Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.



Το ευρωπαϊκό φαντασιακό,
όπως αποτυπώθηκε στις ιστορίες
των εθνών-κρατών



Το ακόλουθο, θεμελιώδες κατά τη γνώμη μου ερώτημα, το έθεσε ο Πετράρχης (σημ. ιταλός λόγιος του 14ου αιώνα) στην καρδιά του Μεσαίωνα ─ γεγονός αρκετά εκπληκτικό. Λέει λοιπόν: «Τι άλλο περιέχει η ιστορία εκτός από επαίνους για τη Ρώμη;» Νομίζω, ότι με το ερώτημα αυτό και μόνο χαρακτήρισε με μια λέξη την ιστορία, με τον τρόπο με τον οποίο ανέκαθεν γραφόταν, όχι μόνο στη ρωμαϊκή κοινωνία αλλά και στη μεσαιωνική κοινωνία, στην οποία ανήκε ο Πετράρχης.

Μερικούς αιώνες μετά τον Πετράρχη, εμφανιζόταν, γεννιόταν στη Δύση μια ιστορία η οποία ακριβώς περιείχε ό,τι άλλο εκτός από επαίνους για τη Ρώμη, μια ιστορία η οποία επεδίωκε, αντιθέτως, να παρουσιάσει το αληθινό πρόσωπο της Ρώμης, ως νέας Βαβυλώνας, και να διεκδικήσει από τη Ρώμη τα χαμένα δικαιώματα της Ιερουσαλήμ.

Γεννήθηκε έτσι μια εντελώς διαφορετική μορφή ιστορίας, μια εντελώς διαφορετική συγκρότηση του ιστορικού λόγου...



 



Οι κουβέντες
ενός πατέρα στο γιο του

Τη βδομάδα αυτή, την περάσαμε μαζί, γιόκα μου. Την έκλεψα, για να βρεθούμε παρέα. Είπα λοιπόν, να πάρω άδεια απΆ τη σημαία, που κέντησα με το δέρμα απΆ τα δικά μου γδαρμένα όνειρα και να... είμαστε μαζί.

Σήμερα το βράδυ όμως, τελειώνει αυτή η βδομάδα κι από αύριο ξαναγυρνάω στη δουλειά.

Με ρωτάς γιατί λείπω απΆ το πρωί μέχρι το βράδυ, και σου απαντώ, πως δεν είναι κάτι, που θέλω. Δυστυχώς, έτσι το απαιτούν οι συνθήκες.

Κάθε πρωί, όπως λέει κι ένας φίλος, ανεβαίνω στο κάστρο, τραβάω το σπαθί μου και στέκομαι στις πολεμίστρες αναμένοντας τον εχθρό που τελευταία όλο και πυκνότερα εμφανίζεται. Τα χαράτσια, οι παλαβοί φόροι, η ακρίβεια και οι διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες διαβίωσης είναι οι εχθροί μας κι όσους κι να σκοτώσουμε, πάντα αυτοί αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και κυκλώνουν το κάστρο. Βλέπεις, ο πατέρας σου δεν είναι από τους βολεμένους, που πληρώνονται από το κράτος, για να κοπροσκυλιάζουν...


 




Ή
η κρίση
του καπιταλισμού;




Αυτό το θέμα είναι αρκετά σύνθετο και απαιτεί εξαιρετικά προσεκτική προσέγγιση, γιατί κατά τη γνώμη του γράφοντος δεν είναι απλά μια οικονομική κρίση, που μπορεί να αποδοθεί σε λανθασμένα εφαρμοσμένες οικονομικές πολιτικές, αλλά υποκρύπτει και μία ιδεολογική σύγκρουση.
 
Είναι άραγε υπεύθυνες οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που προκάλεσαν την κρίση χρέους στις ΗΠΑ και την Ευρώπη; Μήπως η κρίση χρέους οφείλεται στη διαχρονική συσσώρευση ελλειμμάτων, που προέκυψαν από τη κρατιστική δημοσιονομική πολιτική διαφόρων κυβερνήσεων; Οι πολιτικές λιτότητας πόσο συντέλεσαν στα υψηλά επίπεδα ανεργίας, μείωσης εισοδημάτων και απώλειας περιουσίας; Τι τελικά εννοούμε με την «κρίση χρέους»;...

