηρωίδας μου. Οι σκηνές του πλοίου γυρίστηκαν στο ναυπηγείο του κ. Σπανόπουλου στη Σαλαμίνα.
 
«Ε.Ε.»:  Η ταινία έχει πάρα πολύ καλές ερμηνείες. Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές;
─ Θα ξεκινήσω από τη Χρύσα Παπαϊωάννου, γνωστή από την μακρά πορεία της στον χώρο του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, η οποία τυγχάνει και θεία μου και ενσαρκώνει το ρόλο της ηλικιωμένης Ευδοκίας.

Η Αντιγόνη Κουλουκάκου, με τη φινέτσα και το ταμπεραμέντο, που την διακρίνει από την καριέρα της στην Ιταλία και τον χώρο της μόδας, υποδύεται την Ευδοκία στην νεαρή της ηλικία.

Ο Λεωνίδας Κακούρης, που με την μοναδική του φωνή και εκφραστικότητα ήταν από την αρχή η μοναδική μου επιλογή για τον ομώνυμο ρόλο του ναυτικού. Μάλιστα, του είχα πει χαρακτηριστικά «αυτός ο ρόλος είναι σα να γράφτηκε για εσένα».

Η ταλαντούχα Αγγελική Στρατή, φίλη μου από την Άνδρο, με αγάπη για την τέχνη, φίλη της Ευδοκίας, που μαζί πλένουν τα ρούχα στη βρύση του χωριού και που δυστυχώς για λόγους μοντάζ αναγκάστηκα να αφαιρέσω το μεγαλύτερο μέρος της σημαντικής αυτής σκηνής.

Σε μικρούς ρόλους, εμφανίστηκαν οι Γιάννης Τριτσαρώλης ως ανθυποπλοίαρχος, ο οποίος έγραψε και την υπέροχη πρωτότυπη μουσική της ταινίας, ο μικρός Σταύρος Παντερλής, που παρόλο τον υψηλό πυρετό, κατάφερε να συνεργαστεί στο γύρισμα και τέλος, ο ξάδερφός μου Βαγγέλης Πανταζής στο ρόλο του ταχυδρόμου.
 


 


H Αντιγόνη Κουλουκάκου στα γυρίσματα της ταινίας
 


«Ε.Ε.»:  Έχει επίσης, πολύ ωραία φωτογραφία, μοντάζ και μουσική; Ποιοι δούλεψαν γι’ αυτά;
─ Αυτή είναι μια ερώτηση, που θα πρέπει να την αναπτύξω αρκετά, για να δώσω την απάντηση μου. Η φωτογραφία είναι το κομμάτι του κινηματογράφου, που με αγγίζει περισσότερο. Μιας και η ταινία μου ξεκίνησε στα πλαίσια πτυχιακής εργασίας πίστευα, ότι για λόγους οικονομίας θα μπορούσα να κάνω και τη διεύθυνση φωτογραφίας. Έτσι, από την αρχή άρχισα, παράλληλα με το σενάριο, την αναζήτηση χώρων και την σκηνοθεσία, να δομώ και τη φωτογραφία της ταινίας κάνοντας ακόμη και storyboard.

Όμως, σχεδόν τρεις εβδομάδες πριν από τα γυρίσματα και με όλα όσα είχαν συσσωρευτεί μέσα μου ένιωθα, ότι θα ήταν λάθος μου να σκηνοθετήσω και να κάνω την φωτογραφία σε τόσο πιεσμένες χρονικά συνθήκες στο νησί και αυτό θα μου κόστιζε αρνητικά στο τελικό αποτέλεσμα.

Έτσι, μίλησα στον Πάνο Γκόλφη, ο οποίος από την πρώτη στιγμή προσφέρθηκε να αναλάβει τη διεύθυνση φωτογραφίας. Για εμένα ήταν μεγάλη η χαρά και η τιμή, που μπόρεσα να συνεργαστώ μαζί του και να έχουμε αυτή την ιδιαίτερη επικοινωνία γύρω από τα θέλω μου, έτσι όπως είχα οργανώσει τα πλάνα και τα κάδρα της ταινίας. Ο Πάνος φώτισε το «Για Πάντα» με πολύ μεράκι και επαγγελματισμό.

