Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


Ο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ
ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΣ
ΡΟΛΟΣ
ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ




Έγραψε στις 21.03.2009 ο/η: Παραβάτης Κωνσταντίνος

Επιστροφή

Στη σημερινή Ελλάδα, το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο μνημονεύεται ως ο φύλακάς μας στην Τουρκία. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός του κράτους, αρχηγοί και μέλη πολιτικών κομμάτων και διάφοροι άλλοι σημαίνοντες άνθρωποι των γραμμάτων, των επιστημών, των τεχνών ακόμα και του αθλητισμού, σε τακτά χρονικά διαστήματα επισκέπτονται το Πατριαρχείο εκφράζοντας το δέος και τον σεβασμό τους στον πατριάρχη.

Στο άρθρο αυτό θα εξετάσουμε την συνολική ιστορική πορεία, που έχει διαδραματίσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τον διαχρονικά ανθελληνικό του ρόλο, για να δούμε τελικά και γιατί κάποιοι κύκλοι επιμένουν απρόκλητα να το αναδεικνύουν ως δήθεν φιλελληνικό. 

Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης σύμφωνα με την αμφισβητούμενη από πολλούς χριστιανική παράδοση ιδρύθηκε κατά τον β΄ μ.Χ αιώνα απΆ τον απόστολο Ανδρέα ως μία απλή επισκοπή στην αρχαία πόλη των Μεγαρέων το Βυζάντιο. Όταν το 331 μ.Χ. η αρχαία πόλη του Βυζαντίου μετονομάσθηκε σε Florance = ¶νοιξη ή Nova Roma δηλαδή Νέα Ρώμη (πολλά χρόνια αργότερα αποκλήθηκε Κωνσταντινούπολη) και έγινε η πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η μικρή αυτή επισκοπή εξελίχθηκε σε Πατριαρχείο.  

Στα επόμενα χρόνια, το Πατριαρχείο εξισώθηκε με τους θρόνους των Ιεροσολύμων, της Αντιοχείας και της Αλεξανδρείας. Η ανάγκη της δημιουργίας μίας κεντρικής εκκλησίας που θα διοικούσε όλες τις άλλες εκκλησίες σε όλη την επικράτεια, δημιούργησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Νέας Ρώμης την επονομαζόμενη και Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία. 

Αυτό έγινε κατά το τέλος του ε΄ αιώνα, δηλαδή λίγα χρόνια μετά την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 451 όπου και αποδόθηκε στον πατριάρχη Κων/πολης ο τίτλος «Οικουμενικός». Όλα αυτά τα χρόνια ο τίτλος αυτός δεν αναγνωριζόταν απΆ τους παπικούς στην Δύση. Η επίσημη καθιέρωσή του έγινε το 585 επί αυτοκράτορος Μαυρικίου, ο  οποίος ανακήρυξε και επίσημα τον πατριάρχη Κων/πολης, Ιωάννη τον Νηστευτή, «Οικουμενικό» ερχόμενος σε ρήξη με τον Πάπα της Ρώμης που μέχρι τότε κατείχε τα πρωτεία του χριστιανισμού. Αυτή η στιγμή αποτελεί την πρώτη επίσημη αρχή της ρήξης και του μετέπειτα σχίσματος των δύο Εκκλησιών.

   

Αυτοκράτορες θύματα του Πατριαρχείου

Την εποχή εκείνη ο αριθμός των καλογέρων, μοναχών και ασκητών είχε ξεπεράσει κατά πολύ εκείνον του στρατού. Τότε, ο αυτοκράτωρ Μαυρίκιος, απαγόρευσε στα μοναστήρια να δέχονται νέα μέλη. Το μέτρο αυτό υπήρξε η αφορμή της τραγικής δολοφονίας του. Το πατριαρχείο και οι μοναχοί υποκίνησαν επανάσταση ζητώντας την καθαίρεσή του. Η ανατροπή του ήρθε το 602 απΆ τον εκατόνταρχο Φωκά. Ο Μαυρίκιος βρήκε τραγικό τέλος. Οι πέντε γιοι του σφάχτηκαν μπροστά στα μάτια του και ο ίδιος αποκεφαλίσθηκε. Τα έξι κεφάλια εκτέθηκαν δημόσια και τα πτώματά τους πετάχθηκαν στην θάλασσα. Αυτά προς παραδειγματισμό για όσους θα τολμούσαν στο εξής να τα βάλουν με την Εκκλησία. Πολλοί αυτοκράτορες, όπως θα δούμε και παρακάτω, έπεσαν θύματα του Πατριαρχείου. 

Την ίδια περίοδο ολοκληρωνόταν η τεράστια αύξηση της γαιοκατοχής και του πλουτισμού της Εκκλησίας με τους αμύθητους θησαυρούς που οι κληρικοί είχαν ληστεύσει απΆ τους αρχαίους ναούς και απΆ τις περιουσίες των ελλήνων. Αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός πάμπλουτου θεοκρατικού παρακράτους που υποστηριζόταν από ένα μεγάλο άτακτο στρατό καλογήρων και μοναχών έτοιμο να επιτεθεί ακόμα και εναντίον του κράτους τους. Το Πατριαρχείο Κων/πoλης αποτέλεσε το κέντρο αποφάσεων για τον πανελλήνιο διωγμό που εξαπολύθηκε απΆ άκρου εις άκρον σε όλη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Εκεί από κοινού πατριάρχες και αυτοκράτορες αποφάσιζαν την ισοπέδωση του ελληνικού πολιτισμού. Σφαγές, φρικτά βασανιστήρια, πυρές και καύσεις βιβλίων και ανθρώπων, δηώσεις, κατεδαφίσεις ακολούθησαν τους επόμενους αιώνες με τις οδηγίες του Πατριαρχείου. Κάθε τι το ελληνικό θα εξαφανιστεί ολοκληρωτικά από προσώπου γης.


Αλλά εκ παραλλήλου με τους διωγμούς εναντίον των ελλήνων, το Πατριαρχείο θα αποτελέσει το κέντρο αιματηρών εμφυλίων πολέμων και οδομαχιών μεταξύ Αρειανών, Ορθοδόξων, Καθολικών και άλλων αιρέσεων που θα συγκλονίσουν την Κων/πολη αλλά και όλη την Αυτοκρατορία μέχρι τον ε΄ αιώνα. Σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς Σωκράτη και Σωζομενό, επί του αρειανιστή αυτοκράτορα Κωνστάντιου ο Πατριάρχης Παύλος επέστρεψε στην Κων/πολη το 341 ύστερα απΆ την εξορία του στον Πόντο, λόγω ότι είχε κατηγορηθεί απΆ τους οπαδούς του Αρείου για την δολοφονία του αρχηγού τους, αλλά και γιατί προετοίμαζε κρυφά την αναπροσάρτηση της Πόλης στο δυτικό τμήμα της Αυτοκρατορίας. Λόγω της επιστροφής του οι αρειανιστές επίσκοποι Μακεδόνιος και Ασκληπάς καλλιέργησαν πολεμικό κλίμα στην Πόλη όπου εκατοντάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν ακόμα και μέσα στις εκκλησίες.  

