Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English





Η εκστρατεία στην Ασία
δεν έγινε για δήθεν προάσπιση
των ελληνικών συμφερόντων,
αλλά για λεηλασία

Χειρότερος εχθρός από τους πέρσες
ήταν για τους έλληνες ο Μ. Αλέξανδρος


Η ιδέα του εξελληνισμού της Ανατολής
ήταν αδιανόητη για τον Αλέξανδρο.
Καμία απολύτως σχέση δεν υπήρχε
ανάμεσα στην ασιατική εκστρατεία
και στον ελληνικό πολιτισμό. Σαφής
και αδιαμφισβήτητος σκοπός της εισβο-
λής ήταν η λεηλασία. Στα κείμενα των
αρχαίων ιστοριογράφων δεν επισημαί-
νεται ούτε υπαινιγμός για εκπολιτιστικές
συνέπειες της εκστρατείας και «εξελλη-
νισμό της Ασίας». Πρόκειται για μυθο-
πλαστία ─ εφεύρημα των νεότερων
ιστορικών, κυρίως του 19ου αιώνα, που
εξυπηρετεί την ιδεολογία των ιμπεριαλι-
στικών δυνάμεων. Με το ψεύδος αυτό
έχουν εξοικειωθεί όλοι σήμερα.


Επιπλέον, είναι αφελές να υποστηρίζεται,
ότι η σκέψη, πως ο Αλέξανδρος καθόταν
στον περσικό θρόνο, προκαλούσε αγαλλίαση και υπερηφάνεια στους έλληνες. Αποτελεί ψεύδος ο ισχυρισμός, ότι ο Αλέξανδρος με την εκστρατεία του στην Ασία, μαχόταν για τα ελληνικά συμφέροντα κι ότι εκπροσωπούσε τους έλληνες. Για τους έλληνες ο Αλέξανδρος ήταν εχθρός χειρότερος από τους πέρσες. Ο μακεδόνας μονάρχης εναγκαλίσθηκε την απολυταρχία των Αχαιμενιδών, απολάκτισε τις ελληνικές παραδόσεις και υιοθέτησε τα ασιατικά ήθη. Εντάχθηκε στο περσικό πολιτικό σύστημα, φόρεσε περσική ενδυμασία κι ακολούθησε το μεγαλειώδες, αλλά τυραννικό τελετουργικό της Αυλής του Δαρείου.

Μετά τον θάνατό του και την τραγική έκβαση του Λαμιακού Πολέμου επιταχύνθηκε και ολοκληρώθηκε ο καταποντισμός των ελληνικών πόλεων-κρατών ─ πολιτικός, κοινωνικός, οικονομικός, πολιτιστικός. Οι άγριοι ανταγωνισμοί των διαδόχων και των επιγόνων και οι μακροχρόνιοι και πολυαίμακτοι πόλεμοι βύθισαν τις πόλεις σε πέλαγος συμφορών. Δεσποτισμός, διαφθορά, διωγμοί, λεηλασίες, εκτοπισμοί, εκδουλώσεις. Η αντίστασή τους παρέλυσε κάτω από τη στρατιωτική βία.

Η λεγόμενη ελληνιστική εποχή, η περίοδος των μεταλεξανδρινών ηγεμονιών, υπήρξε ολέθρια για τον ελλαδικό χώρο. Η κατάκτηση της περσικής αυτοκρατορίας και τα «μακεδονικά» βασίλεια της Ανατολής παρέσυραν στην παρακμή την αυτονομία των πόλεων και τον ελληνικό πολιτισμό. Κατά κύματα οι  εξαθλιωμένοι έλληνες άρχισαν να εγκαταλείπουν τις άλλοτε ευημερούσες πόλεις καταφεύγοντας στην Ανατολή. Ο κυρίως ελλαδικός χώρος ερημώθηκε και βυθίστηκε στην ένδεια και την κοινωνική κρίση.

