Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ,
ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ
ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ
ΑΝΘΡΩΠΟΣ


Η γέννηση
και η καταγωγή των θρησκειών


Έγραψε στις 30.01.2012 ο/η: Lunacharsky Anatoly

Επιστροφή

Το ζήτημα τής καταγωγής των θρησκειών μπορούμε σήμερα να το θεωρήσουμε λίγο - πολύ ξεκαθαρισμένο. Πάνω σ΄ αυτό το φαινόμενο, η σημερινή επιστήμη δίνει αρκετές εξηγήσεις. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν μέχρι σήμερα πρόσωπα, που υποστηρίζουν, ότι δήθεν ο ίδιος ο θεός αποκάλυψε τη θρησκεία στους πρώτους ανθρώπους. Η επιστήμη δεν έχει καμμιά απολύτως σχέση με τέτοιες απόψεις.

Οι απόψεις αυτές είναι μια απλή συλλογή κοινών επινοήσεων, τις οποίες κυκλοφορούν οι παπάδες των διαφόρων θρησκειών, για να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους ενάντια στην επιστήμη, η οποία μεταβάλλει σε καπνό και σκόνη την άποψή τους για την «εκ θεού αποκάλυψιν» και για τη θεϊκή καταγωγή των θρησκευτικών πεποιθήσεων.

Υπάρχει ακόμα κι ένας μέσος δρόμος, η ημιμεταφυσική σχολή τής ιστορίας και τής θρησκείας, η οποία προσπαθεί από τα ποιητικά αισθήματα και τις ποιητικές εντυπώσεις, που προκαλούνται στον άνθρωπο από τη φύση, να εξηγήσει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Και αυτή όμως η διδασκαλία, είναι απόλυτα αντιεπιστημονική. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις δεν πρέπει να εμφανίζονται σαν κάτι, που στέκεται σε άλλο επίπεδο, έξω από τη γενική ανάπτυξη των υπολοίπων πλευρών τού ανθρώπινου πολιτισμού, μια τέτοια μέση οδός είναι απόλυτα απαράδεκτη.











Φανταστικό ή υπερφυσικό ον,
ζωγραφισμένο μαζί με ζώα
και άλλες φανταστικές μορφές.
Νεολιθική περίοδος, Αλγερία.


Ο πρωτόγονος ανιμισμός
Η επιστήμη τής Ανθρωπολογίας εξηγεί με αρκετά μεγάλη ακρίβεια το ζήτημα τής καταγωγής τής θρησκείας και μαλιστα στη θαυμαστή διδασκαλία περί καταγωγής τής θρησκείας, που αναπτύχθηκε από τον Τέιλορ στο βιβλίο του «Ανθρωπολογία».

Πρόκειται για την άποψη για τον πρωτόγονο ανιμισμό, που είναι σχεδόν ανακάλυψη τού Τέιλορ και στην οποία έχει προστεθεί σήμερα η γνώμη, πως υπήρχε ένα περισσότερο πρωταρχικό στάδιο και αυτό ήταν το στάδιο τού φόβου των πτωμάτων.

Ύστερα όμως από μια προσεκτική εξέταση, στην πραγματικότητα αποδεικνύεται, ότι η άποψη για το φόβο των πτωμάτων, σαν μια από τις βάσεις ή καλύτερα μια από τις πρώτες εκδηλώσεις τού θρησκευτικού αισθήματος τού πρωτόγονου ανθρώπου, συνδέεται αδιάρρηκτα με το πρώτο στάδιο, δηλαδή τον ανιμισμό ή την πίστη στα πνεύματα κι έτσι η θρησκεία αρχίζει μόνο από το ανιμιστικό στάδιο.



Sir Edward Burnett Tylor (1832-1917).

Βρετανός ανθρωπολόγος, καθηγητής στο πανεπιστήμιο τής Οξφόρδης, που εισήγαγε τον όρο ανιμισμός, τον οποίο θεώρησε ως πρώτη φάση τής εξέλιξης των θρησκειών. Σε έργα του, όπως το «Πρωτόγονος πολιτισμός» και το «Ανθρωπολογία», ο Τέιλορ άρχισε να δημιουργεί το εννοιολογικό πλαίσιο τής επιστημονικής σπουδής τής ανθρωπολογίας στηριζόμενος -και αναπτύσοντας ταυτόχρονα- στις εξελικτικές θεωρίες τού Δαρβίνου.

Φόβος - ελπίδα
Και τώρα θ' αρχίσω μια απλή και συγκεκριμένη ανάλυση τής ιστορίας των θρησκευτικών εκδηλώσεων στις πιο πρωτόγονες βαθμιδες τής ανάπτυξής τους, όπως τις συναντάμε παντού ανάμεσα στους πρωτόγονους άγριους και οι οποίες είναι στην ουσία συνδεμένες με τη σημερινή αντίληψη και αποκαλύπτουν την εσωτερική της υπόσταση.

Στα ζώα δεν υπάρχουν θρησκευτικές παραστάσεις, υπάρχει όμως, το αίσθημα τού φόβου και τής ελπίδας. Το σημαντικότερο και σοβαρότερο αίσθημα, που μας ενδιαφέρει, είναι ακριβώς το αίσθημα τού φόβου.

Ο Δαρβίνος στο βιβλίο του, που αναπτύσσει την εμφάνιση των αισθημάτων στα ζώα, αναφέρει μαζί με τ' άλλα και το παράδειγμα κάποιου σκύλου, που υπόφερε από τεράστια ταραχή και απέραντο τρόμο, όταν έβλεπε να κινείται πάνω στό έδαφος παρασυρμένο απ' τον αέρα, ένα κομματάκι χαρτί από εφημερίδα.

Ο σκύλος, που είχε συνηθίσει να νομίζει σαν ακίνητο ένα κομμάτι χαρτί, υποφέρει από την ανέλπιστη γι' αυτόν κίνησή του, από ένα είδος μυστικιστικού φόβου.