Το 342, ο στρατηγός και αρχηγός του ιππικού της αυτοκρατορικής φρουράς Ερμογένης επεμβαίνει για να καταστείλει τον εμφύλιο χριστιανικό πόλεμο που μαίνεται στην πρωτεύουσα. Τελικώς εγκλωβίζεται στην εκκλησία της Ειρήνης (κατά τον Θεοδώρητο) ή στο σπίτι του (κατά τον Σωζομενό) όπου οι καλόγεροι πυρπολούν. Ο Ερμογένης και αρκετοί φρουροί καίγονται ζωντανοί και το πτώμα του σύρεται από φανατικούς δεμένο από τα πόδια στους δρόμους. «Διηκονείτο δε τοις βασιλέως προστάγμασιν Ερμογένης ο την ιππικήν δύναμιν επιτετραμμένος στρατηγός ος επί Θράκην τότε αποσταλείς παριών δια Κωνσταντινουπόλεως εβιάζετο Παύλον δια στρατιωτών εξελάσαι της εκκλησίας, επεί δε το πλήθος ου συνεχώρει, πη δε και ημύνετο βιαιότερόν τε επιχείρουν οι στρατιώται επιτελείν το προσταχθέν, καταλαβώντες την Ερμογένους οικίαν οι στασιώται ενέπρησαν και αυτόν αναιρούσι, και σχοινίον εξάψαντες είλκον δια της πόλεως» (Σωζομενός «Εκκλησιαστική Ιστορία» βιβλίο 3, κεφ.7, παρ.6).

Αυτουργοί, σύμφωνα με τον Σωζομενό, ήταν δύο συνεργάτες του Πατριάρχη ο υποδιάκονος Μαρτύριος και ο αναγνώστης Μαρκιανός. Τότε στην Κων/πολη ξεσπά θρησκευτικός εμφύλιος πόλεμος και χάνουν την  ζωή τους περί τους 3.150 άνθρωποι, πάντοτε σύμφωνα με τα γραφώμενα του Σωζομενού. Ο Πατριάρχης Παύλος εξορίζεται απΆ τον αυτοκράτορα στην περιοχή της μικρής Αρμενίας και τελικώς στραγγαλίζεται από αρειανιστές. Οι ταραχές αυτές θα εξακολουθήσουν μέχρι την πλήρη επικράτηση των ορθοδόξων χριστιανών και σταδιακά την ολοκληρωτική εξόντωση όλων των υπολοίπων αιρετικών.


  Το Πατριαρχείο, σύμφωνα με το ημερολόγιό του, αργεί "κατά τας εθνικάς εορτάς". Ως εθνικές γιορτές δεν εννοεί όμως, τις ελληνικές, αλλά τις τουρκικές. Η επέτειος της "Νίκης του Αρχιστρατήγου" μάλιστα, που γιορτάζεται στις 30 Αυγούστου, αφορά στις αφαγές κατά τη μικρασιατική καταστροφή (Αυγ. 1922) και στον "Αρχιστράτηγο", Κεμάλ Ατατούρκ. 



ΑπΆ τον ε΄ μέχρι και τις αρχές του ζ΄ αιώνα ακολουθεί μία περίοδος πλουτισμού, εξουσίας και ακμής του Πατριαρχείου. ΑπΆ το 717 και μέχρι το 842 ακολουθεί η περίοδος της εικονομαχίας. Πρόκειται για μία περίοδο μεταρρυθμίσεων που συντελέστηκε επί της βασιλείας των Ισαύρων αυτοκρατόρων, όπου οι ιεράρχες συγκρούστηκαν μετωπικά με το κράτος υπερασπίζοντας τα οικονομικά και εξουσιαστικά τους συμφέροντα. Κατά την εποχή αυτή το κράτος θα περιορίσει την ισχύ και τον πλούτο της Εκκλησίας.  

Ως αντίδραση προς την διακυβέρνηση Λέοντος Ισαύρου το 730 φανατικοί κληρικοί με προτροπή του Πατριαρχείου πυρπολούν το Πανεπιστήμιο και την Βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης, κατακαίοντας όλα τα εναπομείναντα συγγράμματά του μαζί με τους είκοσι Έλληνες καθηγητές του. Τα επόμενα χρόνια κρατικά δραστικά αστυνομικά μέτρα θα περιορίσουν τα φαινόμενα ταλιμπανιισμού των κληρικών.  

Και ενώ η μεταρρύθμιση υπέρ του λαού και κατά της Εκκλησίας προχωρούσε σταδιακά, ξαφνικά ήρθε το σκοτεινό πισωγύρισμα. Το 842 δολοφονείται με δηλητήριο ο αυτοκράτορας Θεόφιλος απΆ τους Ορθόδοξους ιεράρχες, όπου και επέρχεται το τέλος της μεταρρύθμισης των Ισαύρων. Το επόμενο έτος 843 και συγκεκριμένα την 19η Φεβρουαρίου, που συνέπεσε με την «Κυριακή των Νηστειών» στην συνελθούσα σύνοδο των εικονολατρών «καθήρεσαν από τον πατριαρχικό θρόνο και αναθεμάτισαν τον πατριάρχη Ιωάννη Γραμματικό και πάντας τους ομόφρωνες αυτού, χειροτόνησαν δε αντΆ αυτού τον Μεθόδιο και τους ακόλουθους του. ΚατΆ αυτόν τον τρόπο κατελύθη η εκκλησιαστική μεταρρύθμισις, ανεστηλώθησαν οι εικόνες στις εκκλησίες και σε όλα τα δημόσια μέρη και αποκαταστάθησαν τα καταργηθέντα μοναστήρια. Το δε μοναχικόν τάγμα απέκτησε πάλι μεγάλη ισχύ στην κοινωνία και στην κυβέρνησι, τόση που η θρασύτης αυτού δεν εσέβετο ούτε την βασιλείαν» (Κ. Παπαρρηγόπουλος «Ιστορία του Ελληνικού  Έθνους», τόμος 3ος, από Ιουστινιανού μέχρι Βασιλείου του Α΄, σελ. 533-534).