Είναι κραυγαλέο ιστορικό λάθος η απόδοση πολιτιστικών φιλοδοξιών στην εκστρατεία του Αλέξανδρου, που απέβλεπε αποκλειστικά στην υποδούλωση των λαών και τη δήωση των κατακτημένων περιοχών. Η εισβολή στην Ασία ανέστειλε την εκπολιτιστική ακτινοβολία του ιωνικού χώρου, εστίας πνευματικής και ανθρωπιστικής για ολόκληρη την παραμεσογειακή Ανατολή, παρεμπόδισε την αναίμακτη μετάγγιση ιδεών και οδήγησε στην τυραννία, στον αφανισμό του κλασικού πολιτισμού και τελικά στη ρωμαιοκρατία...

 




Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε, να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμερα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.

Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...

 




Ισαάκ Νεύτων:
Αποκρυφιστής
και βαθιά θρησκευόμενος

Οι αντιφατικές πτυχές
της προσωπικότητας μιας μεγαλοφυίας



Ο
Σερ Ισαάκ Νεύτων θεωρήθηκε ο πρώτος και σπουδαιότερος από τους σύγχρονους επιστήμονες. Ένας ρεαλιστής, που μας έκανε να σκεφτούμε με ψυχρή και απόλυτη λογική. Ο Νεύτων όμως, δεν ήταν καθόλου αυτός, που θεωρούμε πώς ήταν.

Το 1936, ένα μεγάλο αρχείο από τα ιδιωτικά χειρόγραφα του Νεύτωνα πουλήθηκε, ενώ είχε κρατηθεί μυστικό για περισσότερα από διακόσια χρόνια. Ο διάσημος οικονομολόγος Τζον Mέιναρντ Κέινς, απέκτησε εκατό αρχεία από το σύνολο. Η μελέτη αυτών των εγγράφων οδήγησε τον Κέινς σε έναν κόσμο τσαρλατάνων και μάγων, στον κόσμο της Αλχημείας. Η άποψή του για τον Νεύτωνα κλονίστηκε. Συνειδητοποίησε, ότι ο πιο διάσημος επιστήμονας της Βρετανίας ήταν επίσης, ο πιο έμπειρος αλχημιστής της.

Ο Νεύτων δεν ήταν ο πρώτος την Εποχή της Λογικής. Ήταν ο τελευταίος των μάγων. Ήταν σύγχρονος με τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο, την πανούκλα και την μεγάλη πυρκαγιά στο Λονδίνο. Καθώς οι άνθρωποι κοιτούσαν γύρω τον κόσμο μέσα από τα «θεόσταλτα» γυαλιά τους, το μόνο που έβλεπαν ήταν η πανούκλα, η αταξία, το χάος. Όλα πήγαιναν άσχημα. Ήταν μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας για τους περισσότερους, που στρέφονταν προς το Θεό. Αυτό τους έδινε κάποια ελπίδα για τη συνέχεια του κόσμου. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι είχαν δίκιο και πως αυτοί, τους οποίους πολεμούσαν, ήταν απεσταλμένοι του Σατανά και του Αντίχριστου.

Ο Νεύτων προστατευόταν από την πανούκλα επί δύο χρόνια κλεισμένος στο εξοχικό του και δεν είχε ξεφύγει από το τότε θρησκευτικό πάθος. Ο ιδιοφυής αυτός επιστήμονας ήταν ζηλωτής της πίστης. Ερμήνευσε τις βίαιες εικόνες της Βίβλου ως λόγο του Θεού. Πίστευε, ότι βρήκε μέσα στη Βίβλο την ημέρα, που θα τέλειωνε ο διεφθαρμένος αυτός κόσμος...

