Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

Η ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΗΣ ΑΘΕΪΑΣ


Georges Minois,
έκδ. «Νάρκισσος»


Έγραψε στις 07.02.2013 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

Αν δέν υπήρχαν οι θρησκείες
θα ήμασταν καλύτεροι,
γιατί θα συγκεντρωνόμασταν
στη μόνη ζωή,
που έχουμε να ζήσουμε.
Θα ήμασταν ελεύθεροι να απολαύσουμε
το προνόμιο
-την αξιοσημείωτη καλοτυχία-
που όλοι μας απολαμβάνουμε:
το γεγονός, ότι γεννηθήκαμε.
Ας είμαστε ευγνώμονες, λοιπόν,
που έχουμε μια ζωή και ας εγκαταλείψουμε
τη ματαιόδοξη 
και θρασύτατη
επιθυμία για μια δεύτερη.

Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν όλοι μας είχαμε
αυτή τη θετική στάση απέναντι στη ζωή.

Richard Dawkins


Τί είναι η αθεΐα; Είναι ο αιώνας μας ένας άπιστος αιώνας; Πολλοί ισχυρίζονται, ότι ο θεός πέθανε τον 19ο αιώνα. Ωστόσο, ο Θεόδωρος ο Άθεος, ήδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα διακήρυσσε, ότι δέν υπάρχει. Η αθεΐα είναι συνομήλικη με την ανθρώπινη σκεψη. Από τις απαρχές τής ανθρωπότητας, συνιστά μια σημαντικότατη κοσμοθεώρηση, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος είναι ολομόναχος απέναντι στον εαυτό του και τους αμετάλλακτους νόμους τής φύσης.

Η ιστορία τής αθείας δέν είναι, συνεπώς, η άρνηση τής ιστορίας των θρησκευτικών πίστεων, αλλά η ιστορία όλων των ανθρώπων, σκεπτικιστών, ελευθεροστοχαστών, αγνωστικιστών, υλιστών, που αναζητούν το νόημα τής ζωής έξω από κάθε θρησκευτική πίστη. Είναι επίσης, η ιστορία εκατομμυρίων άσημων ανθρώπων, βυθισμένων στις υποχρεώσεις τής καθημερινότητας, απορροφημένων σε τέτοιο βαθμό από την απλή ανάγκη τής επιβίωσης, ώστε να μήν ασχολούνται με ερωτήσεις περί θεών.

Η αθεΐα δέν αποτελεί απλώς μια στάση άρνησης, απόρριψης ή αδιαφορίας, που προσδιορίζεται μόνο σε σχέση με τις θρησκείες. Είναι και μια στάση θετική, δημιουργική και αυτόνομη. Ο άθεος δέν είναι απλώς αυτός, που δέν πιστεύει. Ο άθεος πιστεύει, όχι στο θεό, αλλά στον άνθρωπο, στην ύλη, στη λογική.

Μια ιστορία τής απιστίας και τής αθεΐας σε μια εποχή, όπου διακηρύσσεται παντού η «επιστροφή τής θρησκευτικότητας», η «εκδίκηση τού θεού» και η «επαναμάγευση τού κόσμου», αποτελεί άραγε πρόκληση, εσφαλμένη αντίληψη τής πραγματικότητας, αρχαϊσμό, ονειροπόληση; Ασφαλώς όχι.

Η αθεΐα υπήρξε το αντικείμενο πολλών μελετών φιλοσοφικών, κοινωνιολογικών, ψυχολογικών ή ψυχαναλυτικών. Μελετήθηκε επίσης, σε εποχές πολύ συγκεκριμένες και σε περιορισμένες περιοχές, ωστόσο, οι μόνες πλήρεις πραγματικές συνθέσεις είναι εργασίες σοβιετικών, που συχνά μεροληπτούν.



Ο συγγραφέας, Georges Minois,
είναι πανεπιστημιακός καθηγητής ιστορίας
και ιστορικός τής θρησκευτικής συμπεριφοράς.
Είναι επίσης συγγραφέας πολλών έργων
σχετικών με τον Δυτικό πνευματικό πολιτισμό.