 
Αντίβαρο και φόβητρο κάθε προσπάθειας προόδου
 

Θα ακολουθήσουν ανελέητοι διωγμοί διαταχθέντες απΆ το Πατριαρχείο: «Τα άγρια των μοναχών πάθη που δεν εσέβοντο ούτε την ίδιαν την βασίλισσα, επιχείρησαν δεινώτατον διωγμό στους οπαδούς της μεταρρυθμίσεως. Οι μοναχοί συκοφάντησαν τον σοφό Ιωάννη Γραμματικό ότι δήθεν εξώρυξε τους οφθαλμούς μίας εικόνος και  ανταπέδωσαν σΆ αυτόν τα ίδια τυφλώνοντάς τον, ενώ κατΆ άλλους εμαστίγωσαν αυτόν διακόσιες φορές. Τούτος υπήρξε ο πρώτος καρπός επανόδου του μοναχικού τάγματος στα πράγματα. Αυτά έκαμαν στον σοφότερον και χρηστότερον άνθρωπον των χρόνων τούτων. Τα του Ιωάννη βασανιστήρια ακολούθησαν κι άλλοι» (σελ. 535). Έτσι το Πατριαρχείο έγινε πάλι το αντίβαρο και το φόβητρο για κάθε προσπάθεια προόδου βυθίζοντας και πάλι τον δεισιδαίμονα λαό και το κράτος στον ζοφερό χριστιανικό μεσαίωνα. 

Κατά την περίοδο 861 έως 867 επί Πατριάρχη Φωτίου επήλθε το πρώτο σχίσμα μεταξύ της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας. ΑπΆ τον θ΄ αιώνα και εντεύθεν το Οικουμενικό Πατριαρχείο απώλεσε τον τίτλο την οικουμενικότητας διότι τα λοιπά Βαλκανικά κράτη ίδρυσαν δικά τους αυτοκέφαλα Πατριαρχεία, που διατηρούνται μέχρι και σήμερα.         

Το 963 ο Πατριάρχης Κων/πόλεως Πολύευκτος ήταν ο εγκέφαλος της δολοφονίας του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά ο οποίος έκανε το μοιραίο λάθος να περιορίσει τα προνόμια των κληρικών: «Ανάμεσα στους πρωτεργάτες της συνωμοσίας ήταν και ο πρόεδρος της Συγκλήτου Βασίλειος και ο Πατριάρχης Πολύευκτος (…). Ο Πατριάρχης μαζί με τον πρόεδρο της Συγκλήτου τον ευνούχο Βασίλειο κατάφεραν να ανακηρυχθεί αμέσως ο Τσιμισκής αυτοκράτορας. Επειδή όμως ο Νικηφόρος ήταν αγαπητός στα λαϊκά και αγροτικά στρώματα, για τα μάτια του κόσμου διατάχθηκαν τάχα ανακρίσεις και ο Πατριάρχης Πολύευκτος δήλωσε πως οι δολοφόνοι θα τιμωρηθούν. Όμως ο πρώτος και κυριότερος δολοφόνος ήταν ο Τσιμισκής, που ο συνένοχός του Πατριάρχης τον έστεψε κιόλας αυτοκράτορα» (Ι. Κορδάτος «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», σελ.410).


Το Πατριαρχείο και ο Πατριάρχης Πολύευκτος σε συνεννόηση με τον νέο αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή αχρήστευσαν τα διατάγματα του Νικηφόρου, που απαγόρευαν να χτίζονται νέες εκκλησίες και μοναστήρια και νΆ αποχτούν χωράφια και περιουσίες πιστών οι κληρικοί. Έτσι η Εκκλησία ανέλαβε ξανά περίοπτη θέση στην διοίκηση της Αυτοκρατορίας.
 

Ανεβοκατεβάζει και αφορίζει αυτοκράτορες 

Στα επόμενα χρόνια και μέχρι την οριστική διάλυση της αυτοκρατορίας, το Πατριαρχείο ουσιαστικά έφθασε να κυβερνά, αφού συνέχισε να ανεβοκατεβάζει αυτοκράτορες. ¶λλο ένα παράδειγμα αποτελεί η δολοφονία του αυτοκράτορα Ρωμανού απΆ την σύζυγό του Ζωή και του νεαρού εραστή της Μιχαήλ. Όμως τον χείριστο ρόλο της δολοφονίας έπαιξε ο πατριάρχης Αλέξιος, ο οποίος συμμετείχε  ευλογώντας την δολοφονία: «Επελθούσης δε της νυκτός και ψαλλομένων των αγίων παθών, μηνύεται τότε ο πατριάρχης Αλέξιος υπό του βασιλέως Ρωμανού δήθεν να ανέλθη εις τα ανάκτορα. Ο πατριάρχης έσπευσε να έλθη, αλλά ευρίσκει με απορίαν του νεκρόν μεν τον βασιλέα, την δε Ζωήν καθημένη επί λαμπρού θρόνου, έχουσα πλησίον της τον Μιχαήλ και μανθαίνει ότι προσελκύθη ίνα ιερολογήση τούτον αυτή. Έκθαμβος δε γενόμενος ίστατο εννεός και ενδοιάζων περί του πρακτέου, ότε ο Ιωάννης (ο Ορφανοτρόφος) και η Ζωή δόντες αυτώ μεν πεντήκοντα λίτρας χρυσίου, εις δε τον κλήρον άλλας πεντήκοντα, κατέπεισαν αυτούς να τελέσωσι την ιεροπραξίαν» (Κων/νος Παπαρρηγόπουλος «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» τόμος 5ος, σελ.202).  Εκατό λίτρα χρυσού μοιράσθηκαν ο πατριάρχης Αλέξιος και οι ιερωμένοι για να ευλογήσουν την στυγνή δολοφονία του βασιλιά τους και να παντρέψουν το ζεύγος των δολοφόνων.    

Οι αφορισμοί των Πατριαρχών προς τους πάντες δεν έχουν τέλος καθΆ όλη την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι πατριάρχες έφθασαν σε σημείο να αφορίζουν ακόμα και αυτοκράτορες. Αρχικά το 762 ο πατριάρχης Νικήτας αφορίζει τον εικονομάχο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ τον επονομαζόμενο και «Κοπρώνυμο». Λίγα χρόνια μετά ο πατριάρχης Ταράσιος αφόρισε τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄, ο πατριάρχης Νικόλαος  Α΄ ο Μυστικός το 907 αφόρισε τον αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό και τέλος ο πατριάρχης Αρσένιος αφόρισε τους αυτοκράτορες Μανουήλ τον Η΄ και το 1261 τον Μιχαήλ γιατί ήταν ενωτικοί. Ο Αρσένιος δημιούργησε ένα τεράστιο κύμα ανθενωτικών οπαδών τους λεγόμενους Αρσενίτες οι οποίοι για διακόσια περίπου χρόνια με την δράση τους συνέβαλαν στην διάλυση της αυτοκρατορίας. Πολλοί ακόμα αυτοκράτορες λόγω των αποφάσεών τους έφθασαν στα πρόθυρα του αφορισμού τους.

