Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.



Ορισμένα επίσημα
χριστιανικά κείμενα



Η γλώσσα είναι ζωντανή κι εξελίσσεται. Λέξεις ξεχνιούνται και χάνονται, νέες λέξεις εντάσσονται στο λεξιλόγιο, αλλά και πολλών άλλων, με την πάροδο του χρόνου, αλλάζει η σημασία.

Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε η έννοια του έθνους και μάλιστα του ελληνικού, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς σήμερα. Η λέξη έθνος είχε τότε άλλη σημασία (σωρός, μπουλούκι κ.λπ.). Η σημερινή έννοια του έθνους, η οποία μάλιστα έχει ταυτιστεί με την έννοια του κράτους (σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα), εμφανίστηκε τα τελευταία διακόσια χρόνια, μετά τη γαλλική επανάσταση.

Επίσης, καθΆ όλη τη διάρκεια του μεσαίωνα, άλλη σημασία είχε και η λέξη έλληνας. Δεν αφορούσε στον υπήκοο του ελληνικού έθνους-κράτους, αφού κάτι τέτοιο εξ άλλου εκείνη την εποχή ούτε καν υφίστατο. Η λέξη δεν είχε επ΄ουδενί εθνική σημασία. Ούτε εννοούσε κάποιον φυλετικά έλληνα. Η λέξη έλληνας για πολλούς αιώνες είχε την έννοια του ειδωλολάτρη.

Σε πάμπολλα επίσημα χριστιανικά κείμενα εξαπολύονται ύβρεις εναντίον των «ελλήνων», όπως για παράδειγμα...


 






Με τις τελευταίες δηλώσεις του ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των Η.Π.Α., ουσιαστικά έφερε στην επιφάνεια τον ακήρυχτο
υπόγειο πόλεμο, που εδώ και καιρό υφίσταται μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε. και κυρίως της Γερμανίας. Ο Ντόναλντ Τραμπ εκτόξευσε πυρά, χωρίς κομπασμούς, κατά του ηγεμονικού ρόλου της Γερμανίας στην Ε.Ε. χαρακτηρίζοντας μάλιστα το μέλλον της αβέβαιο κι επισφαλές. Προχώρησε μάλιστα στην εκτόξευση απειλών εναντίον γερμανικών επιχειρήσεων για αποκλεισμό τους από την αμερικανική αγορά.

Ο 45ος πρόεδρος των Η.Π.Α. εξαπέλυσε μία σφοδρότατη επίθεση κατά του Βερολίνου και της πολιτικής ηγεσίας της Γερμανίας στέλνοντας ένα μήνυμα για την πολιτική που σκοπεύει να ακολουθήσει και μάλιστα το έκανε με τον πλέον επίσημο τρόπο με τη συνέντευξη που παραχώρησε στη βρετανική εφημερίδα Times και τη γερμανική Bild ταυτόχρονα.

Ο νέος πρόεδρος δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα και προέβη χωρίς δισταγμό στο να αμφισβητήσει ευθέως ακόμη και την ¶νγκελα Μέρκελ.


Μέσα από
διάφορα άρθρα μου στην «Ελεύθερη Έρευνα» είχα ισχυριστεί, πως εδώ και πολύ καιρό υφίσταται ένας υπόγειος πόλεμος. Είχα επίσης πει, πως ο παγγερμανισμός της Ευρώπης δεν θα έχει καλό τέλος ούτε για τη Γερμανία, αλλά ούτε και για την Ευρώπη, γιατί το αντίπαλο δέος από την άλλη μεριά του Ατλαντικού κάποια στιγμή θα αντιδράσει φανερά, θα αναζητήσει συμμάχους και θα επιχειρήσει να γκρεμίσει τη Γερμανία και τους δορυφόρους της.

Όλα αυτά βέβαια τα άρθρα απουσίαζαν προκλητικά από τον Τύπο, αλλά και τις ηλεκτρονικές σελίδες ενημέρωσης, που επέμεναν να βλέπουν τις γεωπολιτικές εξελίξεις μέσα από τα καραγκιοζιλίκια του προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης, που ψωνίζει πολιτικούς ταγούς από το «Δελφινάριο». Υποσχέθηκα όμως, να μην ασχοληθώ περισσότερο με το προτεκτοράτο των επήλυδων, κλεφτών και απατεώνων γιατί, πολύ απλά, τη Ρωμιοσύνη δεν την προλαβαίνει κανείς. Τρέχει με έτη φωτός όσον αφορά τη λαμογιά και την (πολιτική) αλητεία, πράγμα που σημαίνει κατΆ εμέ, πως είναι ανώφελο ακόμα και να σχολιάζει κανείς τα εγχώρια πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά θέματα...


