Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΕΙΝΑΙ
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ
ΣΑΝ ΤΟ ΣΕΞ;


Οδηγεί η καταπίεση της θρησκείας
σε υπερβολές και επιπλέον διαστροφές,
όπως η καταπίεση του σέξ;


Έγραψε στις 13.06.2011 ο/η: Drury Shadia

Επιστροφή

 

    Ορισμένοι υπερασπιστές τής θρησκείας υποστηρίζουν, ότι η θρησκεία είναι σαν το σεξ: οι προσπάθειες για να καταστείλεις την επιθυμία για σεξ ή να το εξαλείψεις είναι μάταιες, μη ρεαλιστικές και απάνθρωπες, γιατί το σεξ αποτελεί μέρος τής ανθρώπινης φύσης. Ομοίως και η καταστολή τής θρησκείας είναι σαν την καταστολή τού σεξ: δεν είναι μόνο ανέφικτη, αλλά και ολέθρια. Ανταποκρίνεται όμως, αυτός ο ισχυρισμός στην πραγματικότητα;

 

Η επιστροφή των καταπιεσμένων

     Όπως το σεξ, έτσι και η θρησκεία δεν πάει μακριά. Ξαναεπιστρέφει εκδικούμενη στην πιο απόμακρη και διεστραμμένη της μορφή. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τού εικοστού αιώνα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα· αποτελούν διεστραμμένες θρησκείες.


       Αυτή είναι η άποψη τού άγγλου πολιτικού φιλόσοφου John Gray («The atheist delusion», The Guardian, 15.3.08). Την ίδια άποψη έχει εκφράσει και ο άγγλος λογοτεχνικός κριτικός, Terry Eagleton. Στο «Reason, Faith and revolution: Reflections on the god debate», (2009), ο Eagleton προβαίνει στην απίθανη σύγκριση τού χριστιανισμού με τη λατρεία τού Διονύσου, τού έλληνα θεού τού κρασιού, τού έρωτα και τού γλεντιού (σελ. 92). Υποθετικά, η εξορία τού Διονύσου οδηγεί τελικά στην επιστροφή του με τη συνοδεία των άγριων και ατίθασων θιασωτών του. Αυτό είναι, που ο Eagleton εννοεί λέγοντας «η επιστροφή των καταπιεσμένων».

    Παρά το γεγονός, ότι ο Eagleton και ο Gray δεν τo εξηγούν, η ιδέα ανήκει στoν πρώιμο Freud. Έχει σαφώς αρθρωθεί στο  «Civilized sexual morality and modern nervous illness». Σύμφωνα με τον Freud, η υπερβολική σεξουαλική καταπίεση προκαλεί νευρώσεις. Ο Gray και ο Eagleton, εφαρμόζουν τη σχετικά με το σεξ διατριβή τού Freud στη θρησκεία. Υποστηρίζουν, ότι η καταπίεση τής θρησκείας οδηγεί σε υπερβολές κι επιπλέον διαστροφές.

     

    Σύμφωνα με τούς Gray και Eagleton, οι «νέοι άθεοι» αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν, ότι η φρίκη τού περασμένου αιώνα δεν ήταν έργο τής θρησκείας, αλλά κοσμικών καθεστώτων -κομμουνισμού και φασισμού- στα οποία η καταπίεση τής θρησκείας πυροδότησε το μετασχηματισμό τους σε άλλη μορφή θρησκείας συγκρίσιμης με τις διαστροφές τής καταπιεσμένης σεξουαλικότητας.

     Οι Gray και Eagleton μάς προειδοποιούν, ότι πρέπει να διδαχθούμε από το παρελθόν, διότι ο φιλελεύθερος ανθρωπισμός με τούς «προσηλυτιστές άθεους» κάνουν το ίδιο λάθος. Υποθετικά, ο χριστιανικός φονταμενταλισμός και η ισλαμική τρομοκρατία, είναι εκδηλώσεις τής «επιστροφής των καταπιεσμένων.» Έτσι, οι άθεοι θα πρέπει να είναι περισσότερο προσεκτικοί. Όσο περισσότερο καταπιέζουν τη θρησκεία, τόσο περισσότερο θα επανέλθει αυτή και θα τούς δαγκώσει. Η συνέπεια ίσως είναι, ότι η καταστολή της θρησκείας μπορεί να αποδειχθεί η καταστροφή τής Δύσης.