Ο όρος «άθεος» διατηρεί μια αόριστη απαξιωτική συνδήλωση και προκαλεί πάντοτε έναν κάποιο φόβο: κληρονομιά πολλών αιώνων διώξεων, περιφρόνησης και μίσους προς όλους εκείνους, που αρνούνταν την ύπαρξη τού θεού και κατέληγαν ανέκκλητα στην κόλαση.


Ασυνείδητα, πάντοτε πλανάται η ιδέα τού αναθέματος: «Δόξα τω θεώ, ο θεός δέν υπάρχει. Αλλά εάν, θεός φυλάξοι, υπήρχε μολαταύτα ο θεός;» διερωτάται μια ρώσικη παροιμία. Υπάρχει άραγε ποτέ στο θέμα αυτό απόλυτη βεβαιότητα; Μήπως το στοίχημα είναι επικίνδυνο; Εξ άλλου πολλοί από πεποίθηση άπιστοι διστάζουν ακόμη, να δηλώσουν άθεοι. Ο όρος «άθεος» δέν είναι ουδέτερος και εξακολουθεί να αποπνέει μιαν ακαθόριστη οσμή πυράς. Ο δε όρος τού «υλιστή», που τον συνοδεύει συχνά, διατηρεί κι αυτός εξ ίσου κάποια ίχνη περιφρόνησης: συνδεόμενος προς μια φιλοσοφία «αγοραία», «ευτελή», «αρχέγονη», χρησιμοποιήθηκε για μεγάλο διάστημα είτε ως κατηγορία είτε ως ύβρις.

Υπάρχει, επομένως, μια βαρειά κληρονομιά εμπάθειας γύρω από την αθεΐα, μια έννοια φορτισμένη με επιθετικότητα, τόσο για τους οπαδούς όσο και για τους πολέμιούς της. Η απιστία είναι ένα θεμελιώδες, εγγενές, αναγκαίο και, κατά συνέπεια, αναπόφευκτο συστατικό κάθε κοινωνίας. Γι' αυτό και διαθέτει απαραίτητα ένα θετικό περιεχόμενο και δέν σημαίνει απλώς τη μή πίστη. Πρόκειται για μια κατάφαση: την κατάφαση στη μοναξιά τού ανθρώπου μέσα στο σύμπαν, πηγή έπαρσης και αγωνίας. Μόνος, αντιμέτωπος με το αίνιγμά του, ο άθεος αρνείται μέν, ότι υπάρχει ένα υπερφυσικό ον, που παρεμβαίνει στη ζωή του, η συμπεριφορά του όμως, δέν θεμελιώνεται στην άρνηση αυτή. Την υιοθετεί είτε ως θεωρητικό δεδομένο (θεωρητική αθεΐα) είτε ασυνείδητα (εμπειρική αθεΐα).

Αυτή η μοναξιά, μεγαλείο και αθλιότητα τού ανθρώπου, ευθύνεται για διάφορες συμπεριφορές. Γεννά μια ηθική θεμελιωμένη στη μοναδική ευδιάκριτη αξία μέσα στο σύμπαν, τον άνθρωπο. Η μή πίστη προς το θεό δέν είναι στάστη αρνητική. Είναι μια θέση, που συνεπιφέρει πρακτικές επιλογές και αυτόνομες θεωρίες, που έχει, συνεπώς, την ιδιαιτερότητά της και την ιστορία της, διαφορετική, βέβαια, από την ιστορία των πιστών. Η αθεΐα είναι πολύμορφη, όπως ακριβώς και οι θρησκείες, εξελίχθηκε και προσέλαβε ποικίλες μορφές, διαδοχικές ή ταυτόχρονες, ενίοτε μάλιστα και ανταγωνιστικές.