 
Το 1077 το Πατριαρχείο καταδικάζει και αφορίζει τον πρωτοδιδάσκαλο του Πανδιδακτήριου της Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Ιταλό ως αιρετικό και ειδωλολάτρη παγανιστή. Ο αυτοκράτωρ Αλέξιος, όργανο του Πατριαρχείου, διέταξε να διαβαστούν τα αναθέματα απΆ τον άμβωνα του ναού της Αγίας Σοφίας μπροστά σε όλο τον λαό που επαναλάμβανε την τελευταία φράση του αναθέματος. Οκτώ απΆ αυτά τα αναθέματα έχουν διασωθεί. Αξίζει διαβάσουμε ένα απΆ αυτά: «ΣΆ αυτούς που δέχονται και διδάσκουν τα μάταια ελληνικά μαθήματα, ότι υπάρχει προΰπαρξη των ψυχών και όχι ότι όλα τα όντα γεννήθηκαν απΆ το τίποτα, ότι η κόλαση έχει ένα τέλος, ή ότι υπάρχει μία ανανέωση της δημιουργίας και των ανθρωπίνων πραγμάτων, εισάγοντας έτσι την θεωρία της καταστροφής στα όσα δημιούργησε ο Θεός, ενώ ο Θεός-Χριστός μας εδίδαξε και μας μετέδωσε αυτήν την βασιλεία σαν αιώνια και μη καταστρεφομένη και οι δύο Διαθήκες Παλαιά και Νέα, μας πληροφορούν ότι η κόλαση δεν έχει τέλος και ότι η βασιλεία των ουρανών είναι αιώνια. Σε όλους αυτούς που με τέτοιους λόγους χάνονται οι ίδιοι στην κόλαση και προκαλούν στους άλλους αιώνια καταδίκη, ανάθεμα τρεις φορές» («Κατά Ιταλού» Ανάθεμα 8, κεφ.Ι΄ Περί ελληνικών ιδεών). Ακολουθούν οι αφορισμοί όλων των μαθητών του, του Νείλου, του Ευστάθιου, του Βλαχερνίτη κ.ά.
 

Προδιαγράφει την πτώση της αυτοκρατορίας 

Στα χρόνια εκείνα έγινε το οριστικό σχίσμα των δύο Εκκλησιών Νέας Ρώμης (Κωνσταντινούπολης) και Βατικανού. Ο τότε επικεφαλής πάπας της Ρώμης και του Βατικανού αναθεματίστηκε και αφορίσθηκε δημόσια απΆ τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, το δε ανάθεμα τοποθετήθηκε πάνω στην Αγία Τράπεζα του ναού της Αγίας Σοφίας. Το μίσος αυτό έστρεψε την πορεία των Σταυροφοριών εναντίον της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με αποτέλεσμα την πρώτη άλωση της Κων/πολης κατά την Δ΄ Σταυροφορία. Για άλλη μία φορά η Εκκλησία καθόριζε αρνητικά την μοίρα του Βυζαντίου. Μετά την ανακατάληψη της Κων/πόλεως απΆ τους Βυζαντινούς κάθε ενωτική προσπάθεια απΆ τους αυτοκράτορες Ανδρονίκου Γ΄, Ιωάννου του Κατακουζηνού, Μανουήλ Παλαιολόγου και Κωνσταντίνου Παλαιολόγου κατέρρευσαν μπροστά στις προδοτικές θέσεις των ιεραρχών.

Την εποχή εκείνη ένας άτακτος σχετικά στρατός εκείνος των οθωμανών θα κινηθεί κατά της διαλυμένης απΆ το Πατριαρχείο και το Χριστιανισμό, Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο αρχηγός των Οθωμανών ο Μωάμεθ ο Β΄ γνωρίζοντας το έργο και την επιρροή των ρασοφόρων πάνω στον θρησκόληπτο και δεισιδαίμονα λαό, χρησιμοποίησε διαβρωτικά την δύναμή τους για την εκπόρθηση της Πόλης. Και φυσικά αυτό το πέτυχε με την πλήρη σύμπραξη του τότε Πατριάρχη Γεωργίου Κουρτέση ή Γεώργιου Σχολάριου Γεννάδιου και της ανθενωτικής του ομάδας.

Ο Σχολάριος, φανατικός υπερασπιστής της Ορθοδοξίας και ανυποχώρητος εχθρός της ένωσης των δύο Εκκλησιών, έφυγε οργισμένος απΆ την σύνοδο της Φερράρας όπου η Βυζαντινή αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Ιωάννη Παλαιολόγο παρακαλούσε τους Δυτικούς για την «ένωση» και το μέλλον της Κων/πολης. Ο Σχολάριος στα βήματα του σκοταδισμού και της προδοσίας που ακολούθησε αφόρισε δημόσια τον Πλήθωνα και έκαψε το «Περί Νόμων» σύγγραμμα του. Κατά την περίοδο της πολιορκίας οι ανθενωτικοί ιεράρχες του Πατριαρχείου τρομοκρατούσαν τον λαό και τους λίγους πολεμιστές με επαίσχυντες προφητείες ότι δήθεν ο θεός με την μορφή πυκνού νέφους ή μέσα απΆ τους καπνούς και την ομίχλη εγκατέλειπε την Πόλη, ή ανατίναζαν με εκρηκτικά ολόκληρες αποθήκες όπλων και τροφίμων, ή προέτρεπαν τον κόσμο να αυταμολήσει στους Οθωμανούς. Ο ίδιος ο Σχολάριος περιφερόταν αλλόφρων στους δρόμους της Κωνσταντινουπόλεως διαλαλώντας ότι «είναι πιότερο το τούρκικο σαρίκι απΆ την παπική τιάρα» και «ότι είναι θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει». Τέλος οι ανθενωτικοί ιεράρχες άνοιξαν την Κερκόπορτα, για να εισέλθουν οι tούρκοι μέσα.

Ο Μωάμεθ ανταμοίβει τον Πατριάρχη με προνόμια

Για την ουσιαστική αυτή συμβολή τους ο τούρκος κατακτητής τους αντάμειψε με εξουσία και πλούτο πολύ μεγαλύτερης εκείνης την οποία κατείχαν επί χριστιανών βασιλέων. Τα λόγια του ίδιου του Μωάμεθ προς τον συνεργάτη του Γεννάδιο είναι χαρακτηριστικά: «Πατριάρχευε κρατώντας όλα τα προνόμια τα οποία εσύ θέλεις, όπως και οι πριν από εσένα πατριάρχες είχαν». Επίσης ο Βυζαντινός ιστορικός Φρατζής γράφει για το γεγονός: «Ο Μωάμεθ έδωσε προστάγματα έγγραφα στον πατριάρχη, με εξουσία βασιλική υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον σουλτάνο, ποτέ και κανείς να μην ενοχλήση ή αντιταχθή αυτού και να είναι αυτός κυρίαρχος, και απόλυτος επί παντός εναντίου. Τέλος και από φόρους ελεύθερος να είναι και αυτός και οι πατριάρχες του αιωνίως, καθώς και οι υπόλοιποι που ανήκουν σΆ αυτόν αρχιερείς». (Κυριάκου Σιμόπουλου, «Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα», σελ.168)

Ο Σχολάριος ήταν υμνητής του Μωάμεθ και μέγας διώκτης της ενώσεως των Εκκλησιών. Για το Μωάμεθ, το Πατριαρχείο και ο κλήρος θα γινόταν το αστυνομικό όργανο και μέσο για την ολοκληρωτική υποταγή των ρωμιών.