   

  

Η επιστροφή τού Διόνυσου (200 μ.Χ.).

    Στην τραγωδία του «Βάκχες», ο Ευριπίδης παρουσιάζει την καταπίεση τής θρησκείας σε μια πόλη, τη βίαιη επανάκαμψη και τον τελικό θρίαμβό της.

    Ο «ουχ όσιος» (στ. 374) βασιλιάς τής Θήβας, Πενθέας, «θεομαχεί» (στ. 45) κι εμποδίζει τη λατρεία τού Διονύσου στην πόλη. Ο Διόνυσος φεύγει από τις ασιατικές περιοχές, που βρισκόταν, κι όπου δεν τον αμφισβητούσαν και πάει στη Θήβα, για να επιβάλει εκεί τη λατρεία του («δει γαρ πόλιν τηνδ΄ εκμαθείν, κει μή θέλει», στ. 39). Εμφυσά βακχική μανία στις γυναίκες των θηβαίων, καίει το παλάτι και τρελλαίνει τον Πενθέα, τον οποίο τελικά σκοτώνουν οι βάκχες. Στο τέλος τού έργου, εμφανίζεται ο -υιός θεού- Διόνυσος, θριαμβευτής στο θεολογείο. 

 

Δυο προβληματικοί ισχυρισμοί

  Μού φαίνεται, ότι ο Gray κι ο Eagleton έχουν κάνει δύο πολύ διαφορετικούς ισχυρισμούς, που πρέπει να διακριθούν σαφώς. Ο ένας είναι πραγματικός και ο άλλος φιλοσοφικός.

     Ο πραγματικός ισχυρισμός είναι, ότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τού εικοστού αιώνα (κομμουνισμός και ναζισμός) καταπίεσαν τη θρησκεία.

    Ο φιλοσοφικός ισχυρισμός είναι, ότι αυτή η καταπίεση τής θρησκείας δημιούργησε μια τέτοια μεγάλη επιθυμία για αυτό που ήταν καταπιεσμένο, με αποτέλεσμα τα καθεστώτα αυτά να καταλήξουν να γίνουν τα ίδια διεστραμμένες μορφές θρησκείας.

    Όπως θα δείξω, και οι δύο ισχυρισμοί είναι εξαιρετικά προβληματικοί.

 

Δεν καταπιέστηκε η θρησκεία τον 20ό αιώνα

    Πρώτον, ο ισχυρισμός, ότι η θρησκεία έχει βάναυσα καταπιεσθεί τον εικοστό αιώνα, είναι υπερβολή. Οι κομμουνιστές, όπως ο Λένιν και ο Μαρξ ήταν πράγματι αντίθετοι προς τη θρησκεία, επειδή συμμερίστηκαν την άποψη τού Μαρξ, ότι «η θρησκεία είναι το όπιο τού λαού», δηλαδή, ότι στηρίζει την καθεστηκυία τάξη υποσχόμενη στούς καταπιεσμένους ανταμοιβές στη μετά θάνατον ζωή, έτσι ώστε να είναι υπάκουοι και συμμορφωμένοι με την άθλια κατάστασή τους. Με τον τρόπο αυτό, η θρησκεία παίζει ένα αντι-επαναστατικό ρόλο. Για να αντισταθμίσει αυτή την έννοια, ο Λένιν απελευθέρωσε τον αθεϊσμό, αλλά δεν είχε την πρόθεση να καταστρέψει τη θρησκεία από τη μια μέρα στην άλλη. Πίστευε, ότι μόλις ο κόσμος μεταμορφωθεί από τον κομμουνισμό, η θρησκεία θα μπορούσε σταδιακά να εξαφανιστεί, διότι δεν θα είχε λόγο ύπαρξης. Οι θρησκευόμενοι άνθρωποι πιστευόταν, ότι έπασχαν από «ψευδή συνείδηση», ότι χρειάζονταν βοήθεια, όχι καταπίεση. Οι εκκλησίες, που διαιώνιζαν την ψευδή συνείδηση και υποστήριξαν τούς εχθρούς τής επανάστασης ήταν, φυσικά, ένα άλλο θέμα.

