Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ


Niall Ferguson,
έκδ. «Παπαδόπουλος», Αθήνα, 2012


Έγραψε στις 22.05.2013 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

«Προσπαθώ να θυμηθώ πού και πότε το συνειδητοποίησα. Μήπως, όταν έκανα την πρώτη μου βόλτα στο Μπουντ τής Σαγκάης το 2005; Μήπως μες στο νέφος και τη σκόνη τής Τσονγκίνγκ, καθώς άκουγα ένα τοπικό στέλεχος τού κομμουνιστικού κόμματος να χαρακτηρίζει ένα τεράστιο βουνό από μπάζα ως το μελλοντικό χρηματοπιστωτικό κέντρο τής νοτιοδυτικής Κίνας; Το περιστατικό αυτό συνέβη το 2008, και με κάποιο τρόπο με εντυπωσίασε περισσότερο από το συγχρονισμένο πανηγύρι τής τελετής έναρξης των ολυμπιακών αγώνων στο Πεκίνο. Ή μήπως στο Κάρνεγκι Χολ το 2009, καθώς καθόμουν μαγεμένος από τη μουσική τής Έντζελ Λαμ, τής εκπληκτικά προικισμένης νεαρής κινέζας συνθέτριας, που αποτελεί προσωποποίηση τής ανατολικοποίησης τής κλασικής μουσικής;

»Νομίζω, ότι τότε μόνο κατάλαβα πραγματικά το νόημα τής πρώτης δεκαετίας τού 21ου αιώνα λίγο πριν το τέλος της: ότι δηλαδή ζούμε το τέλος τής 500ετούς υπεροχής τής Δύσης.

»Πιστεύω όλο και πιο έντονα, ότι το βασικό ερώτημα, που προσπαθεί να απαντήσει αυτό το βιβλίο είναι το πιο ενδιαφέρον ερώτημα, που θα μπορούσε να τεθεί από έναν ιστορικό τής νεώτερης εποχής. Γιατί άραγε, αρχής γενόμενης από το 1500 περίπου, κάποιες μικρές οργανωμένες κοινωνίες στο δυτικό άκρο τής Ευρασίας κυριάρχησαν επί τού υπόλοιπου κόσμου, στον οποίο περιλαμβάνονταν οι πολυπληθέστερες και από πολλές απόψεις πιο εξελιγμένες κοινωνίες τής ανατολικής Ευρασίας;

»Η δευτερεύουσα ερώτησή μου είναι η εξής: αν μπορέσουμε να βρούμε μια καλή εξήγηση για την υπεροχή τής Δύσης κατά το παρελθόν, θα μπορέσουμε, άραγε, να διατυπώσουμε μια πρόγνωση για τη μελλοντική της πορεία; Πρόκειται πράγματι για το τέλος τού δυτικού κόσμου και για την έλευση μιας νέας εποχής, όπου θα δεσπόζει η Ανατολή; Με άλλα λόγια, μήπως είμαστε μάρτυρες τής παρέλευσης μιας εποχής, κατά την οποία το μεγαλύτερο μέρος τής ανθρωπότητας ήταν λίγο πολύ υποταγμένο στον πολιτισμό, που εμφανίστηκε στη δυτική Ευρώπη την επαύριο τής Αναγάννησης και τής Μεταρρύθμισης - τον πολιτισμό, που με την υποστήριξη τής επιστημονικής επανάστασης και τού διαφωτισμού, εξαπλώθηκε στον Ατλαντικό και μέχρι τους αντίποδες φτάνοντας τελικά στο απόγειό του κατά τη διάρκεια των αιώνων των επαναστάσεων, τής βιομηχανίας και των αυτοκρατοριών;» (Απόσπασμα από την εισαγωγή τού βιβλίου).

Αν ήσασταν σε θέση να κάνετε τον περίπλου τής Γης τον 15ο αιώνα, είναι πιθανό, ότι θα είχατε εντυπωσιαστεί περισσότερο από την ποιότητα ζωής στους πολιτισμούς τής Ανατολής. Στο Πεκίνο των Μινγκ χτιζόταν η Απαγορευμένη Πόλη, ενώ είχαν ξεκινήσει οι εργασίες για την εκ νέου διάνοιξη και βελτίωση τής Μεγάλης Διώρυγας. Στην Εγγύς Ανατολή οι οθωμανοί έσφιγγαν τον κλοιό γύρω από την Κωνσταντινούπολη, την οποία κατέλαβαν τελικά το 1453. Με το θάνατο τού Τιμούρ (Ταμερλάνου) το 1405, είχε εξαλειφθεί η μόνιμη απειλή να εισβάλλουν δολοφονικές ορδές από την Κεντρική Ασία - το άκρον άωτον τού πολιτισμού. Για τον αυτοκράτορα Γιονγκλέ τής Κίνας και τον οθωμανό σουλτάνο Μουράτ Β' το μέλλον διαγραφόταν λαμπρό.