   

Συνομωσίες και αλλαξοπατριαρχίες

Οι αλλαξοπατριαρχείες υπήρξαν ένα φαινόμενο καθΆ όλη την διάρκεια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το φαινόμενο αυτό κορυφώθηκε κατά την Τουρκοκρατία. Οι μνηστήρες των θρόνων των πατριαρχών συναγωνίζονταν μεταξύ τους με προσφορές χιλιάδων φλουριών προς τους Τούρκους διοικητές για το ποιος θα πατριαρχεύει. Οι αιώνες που θα ακολουθήσουν αποτελούν την πιο μαύρη εποχή των κληρικών και της Εκκλησίας, γιΆ αυτό τον λόγο αποσιωπούνται από τα βιβλία την ιστορίας μας. Οι αγοροπωλησίες των αξιωμάτων των κληρικών, ταπεινωτικές δημοπρασίες για τους θρόνους, δωροδοκίες, συνομωσίες και ελεεινή εκμετάλλευση του υπόδουλου χριστιανικού ποιμνίου, αποτελούν μερικά από τα τραγελαφικά γεγονότα της εποχής. «Οι περί τον πατριάρχην αρχιερείς ουδέν άλλον εσυλλογίζοντο παρά το φατριάζειν περί το αλλαξοπατριαρχεύειν» γράφει ο Αθ. Κομνηνός Υψηλάντης στο έργο του («Τα μετά την άλωσιν», σελ. 85).





















Πατριάρχης επί Τουρκοκρατίας, φέρων τα άμφια, που ήταν καθιερωμένα εκείνη την εποχή. Είναι διαφορετικά από τα σημερινά και μοιάζουν με εκείνα των αξιωματούχων των σουλτάνων.

Μεταξύ 1623 και 1700, δηλαδή σε διάστημα 77 ετών, έγιναν πενήντα αλλοξοπατριαρχίες! Ο ¶γγλος περιηγητής Τζωρτζ Γουέλερ στο έργο του («A journey into Greece» Λονδίνο 1862, σελ 192) αναφέρει: «Ο ορθόδοξος κλήρος είναι τόσο φιλόδοξος που οι μητροπολίτες αγοράζουν τον πατριαρχικό θρόνο πίσω από τις πλάτες των ανταγωνιστών τους απΆ τον Μεγάλο Βεζύρη. Κι εκείνος χαίρεται να τους βλέπει να αλληλοσπαράσσονται για το ποιος θα του προσφέρη τα περισσότερα πεσκέσια. Για την εξαγορά του αξιώματος καταβάλλουν τεράστια ποσά. Και για να τα εισπράξουν καταπιέζουν και καταληστεύουν τους φτωχούς χριστιανούς». Οι αλληλοσυκοφαντίες των επίδοξων Πατριαρχών προς τους Τούρκους ήταν το κύριο όπλο για την ανάληψη του πατριαρχικού θρόνου.  

Το 1700 το πεσκέσι για την εξαγορά του πατριαρχικού αξιώματος είχε φτάσει τα 60.000 τάληρα! «Είναι θλιβερό (γράφει ο περιηγητής Πιτόν Ντε Τορνεφόρτ), να βλέπη κανείς τον αρχηγό της Εκκλησίας να διορίζεται απΆ τον σουλτάνο ή απΆ τον Μεγάλο Βεζύρη. Αλλά το πιο θλιβερό είναι, ότι οι ρωμιοί δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση. Αρχικά οι τούρκοι είχαν αξιώση ένα ποσό συμβολικό κατά την ανάρρηση του νέου πατριάρχη για την επικύρωση της εκλογής. Οι ορθόδοξοι ιεράρχες έκαναν το αξίωμα του πατριάρχη δημοπρασία και η τιμή του θρόνου έφθασε σήμερα τα 60.000 τάληρα. Ο ένας πατριάρχης εκδιώκει με την δωροδοκία τον άλλον».

Η αμάθεια και η αγραμματοσύνη των μοναχών της εποχής αυτής μάστιζε και τους πατριάρχες  και αποτελούσε το κύριο στοιχείο του κλήρου σύμφωνα με τα όσα αναφέρουν αναλυτικά οι περιηγητές. Οι αλλαξοπατριαρχίες επί χρηματικής εξαγοράς γίνονταν και μέχρι την περίοδο του 1821: «Η σύνοδος αγοράζει τον πατριαρχικόν θρόνον απΆ τον οθωμανικόν αντιβασιλέα δια μία μεγάλη ποσότητα χρημάτων, έπειτα τον πωλεί ούτινος της δώση περισσότερον κέρδος και τον αγοραστήν τον ονομάζει πατριάρχην. Αυτός λοιπόν δια να ξαναλάβη τα όσα εδανείσθη δια την αγοράν του θρόνου, πωλεί τας επαρχίας ήτοι αριεπισκοπάς, ούτινος δώση περισσοτέραν ποσότητα και ούτως σχηματίσει τους αρχιεπισκόπους» («Ελληνική Νομαρχία» σελ.128).

 

Προδοσίες και αφορισμοί της επανάστασης

Το 1603, το Πατριαρχείο εγκαθίσταται στην περιοχή της Κων/πολης, που ονομαζόταν Φανάρι. Με την βοήθεια των τούρκων η συνοικία άκμασε δημιουργώντας την πιστή σε αυτούς φαναριώτικη αριστοκρατία. Έκτοτε το Πατριαρχείο ονομάζεται και Φανάρι. Πριν και κατά την διάρκεια του 1821 το Πατριαρχείο ή Φανάρι έπαιξε ρόλο προδοτικό. Όπλα του οι αφορισμοί και οι προδοσίες στους τούρκους.