       Ο Λένιν είχε πατάξει τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή στήριζε ενεργά το τσαρικό καθεστώς. Η εκκλησία βοηθούσε τις μυστικές υπηρεσίες τού Τσάρου στον εντοπισμό και τη σύλληψη επαναστατών και αφόριζε όσους υποστήριζαν την επανάσταση. Παρείχε υλική βοήθεια στο Λευκό Στρατό εναντίον τού Κόκκινου Στρατού στον εμφύλιο πόλεμο, που ακολούθησε την επανάσταση τού 1917. Όταν μερικοί από τούς κληρικούς αντιστάθηκαν στην κατάσχεση τού χρυσού και τού ασημιού από τις εκκλησίες τους, για να θρέψουν τούς πεινασμένους πληθυσμούς κατά τη διάρκεια τού λιμού τού 1921, εκτελέστηκαν. Με άλλα λόγια, οι οργανωμένες εκδηλώσεις τής θρησκείας ως θεραπαινίδας τού παλαιού καθεστώτος είχαν κατασταλεί.

   

    Η θρησκεία, εννοούμενη ως κατ΄ ιδίαν πίστη, ποτέ δεν είχε τεθεί εκτός νόμου και οι θρησκευόμενοι άνθρωποι ποτέ δεν διώχθηκαν, γιατί ήταν θρησκευόμενοι. Εκτός αυτού, ο Στάλιν αντέστρεψε την πολιτική τού Λένιν κι έγινε φίλος με τις εκκλησίες σε μια κυνική διαπίστωση, ότι η θρησκεία μπορεί να χρησιμεύσει ως ένα ισχυρό καύσιμο για την πολεμική προσπάθεια. Έτσι, η καταστολή τής θρησκείας από τον κομμουνισμό είναι μια υπερβολή.

    Σε αντίθεση με τούς κομμουνιστές, οι Ναζί στη Γερμανία και οι φασίστες στην Ιταλία γνώριζαν πώς να χρησιμοποιούν τη θρησκεία, για να εξυπηρετούν τούς σκοπούς τους. Βγήκαν από το δρόμο τους και φλέρταραν με την Καθολική Εκκλησία, η οποία κολακεύτηκε κι ικανοποιήθηκε από την προσοχή τους.

   

  

     Ο Χίτλερ και γερμανοί αξιωματικοί σε θερμή συνάντηση με καρδινάλιους σε εκδήλωση τού εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος το 1941. 

    Όταν οι Ναζί πήραν την εξουσία στη Γερμανία, ο Χίτλερ, ο οποίος είχε ανατραφεί καθολικός από τη μητέρα του, φλέρταρε ενεργά με την Εκκλησία. Το αν ο Χίτλερ ήταν ένας αληθινός πιστός ή απλά ένας κυνικός χειραγωγός τής πίστης είναι άνευ σημασίας. Παρουσίασε το καθεστώς του ως αντίδοτο στο άθεο καθεστώς των Σοβιέτ. Οι εκκλησίες τον θεώρησαν ως υπερασπιστή τής θρησκείας κατά τής απειλής τού κομμουνισμού. Ήταν πολύ φυσικό για αυτές να σταθούν στο πλευρό του. Ο Πάπας Πίος ΧΙΙ κατήγγειλε τούς κομμουνιστές, όχι όμως το Χίτλερ. Δεν πάταξαν τη θρησκεία οι Ναζί, αλλά τη χρησιμοποίησαν προς όφελός τους.