 



Τότε, που ο πλανήτης
διέθετε ωκεανό
με μεγάλα, αργά κύματα


Χάρτης του αρχαίου ωκεανού του ¶ρη, ο οποίος κάλυπτε το 20% της επιφάνειάς του.
Το περισσότερο από το νερό αυτό χάθηκε αργότερα στο Διάστημα.

To σέρφινγκ στον αρχαίο ¶ρη θα μπορούσε να είναι πιο ενδιαφέρον από αυτό που κάνουμε σήμερα στη Γη, γιατί −σύμφωνα με τους ερευνητές της NASA− πιθανότατα τότε να σχηματίζονταν στους ωκεανούς του πλανήτη μεγάλα, αργά κινούμενα κύματα.

Αν και ο σημερινός ¶ρης φαίνεται κρύος και ξηρός, οι μελέτες της επιφάνειάς του από τα στοιχεία, που συγκεντρώθηκαν από τις διαστημικές αποστολές των τελευταίων δεκαετιών, δείχνουν, ότι ένα μεγάλο μέρος του είχε κάποτε αρκετό νερό, διέθετε ποτάμια, λίμνες κ.λπ. και καλυπτόταν από θάλασσες...


 




Ο ρόλος του Ρομαντισμού
στην εθνογένεση




Ο Ρομαντισμός, ρεύμα φιλολογικό και καλλιτεχνικό στον αντίποδα του καρτεσιαvού ρασιοναλισμού, άφησε το ιδεολογικό του αποτύπωμα σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα με έντονες επιρροές ως τις μέρες μας. Αρχικά εμφανίστηκε ως αντίδραση στον επιστημονικό εξορθολογισμό της φύσης και της τέχνης που έσερνε μαζί της η πρώτη φάση της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Με την πρώτη εξασθένηση της πίστης στην τεχνολογική πρόοδο οι οπαδοί του Rousseau αμφισβήτησαν την ευτυχία που αυτή μπορούσε να προσφέρει στον άνθρωπο, ενώ ο Schiller (1759-1805), πρωτοπόρος της ρομαντικής κριτικής της εκβιομηχάνισης, δήλωσε πως η τέχνη αποτελεί τη «μόνη δυνατότητα επούλωσης της πληγής του μοντέρνου ανθρώπου που ο ίδιος ο πολιτισμός άνοιξε απομακρύνοντάς τον απο τη φύση».

Λόγιοι και καλλιτέχνες ήταν επηρεασμένοι από τα συχνά αντιφατικά πολιτικά αιτήματα που διατυπώνονταν. Ο Ρομαντισμός κατέστη επίσης ένα κίνημα αντιφατικό, ικανό να υπερασπίζεται την υποκειμενικότητα του «Novalis» στο «ο κόσμος είναι αυτό που το Εγώ κατασκευάζει» όσο και την προσήλωση του συνόλου στο νέο εκκοσμικευμένο ιερό της πατρίδας.

Οι ρομαντικοί ιστοριογράφοι συγγράφουν ιστορία επικαλούμενοι μύθους και παραδόσεις σύμφωνα με έναν αντι-ιστορισμό που δεν εστίαζε στο αληθινό αλλά στο ισχυρό, και με το πολιτικό χρέος προς την πατρίδα να περνά μέσα από τον έπαινο.

Λογοτέχνες υμνούν το mal de vivre, την τραγικότητα του ατόμου που πεθαίνει για ένα σκοπό ─έστω ουτοπικό, όπως ο Βέρθερος του Goethe─ και συνάμα, μέσα από το ιστορικό μυθιστόρημα που ως είδος τότε ανθίζει, υπερθεματίζουν το σύνολο που διεκδικεί την εθνική  διαφοροποίηση όπως εξαγόταν από τη γλώσσα, τη λαϊκή τέχνη και τις προγονικές λατρείες, ενσωματώνοντας το παρελθόν στο παρόν με τη συνεκτική δύναμη του εθνικισμού.

Αυτός ο ιδεολογικός δυισμός εξηγεί και το εθνικιστικό παράδοξο του κινήματος που είδε το έθνος ως συλλογικότητα και συνάμα ως άτομο που «πάσχει», μια Ωραία Κοιμωμένη σε λήθαργο που αναμένει την αφύπνιση-Παλιγγενεσία.

Οι καλλιτέχνες του χρωστήρα εξέφρασαν τη ρομαντική τους διάθεση με ετερόκλητα θέματα που μαρτυρούσαν το διαφορετικό πολιτικό αίτημα από χώρα σε χώρα. Ομιχλώδη τοπία και καταιγίδες στην Αγγλία, απεικονίσεις ηρώων και πεδία μαχών στην Ισπανία και τη Γαλλία με το έθνος να αναδύεται ανόθευτο και αήττητο από το αιματηρό τοπίο κρατώντας τα εθνικά του σύμβολα. Ωστόσο παντού αγαπημένο φόντο ήταν τα ερείπια και τα αρχαία μνημεία που κίνησαν ένα γενικό ενδιαφέρον για το αρχέγονο παρελθόν και τις αρχαιότητες που το εκπροσωπούν...