Ο μυστικιστικός φόβος

Τι εννοούμε, όταν λέμε μυστικιστικός φόβος; Όταν ο σκύλος φοβάται το μαστίγιο, φοβάται ένα εντελώς καθορισμένο πράγμα γνωρίζοντας, ότι το  μαστίγιο μπορεί να τού προξενήσει πόνο. Στην παραπάνω όμως περίπτωση,  φοβήθηκε από κάτι τό ακαθόριστο, τον τρομοκράτησε δηλαδή στην περίπτωση αυτή η άγνοια, αυτή καθ΄ εαυτή, και το ανεξήγητο τού γεγονότος, που συντελέστηκε. Κάθε ζωντανός οργανισμός, έχει διάφορα απαιτούμενα για να αντιδρά στις ποικίλες εξωτερικές εντυπώσεις.

Το ζωντανό υποκείμενο, όταν αντιμετωπίζει το οποιοδήποτε φαινόμενο, αντιδρά, απαντάει σ' αυτό είτε τρέπεται σε φυγή ή ορμάει, όπως ορμάει εναντίον τής λείας, είτε διατηρεί την ψυχραιμία του κ.λπ..

Το ζωντανό υποκείμενο συνήθως γνωρίζει (καταλαβαίνει) πώς πρέπει ν' αντιδράσει σ΄ένα φαινόμενο, όπως π.χ. ο σκύλος, που παίρνει ένα κομμάτι κρέας, το μυρίζεται πρώτα και μετά αρχίζει να τό τρώει.


Το τρομακτικό αίσθημα τής άγνοιας
Όμως, σε μερικές περιπτώσεις δεν ξέρει πώς ν' αντιδράσει και τότε, όταν δεν ξέρει, τότε αμφιταλαντεύεται. Σ' αυτή την αμφιβολία αντιστοιχεί το αίσθημα, που μπορεί να εκφραστεί με τις ερωτήσεις: «Μήπως υπάρχει κίνδυνος; Μήπως μπορεί να μού προξενήσει πόνο;». Δεν ξέρει το ζώο από πού να περιμένει τον κίνδυνο αυτό ή τόν πόνο. Τότε, εμφανίζεται το τρομακτικό αίσθημα τής άγνοιας. Μπορούμε να θεωρήσουμε τα αισθήματα αυτά, πως είναι ανάλογα με τα δικά μας.

Αυτό ακριβώς το αίσθημα αισθάνεται ο σκύλος τού Δαρβίνου, αυτό το ίδιο αίσθημα, που είναι ο αρχικός πρόγονος τού θρησκευτικού αισθήματος.

Ο άνθρωπος ξεχώριζε κάπως τί μπορούσε να τού χρησιμεύσει σαν τροφή, ποιός ήταν φίλος ή εχθρός του, τί είναι ένα δέντρο τού δάσους ή ένα ρυάκι, πρόσεχε τα φαινόμενα, που θα μπορούσαν να τού προξενήσουν πόνο, καταλάβαινε τί είναι η φωτιά, ήξερε, ότι δεν μπορούσε να μετακινηθεί πάνω στο βαθύ νερό χωρίς να μάθει πρώτα να κολυμπάει, ήξερε, ότι θα μπορούσε να συναντήσει ορισμένους γνωστούς του κινδύνους, αλλά όμως πολύ συχνά  και προπαντός στα σκοτεινά, όταν δεν μπορούσε να ξεχωρίσει καλά εκείνο, που έβλεπε, υπόφερε από αδημονία. Ο άνθρωπος, γνωρίζουμε, ότι πολύ συχνά φαντάζεται στο σκοτάδι πράγματα τελείως ανύπαρκτα. Π.χ. μπορεί να κινείται ένα κλαρί, πράγμα τελείως ακίνδυνο και ο άνθρωπος να αντιμετωπίζει με ενταμένη προσοχή το άγνωστο αυτό κάτι και να φουντώνει μέσα στην ψυχή του η αμφιβολία: Μήπως πρόκειται να προέρθει κανένας κίνδυνος απ' αυτό;

Αυτό δείχνει τη συγγένεια τού ανθρώπου προς τα ζώα, το δε αίσθημα αυτό τής ανησυχίας μπροστά στο άγνωστο και στο ανεξήγητο οδηγεί αργότερα σ' αυτό  που λέμε θρησκευτικό αίσθημα.


Η αναζήτηση
τής αιτιολογικής σχέσης των φαινομένων

Είναι γεγονός, ότι ο ανθρωπος βρίσκεται σε ανώτερη διανοητική κατάσταση παρά τό ζώο και μπορεί να σχετίζει πιο καθορισμένα το ένα φαινόμενο με το άλλο και μπορεί επίσης να ζητάει την αιτιολογική σχέση των φαινομένων.

Αυτό το ζώο, που λέγεται άνθρωπος, αντιδρώντας σ' ένα φαινόμενο, δεν περιορίζεται στο δεδομένο, αλλά απλώνει την ενέργειά του και την αντίδρασή του σε άλλα φαινόμενα ή πράγματα, με τα οποία το συσχετίζει.

Ας πούμε, ότι ο άνθρωπος αισθάνεται πόνο στο πόδι. Πώς αντιδράει; Οφείλει να μάθει από πού προέρχεται ο πόνος, οφείλει να μάθει ποια είναι η αιτία, που τού τον προξενεί. Αρχίζει να παρατηρεί ολόκληρο το πόδι του. Ανακαλύπτει, ότι τού το τρύπησε ένα αγκάθι. Αμέσως καταλαβαίνει, ότι πρέπει να βγάλει το
αγκάθι, για να τού περασει ο πόνος. Για να αντιδράσει δηλαδή στο φαινόμενο αυτό, για να σταματήσει τον πόνο, είναι υποχρεωμένος να ξέρει την αιτιολογική σχέση τού κομματιού αυτού τού ξύλου, που μπήκε μέσα στη σάρκα του, με την αίσθηση τού πόνου.

