Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English





ΡΙΤΣΟΣ, ΕΛΥΤΗΣ,
ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΣΒΟΡΩΝΟΣ

Άκης Γαβριηλίδης,
έκδ. «futura»



Σε επιστολή του προς μια εφημερίδα ο μουσικο-
συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, απαντώντας σε
μια δυσμενή κριτική, αναρωτήθηκε μεταξύ άλ-
λων τα εξής:
«Τι θα γίνει, φερ’ ειπείν, αν σ’
αυτή τη χωματερή, που καταντήσαμε την πα-
τρίδα μας, (ο κριτικός) σκάψει λίγο πιο κάτω
και συναντήσει το άλιωτο σώμα του εκτελε-
σμένου; Που ίσως να ήταν απ’ την ίδια πόλη,
τη δική του. Ίσως κι απ’ την ίδια γειτονιά. Μό-
νο, που αυτός παρασύρθηκε από το "γιγαντισμό
μιας ιδεολογικής κατασκευής", ας πούμε τον
κομμουνισμό, ας πούμε τον εθνικισμό, ας πού-
με τον πατριωτισμό (γιατί τέτοιες "κατασκευές"
είχαμε τότε στην Ελλάδα μας) κι άφησε γυναί-
κα και παιδιά και ξάπλωσε φαρδύς‒πλατύς στη
χωματερή και παραμένει άλιωτος
».

Το υπό κρίση βιβλίο ολοκληρώθηκε πριν γραφεί η επιστολή, ουσιαστικά όμως, έχει αυτήν ως θέμα του. Ξεκινά από το ερώτημα: τι είναι αυτό, που οδηγεί κάποιους να ανακηρύσσουν τον εαυτό τους άγιο και ταυτόχρονα θύμα, να ζούνε για μισό αιώνα ταυτισμένοι με έναν άλιωτο νεκρό και να περηφανεύον-
ται γι’ αυτό; Τι σημαίνει αυτή η συγκρότηση της υποκειμενικότητας γύρω από ένα κενοτάφιο, το «κενοτάφιο του πατριωτισμού» (Μπένεντικτ Άντερσον); Και πώς μπορούμε να γλιτώσουμε από τη λατρεία του θανάτου, από αυτόν τον εθνικισμό, που εμφανίζεται ως κομμουνισμός ή τον κομμουνισμό, που εμφανίζεται ως εθνικισμός ή που είναι όντως εθνικισμός; Δηλαδή αυτόν τον εθνοκομμουνισμό, την υπεράσπιση του εθνικού κοινωνικού κράτους (Μπαλιμπάρ), που «είχαμε τότε» και που εν πολλοίς έχουμε ακόμα στην «Ελλάδα μας (τους)»...

 




Ένα οδοιπορικό
στη Σύρο




Ακόμα ένα καλοκαίρι στη Σύρο ή Σύρα, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι. Εδώ και είκοσι χρόνια, φιλοξενούμαι σ’ ένα νεοκλασικό σπίτι ενός παιδικού μου φίλου πίσω ακριβώς από το Δημαρχείο της Ερμούπολης, ένα κτίριο, που ανάλογο κανείς θα βρει στις πρωτεύουσες της Βόρειας Ευρώπης, έργο του Ερνέστου Τσίλερ.

Όλα αυτά τα χρόνια παρατηρώ το νησί από κάθε άποψη μελετώντας την ιστορία του, τα κτίρια του, την προέλευση των κατοίκων του και την κοινωνική τους συμπεριφορά και οφείλω να ομολογήσω, πως για έναν αναζητητή των άγνωστων πτυχών του παρελθόντος αυτής της χώρας η Σύρος αποτελεί ένα πολύ ξεχωριστό κομμάτι της, που δεν ανήκει ‒τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό‒ στα πλαίσια αυτού, που ονομάζουμε Ρωμιοσύνη. Ή μάλλον, για να είμαι περισσότερο ακριβής, η «Ρωμιοσύνη» που απαντάται στη Σύρο, είναι διαφορετικής υφής, με πολιτισμικά στοιχεία έντονα διαφοροποιημένα από την τουρκοβλαχαρβανίτικη, παράδοση που κυριαρχεί στην υπόλοιπη χώρα.