Το μοντάζ πέρασε από πολλά δύσκολα στάδια για να καταλήξει και να ολοκληρωθεί από τον Χρήστο Βατάκη, που με την 25ετή εμπειρία του και με τα διακριτικά του cut, έδωσε στην ταινία τον ρυθμό και το ύφος των συναισθημάτων, που έπρεπε να φέρει μέσα της.

Η μουσική είναι ένα κεφάλαιο από μόνη της. Είναι το άλλο μισό της έμπνευσής μου κατά τη γραφή του σεναρίου, του ρεπεράζ και κάθε εργασίας μου μέσα και έξω από την ταινία. Έχοντας ως μουσικό μοτίβο τις δημιουργίες του Brian Crain και συζητώντας για το σενάριο με το φίλο μου Γιάννη Τριτσαρώλη, έναν πρώην αξιωματικό του εμπορικού ναυτικού, αλλά παράλληλα, έναν ευαίσθητο, αυτοδίδακτο μουσικοσυνθέτη, εκείνος προσφέρθηκε να γράψει ένα μουσικό δείγμα για την ταινία. Όταν άκουσα τις πρώτες νότες, δάκρυσα από την χαρά μου. «Τώρα ο κόσμος της ταινίας είναι ολοκληρωμένος», είπα.

Έτσι, του είπα, ότι το «Για Πάντα» πρέπει να έχει την υπογραφή της μουσικής από εσένα. Όπως κι έγινε. Η ενορχήστρωση και η ηχογράφηση ολοκληρώθηκε με τη βοήθεια των Μπάμπη Τσιλιβίγκου και Χάρη Παπαδόπουλου.
 
«Ε.Ε.»: Τι άλλα προβλήματα παρουσιάστηκαν στα γυρίσματα, που δεν μπορεί καν να τα φανταστεί ο θεατής;
─ Ένα από τα μεγάλα προβλήματα, που προέκυψαν, ήταν η ανεύρεση παλιού πλοίου για να μπορέσω να γυρίσω τις σκηνές του ναυτικού. Αν και έψαχνα εντατικά επί τέσσερις μήνες κινητοποιώντας γνωστούς και φίλους δεν κατέστη δυνατόν να βρεθεί.

Έτσι, μετά από τη βοήθεια του Παναγιώτη και της Πηνελόπης, βρέθηκα στο ναυπηγείο του κ. Σπανόπουλου στη Σαλαμίνα, στον μικρό χώρο ενός υπό μετατροπή για ρυμουλκό συνοδευτικού υποβρυχίων γερμανικής κατασκευής του 1970, το οποίο ναι μεν ήταν στην εποχή της ταινίας μου, από την άλλη όμως, δεν μου έδινε την ποικιλία των χώρων που ήθελα, για να μπορέσω να δώσω το πέρασμα του χρόνου σε διαφορετικές περιόδους του ναυτικού. Έτσι, χρειάστηκε να συμβιβαστώ με τους περιορισμούς και με τη βοήθεια της τεχνολογίας των ψηφιακών εφέ να δώσω λύση σε κάποια σημεία, που έμοιαζαν αδιέξοδα.

Δυσκολίες υπάρχουν πάντα. Είναι στιγμές, που δεν μπορείς να ηρεμήσεις ούτε καν να κοιμηθείς. Υπήρχαν νύχτες, που ξυπνούσα και είχα τη λύση, που μέρες πριν αναζητούσα. Για το οικονομικό κομμάτι δεν γίνεται λόγος. Ήταν καθοριστικής σημασίας για την πραγματοποίηση της ταινίας, όπως και την υπερπήδηση των εμποδίων, που προέκυπταν.