Αυτό είναι τόσο εύκολο, έτσι, που και πολλά ακόμα ζώα, όπως μερικοί πίθηκοι π.χ. μπορούν σε αρκετές περιπτώσεις να αντιληφθούν αυτή την αιτιολογική σχέση. Στον άνθρωπο όμως, αυτή η αιτιολογική σχέση αναπτύσσεται διαρκώς όλο και περισσότερο, προχωρεί διαρκώς όλο και πιο μακρυά. Ο άνθρωπος μελετάει τόσο τα φαινόμενα και τα πράγματα όσο και τ΄αποτελέσματα, που προκαλούνται απ' αυτά, δηλαδή βάζει ερωτήματα τί πρέπει να κάνει κάτω από ορισμένους όρους, για να πετύχει ορισμένα αποτελέσματα.

Έτσι, κατακτάει συνεχώς τη φύση και σ΄ένα βαθμό επιδράει πάνω σ' αυτή. Έχει ήδη και ορισμένες μεθόδους και καθορισμένους τρόπους επενέργειας πάνω στη φύση, που βρίσκεται γύρω του.




Ο θρησκευτικός συγκρητισμός, η μίξη δηλαδή κοσμογονικών, θεολογικών και λατρευτικών παραδόσεων, δημιουργεί προβλήματα στους θεωρητικούς -και όχι μόνον- τής κάθε θρησκείας. Ειδικά για το χριστιανισμό, παρατηρήσεις, ότι πολλοί θεοί επίσης γεννήθηκαν από παρθένα, ότι υπάρχουν κι άλλοι προγενέστεροι τού Ιησού αναστημένοι «σωτήρες» κ.λπ. δημιουργούν «τεράστια σύγχυση στο χριστεπώνυμο πλήρωμα» κι έτσι δέχονται σφοδρές επιθέσεις.



Η μελέτη τής σχέσης των φαινομένων, η μελέτη αυτού, που έπρεπε να γίνει στη μια ή στην άλλη περίπτωση, για να επιτευχθεί τό ένα ή το άλλο αποτέλεσμα, έμαθε τον άνθρωπο να εξετάζει όλα τα φαινόμενα στην αιτιολογική τους σχέση και τον δίδαξε επίσης να διερωτάται, όταν συμβαίνει ένα φαινόμενο, ποιά είναι η αιτία, που το προκαλεί.

Αλλά τόσο στα χωρίς λογική ζώα, όσο και στον άνθρωπο, παρουσιάζονται κάθε τόσο διάφορα φαινόμενα, την αιτία των οποίων δεν μπορεί να εξηγήσει με κανένα τρόπο. Υπάρχει πλήθος από φαινόμενα, των οποίων τα αίτια είναι στον άνθρωπο εντελώς άγνωστα.








Ο Max Müller (1823–1900) ήταν γερμανός φιλόλογος και ανατολιστής. Υπήρξε ο θεμελιωτής τού θρησκευτικού συγκρητισμού. Διατύπωσε την άποψη, ότι οι φυσικές δυνάμεις ήταν εκείνες, που επέδρασαν στο σχηματισμό των θρησκειών, τις οποίες θεωρούσε, ότι αντιπροσώπευαν ένα είδος λατρείας τής φύσης.


Για τον Μύλλερ, οι θεοί ήταν ενεργές δυνάμεις τής φύσης εν μέρει προσωποποιημένες ως υπερφυσικά όντα κι η μυθολογία «μια ασθένεια τής γλώσσας». Με αυτό, εννοούσε, ότι ο μύθος μετασχηματίζει έννοιες σε όντα και ιστορίες. Οι θεοί δηλαδή, ξεκίνησαν σα λέξεις κατασκευασμένες για να εκφράσουν αφηρημένες έννοιες, αλλά μετατράπηκαν σε φανταστικές προσωπικότητες. Έτσι, ο ινδοευρωπαίος πατέρας-θεός, εμφανίζεται με πολλά ονόματα: Ζεύς, Jupiter, Dyaus Pita κ.ά.. Για το Μύλλερ, όλα αυτά τα ονόματα μπορούν να εντοπισθούν στη λέξη Dyaus, την οποία αντιλαμβάνεται, ότι αποδίδει τη λάμψη και την ακτινοβολία. Αυτό οδηγεί σε όρους «deva», «deus», «θεός», ως γενικούς όρους για το θεό και τα ονόματα Ζευς και Jupiter (Ζευς-πατήρ). Αυτή η πλευρά τής σκέψης τού Μύλλερ μοιάζει με μετέπειτα ιδέες τού Νίτσε.


Η στάση τού πρωτόγονου
απέναντι στα μεγαλειώδη φαινόμενα
Ο Μάξ Μύλλερ προϋποθέτει, πως ο πρωτόγονος άνθρωπος όφειλε να διερωτηθεί, γιατί ο Ήλιος βγαίνει απ' την ανατολή και χάνεται στη δύση, γιατί τρέχουν τα ποτάμια, γιατί φυσάνε οι άνεμοι. Όμως, στην πραγματικότητα, οι  άγριοι καθόλου δεν διερωτώνται γι΄αυτά τα πράγματα και μονάχα σε πολύ  ψηλότερα μεταγενέστερα στάδια με την ανάπτυξη τής διανόησης, οι άνθρωποι αρχίζουν να ενδιαφέρονται γι' αυτά τα ζητήματα.

Κάποτε, ένας εξερευνητης έβαλε ένα τέτοιο ερώτημα στους μπουσμάνους τής νότιας Αφρικής. Αυτοί αρχισαν τότε να τον κοροϊδεύουν και να τον βρίσκουν τρομερά κουτό, γιατί διαφορετικά πώς θα μπορούσε να ρωτήσει για πράγματα αυτονόητα, που συμβαίνουν κάθε μέρα; «Ξέρουμε», απάντησαν, «πως αυτό έτσι γίνεται, αλλά το "γιατί" γίνεται, «είναι βλακεία και να το ρωτάει κανένας». Τέτοια ήταν η αντίληψή τους.

