Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

TERRΟR
ΑND CIVILIZATIΟN


CHRISΤIΑNITY, PΟLITICS
ΑΝD ΤΗΕ WΕSTΕRΝ ΡSYCΗE

Dr. Shadia Β. Drury,
έκδ. Palgrave Macmillan


Έγραψε στις 27.02.2013 ο/η:

Επιστροφή

Φανταστείτε έναν θρησκευόμενο ζηλωτή, που προκαλεί την κατάρρευση ενός δημόσιου κτήριου και τον συνεπακόλουθο θάνατο αθώων ανθρώπων. Πηγαίνετε λίγο πιο πίσω. Σκεφτείτε τον Σαμψών. Η καταστροφή τού ναού των Φιλισταίων από τον Σαμψών περιγράφεται στους «Κριτές» (16:26-31), όπου επίσης αναφέρεται και ο αριθμός των θυμάτων. «Αν ο θρησκευόμενος ζηλωτής ήταν τρομοκράτης», αναλογίζεται η Shadia Drury, «το ίδιο δέν ήταν και ο Σαμψών;» Και αν ο Σαμψών ήταν ήρωας...

«Αν δεχθούμε την άποψη, ότι ο Σαμψών ήταν όργανο τού θεού, τότε πρέπει να δεχθούμε, ότι και ο θρησκευόμενος ζηλωτής ήταν όργανο του θεού. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο θεός των εβραίων, των χριστιανών και των μουσουλμάνων είναι ο ίδιος βιβλικός θεός. Για  τους αγνωστικιστές, ο θεός αυτός είναι οργίλος και άσπλαχνος, αλλά για τους πιστούς είναι δίκαιος. Όπως και να ‘χει το πράγμα, εκείνο, το οποίο ενοχλεί, είναι το είδος τής δικαιοσύνης, που εφαρμόζει τόσο «Αυτός» όσο και οι ήρωές του».

Καλώς ήλθατε λοιπόν στον κόσμο τής Shadia Drury, όπου θα βιώσετε την, με αριστοτεχνικό από μέρους της τρόπο, ανατροπή καθεστηκυίων ιδεών. Καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών και Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Regina τού Καναδά είναι γνωστή από την έρευνα της στην επίδραση τού φιλόσοφου Leο Strauss στον αμερικανικό συντηρητισμό. Με το μικρό αλλά γεμάτο δύναμη βιβλίο της, «Τerrοr and Civilizatiοn», η Drury επανεξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην πίστη, την πολιτική και τον τρόμο και επιτίθεται στη βιβλική θρησκεία, τής οποίας η ειλικρίνεια τίθεται επί τάπητος μέσω μιας σύγχρονης ακαδημαϊκής εργασίας.
    
Το ορμέμφυτο τού τρόμου –το να επιδιώκουμε δηλαδή έλεγχο πάνω στους άλλους μέσω τής τυραννίας και τής απειλής βίας– είναι κοινό χαρακτηριστικό τού ανθρώπινου είδους. Παραδόξως, μια σειρά από στοχαστές, ανάμεσα στους οποίους και ο Strauss, το θεωρούν απολύτως αναγκαίο: «Ο ρόλος τής πολιτικής δέν είναι η υπεράσπιση τής δικαιοσύνης, αλλά η αποτροπή τού κακού, πράγμα, το οποίο μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με μεγαλύτερο κακό. Η τάξη στην κοινωνία, η τήρηση ελέγχου βασίζεται στον τρόμο και μάλιστα τέτοιας εμβέλειας, ώστε να είναι δυνατή η καθυπόταξη όλων των άλλων»
.

Η Drury απορρίπτει τέτοιου είδους αντιανθρωπιστική θεώρηση των πραγμάτων. Κατά την γνώμη της ο τρόμος όχι μόνο δέν αποτελεί προϋπόθεση εύρυθμης λειτουργίας τής κοινωνίας, αλλά μια από τις βαθύτερες αιτίες δυσλειτουργίας της. Πηγή του η θρησκεία τής Βίβλου. Αν το φονταμενταλιστικό ισλάμ καλλιεργεί την υιοθέτηση βίας, το ίδιο κάνουν ο δογματικός χριστιανισμός, ο επίσης δογματικός ιουδαϊσμός και ο ινδουϊσμός. Δεδομένου, ότι οι δυτικοί αναγνώστες γνωρίζουν καλά, έχουν βιώσει το  χριστιανισμό, η Drury προχωράει στην κριτική αυτού ακριβώς τού δόγματος προκαλώντας κραδασμούς στα θεμέλιά του.