Αντίθετα, η Ευρώπη θα σας φαινόταν ένας ελεεινός βαλτότοπος, καθώς συνερχόταν από τον όλεθρο τού μαύρου θανάτου, ο οποίος είχε μειώσει τον πληθυσμό σχεδόν κατά το ήμισυ, ενώ εξακολουθούσε να μαστίζεται από κακές συνθήκες υγιεινής και φαινομενικά ακατάπαυστες πολεμικές συρράξεις. Σ
τη δυτική Ευρώπη τού 15ου αιώνα  κυνηγούσαν μάγισσες και κυριαρχούσε ο θεσμός τής Ιεράς Εξέτασης.

Στην Αγγλία, είχε ανέβει στο θρόνο ο λεπρός βασιλιάς Ερρίκος Δ' έχοντας καταφέρει να ανατρέψει και να δολοφονήσει τον κακότυχο Ριχάρδο Β'. Η Γαλλία σπαραζόταν από εμφύλιες εχθροπραξίες ανάμεσα στους οπαδούς τού δούκα τής Βουργουνδίας και εκείνους τού δολοφονημένου δούκα τής Ορλεάνης. Ο αγγλογαλλικός εκατονταετής πόλεμος ετοιμαζόταν να ξαναρχίσει. Τα άλλα πολεμοχαρή βασίλεια τής δυτικής Ευρώπης -Αραγονία, Καστίλη, Ναβάρα, Πορτογαλία και Σκοτία- δέν θα σας έκαναν πολύ καλύτερη εντύπωση. Στη Γρανάδα εξακολουθούσε να βασιλεύει ένας μουσουλμάνος. Ο σκοτσέζος βασιλιάς Ιάκωβος Α' βρισκόταν αιχμάλωτος στην Αγγλία, έχοντας συλληφθεί από άγγλους πειρατές.

Για την ακρίβεια, τα πιο ακμάζοντα τμήματα τής Ευρώπης ήταν οι πόλεις-κράτη τής βόρειας Ιταλίας: η Φλωρεντία, η Γένοβα,η Πίζα, η Σιένα και η Βενετία. Η δε βόρειος Αμερική τού ίδιου αιώνα ήταν ένας αναρχούμενος αγριότοπος σε σύγκριση με τα βασίλεια των Αζτέκων, των Μάγια και των Ίνκας στην κεντρική και τη νότιο Αμερική, με τους πανύψηλους ναούς και τους ουρανομήκεις δρόμους τους.

Στο τέλος τής περιήγησής σας στον κόσμο, η ιδέα, ότι η Δύση θα μπορούσε να κυριαρχήσει επί των υπόλοιπων για το μεγαλύτερο μέρος τής επόμενης χιλιετίας θα σας φαινόταν απόλυτη φαντασιοπληξία.

Και όμως συνέβη.

Για κάποιον λόγο, ξεκινώντας από τα τέλη τού 15ου αιώνα, τα μικρά κράτη τής δυτικής Ευρώπης, με τα μπασταρδεμένα γλωσσικά τους δάνεια από τα λατινικά και από τα ελληνικά, με μια θρησκεία, που είχε προκύψει από την υποτιθέμενη ζωή ενός εβραίου τής Ναζαρέτ, καθώς και με τις πνευματικές τους οφειλές στα μαθηματικά, την αστρονομία και την τεχνολογία τής Ανατολής, παρήγαγαν έναν πολιτισμό ικανό όχι μόνο να κατακτήσει τις μεγάλες ανατολικές αυτοκρατορίες και να υποτάξει την Αφρική, την Αμερική και την Αυστραλασία, αλλά και να προσηλυτίσει λαούς απ' όλο τον κόσμο στο δυτικό τρόπο ζωής - ένας προσηλυτισμός, που τελικά επιτεύχθηκε μάλλον με το λόγο, παρά με το ξίφος.

Κανένας προηγούμενος πολιτισμός δέν κατάφερε ποτέ να κυριαρχήσει, όπως κυριάρχησε η Δύση πάνω στους υπόλοιπους. Το 1500 μΧ., στις μελλοντικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τής Ευρώπης αναλογούσε γύρω στο 10% τής χερσαίας επιφάνειας και το πολύ το 16% τού πληθυσμού τής Γης.

Το 1913, Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες έλεγχαν σχεδόν τα τρία πέμπτα όλων των εδαφών και των πληθυσμών, και περίπου τα τρία τέταρτα (ένα εντυπωσιακό 74%) τής παγκόσμιας οικονομικής παραγωγής. Το μέσο προσδόκιμο ζωής στην Αγγλία ήταν σχεδόν διπλάσιο από αυτό τής Ινδίας. Το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στη Δύση αντικατοπτριζόταν επίσης στην καλύτερη διατροφή, ακόμα και για τους εργάτες τής γης, και στο υψηλότερο ανάστημα, ακόμα και για τους απλούς στρατιώτες και τους καταδίκους.