Και σήμερα ακόμα έχουμε πάρα πολλά φαινόμενα, που είναι πολύ αινιγματικά για έναν άνθρωπο αγράμματο και για τα οποία ουδέποτε διερωτάται. Φανταστείτε έναν άνθρωπο αγράμματο και ρωτείστε τον γιατί χτυπάει η καρδιά. Πώς θα σας απαντήσει; Πιθανότατα θα σας απαντήσει τό ίδιο, όπως κι ο μπουσμάνος: «Χτυπάει, γιατί έτσι είναι πλασμένη». Ποτέ δεν έβαλε στον εαυτό του ένα τέτοιο ερώτημα, ποτέ δεν σκέφτηκε γι' αυτό κι έτσι δεν μπορεί να εξηγήσει τι συμβαίνει, ποιά είναι η αιτία τής ενέργειας αυτού τού οργάνου, γιατί αυτό το όργανο λειτουργεί συνέχεια και τόσο κανονικά. Οι άνθρωποι δεν διερωτώνται για τα συνηθισμένα πράγματα.

Κανείς δεν αναρωτιέται γιατί είναι κόκκινο το αίμα ή γιατί το χέρι έχει πέντε δάκτυλα. Ακόμα κι ένας μορφωμένος άνθρωπος, θα δυσκολευτεί να εξηγήσει με ακρίβεια γιατί μπορούμε να σηκώσουμε το χέρι μας όποτε θέλουμε. Σε κάθε πέντε μορφωμένους θ' απαντήσουνε οι τρεις, κι αυτοί όμως, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα καταφέρουν να εξηγήσουν επακριβώς αυτό το φαινόμενο.

Θα απαντήσουν, πως τέτοιος είναι ο ανθρώπινος οργανισμός, πως τέτοιος είναι ο νόμος των αυτοπροαίρετων κινήσεων κ.λπ., αλλά πολύ σπάνια θα δώσουν σαν απάντηση την ανάπτυξη εκείνης τής θεωρίας εκείνων των απόψεων, που αναφέρονται στη σχέση τής συνείδησης και των φυσικών φαινομένων, που με τόση δυσκολία δημιουργείται από τη σημερινή επιστήμη, για την οποία δεν υπάρχει στην πραγματικότητα εντελώς ικανοποιητική και τελειωτική απάντηση.

Έτσι, μ΄αυτό τον τρόπο, αποδεικνύεται, πως ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει κάτω απο συνηθισμένους κι εντελώς καθορισμένους όρους, μέσα σε ορισμένο περιβάλλον, χωρίς να διερωτηθεί για τα μεγαλειώδη φαινόμενα, που καταντάνε γι΄αυτόν τόσο συνηθισμένα, ώστε να μην τα προσέχει καν.

Αν ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς να διερωτηθεί, πώς είναι πλασμένος ο οργανισμός του και πώς η θέλησή του μπορεί να εκδηλωθεί στις εξωτερικές κινήσεις του, και στο σημερινό ακόμη στάδιο τής ανάπτυξης των ανθρώπινων γνώσεων, είναι πολύ φυσικό τότε, ο άνθρωπος στο πρωτόγονο στάδιο τής ανάπτυξής του να μη θέτει ερωτηματα για τις ηλιακές ακτίνες, τη ροή των ποταμιών κ.λπ.. Η ιδέα πάνω σ΄όλα αυτά γεννήθηκε πολύ αργότερα.


Πείνα, κρύο, πόνος, τροφή
Υπάρχουν όμως φαινόμενα, που θέτουν αμέσως τα ερώτημα: τι είναι και γιατί; Αυτά τα φαινόμενα τα σχετικά με την πείνα, το κρύο, κι εκείνα, που σχετίζονται με τον πόνο.

Σχετικά με την πείνα και το κρύο, ο πρωτόγονος άνθρωπος είχε πάνω κάτω καθαρή αντίληψη. Πολύ γρήγορα άρχισε να σημαδεύει τα χρήσιμα για τροφή  είδη από τα μή χρήσιμα.

Η τροφή είναι ένα από τα κυριότερα ζητήματα, που ενδιαφέρουν τον άγριο. Ο Κουκ π.χ. γράφει, ότι οι άγριοι τής Αυστραλίας, με τους οποίους ήρθε σε επαφή, όταν μάθαιναν να μιλάνε αγγλικά, για κάθε λέξη, που άκουγαν και που  δεν ήξεραν, για κάθε πράγμα, που τους έδειχναν και που μέχρι τότε ήταν γι΄αυτούς άγνωστο, ρώταγαν πρώτα-πρώτα άν τρώγεται ή όχι, γιατί αυτό ήταν το κυριότερο για αυτούς ζήτημα. Όταν τους άφησαν κι ανέβηκαν στα βαπόρια, που υπήρχαν πάρα πολλά άγνωστα γι΄αυτούς πράγματα, τηλεβόλα, ιστοί, μηχανές, οι άγριοι έδειξαν ενδιαφέρον μόνο για τα γλυκίσματα, που τους πρόσφεραν. Γι' αυτά ρωτούσαν λεπτομερώς, τα παρατηρούσαν, τα μελετούσαν κι ενδιαφέρονταν να μάθουν αν μόνο οι λευκοί μπορούν να τρώνε τό ένα ή το άλλο γλύκισμα ή αν μπορούν να το τρώνε κι αυτοί (οι άγριοι).










Φαγητά προσφερόμενα στους πεθαμένους σε βουδιστικό ναό.