Η ιστορία της, βέβαια, για ένα μεγάλο διάστημα διαμορφωνόταν ανάλογα με τις σχέσεις της προς τις θρησκείες, που την πολέμησαν συστηματικά, μέχρις ότου έγινε η ίδια διώκτης σε ορισμένους άθρησκους πολιτισμούς τού 20ού αιώνα. Η αθεΐα είναι εξ ίσου αρχαία με τις θρησκείες, διότι στον τομέα αυτό υπάρχει πάντοτε χώρος για τη θεωρητική αμφιβολία και την ανυπότακτη στάση. Συγκρινόμενη δε ειδικά με τον χριστιανισμό, που αρέσκεται να εκθειάζει τη δισχιλιετή διάρκειά του, η αθεΐα απολαμβάνει μια προτεραιότητα, που θα έπρεπε να την καθιστά αξιοσέβαστη. Δυόμισυ  χιλιάδες χρόνια π.Χ., ινδοί σοφοί ήδη διακήρυτταν, ότι ο ουρανός είναι κενός. Για να παραμείνουμε στα όρια τού Δυτικού πολιτισμού, ήδη από τον 5ο αι. π.Χ., ο Παρμενίδης, ο Ηράκλειτος, ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος διακήρυτταν την αφθαρσία τής ύλης, ενώ λίγο μετά, ο Θεόδωρος ο Άθεος ανήγγειλε το θάνατο τού θεού.

Το φαινόμενο τής αθεΐας είναι, από ιστορική άποψη, κατά πολύ αρχαιότερο τού χριστιανικού πολιτισμού. Διαθέτει αυτονομία. Ορισμένοι φιλόσοφοι τής αρχαιότητας, όπως ο Επίκουρος και ο Επίκτητος, ήταν άθεοι. Εξ άλλου, από πλευράς γεωγραφικής έκτασης, η εξάπλωση τής αθεΐας υπερβαίνει κατά πολύ την εξάπλωση τής γνώσης τού ευαγγελίου.

Ανεξάρτητη από τις θρησκείες, η αθεΐα μπορεί να εννοηθεί ως το μεγαλειώδες εγχείρημα τού ανθρώπου να κατασκευάσει ένα νόημα, να δικαιολογήσει μόνος του την παρουσία του στον υλικό κόσμο, να οικοδομήσει μια θέση απόρθητη.


Ορισμένα από τα θέματα, που αναπτύσσονται στο 820 σελίδων υπό κρίση βιβλίο:
  • Η πρωτόγονη αθεΐα.
  • Οι ελληνορωμαϊκές μορφές αθεΐας.
  • Μεσαιωνική αθεΐα.
  • Οι περί αθεΐας μαρτυρίες κατά τον 16ο αιώνα.
  • Οι ελευθέριοι σκεπτικιστές τού 17ου αιώνα.
  • Λογική και αθεΐα (1690-1730).
  • Ο άπιστος 18ος αιώνας.
  • Ο αιώνας τού θανάτου τού θεού (19ος).
  • Το τέλος των βεβαιοτήτων (20ος αιώνας) κ.ά..
Η ιστορία τής αθεΐας δέν είναι απλώς η ιστορία μιας ιδέας, αλλά επίσης, η ιστορία μιας συμπεριφοράς. Το ζητούμενο είναι η κατανόηση τής αιτίας και τού τρόπου, βάσει των οποίων εξ αρχής μια μερίδα τής ευρωπαϊκής κοινωνίας ουδέποτε προσέφυγε στον οιονδήποτε θεό.
 
Η διαπίστωση αυτή επιτρέπει να υπενθυμίσουμε στην εποχή μας, που είναι μια εποχή απόλυτης πολιτισμικής σύγχυσης, τους τρόπους, με τους οποίους άλλοτε οι άνθρωποι κατόρθωναν να ζουν επινοώντας ένα νόημα για την ύπαρξή τους ανεξάρτητο από κάθε θρησκευτική πίστη.

Σήμερα, οι άθεοι υπερβαίνουν το ένα πέμπτο τού πληθυσμού τής γης, ενώ στα υπολειπόμενα τέσσερα πέμπτα συγκαταλέγεται επίσης, ένα άγνωστο ποσοστό αδιάφορων, σκεπτικιστών, αγνωστικιστών. Η ιστορία τής αθεΐας, επομένως, δεν είναι η ιστορία μιας ελάχιστης μερίδας ανθρώπων. Αφορά εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων, που αδυνατούν να πιστέψουν στο θεό. Στους πιστούς θα έπρεπε να γεννηθεί το ερώτημα: πώς γίνεται αυτοί να πιστεύουν, σε αντίθεση προς τόσους άλλους; Η ιστορία των άπιστων θα έπρεπε να τροφοδοτεί τη σκέψη των πιστών.