   

   Στην Ιταλία, οι φασίστες έκαναν το ίδιο πράγμα. Έκαναν μια συμφωνία με την Καθολική Εκκλησία: σε αντάλλαγμα για τη στήριξή της και 105 εκατομμύρια δολάρια, θα έδιναν στον Πάπα απόλυτη κυρίαρχη δικαιοδοσία επί των 108 στρεμμάτων, που θα περιλάμβαναν την πόλη τού Βατικανού. Προσδοκώντας να αποκατασταθεί σε μια πανομοιότυπη με την παλιά της αίγλη, η Αγία Έδρα έκανε ό,τι ήταν δυνατόν, για τη νομιμοποίηση και στήριξη τού καθεστώτος. Η συμφωνία, που έγινε το 1929, γνωστή ως Συνθήκη τού Λατερανού, ποτέ δεν έχει ανακληθεί - μια επαίσχυντη απόδειξη τής δουλοπρέπειας τής διεθνούς κοινότητας για την πιο γνωστή θρησκευτική οργάνωση. Εν ολίγοις, η μαχητική εκκοσμίκευση, που ο Gray κι ο Eagleton αποδίδουν στον εικοστό αιώνα είναι μια μυθοπλασία.

 

Δεν μετατρέπει η αθεΐα 

τούς ανθρώπους σε τρομοκράτες

   Το δεύτερο επιχείρημα, που προέβαλαν οι Gray και Eagleton, είναι ο φιλοσοφικός ισχυρισμός, ότι η καταπίεση τής θρησκείας προκαλεί καθεστώτα, που μετατρέπονται σε στρεβλές εκδοχές τής θρησκείας. Έδιωξαν δήθεν το θεό, για να τον αντικαταστήσουν με ιστορία (οι κομμουνιστές) ή με τη φύση (οι Ναζί). Αυτά τα υποκατάστατα θρησκείας είναι πιο άγρια, απ΄ ότι τα γνήσια πραγματικά ομόλογά τους.


      Κατά την άποψή μου, ούτε ο θεϊσμός ούτε ο αθεϊσμός μετατρέπουν αυτόματα τούς ανθρώπους σε δολοφόνους ή τρομοκράτες (σ.σ. βλ. Χωρίς θεό). Οι άνθρωποι, που προσπαθούν να είναι ειλικρινείς, ευγενικοί και γενναιόδωροι, δεν αποτελούν απειλή για κανέναν. Αυτό, που μετατρέπει τούς ανθρώπους σε κίνδυνο για τη δημόσια τάξη και ευπρέπεια είναι οι ακόλουθες τρεις επιβλαβείς πεποιθήσεις, που ο κομμουνισμός κι ο ναζισμός κληρονόμησαν από το χριστιανισμό:


       1.  Υπάρχει ένα αναγνωρίσιμο σχέδιο, στόχος ή κατεύθυνση, προς την οποία κινείται η ανθρώπινη ιστορία. Το σχέδιο αυτό ανήκει στο θεό, στην ιστορία ή στη φύση.


       2.  Αληθινοί πιστοί (στο θεό, στην ιστορία ή στη φύση) είναι βέβαιοι, ότι το σχέδιο περιλαμβάνει μια θαυμάσια μεταμόρφωση τού κόσμου. Ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε, θα καταστραφεί και να αντικατασταθεί από μια νέα μορφή ύπαρξης.


       3.  Τα ανθρώπινα όντα μπορούν και πρέπει να διαδραματίσουν ενεργό ρόλο στην υλοποίηση τού μεγάλου σχεδίου.


       Στις θρησκευτικές, καθώς και στις κοσμικές του εκφάνσεις, αυτό το αποκαλυπτικό όραμα εγκυμονεί σοβαρό κίνδυνο για την ανθρωπότητα, γιατί δεν είναι απλώς μια καταγγελία για επί μέρους αδικίες, αλλά μια ριζική απόρριψη τού κόσμου.

   

   Σε αντίθεση με τούς Gray και Eagleton, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τού εικοστού αιώνα, δεν ήταν τα παθολογικά προϊόντα από τήν καταπίεση τού χριστιανισμού, ο οποίος εμφανίστηκε στην πλήρη αποκαλυπτική διαστροφή του. Οι αρχαίοι ρωμαίοι ήταν συγκλονισμένοι από την απόλαυση, με την οποία οι πρώτοι χριστιανοί προέβλεπαν την καταστροφή τού κόσμου από φωτιά. Φοβήθηκαν, όταν φανατικοί χριστιανοί άναψαν γιγάντιες φωτιές, για να διευκολύνουν την τελική μεγάλη πυρκαγιά. Ο χριστιανισμός είχε τεθεί εκτός νόμου στη Ρώμη εξ αιτίας τής διαστροφής του - αποτελούσε απειλή για την ειρήνη, την τάξη και την ασφάλεια.