Ο γερμανός συγγραφέας Γκρόσσε, αναφέρει την πρώτη προσευχή, που άκουσε από κάποιο άγριο τής φυλής των πετσερέγων, μιας πολύ  καθυστερημένης φυλής. Ο άγριος αυτός, καθόταν και συνεχώς επαναλάμβανε  την ίδια επωδό, που όταν δοκίμασε ο συγγραφέας να την μεταφράσει, το  νόημά της ήταν: «Τα μπιζέλια, που τρώνε οι λευκοί, θα τα έτρωγα μ' ευχαρίστηση». Αυτό μονάχα ήταν το περιεχόμενο τής «ποίησης» αυτής, με την οποία είχε απορροφηθεί ολόκληρες ώρες.


Υπάρχουν όμως, φαινόμενα περισσότερο αινιγματικά κι ένα απ΄αυτά είναι ο πόνος. Ο κάθε άγριος καταλάβαινε, ότι αν κάποιος τον τρυπούσε στα πλευρά, θα πονούσε. Εδώ βλέπουμε, ότι η αιτία τής αίσθησης αυτής είναι φανερή. Αν όμως, κανένας δεν τόν τρυπούσε με το σπαθί στα πλευρά κι όμως «πονούν τα πλευρά του», τότε αυτό είναι φαινόμενο εντελώς αινιγματικό κι έπρεπε να  σκεφτεί τη σημασία του. Ποιός τον τρυπάει, τη στιγμή, που κανένας δεν φαίνεται;

Ο άγριος περνάει εξ αιτίας τού πόνου αγωνία. Δεν μπορεί να εξηγήσει τί πράγμα είναι, και, προπαντός, όταν ο πόνος μεγαλώνει σε μεγάλο βαθμό, ακολουθείται δε με βασανιστική κατάσταση και συνήθως οδηγεί στο θάνατο.


Φόβος για τους νεκρούς
Να ένα ζήτημα, ένα φαινόμενο, που ο άνθρωπος δεν μπορεί να το  αντιπαρέλθει χωρίς να δώσει ειδική προσοχή και το οποίο τον ενδιαφέρει σε  μεγάλο βαθμό. Ο άνθρωπος ένα ωραίο πρωί, ύστερα από μεγάλη αγωνία, παρουσιάζεται εντελώς διαφορετικός, μένει κοκκαλιασμένος, παγωμένος, ασάλευτος, δεν μπορεί πια να κινηθεί. Τί τού συμβαίνει; Όταν μείνει στην ίδια θέση, τότε αρχίζει να βρωμάει, να αποσυντίθεται και να σκορπίζει δυσωδία. Τα πρόσωπα, που είναι γύρω του αρχίζουν τότε να  αρρωσταίνουν, ακόμα και να πεθαίνουν.

Δηλαδή, ο πεθαμένος γίνεται επικίνδυνος και επιβλαβής και πρέπει ή να καεί ή να θαφτεί στη γή ή να ριχτεί στό νερό για να προληφθεί τό κακό. Αυτό, είναι τελείως ευνόητο και λογικό. Το συμπέρασμα είναι, πως τό πτώμα τού πεθαμένου είναι επικίνδυνο και το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα, γιατί το  πτώμα αποσυντίθεται γρήγορα και κάθε κομμάτι κρέας, που βρίσκεται στο στάδιο τής αποσύνθεσης, μεταβάλλεται σε εστία μόλυνσης.



Άνδρες τής φυλής Ντογκόν τού Μάλι, φορώντας χαρακτηριστικές μάσκες ετοιμάζονται να πάρουν μέρος σε μια παληά τελετή, που γίνεται έπειτα από κάθε θάνατο. Οι συμμετέχοντες προσεύχονται να έρθουν τα πνεύματα, προκειμένου να συνοδεύσουν το νεκρό στη νέα του κατοικία. (Φωτογραφία: «Πλανήτης Γή», τόμ. «Θεοί, τελετές-θρησκείες», έκδ. «Τα Νέα», Αθήνα, 2007.)


Εδώ όμως, μπορεί να συγκριθεί ο πεθαμένος με το κακό που προξενεί, δηλαδή με τον πόνο, με την ασθένεια, που στην εξέλιξή της προξενεί το θάνατο και μεταβάλλει το ζωντανό άνθρωπο σε πεθαμένο;
Μήπως αυτός ο πεθαμένος αδερφός να είναι το υποκείμενο, που προκαλεί την ασθένεια; Να ένα ζήτημα, που προβάλλει στον εαυτό του ο άγριος των πρωτόγονων σταδίων ανάπτυξης.

Ο άγριος σκέφτεται: αν μείνει ο πεθαμένος αδερφός μέσα στην καλύβα ή στο  σπήλαιο, δίχως άλλο θ' αρρωστήσω. Αν η ύπαρξη ενός φαινομένου προκαλεί  ορισμένο αποτέλεσμα, τότε μεταξύ τού φαινομένου και τού αποτελέσματος πρέπει να αποκατασταθεί η αιτιολογική τους σχέση. Έτσι, ο άγριος βγάζει το συμπέρασμα, ότι ο πεθαμένος αδερφός προκαλεί το αποτέλεσμα: την αρρώστεια. Ο άγριος όμως, δεν έχει αντίληψη, ότι ο άνθρωπος σαν πεθάνει μεταβάλλεται σε πράγμα κι ότι δεν μπορεί απολύτως να προξενήσει ενσυνείδητα κανενός είδους πόνο. Όχι, ο άγριος δεν μπορεί να το σκεφτεί αυτό και δεν το σκέφτεται, βασισμένος σε ολόκληρη αλυσίδα από εντελώς σωστές παρατηρήσεις, που έκανε.

Πρώτον, έχει παρατηρήσει, ότι ο θάνατος δεν είναι πάντα τελειωτικός, αλλά, ότι συμβαίνουν και νεκροφάνειες. Τί σημαίνει νεκροφάνεια; Σημαίνει, ότι ο άνθρωπος είναι μισοπεθαμένος, φαίνεται νεκρός κι ύστερα τον βλέπεις να ζωντανεύει. Επίσης, όταν έπαθε τη νεκροφάνεια και βρισκόταν ακίνητος, είχε πάψει να αναπνέει. Το «πνεύμα» αυτό δεν φαινόταν, ύστερα το «πνεύμα» γύρισε, η «πνοή» γύρισε, και μαζί γύρισε και η ζωή.