Δεν θέλω να αναπτύξω περισσότερα. Θέλω μόνο να πω, ότι πήρα ένα μεγάλο μάθημα εμπειρίας και γνώσης, που μόνο η πράξη και το ζύμωμα με την παραγωγή μιας ταινίας μπορεί να δώσει. Πιστεύω, ότι σε οτιδήποτε επόμενο, θα είμαι καλύτερα προετοιμασμένος.
 


  

 
Χρύσα Παπαϊωάννου
  


«Ε.Ε.»: Πού θα μπορέσουμε να δούμε το «Για πάντα»;

─ Σίγουρα, στα πλαίσια των ελληνικών φεστιβάλ, που έχει μέχρι τώρα προκριθεί. Αυτά είναι το «38o φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας» (σήμερα στις 22.00), το «5ο micro μ festival» και το «21ο Διεθνές φεστιβάλ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας». Πληροφορίες για το πρόγραμμα υπάρχουν στις ιστοσελίδες των φεστιβάλ.

«Ε.Ε.»: Από το διαδίκτυο θα διανεμηθεί;
─ Όταν ολοκληρώσει το ταξίδι της στα φεστιβάλ, με χαρά μου θα ανέβει στο διαδίκτυο, για να γνωρίσει ο κόσμος όλος, τη ζωή των ναυτικών οικογενειών σε μια δύσκολη εποχή, που η επικοινωνία δεν ήταν εύκολη και σίγουρα όχι επίκαιρη και, που μέσα σε εκείνους τους δύσκολους καιρούς, η αγάπη επιβίωνε και άντεχε, Για Πάντα…
 


Λεωνίδας Κακούρης
«Ε.Ε.»: Θα παιχτεί και στο εξω-
τερικό;

─ Για την ώρα, η πρώτη προβολή στο
εξωτερικό θα γίνει σε κινηματογράφο
στο Παρίσι στις 3 Οκτωβρίου. Αν προ-
κριθεί και σε άλλα φεστιβάλ θα το
μάθουμε σε μερικούς μήνες.
 
«Ε.Ε.»: Τι εμπειρίες αποκόμισες
από την ολοκλήρωση της πρώ-
της αυτής ταινίας σου;

─ Η εμπειρία που αποκόμισα από αυ-
τή την ταινία είναι σπουδαία και όπως
κάθε πρώτο πράγμα στη ζωή μας,
μοναδική. Εργάστηκα μεθοδικά και
συνεργάστηκα δημιουργικά με τους
καθηγητές μου από την γραφή
του σεναρίου μέχρι και το μοντάζ.
Δέχτηκα συμβουλές, άκουσα προτά-
σεις, συνέλεξα αντιδράσεις και πήρα
τις τελικές μου αποφάσεις.

Έχοντας το χρόνο για εχθρό καθόλη
την περίοδο του Bachelor που έκανα
στο πανεπιστήμιο, πήρα ένα μεγάλο
μάθημα οργάνωσης και μπορώ πλέον
να προγραμματίζω καλύτερα
κάθε μου κίνηση. Μέσα σε όλη αυτή
την πορεία από την σύλληψη μέχρι την υλοποίηση, συνάντησα πολλά προβλήματα, μερικά εκ των οποίων δεν μπορούσα να υπολογίσω και η ανάγκη να βρω λύσεις για αυτά μου έδωσε σημαντική εμπειρία για να προφυλαχτώ στις επόμενες ταινίες μου.

«Ε.Ε.»: Ποια είναι τα σχέδιά σoυ για το μέλλον; Είναι εφικτό να περιμένουμε τώρα από σένα και μια ταινία μεγάλου μήκους;
─ Σχέδια για το μέλλον υπάρχουν πολλά. Έδαφος για υλοποίηση δεν ξέρω αν θα βρω. Δεν βιάζομαι. Άλλωστε η ζωή είναι απρόβλεπτη. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+4=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...