Είμαστε όλοι ταξιδιώτες σε μια περίεργη περιπέτεια. Γεννηθήκαμε χωρίς να το ζητήσουμε, ζούμε χωρίς να γνωρίζουμε το λόγο, πεθαίνουμε χωρίς συγγνώμη, οφείλουμε οι πάντες να υποστούμε την ίδια διαδρομή χωρίς την ελάχιστη εξήγηση.

Πολλοί δέν θέτουν καν το ερώτημα. Ενδεχομένως, είναι οι πλέον ευτυχείς. Άλλοι, διαθέτουν απαντήσεις ολοκληρωμένες, στρωτές, αδιαμφισβήτητες, που είτε τις κληρονόμησαν ως έχουν είτε τις επεξεργάστηκαν οι ίδιοι. Τις πιστεύουν λοιπόν και η εμμονή τους σε αυτές είναι αναμφίβολα δικαιολογημένη και επίσης αναμφίβολα ορθώς εμμένουν σε αυτές: γνωρίζουν τουλάχιστον ποια είναι η πρέπουσα συμπεριφορά. Τέλος, υπάρχουν αυτοί, που δεν καταλαβαίνουν τίποτε, οι ανήσυχοι, οι αγωνιώντες, αυτοί, που εξ αρχής, στη θεώρηση και μόνο αυτού τού γελοίου και μεγαλειώδους κόσμου, αναρωτιούνται το γιατί, αλλά καμμία απάντηση δέν τους ικανοποιεί.

Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται την ιστορία των απίστων, ταξινομώντας υπό την επωνυμία αυτή όλους, όσοι δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη ενός θεού προσωπικού, που παρεμβαίνει στη ζωή τους, τους άθεους, τους σκεπτικιστές, τους αγνωστικιστές, καθώς τις αποχρώσεις μεταξύ των κατηγοριών αυτών, που είναι άπειρες. Όλοι αυτοί συνιστούν αναμφίβολα την πλειονότητα τής ανθρωπότητας.

Πρόκειται, κατ’ ουσία, για την ιστορία ανθρώπων, που πιστεύουν μόνο στην ύπαρξη των ανθρώπων.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



dtango έγραψε...
H αθεΐα προϋποθέτει θεούς των οποίων η ύπαρξη μπορεί να αμφισβητηθεί. Τα άτομα της φυλής των θεών που βίαζαν τις γυναίκες της φυλής των ανθρώπων και σκότωναν τα παιδιά τους, ήταν θεοί μη αμφισβητήσιμοι. Οι πρόγονοι, οι οποίοι παρέδωσαν τα περί κακούργων θεών μη αμφισβητήσιμων, θεωρούνται από τους σύγχρονους άθεους διανοούμενους ως ανόητοι φαντασιόπληκτοι πρωτόγονοι. Για τον λόγο αυτόν ασχολούνται μόνο με τους αμφισβητήσιμους θεών των θεολόγων! Λυπάμαι, αλλά η ιστορία της αθεΐας είναι ιστορία πνευμάτων λαμπρών ανάλογων εκείνων που δημιούργησαν την ιστορία της θεολογίας μια και με τις ιδέες των θεολόγων ασχολήθηκαν. Πότε εμφανίστηκαν οι αμφισβητήσιμοι θεοί; Όταν οι μη αμφισβητήσιμοι κακούργοι, κυνηγημένοι από τα θύματά τους, σκαρφάλωσαν ο καθένας από μια σκάλα και ανέβηκαν στους ουρανούς. Ποιοι άθεοι διανοούμενοι τάραξαν τον ευσεβή Πλούταρχο; Ο Λέων και ο Ευήμερος (Περί Ίσιδος και Οσίριδος, 360 Α) οι μόνοι που πίστευαν στην ύπαρξη των μη αμφισβητήσιμων θεών!! Αν οι Λέων και Ευήμερος είχαν δυνατότητα να διαβάσουν αιγυπτιακά κείμενα και να μάθουν ότι οι άρχοντες, που αργότερα αναγνωρίστηκαν ως θεοί, πέτυχαν την θεοποίησή τους επειδή κυριολεκτικά ανέβηκαν με σκάλες στους ουρανούς, ίσως να μην είχαμε φτάσει να χρειαστούμε τις αστείες θεωρίες του Dawkins για να πληροφορηθούμε την πηγή της θρησκευτικότητας στον άνθρωπο.
12.02.2013, 18:53:57