Κατά το τέλος του ιη΄ αιώνα εμφανίστηκε στο προσκήνιο ένας αρματολός εξ Ακαρνανίας ο Χριστόδουλος Ξηρομερίτης. Σπουδαγμένος στην Γαλλία υπήρξε μέλος της γαλλικής επανάστασης, όπου είχε διατελέσει και επαναστατικό έργο. Γύρισε στην πατρίδα του την Ακαρνανία με σκοπό να ξυπνήσει το λαό απΆ τον βαθύ χριστιανικό του ύπνο. Στα διασωθέντα γραπτά του ο αρματολός φιλόσοφος αναφέρει: «Αιτία της βαρβαρότητος και της δουλείας των είναι η λήθη των επιστημών και της φιλοσοφίας που αντικαταστάθηκαν από την αμάθεια των ακατάληπτων θεολόγων και καθηγητών. Για να βγη το ελεεινό γένος μας από το σκοτάδι πρέπει να πληροφορηθή για τους αρχαίους του σοφούς» («Περί φιλοσόφου Χριστοδούλου Ξηρομερίτη» σελ.4-5). Στο έργο του προέτρεπε τους χριστιανούς αναγνώστες προτού αποτινάξουν τον τούρκικο ζυγό έπρεπε να απαλλαγούν πρωτίστως απΆ τον πολύ βαρύτερο τούτου, τον ζυγό του Φαναρίου. Το Φανάρι έσπευσε να κάψει δημόσια το έργο του και να εκδώσει Πατριαρχικό Αφορισμό. Το ίδιο έτος ο Ξηρομερίτης βρέθηκε δολοφονημένος στην Λειψία όπου είχε καταφύγει κυνηγημένος και προδομένος απΆ τους κληρικούς.

Το 1804 ο ζάμπλουτος πατριάρχης του Φαναρίου Καλλίνικος ο Δ΄ (είναι άγιος για την Ορθοδοξία) πρόδωσε στους Τούρκους εταίρους του τις πρώτες προεπαναστατικές κινήσεις στην Πελοπόννησο. Ταυτόχρονα εξέδωσε αφορισμό  που διαβάστηκε σε όλες τις εκκλησίες της επικράτειας και καλούσε όλους τους ραγιάδες υπηκόους του να εξοντώσουν ή να προδώσουν τους «καταραμένους επαναστάτες» στους τούρκους.

Το χειμώνα του 1805, πάνω από δύο χιλιάδες κλέφτες κι αρματωλοί προδόθηκαν απΆ τους συγχωριανούς τους και δολοφονήθηκαν απΆ τους τούρκους, όλοι θύματα του καλλινίκιου αφορισμού. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης σώθηκε μαζί με πέντε έξι πρωτοπαλίκαρά του την ύστατη στιγμή, ενώ το ασκέρι του αριθμούσε περί τους πεντακόσιους άνδρες. Ο μικρός αδελφός του, Γιάννης Κολοκοτρώνης, μαζί με δέκα περίπου άνδρες έπεσαν θύματα της προδοσίας των καλογήρων της μονής των Αιμυαλών, όπου είχαν πάει εκεί για να ξεφύγουν απΆ τους διώκτες τους. Οι καλόγεροι ειδοποίησαν τους Τούρκους κι αυτοί τους σκότωσαν όλους.

Ο Ανώνυμος της Ελληνικής Νομαρχίας χαρακτηρίζει το Πατριαρχείο μιαρό και ανυπόφορο και κλέπτες του λαού τους πατριάρχες: «Ω συ μιαρά Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως εις τι ομοιάζεις… Αλλά εσύ είσαι γεμάτη από χρήματα που καθημερινώς κλέπτεις απΆ τους ταλαίπωρους χριστιανούς… Ω της δυστυχίας σας άνθρωποι βάρβαροι και μωροί! Συ είσαι μία μάνδρα λύκων όπου δεν υπακούεις τον ποιμένα σου και κατατρώγεις τα αθώα και πολλά ήμερα πρόβατα της Εκκλησίας...» (σελ. 114-117).

Με την έναρξη του Ά21, το Πατριαρχείο στάθηκε πάλι προδοτικά έναντι των επαναστατών, υποστηρίζοντας την άρρηκτη συμμαχία του με τους τούρκους. Ο Γρηγόριος ο Ε΄ επί της πρώτης πατριαρχίας του αφόρισε τον Ρήγα Φερραίο, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Μιχαήλ Σούτσο, ενώ επί της τρίτης πατριαρχίας του εξέδωσε τις τρεις γνωστές πλέον αφοριστικές εγκυκλίους του εναντίον όλων των επαναστατών. Και επειδή «την προδοσία πολλοί ηγάπησαν, μα τον προδότη ουδείς» αρκετές φορές ακόμη και οι στενότεροι συνεργάτες του σουλτάνου όπως ο Γρηγόριος ο Ε΄ έχασαν το κεφάλι τους απΆ το τούρκικο γιαταγάνι όταν το απαιτούσε η εξυπηρέτηση των ευρύτερων τουρκικών συμφερόντων. Έτσι τον Απρίλιο του 1821 ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ απαγχονίσθηκε δημόσια στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου. Η περίπτωση της εκτελέσεώς του επΆ ουδενί δεν αποτελεί θύμα πατριωτισμού, όπως σήμερα λέγεται, παρά θύμα αλλαξοπατριαρχίας απΆ τις διαβολές και τις κατηγορίες του άσπονδου εχθρού του Ευγένιου προς τον σουλτάνο. Επίσης, η εκτέλεση είχε σκοπό να τρομοκρατηθούν οι ραγιάδες. Έτσι, τα όσα η νεοελληνική παραϊστορία μας διδάσκει στα σχολεία για τον δήθεν εθνομάρτυρα και επαναστάτη Γρηγόριο τον Ε΄ αποτελούν τα γνωστά ρωμιοχριστινικά ψεύδη.

Υπονόμευση και στο νέο κράτος

Μετά την δημιουργία του νεου κράτους, το Πατριαρχείο Κων/πολης συνέχιζε να υπονομεύει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας προς το διαφωτισμό. Το αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας που ανακηρύχθηκε το 1833 και που πρώτοι είχαν ιδεασθεί οι Φιλικοί και ο Αδαμάντιος Κοραής, έφερε την υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο κράτος. Όμως, οι ορθόδοξοι συντηρητικοί κύκλοι, δηλαδή η μεγάλη μερίδα των πολιτικών, οι οπλαρχηγοί και το παρακράτος της Εκκλησίας, είχαν από κοινού συμμαχήσει μεθοδεύοντας την αναβίωση της Ρωμιοσύνης, όπως ήταν κατά την διάρκεια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο).

Τότε, το Οικουμενικό Πατριαρχείο συμμάχησε με τους ομόδοξους και ορθόδοξους ρώσους αλλά και με τους τούρκους, τα μέχρι τότε αφεντικά τους. Η Αντιβασιλεία και ο Όθων βρίσκονταν σε σφοδρή αντιπαράθεση με τους κύκλους αυτούς, που ήδη απΆ το 1833 είχαν αρχίσει εξεγέρσεις εναντίον της κυβέρνησής του, με σκοπό την οριστική ανατροπή του και την επαναφορά και εγκαθίδρυση του Πατριαρχείου στη διακυβέρνηση της χώρας.