 




Ο «Μαγικός Αυλός»
του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ




Για όλους όσους είναι μεγάλοι και νιώθουν παιδιά, για όσους είναι παιδιά και θέλουν να μεγαλώσουν, μα κυρίως για όσους είναι μεγάλοι και ξέχασαν πώς να είναι παιδιά, μία είναι η όπερα που τους ταιριάζει: Ο «Μαγικός Αυλός» του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

Μία όπερα ιδανική για όλες τις ηλικίες. Ένα παραμύθι με όλα τα στοιχεία ενός παραμυθιού για τα παιδιά, μα θα μπορούσε να έχει και μια άλλη ανάγνωση απευθυνόμενη σε ενήλικες.

Ο «Μαγικός Αυλός» είναι μια ιστορία μύησης στους τέκτονες. Ο Μότσαρτ ήταν τέκτονας. Ο Εμάνουελ Σικανέντερ, ο οποίος έγραψε το λιμπρέτο, ήταν κι εκείνος τέκτονας. Ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν επίσης τέκτονας...

 




Αρχαιολατρία, βυζαντινολατρία,
ευσέβεια και μεγαλοϊδεατισμός
στο έργο του Κωστή Παλαμά




Στα πάρκα της χώρας είναι στημένες προτομές κι αγάλματα ποιητών, ιστορικών, λογίων κ.λπ. πνευματικών ταγών της Ρωμιοσύνης, τα ονόματα των οποίων έχουν επιπλέον δοθεί τιμητικά σε δρόμους και πλατείες όλης της επικράτειας. Αποσπάσματα από τα έργα τους διδάσκονται σωρηδόν στα σχολεία, ενώ κατά τις εθνικές γιορτές, τις διαλέξεις, τις ημερίδες κ.λπ. που διοργανώνονται, οι ομιλητές συναγωνίζονται για το ποιος θα διατυπώσει τους πιο διθυραμβικούς επαίνους για εκείνους.

Γιατί όμως γίνεται αυτό; Γιατί όλος αυτός ο πολυδιαφημισμένος πνευματικός κόσμος ─αμφίβολης επιστημονικής / καλλιτεχνικής αξίας εξ άλλου στην πλειοψηφία τους─ χαίρουν εκτίμησης από σύσσωμη τη Ρωμιοσύνη;

Η απάντηση είναι απλή: Όλων αυτών το έργο ήταν όπως ακριβώς πρόσταζε το εθνικό φαντασιακό, εκθείαζε δηλαδή όλους τους εθνικοθρησκευτικούς μύθους και τα ψέματα, πάνω στα οποία στήθηκε το σύγχρονο κράτος.

Και γιΆ αυτό ανταμείφθηκαν ανάλογα. Αρκετοί από αυτούς ήταν βολεμένοι σε υψηλόβαθμες δημόσιες θέσεις. Κι από την ασφάλεια του μισθού από το Δημόσιο, την ώρα που ο λαός περνούσε πείνες και δυστυχίες, μπορούσαν καλύτερα να γράφουν τα πατριωτικά διηγήματα, τα ηθοπλαστικά ποιήματα, τις ιστορίες τους κ.λπ., όπως και εγκώμια διαφημίζοντας ο ένας τον άλλον.

Μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο Κωστής Παλαμάς. Έγραψε για την αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, το χριστιανισμό, τη Μεγάλη Ιδέα κ.λπ. ιδεοληψίες της Ρωμιοσύνης. Παράτησε τις σπουδές του, διορίστηκε όμως γραμματέας στο πανεπιστήμιο με υπογραφή του τότε Υπουργού Παιδείας Α. Παναγιωτόπουλου, με εισήγηση του οποίου εκδόθηκε και το σχετικό Βασιλικό Διάταγμα. Είχε πλέον σίγουρη την οικονομική και χρονική άνεση να εξασκήσει την ποιητική τέχνη.