Στην ελληνική μυθολογία, ο Ύπνος ήταν θεός ή δαίμονας και είχε αδελφό το Θάνατο, σε μεταγενέστερους χρόνους μάλιστα, Ύπνος και Θάνατος, ταυτίστηκαν σε μια θεότητα. (Στην εικόνα: «Ο Ύπνος και ο αδελφός του Θάνατος» σε πίνακα  τού John William Waterhouse).


Ύπνος - θάνατος
Έπειτα, ο άγριος έκαμε την ακόλουθη παρατήρηση: Υπάρχει μια άλλη κατάσταση, που μοιάζει με το θάνατο και αυτή είναι ο ύπνος. Ο ύπνος μπορεί να παρατηρηθεί τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Όταν ο άγριος παρατηρεί  εξωτερικά τον ύπνο, βλέπει έναν άνθρωπο, που δεν κινείται. Και διερωτάται: μπορεί να πέθανε; Μπορεί να είναι ένας πεθαμένος αδερφός; Μήπως θα πρέπει να τον πετάξω στη φωτιά; Ας δοκιμάσω να τον αναστήσω τινάζοντάς τον. Και τινάζοντάς τον διαπιστώνει, ότι ξύπνησε, ότι δηλαδή είναι ζωντανός.






Ο εορτασμός τής θεάς Ντούργκα στην Ινδία, αυτής, που έσφαξε το βασιλιά των δαιμονικών πνευμάτων. (Φωτογραφία: «Πλανήτης Γή», τόμ. «Θεοί, τελετές-θρησκείες», έκδ. «Τα Νέα», Αθήνα, 2007.)



Όνειρα
Όταν τον ρωτάει τί έπαθε, τού λέει πχ. πως γύριζε στό δάσος και κυνηγούσε ένα ζώο. «Μα πώς μπορεί να συνέβη αυτό, αφού σ΄ έβλεπα εδώ, που έμενες ακίνητος απαράλλακτα σαν πεθαμένος;». Ο άλλος θα προσπαθήσει με όλη τη θέρμη του να τού αποδείξει αυτά που λέει, επειδή δεν είναι σε θέση να βάλει όρια στην κατάσταση τού ύπνου και τού ξυπνήματος, γιατί δεν ξέρει, ότι ο  ύπνος είναι μια μορφή τής ύπαρξής μας. Θα προσπαθήσει με θέρμη να βεβαιώσει, ότι βρισκόταν στό δάσος και έκανε το ένα ή το αλλο, μπορεί δε να διηγηθεί, ότι είδε και πεθαμένα πρόσωπα, αφού, όπως όλοι καλά γνωρίζουμε, οι πεθαμένοι εμφανίζονται ευκολότερα στα όνειρά μας.

Απ' αυτό μπορει να βγει εύκολα το συμπέρασμα, ότι μέσα στόν άνθρωπο υπάρχει κάποιος σωσίας!

Όταν ο άνθρωπος έχει πεθάνει, είτε κοιμάται, ο σωσίας αυτός μπορεί να εμφανιστεί στα όνειρα άλλων ατόμων, όταν δε ο ίδιος κοιμάται και βλέπει διάφορες εικόνες ή πηγαίνει σε διάφορα μέρη, βγάζει το συμπέρασμα, πως ο  σωσίας αυτός φεύγει απ' το σώμα, όταν το σώμα πάψει ν΄αναπνέει, και ξαναγυρίζει, όταν το σώμα αρχίζει ν' αναπνέει εκ νέου.

Δηλαδή η αναπνοή αποκτάει ειδική σημασία και όπως λέει η Γραφή: «είναι ζώσα ύπαρξις η έχουσα θερμήν αναπνοήν εν τω ρώθωνι αυτής».




Η λατρεία των πνευμάτων των νεκρών παραμένει πολύ ισχυρή στην Κίνα. Στην πόλη Ζεγιάνγκ, οι χωρικοί συγκεντρώνονται στους ναούς για να προσευχηθούν στα πνεύματα. (Φωτογραφία: «Πλανήτης Γή», τόμ. «Θεοί, τελετές-θρησκείες», έκδ. «Τα Νέα», Αθήνα, 2007.)




Πνοή - ζωή - πνεύμα

Αυτή λοιπόν η θερμή αναπνοή των ρωθωνιών είναι το πνεύμα. Στην ελληνική γλώσσα, οι αρχαίες λέξεις πνεύμα και πνοή (που η  πρωτόγονη έννοια τους είναι σχεδόν ταυτόσημη), σημαίνουν ταυτόχρονα την ψυχή («και  κλίνας παρέδωκε το πνεύμα»), τα υπερφυσικά πνεύματα («πνεύμα πονηρόν» ή «πνεύμα ο θεός»), την αναπνοή και τη ζωή ακόμα («έχασε την πνοή του»). Και το ακόμα περιεργότερο, ότι με τις ίδιες λεξεις υπονοούμε και ελαφρό  ρεύμα αέρα («πνεύμα αέρος» ή «πνοή ανέμου
»), πράγμα, που προϋποθέτει, ότι  οι πρωτόγονοι έλληνες θα νόμιζαν, ότι τα πνεύματα ερχόντουσαν υπό μορφή  αερίων ρευμάτων. Και οι δυο αυτές λεξεις παράγονται από τον ήχο «πν», που χαρακτηρίζει επίσης τον ήχο τής αναπνοής.

«Άπνους» είναι όρος, που χαρακτηρίζει την ακινησία, τη νεκρή κατάσταση ή μια τέτοια κατάσταση, κατά την οποία το ζωντανό υποκείμενο παύει να παρουσιάζει σημεία ζωής. Όπου υπάρχει πνοή, εκεί υπάρχει και ζωή και ψυχή.