Bielidopoulos έγραψε...
@dtango "H αθεΐα προϋποθέτει θεούς των οποίων η ύπαρξη μπορεί να αμφισβητηθεί." Θα σταθώ σε αυτό το συγκεκριμένο που λες. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι όντως η αθεΐα έχει ως βασική αρχή τη μη ύπαρξη θεών. Ως εκ τούτου αποτελεί τον αντίθετο πόλο του θεϊσμού. Ακόμα όμως και να επιχειρηματολογεί κάποιος περί της μη ύπαρξης θεού, ουσιαστικά βάζει μέσα στην εξίσωση την έννοια του θεού. Είναι σαν κάποιος να κυνηγά την ουρά του. Όσο υπάρχει αντίδραση στη ύπαρξη θεού, τόσο θα υπάρχουν άνθρωποι (μυαλά) που θα φιλοξενούν την ιδέα του προσωπικού θεού. Έτσι και οι δύο πλευρές αποκτούν όλο και περισσότερους οπαδούς. Η λύση αυτού του παράδοξου είναι αφενός η ανεκτικότητα και από τις δυο πλευρές και αφετέρου η κατανόηση ότι η φύση και βεβαίως το σύμπαν αποτελεί δημιούργημα και δημιουργό ταυτόχρονα. Γεννάει συνεχώς καταστάσεις και επιμέρους μορφές. Οπότε θα πρέπει να γίνει δεκτό ως κάτι αγέννητο, άρα και χωρίς τέλος, ως κάτι αιώνιο, χωρίς απώτερο σκοπό και νόημα. ( http://www.youtube.com/watch?v=lSIZgAo-hZc ) Όσον αφορά τα υπόλοιπα που αναφέρεις, υποψιάζομαι ότι έχουν να κάνουν με την (ενδιαφέρουσα όντως) θεωρία σου περί neantertal και ανθρώπων και δεν έχω κάτι να σχολιάσω, μια και μπαίνουμε στα χωράφια της ιστορίας και της προϊστορίας.
27.02.2013, 12:23:44





Ανώνυμος 32059 έγραψε...
Να ένα βιβλίο που αξίζει να αγοράσει κάποιος. Θα ήταν ευτυχές, τα έργα των Ελλήνων αθέων της αρχαιότητας να είχαν σωθεί. Είναι ατυχές το "γεγονός" ότι "διασώθηκαν" - επιβλήθηκαν μόνο Πλάτωνες και Αριστοτέληδες.
19.01.2015, 15:20:19