Λόγω της ποιητικής του υπερπαραγωγής στην υπηρεσία των εθνικοθρησκευτικών μύθων κατέλαβε πρωτεύουσα θέση στη νεορωμέικη ποίηση και χαρακτηρίστηκε ως ο Ρίλκε (λυρικός ποιητής και πεζογράφος του 20ού αιώνα) της Ελλάδας. Σήμερα, τον διδάσκονται στα σχολεία κι έτσι τον γνωρίζουν άπαντες οι σύγχρονοι ρωμιοί. Από μια απλή περιήγηση στο διαδίκτυο μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί, ότι ο Παλαμάς χαίρει εκτίμησης από όλους: εθνικιστές, αρχαιολάτρες, χριστιανούς, ακόμα κι από αριστερούς.

Αν με την ίδια ποιητική τέχνη όμως, δεν είχε γράψει υπέρ της Αρχαιότητας, του Βυζαντίου, της θρησκείας, της Μεγάλης Ιδέας, αλλά ακριβώς τα αντίθετα, ασφαλώς και δεν θα του είχε προσφέρει κανένας δημόσια θέση, θα τον είχαν εξοβελίσει στο «πυρ το εξώτερον», όπως τόσους άλλους, δεν θα είχε προβληθεί το έργο του, δεν θα διδασκόταν στα σχολεία, δεν θα υπήρχαν προτομές του και σήμερα δεν θα τον ήξερε κανείς...

 





 
Η κινηματογράφηση του λιονταριού‒λογότυπου της MGM (1929)...

 




ΘΕΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Αρίστος Δοξιάδης,
έκδ. «Ίκαρος», Αθήνα, 2013


«Για τους παλιούς φίλους,
που όταν έπρεπε ήταν εκεί,

αλλά αρνήθηκαν να γίνουν
η γενιά του Πολυτεχνείου».

Αρίστος Δοξιάδης



Ο τρόπος, που συζητάμε για την οικονομία, άλλαξε άρδην μέσα σε λίγους μήνες. Πριν ξεσπάσει η κρίση του χρέους, ο δημόσιος διάλογος δεν διέφερε πολύ από τον αντίστοιχο στις δυτικές χώρες. Είχαμε τις κλασικές συζητήσεις υπέρ του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα, υπέρ της τόνωσης της ζήτησης ή της περικοπής δαπανών, για το φιλελευθερισμό και τη σοσιαλδημοκρατία κ.ο.κ..

Λίγοι σχολιαστές επέμεναν στις ιδιαιτερότητες της χώρας μας. Για παράδειγμα, ότι το Δημόσιο δεν είναι Δημόσιο, όταν το έχουν αλώσει ιδιωτικά και συντεχνιακά συμφέροντα, και το ιδιωτικό δεν είναι ιδιωτικό, όταν ζει από το δημόσιο χρήμα. Όμως, αυτές οι φωνές δεν ήταν παρούσες στο λόγο ούτε των κομμάτων ούτε των καναλιών, ούτε φυσικά στη χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής...

 




Η δήθεν αδιαφορία
των αλβανών προς τη θρησκεία




Η «εμπλοκή» της θρησκείας με την εθνική ταυτότητα στα Βαλκάνια αποτελεί ένα σημαντικό σημείο για την κατανόηση, την ερμηνεία και την ανάγνωση ως εθνικής (εθνικιστικής) αφήγησης.
 
Καθώς σημειώνει η ιστορικός Μιράντα Βίκερς, «στα Βαλκάνια, η θρησκεία, ο πολιτισμός και η πολιτική είναι πάντα κοντινοί συνοδοιπόροι».
 
Ο Γκασμέντ Καπλάνι, (αλβανός, που από το 1991 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και διδάκτορας Ιστορίας και Πολιτικής Επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου), μελετά μια αγροτική κοινωνία, την αλβανική, επιστρέφοντας όμως, στην κομβική θεματική της διαμόρφωσης εθνικής ταυτότητας.
 