Φτερωτό πνεύμα.
Ανάγλυφο
από το ανάκτορο
τού Ασουρμπανιπάλ Β΄,
9ος αι. π.Χ..


Η προέλευση τής πλάνης
περί δυισμού τής φύσης τού ανθρώπου
Η ψυχή μπορεί να εγκαταλείψει το σώμα, να ξαναγυρίσει ή και να το εγκαταλείψει οριστικά, μπορεί να εξαφανιστεί, μπορεί να εμφανιστεί στα πρόσωπα με ορατή μορφή, αλλά πολύ περίεργη, φανταστική και υπό τύπον οραμάτων ή φαντασμάτων και τέλος μπορεί να επενεργήσει εντελώς δυσάρεστα, μπορεί ν΄άρχίσει να πειράζει τον άνθρωπο στην καρδιά, στο συκώτι, στο κεφάλι και οπουδήποτε αλλού κι απ΄αυτό μπορεί να προέλθει δυνατός και βασανιστικός πόνος είτε αίσθηση παρόμοια με χτυπήματα, πράγματα, που προξενεί, καθώς φαίνεται, ο αόρατος αυτός εχθρός. Τέτοια είναι η ουσία των σκέψεων, που έχει αναπτύξει ο άγριος πάνω σε ακριβείς παρατηρήσεις, από τις οποίες έβγαλε το συμπέρασμα για το δυισμό τής φύσης τού ανθρώπου.

Έλεγε, ότι ο άνθρωπος, δηλαδή εγώ, έχει σώμα από τη μια και «πνεύμα» από την άλλη, που υπάρχουν μαζί, αλλά και χωριστά το ένα από το άλλο. Έτσι, μ΄αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος μαθαίνει να εξηγεί ζητήματα, για τα οποία δεν μπορεί να σχηματίσει σαφή και πραγματική αντίληψη.












Μυθικά πνεύματα.
Ιερή τέχνη των αβοριγίνων.




Η πίστη στα πνεύματα
οδηγεί στη θρησκεία
Όταν ο άγριος δεν γνωρίζει «από πού προέρχεται το ένα ή το άλλο φαινόμενο,  απαντάει απλούστατα, ότι το έκανε ο πεθαμένος αδερφός ή ότι αυτό είναι δουλειά αόρατων πνευμάτων.

Ο άνεμος φυσάει; Πετάνε τα πνεύματα. Το νερό κελαρύζει; Τα πνεύματα θορυβούν. Πέφτει κεραυνός; Τα πνεύματα δημιούργησαν σύρραξη ανάμεσά τους.












Από άυλες δυνάμεις και πνεύματα είναι γεμάτη η χριστιανική θρησκεία, η οποία διαθέτει και άγιο πνεύμα - ένα περιστέρι, που μαζί με έναν άνδρα και τον πατέρα του αποτελούν ένα θεό 3 σε 1. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Σε ποιο θεό πιστεύουν;)



Διαδέχεται η μέρα τη νύχτα ή το καλοκαίρι το χειμώνα; Κι αυτό εξαρτάται κατά τον άγριο από το πλήθος των πνευμάτων, από τα οποία εξαρτάται η  αποστολή στόν άνθρωπο τού πόνου ή τής ευτυχίας, τής επιτυχίας ή τής αποτυχίας.

Κατά συνέπεια, το πνεύμα αυτό δεν είναι μόνο απλώς κάτι, που έχει τα δικά  του γνωρίσματα, που κινείται το ίδιο, όπως κινείται το ανθρώπινο σώμα κατά  διαταγή τής ψυχής, αλλά και ολόκληρο το περιβάλλον μπορεί να κινηθεί κατά  διαταγη των «πνευμάτων» (ψυχών), που προηγουμένως βρίσκονταν στη ζωή  και μετά θάνατο έχουν αποχωριστεί από το σώμα.
 
 







Δεν υπάρχει θεός,
που να μην τον δημιούργησε άνθρωπος.



Θρησκεία = Συμμαχία με τα πνεύματα
Από δω αναπτύσσεται σιγά-σιγά η θρησκεία με την πραγματική της έννοια: Μετά το δανεισμό ψυχών στη φύση, ακολουθούν οι προσπάθειες για την ανάπτυξη συνδέσμου με αυτήν. Ο άνθρωπος προσπαθεί να συμμαχήσει με τους αόρατους αυτούς εχθρούς, επιδιώκει να κλείσει μαζί τους «διαθήκη». Στην αρχαία ελληνική, διαθήκη σημαίνει και συμμαχία, η δε «Παλαιά Διαθήκη» των εβραίων είναι συμμαχία τους με το άγριο πνεύμα - θεό τού όρους Σινά. Αυτή λοιπόν η συμμαχία, αυτή η διαθήκη, είναι εκείνο, που λέγεται θρησκεία.



ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Το παραπάνω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα από το βιβλίο τού Ανατόλ Λουνατσάρσκυ: «Εισαγωγή στην ιστορία των θρησκευμάτων. (Η καταγωγή των θρησκειών).» Ο τίτλος, η εικονογράφηση και οι υπότιτλοι είναι τής «Ελεύθερης Έρευνας».