      Το πρόβλημα με τον ισχυρισμό, ότι όλες τις φρικαλεότητες τού εικοστού αιώνα είναι ένα παράδειγμα τής «επιστροφής των καταπιεσμένων» είναι, ότι αποτυγχάνει να εξηγήσει, γιατί η θρησκεία επέβαλε τόσο πολύ όλεθρο, ακόμη και όταν ήταν κυρίαρχη, όπως κατά το Μεσαίωνα και κατά τη διάρκεια των ευρωπαϊκών θρησκευτικών πολέμων τού δέκατου έκτου και δέκατου έβδομου αιώνων. Στην εποχή μας, η θρησκεία δεν καταπιέζεται στην Αμερική, στο Ισραήλ, ή στον ισλαμικό κόσμο, παίζει όμως, έναν ολέθριο ρόλο στην πολιτική αυτών των ανταγωνιστών. Έτσι, δεν είναι αλήθεια, ότι η θρησκεία καθίσταται περισσότερο επιθετική, όταν καταστέλλεται.

 

*        *        *

    Η αλήθεια είναι, ότι η θρησκεία δεν είναι όπως το σεξ. Το σεξ ικανοποιείται με την ελευθερία, ενώ η θρησκεία επιδιώκει κυριαρχία. (Shadia B. Drury, secularhumanism.org).

 

     Απόδοση των αποσπασμάτων στα ελληνικά: Ε.Φ.

     Επιμέλεια εικόνων και υποτίτλων: Γ.Λ



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29419 έγραψε...
Και οι μεν (Gray, Eagleton) και οι δε (Shadia B. Drury) λένε κάποιες αλήθειες, αλλά λένε και πολλές μπούρδες.
1) Η θρησκεία και αυτοί που βρίσκονται πίσω από τη θρησκεία (ιερατείο, πιστοί) δεν καταπιέστηκαν τόσο από τα καθεστώτα που αναφέρονται, αλλά κυρίως από την στροφή που πήρε η Ευρώπη κατά από την Αναγέννηση και μετά. Ο πλούτος από το εμπόριο με μπαχαρικά αρχικά και η δημιουργία μιας εύπορης και κυρίαρχης αστικής τάξης σε συνδυασμό με την εξέλιξη της τεχνολογίας που είχε ως συνέπεια την απελευθέρωση της γυναίκας (αφού την εργασία την ανέλαβαν οι μηχανές και η μυική δύναμη έπαψε να είναι τόσο σημαντική) και την επέλαση του άκρατου καταναλωτισμού είχαν όλα αυτά ως αποτέλεσμα τον παραγκωνισμό της θρησκείας και όλα όσα αυτή ευαγγελίζεται.
2) Είναι ορθό ότι κάθε προσπάθεια γελοιοποίησης της θρησκείας και κυρίως των πιστών της μπορεί να οδηγήσει σταδιακά σε ακραίες αντιδράσεις από αυτούς που θεωρούν ότι καταπιέζονται (πιστοί). Η διαχείριση των πιστών μιας θρησκείας με τη σάτυρα και τη γελοιοποίηση ή ακόμα και τον κοινωνικό απομονωτισμό μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις και φανερώνει επίσης την αδυναμία του συστήματος να διαχειριστεί τα προβλήματά του.
3) Δεν τολμάει κανείς τους να αγγίξει την βαθιά προβληματική ευρωπαική σκέψη, η οποία έχει βάλει το χεράκι της παντού και συνεχώς συνεισφέρει με τον τρόπο της σε πολώσεις, αντιπαλότητες, μίση, παγκόσμιους πολέμους, γενοκτονίες και λοιπά. Μια σκέψη που από την εποχή της αρχαιότητας παραμένει αυστηρά πατριαρχική, ιεραρχική, παγερά νομοτελειακή και αυταρχική.
4) Ο συγγραφέας αποτυγχάνει να κατανοήσει απλά πράγματα, όπως το ερώτημα που θέτει "γιατί η θρησκεία επέβαλε τόσο πολύ όλεθρο, ακόμη και όταν ήταν κυρίαρχη, όπως κατά το Μεσαίωνα". Η απάντηση είναι απλή και έχει να κάνει αφενός με την προσπάθεια του ιερατείου να συσπειρώσει την πελατεία του μέσω φανατισμού (κυνήγι μαγισσών και λοιπά) κυρίως σε καιρούς δύσκολους (π.χ. οικονομική κρίση) και αφετέρου να αντιμετωπίσει κινήσεις αμφισβήτησης που αναπόφευκτα το ίδιο το σώμα της εκκλησίας δημιουργούσε και θα δημιουργεί (βλέπε για παράδειγμα αιρέσεις).