 




Η επιστήμονας, που αμφισβήτησε
βασικές πεποιθήσεις της Αστρονομίας
κι έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης Αστροφυσικής

 

 

 
Η Cecilia Payne (1900–1979) ήταν αγγλίδα (και στη συνέ-
χεια αμερικανίδα) αστρονόμος. Υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος,

που απέδειξε, ότι ο Ήλιος αποτελείται κυρίως από υδρογόνο.
 

Στις αρχές του 20ού
αιώνα το Harvard ή-
ταν ανδροκρατούμε-
νο. Ένας αστρονόμος
όμως, ο Edward
Charles Pickering,
άλλαξε αυτό τον κα-
νόνα. Συγκρότησε
μια ομάδα γυναικών,
για να χαρτογραφή-
σουν και να κατηγορι-
οποιήσουν τους τύ-
πους των αστεριών.


Η Annie Jump Can-
non
ήταν η αρχηγός
της ομάδας. Κατέ-
γραψε εκατοντάδες
χιλιάδες αστέρια. Α-
φιέρωσε δεκαετίες
στην ταξινόμηση των
φασμάτων τους, σύμ-
φωνα με ένα σχέδιο,
που επινόησε.
  
Ανακάλυψε, ότι τα αστέρια εντάσσονται σε ακολουθία επτά μεγάλων κατηγοριών, ανάλογα με τις φασματικές τους γραμμές. Καθένα τους οριζόταν από ένα γράμμα. Εντούτοις, οι φασματικές γραμμές δύο αστεριών της ίδιας κατηγορίας μπορεί να διέφεραν ελαφρώς. Οι διαφορές ήταν απειροελάχιστες, έτσι η Cannon εκχώρησε σε κάθε τάξη δέκα υποκατηγορίες...

 




Ιερότητα, σύνδεση με τους νεκρούς
και αξίωση κυριαρχίας επί του χώματος
στο εθνικό φαντασιακό της Ρωμιοσύνης



 Kάτου απ' το χώμα,
μες στα σταυρωμένα χέρια τους,
κρατάνε της καμπάνας το σκοινί.
Περμένουνε την ώρα, δεν κοιμούνται,
περμένουν να σημάνουν την ανάσταση.
Tούτο το χώμα είναι δικό τους
και δικό μας.
Δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.

Γιάννη Ρίτσου, «Ρωμιοσύνη»
 
Η αισθητική του τρίπτυχου «έθνος−χώμα−πολιτισμός», που λάνσαρε καλλιτεχνικά ο Ελύτης με το «¶ξιον Εστί» βρήκε μεγάλη απήχηση −και αμέτρητους μιμητές− στο χώρο της Αριστεράς. Πρόθυμος εκφραστής της τάσης αυτής στο ποιητικό επίπεδο −και εν συνεχεία στο τραγουδιστικό, εφόσον, πολύ φυσικά, τον μελοποίησε και αυτόν ο Θεοδωράκης− υπήρξε ο Γιάννης Ρίτσος. Το γνωστότερο προϊόν, που προέκυψε από αυτή τη συνεργασία, ήταν η συλλογή −και εν συνεχεία δίσκος− με τον, πολύ χαρακτηριστικό εξάλλου, τίτλο «Ρωμιοσύνη», όπου απαντάται η ίδια πληθωρική αναφορά στο στοιχείο της γης, του τοπίου.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του.


Είναι φανερό, ότι το στοιχείο του χώματος ασκεί ιδιαίτερη γοητεία στους εθνικιστές. Πού οφείλεται αυτή η γοητεία; Ένας ακόμα στίχος από τη Ρωμιοσύνη μπορεί να μας υποδείξει ένα δρόμο για την απάντηση:

Στο χώμα η ρίζα του νεκρού ζητάει νερό για να τινάξει ελάτι.

Αυτή η επίμονη «εδαφικότητα» είναι ευεξήγητη: το χώμα είναι, φυσικά, το μέρος, όπου βρίσκονται οι νεκροί. ΓιΆ αυτό και είναι ιερό, όσο και τα οστά των νεκρών αυτών, και ορίζουν το έδαφος, που «μας ανήκει»...

 




Κυριάκος Σιμόπουλος (έκδ. Στάχυ)


Το εξερευνητικό πάθος του ανθρώπου των μέσων χρόνων, που εγκατέλειψε την ειρηνική ζωή και ρίχτηκε σε επικίνδυνες περιπέτειες για την αναζήτηση νέων τόπων και νέων γνώσεων ή για την επαφή του με άγνωστους λαούς, είναι αυτό, που έδωσε το υλικό για την υπό κρίση τετραλογία του Κυριάκου Σιμόπουλου, η οποία καλύπτει τη χρονική περίοδο 333 μ.Χ.−1821.