Τότε δημιουργήθηκε η μεγάλη συνωμοσία της Φιλορθόδοξης Εταιρείας, όπου τα δύο κέντρα της ήταν η μονή του Μεγάλου Σπηλαίου και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Πνευματικός της πατέρας υπήρξε ο κληρικός Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξΆ Οικονόμων, προσωπικός φίλος του Τσάρου της Ρωσίας και πράκτορας του Πατριαρχείου, ενώ χρηματοδότες της υπήρξαν οι ρώσοι και οι τούρκοι. Γράφει ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του: «Και στείλαν τον άγιον Οικονόμον παιδί της Ρουσίας… και εργάζεται εις τα πολιτικά υπέρ της Ρουσίας και έναν Ανατόλιον αρχιμανδρίτη εις τα στρατιωτικά. Κι όλοι αυτήναι φτειάξαν της Φιλορθόδοξο Εταιρεία, κι είχαν χρήματα κι εφόδιαζαν και κατηχούσαν». Η προσπάθεια αυτή δεν λειτούργησε. Έκτοτε ο οριστικός χωρισμός του Πατριαρχείου απΆ την διοίκηση έφερε την απομόνωσή του.

Πακτωλός χρημάτων από την Ελλάδα

σε 42 ανύπαρκτες μητροπόλεις

Σήμερα, το Πατριαρχείο απαρτίζεται από 14 υπέργηρους μητροπολίτες, που αυτοπροσδιορίζονται μέσα από πομπώδεις τίτλους της πάλαι ποτέ Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (πρόκειται για 42 ανύπαρκτες Μητροπόλεις όπως Βιθυνίας, Μηδείας, Λυδίας, πάσης Ασίας κ.ά.), εκπροσωπώντας μία ασήμαντη μειοψηφία 1.500 περίπου ανθρώπων. Φανταστείτε 42 παρόμοιους ανύπαρκτους τίτλους.









Φωτοτυπία του επίσημου απόρρητου εγγράφου - ντοκουμέντου του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας προς το Γενικό Προξενείο της Κωνσταντινούπολης, από το οποίο φαίνεται, ότι αποστέλλονται -όχι με επιταγές, αλλά- με ζωντανό χρήμα "έξη σφραγισμένες και καταμετρημένες από την Τράπεζα της Ελλάδος δεσμίδες των 500.000 ευρώ" ως 2η δόση της οικονομικής ενίσχυσης του έτους προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αλήθεια, πόσες δόσεις αποστέλλονται το χρόνο και πόσο είνια για το φορολογούμενο το ετήσιο κόστος που πληρώνει για τη συντήρηση της πνευματικής και ιδεολογικής σκλαβιάς του;
 

Σύμφωνα με τις διεθνείς συνθήκες (συνθήκη της Λωζάνης) ο όρος «Οικουμενικός» παραμένει παράνομος αφού αναγνωρίζεται αποκλειστικά και μόνο απΆ την λατινορωμαϊκή του καταγωγή ως «Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Νέας Ρώμης» (γιΆ αυτούς υπάρχει ακόμα και σήμερα η Νέα Ρώμη!). Αξίζει να προσέξουμε πως το ίδιο το Πατριαρχείο αυτοαποκαλείται στην ταχυδρομική του διεύθυνση στο Internet: Rum Patrichanesi 34 220 Fener Istambul Turkiye (Ρωμαϊκό Πατριαρχείο Φαναρίου της Ισταμπούλ Τουρκίας). Στην ιστιοσελίδα του όμως αναφέρει τους τίτλους «Οικουμενικός Πατριάρχης» και «Α.Θ.ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΣ Ο  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ».

Επίσης, αξίζει να αναφερθεί, ότι επιμελώς αποκρύπτεται απΆ τα Μ.Μ.Ε., ότι σήμερα υπάρχει και ισότιμο Ορθόδοξο Τουρκικό Πατριαρχείο που ιδρύθηκε το 1923 απΆ τον Πόντιο Παύλο Καραχισαρλίδη ή παπά Ευθύμ, όπου λειτουργεί στην Τουρκική γλώσσα. Ο παπά Ευθύμ το 1920 αποσχίσθηκε απΆ το Ρωμαϊκό Πατριαρχείο δηλώνοντας υποταγή στον Κεμάλ Ατατούρκ. Το Πατριαρχείο αυτό έχει σήμερα δικό του ποίμνιον που αριθμεί περί τους 50.000 τουρκόφωνους πιστούς χριστιανούς.

*     *     *

Το σημερινό Ρωμαίικο Πατριαρχείο της Ισταμπούλ ή Κωνσταντινούπολης αποτελεί ένα παρωχημένο ιστορικό απολίθωμα του μεσαιωνικού παρελθόντος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία παράκμασε και διαλύθηκε απΆ την προδοτική δράση του ίδιου του Πατριαρχείου και εν γένει της θρησκείας που είχε επιλέξει να επιβάλλει στην επικράτειά της, το χριστιανισμό. Ανέκαθεν αλλά μέχρι και σήμερα υπηρετεί τα συμφέροντα του τουρκικού κράτους.

Ας μην ξεχνάμε, ότι ο πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι πολίτης τουρκικής καταγωγής, όπου το 1961 έως το 1963 υπηρέτησε ως αξιωματικός του τουρκικού στρατού. Όπως είδαμε φιλότουρκοι ήταν διαχρονικά και όλοι ανεξαιρέτως οι πατριάρχες του.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 28749 έγραψε...
Ένα σοβαρό σφάλμα που υπάρχει στο άρθρο είναι ότι ο Γρηγόριος ο ε δολοφονήθηκε ως εκδίκηση για την σφαγή στην Τριπολιτσά που όμως συντελέστηκε 5 μήνες μετά
29.04.2014, 23:25:05






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+7=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ


Διαβάστε περισσότερα
 
 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 


  


  

 

 

 

 
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ



Διαβάστε περισσότερα
 
 
GEONION

A vision that pushes the boundaries
of design and technology and welcomes
the days to come in a unique way...

Διαβάστε περισσότερα
 
E FIND

Η ηλεκτρονική «κασέτα» εγγραφής
τού internet!
Πάνω από 1.500.000 «μαγνητοσκοπήσεις»...

Διαβάστε περισσότερα
 


Ύμνος εις την Ελευθερίαν:
Ένα μακάβριο, εμπνευσμένο
από τη Βίβλο ποίημα,
έμπλεο εθνικιστικής
και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας


Μελετώντας σε ολό-
κληρη την έκτασή του τον εθνικό ύμνο ―που κατά κόρον έχει προβληθεί από το κατεστημένο ως δήθεν αριστούργημα αποτελώντας την αιχμή του δόρατος των εθνοποιητικών μηχανισμών της Ρωμιοσύνης και τον πυρήνα του νεοελληνικού εθνικισμού― διαπιστώνουμε, ότι πρόκειται για ένα μακάβριο κείμενο πρωτοφανούς αγριότητας, εθνικιστικού και θρησκευτικού μίσους, γεμάτο αίμα, φρίκη, θάνατο και αποτροπιασμό, στο οποίο δοξολογείται η σφαγή αμάχων κι εξυμνούνται οι σφαγιαστές, ενώ τα θύματα απαξιώνονται.