 




Σαθρή
η επιχειρηματολογία της Ρωμιοσύνης
κατά των greeklish


«Υιοθετώντας τα greeklish σαν μέσο γραφής
θα αφανιστούμε από το προσκήνιο της ιστορίας,
θα χαθούμε σαν χώρα και θα γίνουμε μαριονέτες
των ισχυρότερων χωρών»

Από εργασία μαθητών σε γυμνάσιο της Ρωμιοσύνης
(2ο Λύκειο Λευκάδας:
«Greeklish: Enas neos tropos grafis»,
2lyk-lefkad.lef.sch.gr)

 
 


 
 

Κάθε γλωσσική χρήση περιβάλλεται από μια ιδεολογία και η γραφή της γλώσσας μας με χρήση λατινικών στοιχείων (greeklish) δεν αποτελεί εξαίρεση, κατά την άποψη πολλών μάλιστα, αποτελεί ένα διαβρωτικό μηχανισμό της.

Η γλώσσα δεν είναι απλά ένα εργαλείο σκέψης και επικοινωνίας, αλλά ειδικά για τους ρωμιούς, αποτελεί σημαντικό σύμβολο εθνικής ταυτότητας: «Δεν είναι απλό εργαλείο η γλώσσα. Είναι ο πολιτισμός μας, είναι η ιστορία μας, είναι η σκέψη μας, είναι η νοοτροπία μας, είναι η ταυτότητά μας», δηλώνει ο καθηγητής Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης.

Διαβάστε όποια επιχειρηματολογία βρήτε κατά των greeklish. Εν κατακλείδι, όλοι συμφωνούν, ότι δεν πρέπει να αλλοιωθεί η γραφή, γιατί θα χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Τη φαντασίωση δηλαδή, που μας ενστάλαξαν στα μυαλά από παιδιά κατά την υποχρεωτική κρατική παιδεία, ότι δήθεν καταγόμαστε από τους αρχαίους έλληνες.

Ποιοι λόγοι επιβάλλουν να γράφουμε αντίρρηση
Ελλιπής ή ελλιπείς στον πληθυντικό; Επανειλημμένα κ.λπ.; Και πόσοι ρωμιοί ─παρά την πολυετή υποχρεωτική εκπαίδευση─ μπορούν να γράψουν το επανειλημμένα ορθογραφημένα; Κι αν το γράψουν τι κερδίζουν;

Ο λόγος ύπαρξης της ορθογραφίας δεν είναι πλέον λειτουργικός, αλλά:
- Ετυμολογικός (καταδεικνύει την προέλευση των λέξεων).
-
Ιστορικός (η γραφή των λέξεων παραμένει απαράλλακτη).
-
Και κυρίως συμβολικός (συμβολίζει τη δήθεν ιστορική συνέχεια της νεορωμέικης εθνικής κοινότητας από την ελληνική αρχαιότητα έως σήμερα).

Γιατί θα πρέπει, όταν γράφουμε μια λέξη, θα πρέπει να γράφουμε και την ιστορία της εξέλιξής της; Την παράδοση (πραγματική ή φαντασιακή) που κουβαλάει η κάθε λέξη, τους κανόνες κι όλα τα συναφή; Αυτά θα μπορούσαν να τα μαθαίνουν στα πανεπιστήμια οι ειδικοί γλωσσολόγοι. Για τους υπόλοιπους όχι μόνον είναι εντελώς άχρηστα, αλλά καθίστανται και προβληματικά με τις νέες τεχνολογίες, όπου κυριαρχεί η αγγλική γλώσσα και οι λατινικοί χαρακτήρες...

 




Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ποιο από τα δύο κείμενα μπορείτε να κατανοήσετε ευκολότερα;
Το αρχαίο ελληνικό (επάνω) ή το ίδιο κείμενο στα αγγλικά (κάτω);
Παρά την προπαγανδιζόμενη δήθεν συνέχεια της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και των ρωμέικων
και παρά τα χρόνια, που διδάσκεται αρχαία ο μαθητής στο σχολείο, ελάχιστοι νεορωμιοί
σήμερα είναι σε θέση να κατανοήσουν στοιχειωδώς ένα απλό αρχαίο κείμενο.
Αντίθετα, πιο εύκολα μπορούν να κατανοήσουν ένα αντίστοιχο αγγλικό.