Καταγγέλει τα αυγουστίνεια χαρακτηριστικά τής πίστης: «την ακραία αποδοκιμασία τού κόσμου, την υπερβολική ενασχόληση με το υπερπέραν, την υπερβατικότητα, το δυισμό, την έμφαση στο προπατορικό αμάρτημα». Οι οπαδοί τού δόγματος πιστεύουν, ότι «η αλήθεια και η δικαιοσύνη ανήκουν στο θεό, καθώς μετά το προπατορικό αμάρτημα η ανθρωπότητα δέν μπορεί να ζήσει σύμφωνα με τις αρχές τής αλήθειας και τής δικαιοσύνης. Οι απειλές τρόμου είναι απαραίτητες, για να περιορίσουν το κακό».
    
Στην  απαίτηση τού Χριστού όσοι τον ακολουθούν να δεχθούν τη διδασκαλία του με όλη τους την ψυχή η Drury διακρίνει τους σπόρους τής τυραννίας : «Η χριστιανική αντίληψη περί αρετής, ως εσωτερικής προδιάθεσης τής ψυχής δηλαδή, δέν είναι δυνατόν να διαποτίσει το πολιτικό σύστημα χωρίς να το καταστήσει απολυταρχικό... Το κοινό ανάμεσα στην Ιερά Εξέταση και την Εκκλησία τού σήμερα είναι η πρωτοκαθεδρία τής "πίστης" και ο έλεγχος όχι μόνο των πράξεων, αλλά και τής σκέψης, τής ψυχής».
 
Με έναν επιδέξιο και συναρπαστικό λόγο η Drury αναλύει προσεκτικά και σε βάθος τις εκτροπές τής χριστιανικής θρησκείας: «Οι χριστιανοί απόκτησαν δύναμη ισχυριζόμενοι, ότι αντιπροσωπεύουν τον Υιό, όμως, από τη στιγμή, που πήραν στα χέρια τους την εξουσία, ενεργούν όπως ο Πατέρας». Μερικές φορές χρησιμοποιεί και χιούμορ στο λόγο της: «Ο Λούθηρος παραδέχεται, ότι ο θεός τής Καινής Διαθήκης είναι πολύ πιο ανελέητος από το θεό τής Παλαιάς Διαθήκης – και βεβαίως εκείνος δέν αστειευόταν».

Η Drury χωλαίνει σε ένα σημείο: στο ότι αντιμετωπίζει τον Ιησού με κάποια δόση αφελείας. Φαίνεται, ότι αποδέχεται τις ιστορίες και τις διδαχές τού ευαγγελίου χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψη της τις αντιρρήσεις των ερευνητών όσον αφορά στην ιστορικότητά τους. ΄Ισως να αντιμετωπίζει τον Ιησού ως θρησκευτικο-φιλολογικό δημιούργημα και όχι ως ιστορικό πρόσωπο.

Όπως και να ‘χει το πράγμα εκείνο, που την ενδιαφέρει, είναι, το πως οι ιδέες, που εκπορεύονται από τον Ιησού, επηρέασαν το δυτικό πολιτισμό και η κριτική της ως προς αυτές είναι καταλυτική: «Τα περισσότερα πολιτικά εγκλήματα, που διαπράχθηκαν στο όνομα τού χριστιανισμού είναι η φυσική συνέπεια των δογμάτων του... Ο χριστιανισμός οδηγεί στη μοιρολατρική αποδοχή τού κακού –είτε ως αναμενόμενη τιμωρία για κάποια αμαρτία είτε διότι αυτός ο κόσμος, η επίγεια ζωή δηλαδή, δέν μας ενδιαφέρει... Η διαρκής ενασχόληση των χριστιανών με την αμαρτία και η μόνιμη ανάγκη για εξιλέωση έχουν ως αποτέλεσμα τη συμφιλίωσή μας με τη δυστυχία και τον πόνο των αθώων... Ο χριστιανισμός έχει μία "ιδιαίτερη" αντίληψη περί τού καλού, αντίληψη, η οποία καλλιεργεί την εχθρότητα και ωθεί σε σταυροφορίες κατά των "απίστων", ενώ είναι αντίθετη στην ανοχή, τον πλουραλισμό και τη διαφορετικότητα...».

Η τελική της βολή κατά τού χριστιανισμού αφορά στο γεγονός, ότι η θρησκεία αυτή οδηγεί τους πιστούς της στο να εσωτερικεύσουν τον τρόμο εγκλωβίζοντάς τους σε μια μάχη κατά των ίδιων τους των επιθυμιών. Ας μήν απορούμε λοιπόν, που οι χριστιανοί φθάνουν στο σημείο να θεωρούν, ότι «ο τρόμος –πνευματικός, πολιτικός και ψυχολογικός– αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα τής διαδικασίας εκπολιτισμού των ανθρώπων(!)».