I.Bielidopoulos
29.07.2014, 10:09:26





Ανώνυμος 32103 έγραψε...
ΡΕ Bielidopoulos
ΜΗΝ ΑΝΤΙΛΕΓΕΙΣ ΣΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ''''''ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ'''''' ΕΡΕΥΝΑΣ.....ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ....ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩΩΩ......
ΓΙΑ '''ΜΑΖΕΨΟΥ'''.....
ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΚΑΝΑ ΚΙ ΕΓΩ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΣΥ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥ ΒΡΙΣΙΔΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΩΝΙΑ ΠΟΥ ΕΦΑΓΑ
ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΕΣ ΠΟΥ [ΔΕΝ] ΜΟΥ ΠΑΡΕΘΕΣΑΝ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΗΚΑ....
ΕΓΙΝΑ ΚΙ ΕΓΩ ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΑΣ ΑΠΑΤΡΙΣ ΚΑΙ ΑΘΡΗΣΚΟΣ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΝΟΤΙΟΥ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ
''ΕΙΔΑ'' ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΔΩ ΜΕΣΑ
ΕΛΠΙΖΩ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΑΞΙΩΘΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ '''ΑΧΡΙΟΙ'' ΡΩΜΙΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΑΔΙΚΟΥ-ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ.....
GOD BLESS ΣΟΡΟΣ ΚΑΙ ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΙΣΣΙΓΚΕΡ

25.01.2015, 13:34:15





Ανώνυμος 33285 έγραψε...
Η θρησκεία θέτει απαγορεύσεις στο σεξ, το σεξ δεν θέτει απαγορεύσεις στην θρησκεία.
04.04.2015, 13:12:02





Ανώνυμος 33515 έγραψε...
ΕΠΙΣΗΣ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΘΕΤΕΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΛΕΨΙΑ ΕΝΩ Η ΚΛΕΨΙΑ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΚΑΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ...ΟΤΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΙ ΚΛΕΒΕΙΣ ΑΠΟ ΑΤΟΜΟ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.....

20.04.2015, 17:24:35





Ανώνυμος 35466 έγραψε...

http://www.tanea.gr/news/greece/article/5301087/ta-iera-xompi-twn-mhtropolitwn/

11.10.2015, 11:41:59





Ανώνυμος 37971 έγραψε...
Η θρησκεία θέτει απαγορεύσεις στο σεξ, το σεξ δεν θέτει απαγορεύσεις στην θρησκεία

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΘΕΟΠΟΙΕΙΣ ΤΙΣ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΣΟΥ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΚΟΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ
29.03.2016, 10:14:20





Ανώνυμος 39117 έγραψε...
Ανώνυμος 37971
Ενώ εσύ "πρόκοψες" πολύ στην ζωή σου, αποτυχυμένε.
Δεν έχεις καταλάβει πως επειδή δεν έχεις καμία αξία στον κόσμο,
μέσω εθνικισμού και θρησκείας νομίζεις πως είσαι κάποιος,
αυτά έχεις ανάγκη να νιώσεις υπάρκτός, "πατρίδα θρησκεία" κτλ. Ειδάλως ένα σκέτο μηδενικό είσαι!
25.07.2016, 14:48:51






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+8=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...