Σε αντίθεση με τη δική μας περίπτωση (βλ. Zorba the christian), ο αλβανικός εθνικισμός όχι μόνο δεν χρησιμοποίησε τη θρησκεία ως συγκροτητικό - συστατικό του στοιχείο, αλλά το ακριβώς αντίθετο, έτεινε να την υποκαταστήσει.
 
Η γλώσσα, το αίμα, η γη, αυτά ήταν τα υλικά, με τα οποία πλάστηκε η αλβανική εθνική ταυτότητα. Στον βαθμό, που ο «αλβανισμός» θεωρήθηκε κι αυτός θρησκεία (σύμφωνα με τον αφορισμό του αλβανού εθνικιστή Πάσκο Βάσσα), έχει ενδιαφέρον να αναρωτηθεί κανείς για τις απώτερες συνέπειες τής σχέσης, που συνάπτεται ανάμεσα στις παραπάνω συνθήκες και την ιστορία.
 
Ο Καπλάνι πάντως, υποστηρίζει, ότι οι μυθευτικές ‒ εργαλειακές χρήσεις δεν έλειψαν, μόνο, που τα πρόσημα ήταν αντεστραμμένα. Ο μύθος δεν αφορούσε μια δήθεν οργανική σχέση έθνους και θρησκείας, αλλά το ακριβώς αντίθετο, ότι οι αλβανοί ανέκαθεν αδιαφορούσαν για τη θρησκεία...

 




Τρίτο μέρος του Αφιερώματος
της ''Ελεύθερης Έρευνας'':
Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ


Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την ασθένεια και την υγεία ως τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Κατά την παρουσία της υγείας η κυτταρική και όλες οι άλλες ανθρώπινες λειτουργίες, γίνονται κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, αντίθετα κατά την διάρκεια ασθένειας το σώμα ουσιαστικά υπολειτουργεί.

Η απουσία συμπτωμάτων ενός οργανισμού, που ήδη υπολειτουργεί, δεν σημαίνει αναγκαστικά και απουσία ασθένειας ή παρουσία υψηλής υγείας. Η διάγνωση μιας πάθησης αποτελεί συνήθως το τέλος μιας πορείας συνεχούς φθοράς του οργανισμού, που πέρασε για πολύ καιρό απαρατήρητη. Στην πραγματικότητα, η υγεία είναι καθαρά θέμα σωστής νοοτροπίας και πράξεων του κάθε ανθρώπου (κατά φύσιν ζειν) και η αρρώστια το αποτέλεσμα των λαθεμένων επιλογών του (παρά φύσιν ζειν).

Σύμφωνα με την άποψη της συμβατικής Ιατρικής, ο καρκίνος είναι ένα αυτοκαταστροφικό εκφυλιστικό νόσημα. Συγκεκριμένα, πρόκειται για την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη ανώμαλων μεταλλαγμένων κυττάρων (καρκινικών) και την δημιουργία όγκων. Στην πραγματικότητα, τα αίτια και οι βασικοί μηχανισμοί, που προκαλούν τον καρκίνο, παραμένουν άγνωστοι για την ιατρική κοινότητα...

 






Στο ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ  της «Ελεύθερης Έρευνας» μπορείτε να βρείτε αναλυτικά καταχωρημένες εκατοντάδες έρευνες – μελέτες μας. Κάθε βδομάδα αναρτάται και μια νέα πρωτότυπη έρευνα.

Επισκεφθείτε επίσης τις Ενότητες:

ΕΡΕΥΝΕΣ
ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
ΧΙΟΥΜΟΡ
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ
ΜΗΝΥΜΑΤΑ - AΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
ARTICLES IN ENGLISH
 
Στην Ενότητα ΣΥΝΘΕΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ μπορείτε να αναζητήσετε ο,τιδήποτε σας ενδιαφέρει κατά θέμα, συγγραφέα ή/και ημερομηνία.


Οι αναρτήσεις μας τροφοδοτούνται σε καθημερινή βάση.

 
Στείλτε μας τα μηνύματά σας στη διεύθυνση του περιοδικού: info@freeinquiry.gr
.
 
Δημοσιεύονται στην Ενότητα: ΜΗΝΥΜΑΤΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ.
 


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...