Αυτό, που είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό, είναι, ότι «διαφαίνονται πραγματικοί κίνδυνοι για την ανθρωπότητα και οφείλονται στην αναζωπύρωση τού  θρησκευτικού φανατισμού στην εποχή μας –ισλαμικού στη Μέση Ανατολή, ιουδαϊκού στο Ισραήλ, ινδουϊστικού στην Ινδία και χριστιανικού στις Ηνωμένες Πολιτείες τής Αμερικής».

Παρ’ ότι συχνά αντιμάχονται και μάλιστα βιαίως, μουσουλμάνοι, εβραίοι, ινδουϊστές και χριστιανοί μοιράζονται το ίδιο «όραμα»: «να χρησιμοποιήσουν την πολιτική εξουσία, για να εγκαταστήσουν το κράτος τού θεού».  

Όσο για την υποτιθέμενη σύγκρουση πολιτισμών των ημερών μας η Drury επισημαίνει, ότι: «Η διαμάχη ανάμεσα στο ισλάμ και τη δύση έχει τις ρίζες της στην ομοιότητα και όχι την διαφορετικότητα των δύο κόσμων. Δέν πρόκειται για σύγκρουση ανάμεσα σε μια κοσμική, φιλελεύθερη κοινωνία και μια κοινωνία, που βασίζεται στη θρησκοληψία και τις αρχές τής Βίβλου. Και τα δυο μέρη τής διαμάχης διαπνέονται από το πνεύμα τής Βίβλου και έχουν την ίδια αντίληψη, θεώρηση τού κόσμου – και αυτό είναι, που καθιστά τη διαμάχη αυτή θανατηφόρο».

Η Drury καλεί την κοινωνία των ανθρώπων να υπερβεί τους ορίζοντες τής Βίβλου και να απορρίψει τόσο την ανόητη κοσμοαντίληψη «εμείς και αυτοί», που δαιμονοποιεί τους αντιπάλους, όσο και την «πολυφορεμένη» χρησιμοθηρική πολιτική («realpolitik»), που βρίσκεται πίσω από κάθε συμφορά.

Τοm Flynn,
αποσπ. από περ. Free Ιnquiry/8-9-04


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
"Η διαμάχη ανάμεσα στο ισλάμ και τη δύση έχει τις ρίζες της στην ομοιότητα και όχι την διαφορετικότητα των δύο κόσμων." Μου, χα, χα, γέλιο μέχρι δακρύων, διότι η εν λόγω συγγραφέας προσπερνά ότι αυτές τις αρνητικές συνέπειες του φονταμενταλισμού που αναφέρει και που βεβαίως συμφωνώ, δεν τις έχουν μόνο οι θρησκείες που αναφέρει, αλλά και ιδεολογίες που φαινομενικά τουλάχιστον δεν έχουν σχέση με θρησκεία. Ξεχνάει η συγγραφέας να αναφέρει ότι όχι μόνο Δύση και Ισλάμ μιλούν την ίδια γλώσσα (για αυτό και συνεννοούνται μια χαρά), αλλά και κυρίαρχες δυτικές ιδεολογίες όπως ο μηχανιστικός υλισμός (Καρτέσιος και μετά) που θεωρούν το σύμπαν σαν μια μηχανή και τη φύση αντικείμενο προς έλεγχο και εκμετάλλευση, μιλάνε την ίδια ακριβώς γλώσσα, δηλαδή τη γλώσσα του χυδαίου υλισμού και της άκρατου ιδεαλισμού. Είναι η κοσμοαντίληψη αυτή που έχει φέρει την ανθρωπότητα στο χείλος της εξαφάνισης (παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση) με τερατώδεις συνέπειες για τα άλλα όντα, κάτι που ούτε ο ευρωπαϊκός μεσαίωνας δεν κατάφερε! Well done! Καιρός να δούμε τη συνολική εικόνα, όχι ότι μας βολεύει και δεν συγκρούεται με την καταναλωτική μας μανία.
26.02.2013, 19:08:46





Ανώνυμος 29602 έγραψε...
Από τη μια μεριά λοιπόν κριτικάρουμε και κατηγορούμε (και πολύ σωστά κάνουμε) το υπερβατικό, το δέος, το μεταφυσικό, αλλά από την άλλη παραλείπουμε να κρατήσουμε κάποια ισορροπία, έστω κάποια προσχήματα και πέφτουμε με τα μούτρα στην παγίδες της μόδας, της διαφήμισης, του "καθωσπρέπει", του prestige και του image. Ή του ύψους ή του βάθους, οι συνέπειες έπονται:
http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231344639

I.Bielidopoulos
04.09.2014, 06:42:24






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...