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων.

Κάποιες λέξεις επομένως, που χρησιμοποιούμε σήμερα στη γλώσσα μας, οι οποίες είναι ίδιες ή μοιάζουν με αρχαίες, δεν χρησιμοποιούνταν διαχρονικά, αλλά «νεκραναστήθηκαν» και επιβλήθηκαν μετά τη δημιουργία του κράτους, για να πείσουν τους αρβανίτες, βλάχους, βορειοαφρικανούς, ανατολίτες κ.λπ. κατοίκους του ελλαδικού χώρου για τη δήθεν γλωσσική ─και κατΆ επέκταση φυλετική τους─ συνέχεια.

Όλα τα γλωσσικά κριτήρια συνηγορούν, στο ότι τα ρωμέικα που μιλάμε σήμερα, δεν έχουν άμεση σχέση με τα αρχαία ελληνικά. Δεν αποτελούν μορφές της ίδιας γλώσσας. Ονομάστηκαν αυθαίρετα ελληνικά, όπως κι οι ρωμιοί αυθαίρετα ονομάστηκαν έλληνες. Ο μύθος της ενιαίας ελληνικής δεν έχει σχέση με τη γλωσσολογία, αλλά με την πολιτική. Δεν υπάρχει μια ενιαία ελληνική, όπως δεν υπάρχει εξ άλλου και κάποιος ενιαίος «ελληνισμός».

¶λλωστε, όλες οι γλώσσες τοποθετούνται κάπου σε ένα ιστορικό συνεχές, διαθέτουν δηλαδή κάποια άλλη γλώσσα καταγωγής, η οποία για τα ελληνικά είναι η ινδο-ευρωπαϊκή...

 




Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ. Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...

 






Στο ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ  της «Ελεύθερης Έρευνας» μπορείτε να βρείτε αναλυτικά καταχωρημένες εκατοντάδες έρευνες – μελέτες μας. Κάθε βδομάδα αναρτάται και μια νέα πρωτότυπη έρευνα.

Επισκεφθείτε επίσης τις Ενότητες:

ΕΡΕΥΝΕΣ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΧΙΟΥΜΟΡ
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ
ΜΗΝΥΜΑΤΑ - AΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
ARTICLES IN ENGLISH
 
Στην Ενότητα ΣΥΝΘΕΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ μπορείτε να αναζητήσετε ο,τιδήποτε σας ενδιαφέρει κατά θέμα, συγγραφέα ή/και ημερομηνία.


Οι αναρτήσεις μας τροφοδοτούνται σε καθημερινή βάση.

 
Στείλτε μας τα μηνύματά σας στη διεύθυνση του περιοδικού: info@freeinquiry.gr
.
 
Δημοσιεύονται στην Ενότητα: ΜΗΝΥΜΑΤΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ.
 


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ


Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 


  


  

 

 

 

 
 



72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ



Διαβάστε περισσότερα
 
 
GEONION

A vision that pushes the boundaries
of design and technology and welcomes
the days to come in a unique way...

Διαβάστε περισσότερα
 
E FIND

Η ηλεκτρονική «κασέτα» εγγραφής
του internet!
Πάνω από 1.500.000 «μαγνητοσκοπήσεις»...

Διαβάστε περισσότερα
 


Αφίσες
και γκράφιτι παντού
εκτός από τις εκκλησίες

Από χριστιανικό
ζηλωτικό πνεύμα
διαπνέονται οι αναρχο-
ρωμιοί των Εξαρχείων

Ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ




Οι νεορωμιοί αναρχικοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ιστορικό απολίθωμα, του οποίου η αφετηρία βρίσκεται στα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια, όταν δηλαδή οι Ζηλωτές αποτελούσαν μία εξτρεμιστική ομάδα, η οποία διακατεχόταν από έντονη επιθυμία για καταστροφή του παρόντος κόσμου.