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29698 έγραψε...
~
Υπάρχει μια αντίφαση στο κείμενο. Από τη μια μεριά αναφέρεται:
"Κάποτε, ένας εξερευνητης έβαλε ένα τέτοιο ερώτημα στους μπουσμάνους τής νότιας Αφρικής. Αυτοί αρχισαν τότε να τον κοροϊδεύουν και να τον βρίσκουν τρομερά κουτό, γιατί διαφορετικά πώς θα μπορούσε να ρωτήσει για πράγματα αυτονόητα, που συμβαίνουν κάθε μέρα; «Ξέρουμε», απάντησαν, «πως αυτό έτσι γίνεται, αλλά το "γιατί" γίνεται, «είναι βλακεία και να το ρωτάει κανένας»."
Και από την άλλη:
"Ο άνεμος φυσάει; Πετάνε τα πνεύματα. Το νερό κελαρύζει; Τα πνεύματα θορυβούν. Πέφτει κεραυνός; Τα πνεύματα δημιούργησαν σύρραξη ανάμεσά τους."
Τελικά ήταν φοβιτσιάρηδες και θεοσεβούμενοι οι πρωτόγονοι, τι εστί ανιμισμός και πως τον αντιλαμβάνονταν τότε; Πάντως ακόμα και η θεωρία του Edwart Burnett Taylor αμφισβητείται ως αφελής:
http://el.wikipedia.org/wiki/Ανιμισμός

I.Bielidopoulos
19.09.2014, 10:50:30





Ανώνυμος 33052 έγραψε...
ΜΑΣ ΓΡΑΦΕΤΕ .......Οι επαγγελματίες προπαγανδιστές του χριστιανισμού, αλλά και άλλοι συνοδοιπόροι τους μας βομβαρδίζουν καθημερινώς από τα παράθυρα των τηλεοπτικών διαύλων, από εφημερίδες και περιοδικά και χαϊδεύουν τα αυτιά μας με τα υποτιθέμενα κηρύγματα αγάπης του Ιησού,
ΝΑΙ ΡΕ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΜΟΥ.....ΤΣΟΛΙΑΔΕΣ ΜΟΥ....ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΕΩΣ....ΚΛΠΚΛΠΚΛΠΚΛΠ .....ΤΙ ΠΑΡΑΚΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;;;...ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΨΗ;;;;..ΚΑΙ ΤΙ ΕΡΕΒΟΣ;;;;;....ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΟΠΟΙΟ ΚΑΝΑΛΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ..ΤΣΟΥΟΥΟΥΠΠΠΠ...ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΜΙΛΑΝΕ...ΑΜ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΝΑ ΔΕΙΤΕ....ΑΑΑ ΕΙΔΙΚΑ Ο ΣΚΑΙ ΟΟΟΟΛΗ ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ''''ΨΕΥΤΟΘΡΗΣΚΕΙΑ''''.....'ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΩ...ΘΕΣ ΕΚΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΚΑΝΑ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΤΣΑΜΠΟΥΝΑΝΕ ΟΛΟ ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ...ΕΛΕΟΟΟΣ...ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΜΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ.....ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΕ ΑΛΛΟ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ....ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΓΕΜΙΣΕΙ ΡΩΜΙΟΥΣ.....ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ...ΑΠΕΛΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ''''''ΡΩΜΙΟΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ'''''' ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ...ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΝΕ ΟΙ ΑΧΡΕΙΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΡΙΣΤΙΑΝΟΙ....ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ....
''ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ''-'''ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΚΟ''' ΜΕΤΩΠΟ
'''''Ο ΑΠΟΛΛΩΝ'''''
ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΓΕΜΑΤΗ ΤΕΚΤΟΝΕΣ , ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΜΕΓΑΛΟΑΛΒΑΝΟΥΣ , ΓΥΦΤΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ,
ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΙΜΟΥΣ ΔΟΥΛΟΠΑΡΙΚΟΥΣ ΑΣΙΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΑΝΟΥΣ ....ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΓΕΜΑΤΗ ΚΑΡΤΕΣ ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ BAR CODE ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΟΤΟ ΚΩΔΙΚΑ ΤΟ 666 [ ΚΑΛΑ ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΤΥΧΑΙΟ...ΜΗΝ ΠΑΕΙ Ο ΝΟΥ ΣΑΣ ΣΤΟ ΚΑΚΟ...ΕΙΠΑΜΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΝΟΜΩΣΙΕΣ]...ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΚΑΙΓΕΤΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ [ ΤΙ ΘΕΣ ΡΕ ΑΛΑΝΙ....ΝΑ ΚΑΨΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΚΗ;;;..ΤΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ..ΠΟΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ;;;;...ΤΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ...ΤΙ; ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ;;;;....ΕΙΣΑΙ ΞΕΝΟΦΟΒΙΚΟΣ...ΠΩΣ;;;;...ΤΗΣ ΕΕ;;..ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΕ ΛΙΓΟ....ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΕΕ...ΠΑΠΑΠΑ...ΑΛΗΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ , ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ ΑΚΑΜΑΤΗ ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΙΟ ... ΠΡΙΝ ΠΙΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΤΙΜΗΜΕΝΗΣ ΕΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΛΕΙΝΕΙΣ ΜΕ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑ...ΟΥΣΤ
ΡΩΜΙΟΙ ΛΙΓΑ ΤΑ ΨΩΜΙΑ ΣΑΣ....
ΤΖΙΧΑΝΤ ΓΕΡΑ ΜΕ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ
ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ''''ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ''''
ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ...
ΚΑΝΤΕ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ
ΟΤΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
ΕΞΩ ΟΙ ΑΚΤΟΔΕΞΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΜΥΝΑΣ
ΒΑΛΤΕ ΤΟΝ ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟ Η ΤΟ ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟ
Η ΤΟΝ ΤΖΑΦΡΕΙ ΜΙΝΕΙΚΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ
26.03.2015, 08:31:18





Ανώνυμος 33312 έγραψε...
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟ YOUTUBE
''''''ΣΑΒΒΑΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΠΕΡΙ ΕΞΟΡΚΙΣΜΩΝ''''
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΕΤΣΙ ΕΥΚΟΛΑ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ....ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΑΥΟΘΕΟΠΟΙΗΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ.....
ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΕΨΕ ΑΥΤΟΝ.....
Η ''''ΘΕΟΠΟΙΗΜΕΝΗ''''' ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΗ
05.04.2015, 14:05:17





Ανώνυμος 35058 έγραψε...
Αφαιρέθηκε υβριστικό σχόλιο.
15.07.2015, 00:49:26






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+3=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...