Ανάμεσα στους πρόσφατους ορισμούς τού δυτικού πολιτισμού, τη μεγαλύτερη επιρροή την ασκεί εκείνος, τού Σάμιουελ Χάντιγκτον, ο οποίος δέν εξαιρεί μόνο τη Ρωσία, αλλά και όλες τις χώρες με ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση.

Η Δύση τού Χάντιγκτον αποτελείται μόνο από τη δυτική και την κεντρική Ευρώπη (εξαιρουμένης τής ορθόδοξης ανατολικής), τη βόρεια Αμερική (εξαιρουμένου τού Μεξικού) και την Αυστραλασία.

Η Ρωμιοσύνη, το Ισραήλ, η Ρουμανία και η Ουκρανία δέν πιάνουν τη βάση ούτε άλλωστε τα νησιά τής Καραϊβικής, παρά το γεγονός, ότι πολλά είναι εξ ίσου δυτικά με τη Φλόριντα.


Το 1500, απ' όσο μπορούμε να συμπεράνουμε, η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο ήταν το Πεκίνο, με πληθυσμό από 600.000 έως 700.000 κατοίκους. Από τις δέκα μεγαλύτερες πόλεις τού κόσμου εκείνη την εποχή μόνο μια -το Παρίσι- ήταν ευρωπαϊκή, ενώ ο πληθυσμός της δεν ξεπερνούσε τις 200.000. Το Λονδίνο είχε γύρω στους 50.000 κατοίκους. Επίσης, τα ποσοστά αστικοποίησης ήταν υψηλότερα στη βόρειο Αφρική και τη νότιο Αμερική απ' ό,τι στην Ευρώπη.

Εν τούτοις, μέχρι το 1900 είχε σημειωθεί μια εκπληκτική αντιστροφή τής τάσης. Μόνο μια από τις δέκα μεγαλύτερες πόλεις τού κόσμου εκείνη την εποχή ήταν ασιατική, το Τόκιο. Με πληθυσμό σχεδόν 6,5 εκατομμυρίων, το Λονδίνο ήταν η παγκόσμια μεγαλούπολη.

Με την άνοδο των Ηνωμένων Πολιτειών, η ψαλίδα ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή άνοιξε ακόμα περισσότερο. Το 1900, ο μέσος αμερικανός ήταν 73 φορές πλουσιότερος από τον μέσο κινέζο.

Τί είχε ο πολιτισμός τής δυτικής Ευρώπης, που τού επέτρεψε να αποκτήσει προβάδισμα στις φαινομενικά ανώτερες αυτοκρατορίες τής Ανατολής;

Αυτό είναι το θέμα τού 424 σελίδων υπό κρίση βιβλίου τού Niall Ferguson, καθηγητή Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Harvard και στη London School of Economics.

Το κρίσιμο ερώτημα σήμερα, είναι κατά πόσο η Δύση έχει χάσει το μονοπώλιό της πάνω τους. Μήπως άραγε γι’ αυτό ζούμε το τέλος τής υπεροχής τής Δύσης;

Η άνοδος τής Δύσης είναι ίσως ο πιο προκλητικός γρίφος, που καλούνται να λύσουν οι ιστορικοί. Και δέν πρέπει να τον
λύσουν απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους. Εντοπίζοντας τα πραγματικά αίτια τής υπεροχής τής Δύσης ίσως μπορέσουν να εκτιμήσουν με κάποια ακρίβεια τη δική της επικείμενη παρακμή και πτώση.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29442 έγραψε...
Επιπλέον:

"The Great Divergence, a term coined by Samuel Huntington[3] (also known as the European miracle, a term coined by Eric Jones in 1981[4]), refers to the process by which the Western world (i.e. Western Europe and the parts of the New World where its people became the dominant populations) overcame pre-modern growth constraints and emerged during the 19th century as the most powerful and wealthy world civilization of the time, eclipsing Qing China, Mughal India, Tokugawa Japan, and the Ottoman Empire."
http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Divergence

http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Divergence#Differences_in_wages_and_living_standards
http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Divergence#Differences_in_wages_and_living_standards
http://en.wikipedia.org/wiki/High_level_equilibrium_trap

I.Bielidopoulos
09.08.2014, 04:55:26





Ανώνυμος 29443 έγραψε...
Διόρθωση:
http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Divergence#Differences_in_wages_and_living_standards
http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Divergence#China
http://en.wikipedia.org/wiki/High_level_equilibrium_trap
09.08.2014, 06:01:58






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+1=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...