Οι πρακτικές αυτών των ανθρώπων υιοθετήθηκαν από την εφαρμοσμένη πολιτική των βυζαντινών αυτοκρατόρων, που διέτασσαν την εξαφάνιση κάθε ειδωλολατρικής ανάμνησης, έστω και αν αυτή μπορεί να αποτελούσε ένα υπέροχο καλλιτεχνικό ή επιστημονικό κομψοτέχνημα. Καταστροφή δηλαδή, στο βωμό του πολιτικού συμφέροντος.

Η βία και οι βανδαλισμοί, ταυτίστηκαν έντονα με το χριστιανικό στοιχείο ως μέσα κοινωνικών εξαγνισμών και προσηλυτισμών...


 


Grexit:
Από την οθωμανική αυτοκρατορία
έως την Ευρωπαϊκή Ένωση

Πώς η Ιστορία στη Ρωμιοσύνη
επαναλαμβάνεται

Συμφέροντα και ρόλοι
των εξουσιαστικών ομάδων
τότε και τώρα




Η δίνη των εξελίξεων, που ζούμε πριν και μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, δημιούργησε περίεργες συνθήκες και ποικίλες αντιδράσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Για πολλούς μήνες τώρα, το θέμα της ελληνικής οικονομικής κρίσης απασχολεί καθημερινά τα παγκόσμια ειδησεογραφικά πρακτορεία. Πολιτικοί αναλυτές από όλο τον κόσμο προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα.

Συνομιλώντας με κάποιους φίλους και προσπαθώντας να δώσουμε εξήγηση στις εξελίξεις, ένας πήρε τον λόγο κι είπε, ότι «δυστυχώς, εμείς θα μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει μετά από 200 χρόνια». Ενώ ένας άλλος αποφάνθηκε, ότι αν καταφέρει ο πρωθυπουργός και βγάλει τη χώρα από την κρίση τότε από του χρόνου, στις εθνικές εορτές 25ης Μαρτίου και 28ης Οκτωβρίου θα προστεθεί μία ακόμη, αυτή της 5ης Ιουλίου.

Ως γνωστόν, η ιστορία επαναλαμβάνεται και για την ερμηνεία των εξελίξεων, που τρέχουν, αντί να περιμένουμε την παρέλευση 200 ετών ανατρέξαμε στο παρελθόν, απΆ όπου αντλήσαμε ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα. Γυρίσαμε 200 χρόνια πίσω στον χρόνο, για να δούμε τι μπορεί να συμβαίνει σήμερα...


 


Το παραμύθι
«Εθνική Αντίσταση»

Η ληστοσυμμορίτικη
κλεφταρματολίτικη παράδοση
της Ρωμιοσύνης
από το 1821 στο 1946-49,
μέχρι και σήμερα




Όταν οι γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα, ο στρατός είχε διαλυθεί εντελώς. Μερικοί πρώην φυλακόβιοι, επικηρυγμένοι από το κράτος, σταμπαρισμένοι από τις πολιτικές εξουσίες λόγω φρονημάτων και ληστές του κοινού ποινικού δικαίου συνέστησαν μικρές αντάρτικες ομάδες, που δρούσαν στα βουνά κι έκαναν πλιάτσικα στα χωριά, για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.

Όλοι περίμεναν τις εξελίξεις κι όσο ο ¶ξονας φαινόταν να κερδίζει τον πόλεμο, αυτές οι ομάδες ήταν ολιγομελείς και ουσιαστικά ανήμπορες να αντιδράσουν αποτελεσματικά. Παράλληλα, αναπτερωνόταν το ηθικό κάποιων φιλοαξονικών συμμοριών, όπως επί παραδείγματι των ομάδων των Τσάμηδων, της «Λεγεώνας των Βλάχων», αλλά και κάποιων ομάδων ελληνόφωνων, που κατά περίσταση συνεργάζονταν με τους γερμανούς, γιατί εμφορούνταν από μίσος κατά των κομμουνιστών, όπως η (ΠΑΟ) Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις, οι λεγόμενοι Χίτες και λοιποί άλλοι, που έμειναν γνωστοί στην ιστορία με τον περιπαιχτικό χαρακτηρισμό: «γερμανοτσολιάδες».