Tην έμπνευσή του δε ο Σολωμός, δεν την αντλεί από τους αγώνες των αρχαίων ελλήνων, όπως εσφαλμένα θεωρούν οι περισσότεροι, αλλά από άλλους προγενέστερούς του ποιητές, τούς οποίους συχνά αντιγράφει και κυρίως από την ορθόδοξη υμνογραφία κι από λειτουργικά και βιβλικά κείμενα...


 


Αναλώσιμοι,
έρμαια της αγγλικής
αποικιοκρατικής συμπεριφοράς
οι ρωμιοί τον ΒΆ παγκόσμιο πόλεμο

Το μεγάλο «ΝΑΙ»
της 28ης Οκτωβρίου




Οι πρωτοβουλίες της εξωτερικής πολιτικής της Μεγάλης Βρετανίας το 1821 στάθηκαν καταλυτικές για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους στο μαλακό υπογάστριο της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι φιλελληνικοί πύρινοι λόγοι του άγγλου υπουργού εξωτερικών Τζόρτζ Κάνινγκ απομάκρυναν τελικά την Αγγλία από την Ιερή Συμμαχία και προκειμένου να προληφθεί η υποφαινόμενη ―και ίσως τότε τετελεσμένη― έξοδος του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο, μια σειρά γεγονότων αρχής γενομένης από τη ναυμαχία του Ναβαρίνου, έθεσαν τη βάση για τη δημιουργία ενός χριστιανικού κρατιδίου, που ονομάστηκε ελληνικό.
 
Τα γεγονότα αυτά, μας είναι λίγο-πολύ γνωστά, καθώς επίσης και ο ρόλος, που κατάφερε να παίξει η Αγγλία στη συγκρότηση και στην οργάνωση του νέου κράτους. Η κάλυψη του θρόνου από γόνο βαυαρικής δυναστείας δεν άλλαξε ουδέποτε ουσιαστικά το χαρακτήρα του νέου χριστιανικού βασιλείου, που κυνικά θα το χαρακτηρίζαμε ως «αγγλικό προτεκτοράτο».

Ξένες στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής, δράση άγγλων πρακτόρων και μια σειρά γεγονότων από την ίδρυση του νέου κράτους μέχρι σήμερα, ίσως δικαιολογούν τη κυνικότητα των χαρακτηρισμών μας.

Κάνοντας χωροχρονικά άλματα και συγκρίσεις με κάποιες άλλες καταστάσεις θα προσπαθήσουμε να πλοηγήσουμε τον αναγνώστη σε έναν κόσμο, που κρύβει επιμελώς κάποιες αμαρτωλές λεπτομέρειες της ιστορίας του...


 


- Γιατί έγινε το ΄21;
- Για το πλιάτσικο !


Ποια ήταν τα κίνητρα αυτών, που ξεσηκώθηκαν το Ά21; Γιατί το έκαναν; «Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και της πατρίδος την ελευθερίαν»; Ήταν εθνικά τα κίνητρά τους ή θρησκευτικά ή και τα δυό μαζί, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται από σύσσωμη τη Ρωμιοσύνη από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν; Ή μήπως ήταν κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρί-
χθηκε αργότερα, από ορισμένους αριστερίζοντες θεωρητικούς;

Τίποτε από τα παραπάνω! Μοναδικός στόχος των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά κ.λπ.) των ανυπεράσπιστων εκείνη την εποχή μουσουλμανικών οικογενειών στην Πελοπόννησο, δεδομένου, ότι ο οθωμανικός στρατός ήταν απασχολημένος με τον Αλή Πασά στην Ήπειρο...


 


Όταν η μια μετά την άλλη
οι πόλεις του ελλαδικού χώρου
καλωσόριζαν τους τούρκους
ως ελευθερωτές

Έναν μόλις αιώνα μάλιστα,
πριν το 1821,
οι ρωμιοί ήταν αυτοί,
που αγωνίστηκαν
στο πλευρό των τούρκων,
για να τους φέρουν
στην Πελοπόννησο




Στην Πελοπόννησο υπήρχε ενετοκρατία. Όταν το 1715, οι τούρκοι πολέμησαν τους ενετούς για την κατάληψη της Πελοποννήσου, οι ρωμιοί τους καλοδέχτηκαν κι αγωνίστηκαν μάλιστα στο πλευρό τους εναντίον των ενετών.

Η φιλότουρκη αυτή συμπεριφορά των ρωμιών δεν ήταν πρωτόγνωρη. Παρόμοιες φιλοτουρκικές εκδηλώσεις είχαν εκδηλωθεί σε πολλά μέρη του ελλαδικού χώρου από τα τέλη της βυζαντινοκρατίας ακόμα.

Αν τα αντιληφθούμε όλα αυτά, αλλά κυρίως, ότι μόλις έναν αιώνα πριν το Ά21, οι ρωμιοί ήταν αυτοί, που καλωσόρισαν τους τούρκους στην Πελοπόννησο, θα συνειδητοποιή-
σουμε, ότι οι τέσσερις αιώνες σκλαβιάς, οι αγώνες για ελευθερία, η επανάσταση στην Αγία Λαύρα και τα υπόλοιπα της επίσημης (μυθ)ιστο-
ριογραφίας, που διδασκόμαστε από παιδιά στα σχολεία, είναι φληνα-
φήματα για τις «εθνικές» γιορτές κι απέχουν παρασάγγας από την ιστορική αλήθεια...


 


Όχι μόνο δεν είναι υγιεινή,
όπως φημολογείται,
αλλά μπορεί να καταστεί
πολύ επιβλαβής
για την ανθρώπινη υγεία

Τα παραμύθια περί σόγιας, ζέας,
καθώς και τα δήθεν οφέλη
της μεσογειακής διατροφής




Ο άνθρωπος στην εξέλιξή του εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ήταν ένα παμφάγο ζώο, κυνηγός και τροφοσυλλέκτης, συντηρούμενος με φρέσκο κρέας καθημερινά ―απόλυτα απαραίτητο για τη διατροφή του― και φυτικές τροφές, όπως άγρια λαχανικά, φρούτα και ξηρούς καρπούς.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει διαδοθεί η χορτοφαγία, ενώ παράλληλα δαιμονοποιήθηκε η κατανάλωση κρέατος και ζωικών προϊόντων, στα οποία ―υποστηρίζεται― ότι δήθεν οφείλονται οι περισσότερες σύγχρονες ασθένειες του δυτικού κόσμου (καρκίνος, καρδιοαγγειακά κ.ά).

Η απόρριψη του κρέατος από τη διατροφή μας όμως, είναι ένα τεράστιο λάθος, που κάνουν οι χορτοφάγοι...