Ανώνυμος 32838 έγραψε...
˜
Ούτε ο Επίκουρος ούτε ο Επίκτητος ήσαν άθεοι:
Πρῶτον μὲν τὸν θεὸν ζῷον ἄφθαρτον καὶ μακάριον νομίζων͵ ὡς ἡ κοινὴ τοῦ θεοῦ νόησις ὑπεγράφη͵ μηθὲν μήτε τῆς ἀφθαρσίας ἀλλότριον μήτε τῆς μακαριότητος ἀνοίκειον αὐτῷ πρόσαπτε· πᾶν δὲ τὸ φυλάττειν αὐτοῦ δυνάμενον τὴν μετὰ ἀφθαρσίας μακαριότητα περὶ αὐτὸν δόξαζε. θεοὶ μὲν γὰρ εἰσίν· ἐναργὴς γὰρ αὐτῶν ἐστιν ἡ γνῶσις· οἵους δ ́ αὐτοὺς οἱ πολλοὶ νομίζουσιν͵ οὐκ εἰσίν· οὐ γὰρ φυλάττουσιν αὐτοὺς οἵους νομίζουσιν. ἀσεβὴς δὲ οὐχ ὁ τοὺς τῶν πολλῶν θεοὺς ἀναιρῶν͵ ἀλλ ́ ὁ τὰς τῶν πολλῶν δόξας θεοῖς προσάπτων. οὐ γὰρ προ λήψεις εἰσὶν ἀλλ ́ ὑπολήψεις ψευδεῖς αἱ τῶν πολλῶν ὑπὲρ θεῶν ἀποφάσεις. ἔνθεν αἱ μέγισται βλάβαι αἴτιαι τοῖς κακοῖς ἐκ θεῶν ἐπάγονται καὶ ὠφέλειαι. ταῖς γὰρ ἰδίαις οἰκειούμενοι διὰ παντὸς ἀρεταῖς τοὺς ὁμοίους ἀποδέχονται͵ πᾶν τὸ μὴ τοιοῦτον ὡς ἀλλότριον νομίζοντες.....οὐθὲν γὰρ ἀτάκτως θεῷ πράττεται...(Επίκουρος)
Τῆς περὶ τοὺς θεοὺς εὐσεβείας ἴσθι ὅτι τὸ κυριώτατον ἐκεῖνό ἐστιν, ὀρθὰς ὑπολήψεις περὶ αὐτῶν ἔχειν ὡς ὄντων καὶ διοικούντων τὰ ὅλα καλῶς καὶ δικαίως καὶ σαυτὸν εἰς τοῦτο κατατεταχέναι, τὸ πείθεσθαι αὐτοῖς καὶ εἴκειν πᾶσι τοῖς γινομένοις καὶ ἀκολουθεῖν ἑκόντα ὡς ὑπὸ τῆς ἀρίστης γνώμης ἐπιτελουμένοις. οὕτω γὰρ οὐ μέμψῃ ποτὲ τοὺς θεοὺς οὔτε ἐγκαλέσεις ὡς ἀμελούμενος. (Επίκτητος)

Όπως πάντα αδιάβαστος ο Λάζαρης.
12.03.2015, 20:17:44





Ανώνυμος 39773 έγραψε...

http://www.istoria.gr/index.php?mod=articles&action=disArcArt&issue=90&id=1081

27.09.2016, 19:50:35





Bielidopoulos έγραψε...

https://parosantiparos.files.wordpress.com/2012/10/ceb8ceb1cf85cebcceb1.jpg

21.12.2016, 19:15:43





Ανώνυμος 43887 έγραψε...
Πέραν το το θρησκευτικό όταν ρωτήσεις τον άθεο ως προς το ρεζουμε, θα σου πεί πως θέλει να μένει σε δενδρα και να τρώει μπανάνες και να κατεβαίνει για να κάνει διαφυλετικο και μπαι σεξ. Καπου εκεί ανάμεσα θα υπάρχουν ξεμπαρκα και παιδιά στο Δάσος. Σχήμα λόγου για την μεταφορά στον σύγχρονο κόσμο του ελευθεριακου κομμουνισμού.
Η ηλιθιότητα της κατάστασης θα οδηγεί τον πληθυσμό να κάνει κάποιου είδους τελετές ακόμα και εαν υπάρχει αθεϊα. Ενας συντονισμός ηλιθιότητας ατομικότητας και ανούσιας συλογικότητας με ύμνους προς κάποια μητέρα γη και μια καθεστωτική αντιπρόσωπο που θα λέει στα υπόλοιπα πιθήκια πως όλα είναι καλά.
14.09.2017, 03:36:40





Ανώνυμος 43888 έγραψε...
Πέραν το το θρησκευτικό όταν ρωτήσεις τον άθεο ως προς το ρεζουμε, θα σου πεί πως θέλει να μένει σε δενδρα και να τρώει μπανάνες και να κατεβαίνει για να κάνει διαφυλετικο και μπαι σεξ. Καπου εκεί ανάμεσα θα υπάρχουν ξεμπαρκα και παιδιά στο Δάσος. Σχήμα λόγου για την μεταφορά στον σύγχρονο κόσμο του ελευθεριακου κομμουνισμού.
Η ηλιθιότητα της κατάστασης θα οδηγεί τον πληθυσμό να κάνει κάποιου είδους τελετές ακόμα και εαν υπάρχει αθεϊα. Ενας συντονισμός ηλιθιότητας ατομικότητας και ανούσιας συλλογικότητας με ύμνους προς κάποια μητέρα γη και μια καθεστωτική αντιπρόσωπο που θα λέει στα υπόλοιπα πιθήκια πως όλα είναι καλά.
14.09.2017, 03:36:40






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+4=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...