Χιλιάδες από τους ταξιδιώτες, που περιπλανήθηκαν στον ελλαδικό χώρο κατά τους μεταχριστιανικούς αιώνες, άφησαν χρονικά, γραπτές εντυπώσεις με πληροφορίες και παρατηρήσεις. Κι είναι τα κείμενά τους ακατέργαστη πρώτη ύλη με πολύτιμα ψήγματα ιστορίας, νήματα ζωής για την αποκατάσταση της αλήθειας, για τη συμπλήρωση του έργου των ιστορικών και την επανόρθωση των σφαλμάτων. Οι αφηγήσεις τους αποκαλύπτουν άγνωστες πτυχές του βυζαντινού βίου και κυρίως της οθωμανικής περιόδου.

Η αφήγηση ενός προσκυνητή των αγίων τόπων κατά το μεσαίωνα έχει, πολλές φορές, μεγαλύτερη αξία από το έργο του βυζαντινού χρονογράφου, που ιστορεί γεγονότα από απόσταση, «κατ΄επιταγήν», με πηγές αμφισβητήσιμες και επηρεασμένος από κάθε λογής σκοπιμότητες. Αποτελεί αυθεντικότερη μαρτυρία. Το προσωπικό απομνημόνευμα ιστορεί πραγματικά περιστατικά, είναι εξομολόγηση, αποκαλύπτει με τον αυθορμητισμό του τον ίδιο τον άνθρωπο, τις σκέψεις, τα βιώματα και τις αντιδράσεις του...

 




Οι πολιτικές συνέπειες της ανιστορικής παρουσίασης
του ελληνικού έθνους στην εθνοκεντρική εκπαίδευση


   

Ο μύθος της διατήρησης του ελληνικού έθνους με ιδιότητες ίδιες και αναλλοίωτες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, για να στοιχειοθετηθεί στα σχολικά βιβλία χρειάζεται «αποδείξεις», που οδηγούν σε μεγάλες παραφθορές. Απαιτεί να αποσιωπηθούν επιδράσεις χιλιετιών ολόκληρων στο μάθημα της ιστορίας, αλλά και να εμφανίζονται μη αφομοιώσιμοι οι έλληνες, που μεταναστεύουν ‒παρά τις προσπάθειες των άλλων κρατών να τους αφομοιώσουν‒ με αποτέλεσμα να προβάλλεται σε σχέση με τους ομογενείς η ορθοδοξία σαν πολύ ισχυρότερο αποδεικτικό της ελληνικότητας από τη γλώσσα, συναντώντας θέσεις της Εκκλησίας εναντίον του Διαφωτισμού.

  

Για να στηριχτεί η αιώνια «διατήρηση» των πολιτισμικών ιδιοτήτων των ελλήνων, απουσιάζουν από την επιλογή γνώσεων, που μεταδίδει το σχολείο, όλες οι επιδράσεις, που συνδιαμόρφωσαν τόσο τον αρχαίο όσο και τον νεότερο ελληνικό πολιτισμό. Η έμμεση αλλά θεμελιώδης πληροφορία, που μεταδίδουν τα σχολικά βιβλία όλων των μαθημάτων είναι η παρθενογένεση της εθνικής κουλτούρας, που αρχίζει με το αυτοφυές «θαύμα» της αρχαίας παιδείας. Ο μύθος κατασκευάζεται όχι μόνο με την αποσιώπηση των επιδράσεων, αλλά και με παραφθαρτικές πληροφορίες για διάφορους λαούς, που εμφανίζονται στα βιβλία της ιστορίας χωρίς πολιτισμό...


 






Στο ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ  της «Ελεύθερης Έρευνας» μπορείτε να βρείτε αναλυτικά καταχωρημένες εκατοντάδες έρευνες – μελέτες μας. Κάθε βδομάδα αναρτάται και μια νέα πρωτότυπη έρευνα.

Επισκεφθείτε επίσης τις Ενότητες:

ΕΡΕΥΝΕΣ
ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
ΧΙΟΥΜΟΡ
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ
ΜΗΝΥΜΑΤΑ - AΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
ARTICLES IN ENGLISH
 
Στην Ενότητα ΣΥΝΘΕΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ μπορείτε να αναζητήσετε ο,τιδήποτε σας ενδιαφέρει κατά θέμα, συγγραφέα ή/και ημερομηνία.


Οι αναρτήσεις μας τροφοδοτούνται σε καθημερινή βάση.

 
Στείλτε μας τα μηνύματά σας στη διεύθυνση του περιοδικού: info@freeinquiry.gr
.
 
Δημοσιεύονται στην Ενότητα: ΜΗΝΥΜΑΤΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ.
 


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...