Από τις πολεμικές επιχειρήσεις φάνηκε, ότι οι ομάδες αυτές είχαν επικεντρωθεί κυρίως στην αλληλοεξόντωσή τους κι όχι σε μάχες κατά του ¶ξονα. Οι λίγες περιπτώσεις, όπως αυτή της γέφυρας του Γοργοποτάμου ή της ανατίναξης τής γέφυρας του Ασωπού, ήταν έργα των εγγλέζων σαμποτέρ κι όχι των ρωμιών κατσαπλιάδων, που δεν είχαν ιδέα από τοποθέτηση εκρηκτικών...


 


Η κοινωνική ποιητική
των ποντίων
και η συγκρότηση
της ποντιακής υποκειμενικότητας


Η συγκρότηση της ποντιακής υποκειμενικότητας στην Ελλάδα μετά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, είναι ένα πάρα πολύ ιδιαίτερο φαινόμενο.

Επί έναν αιώνα υπάρχει μία ταυτότητα, υπάρχουν άνθρωποι ηλικίας δέκα, είκοσι χρονών στη Βέροια, στην Κοζάνη και επίσης στο Ντίσελντορφ, στο Τορόντο, στη Μελβούρνη, στο Όσλο, οι οποίοι αν τους ρωτήσεις «τι είσαι εσύ;», σου απαντούν: «είμαι πόντιος».

Δηλαδή, αυτοπροσδιορίζονται με βάση μια γεωγραφική περιοχή, από την οποία όμως, δεν έχουν περάσει ή μπορεί να έχουν περάσει μόνον ως τουρίστες. Δεν έχουν ζήσει ούτε αυτοί, ούτε οι γονείς τους, ούτε οι παππούδες τους πλέον κι ούτε τίθεται ζήτημα να πάνε ποτέ να εγκατασταθούν εκεί. Αυτό είναι πολύ περίεργο...


 


Η αποποίηση
μιας κληρονομιάς




Οι οθωμανοί ήρθαν ειρηνικά στην πόλη, η οποία παραδόθηκε το 1458. Εκτός από ευημερία τους πρώτους αιώνες έφεραν και νέα ήθη. Οι ρωμιοί υιοθέτησαν τα ήθη τους κι άρχισαν να ζουν σαν ανατολίτες. Καρέκλες και τραπέζια αντικαταστάθηκαν από χαμηλά έπιπλα. Μαχαιροπήρουνα δεν υπήρχαν πια. Αντί για πιάτα τώρα σέρβιραν και μοιράζονταν το φαγητό σε μεγάλους δίσκους. Προτιμούσαν να κάθονται κάτω, παρά σε καρέκλες. Φρόντιζαν οι γυναίκες τους να μην κυκλοφορούν ακάλυπτες και ζούσαν χωριστή κοινωνική ζωή από αυτές.

Η οθωμανική περίοδος όμως, ερμηνεύθηκε, κατ' εξοχήν εθνοκεντρικά, από τη σκοπιά του «καταπιεσμένου» έθνους, και το οθωμανικό κράτος παρουσιάστηκε αποκλειστικά ως ένας μηχανισμός καταπίεσης. Η ιστοριογραφική αυτή παράδοση δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του εθνικού κράτους, δεδομένου, ότι η ελληνική ιστοριογραφία, επηρεασμένη από τα ρεύματα του ρομαντισμού και του θετικισμού, αλλά και από τον θριαμβεύοντα εθνικισμό, αναπτύχθηκε ως εθνική ιστοριογραφία. Η επιστημονική, ακαδημαϊκή ιστοριογραφία, αλλά και οι εκλαϊκευτικές μορφές της, όπως είναι τα σχολικά εγχειρίδια, αναπαρήγαν το ίδιο σχήμα και μέσα στον 20ό αιώνα...