Τα χαρακτηριστικά της κακώς εννοούμενης «βλαχιάς», όπως η κουτοπονηριά, η τσιγκουνιά, η καχυποψία, η ξενοφοβία και ο συντηρητισμός, που διαπνέει αυτή τη χώρα στο σύνολό της, δύσκολα θα τα βρει κάποιος σε μεγάλες ποσότητες στη Σύρο και κυρίως στην πρωτεύουσα του νησιού την Ερμούπολη. Φυσικά, υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό, όπως θα δούμε παρακάτω...

 




Κοτζαμπάσηδες, κλήρος,
αρματολοί, φαναριώτες


Οι αρματολοί μαζί με τις τοπικές δυνάμεις κατοχής ήταν η αιχμή του δόρατος της κατασταλτικής μηχανής του οθωμανικού κράτους. Δεν θεωρούνταν κατακτημένοι κι ως εκ τούτου δεν πλήρωναν κεφαλικό φόρο (χαράτσι).

Σαν στρατιωτικοί της εποχής είχαν νόμιμη αναγνώριση από τους οθωμανούς και, έχοντας σύμβαση με το οθωμανικό δημόσιο, πληρώνονταν με φορολογία, που επιβαλλόταν πάνω στον αγροτοκτηνοτροφικό πληθυσμό.
 
Οι οθωμανοί είχαν αναθέσει στους πλούσιους ρωμιούς να συγκεντρώνουν τους φόρους, που υπολογίζονταν πάντοτε σε πουγγιά. Αυτοί ήταν οι κοτζαμπάσηδες. Όταν η Πύλη αξίωνε 20 πουγγιά, εισέπρατταν από τους ραγιάδες 25 κι ενθυλάκωναν το παραπανίσιο προσφέροντας ένα πεσκέσι στον τούρκο, για να κλείνει τα μάτια.
Γι’ αυτό οι ρωμιοί συνήθιζαν να λένε, ότι δούλευαν για τις τρεις μάστιγες: τους παπάδες, τους κοτζαμπάσηδες και τους τούρκους. Η σειρά δεν άλλαζε ποτέ.


Στην Κωνσταντινούπολη επίσης, σχηματίστηκε μια αριστοκρατία, που συγκέντρωσε όχι μόνο μεγάλο πλούτο, αλλά και πολιτική δύναμη, η οποία πολιτογραφήθηκε στην ιστορία μας με το όνομα φαναριώτες από το ομώνυμο προάστιο της πόλης. Οι φαναριώτες στο σύνολό τους δεν είχαν καμία εθνική συνείδηση. Λόγω της κοινωνικής τους θέσης ήταν τουρκόφιλοι, εξυπηρέτησαν την πολιτική των σουλτάνων κι αποτελούσαν τυφλά όργανα της οθωμανικής εξουσίας.

Μέσα από την παραμορφωμένη και μεταλλαγμένη «επίσημη ιστορία», οι χριστιανικές ηγετικές ομάδες παρουσιάζονται με τρόπο τελείως διαφορετικό από αυτόν, που στην πραγματικότητα έδρασαν. Παρά τις μεταξύ τους ενδοεξουσιαστικές συγκρούσεις, καθ’ όλη τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου έδρασαν σε συνεργασία ―όταν αυτή εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους― με τους οθωμανούς και από κοινού κατέπνιξαν κάθε απόπειρα των καταπιεζόμενων. Ό,τι δεν μπορέσουν να εξοντώσουν ολοκληρωτικά, το αφομοίωσαν με «ιδέες» και «οράματα» (π.χ. Μεγάλη Ιδέα), που οι ίδιοι δημιούργησαν και τα οποία μας ταλανίζουν μέχρι σήμερα...

 




Ορισμός
και κοινωνική θέση τής εταίρας

Διάσημες εταίρες
τού αρχαιελληνικού κόσμου


Οι εταίρες αποτελούσαν τις μόνες αληθινά
ελεύθερες γυναίκες στην αθηναϊκή επικρά-
τεια και έχοντας ξεφύγει από την κατηγο-
ρία των φθηνών πορνών δέν είχαν ανάγκη
τους λίγους οβολούς, που κέρδιζαν από το
επάγγελμά τους οι τελευταίες. Ήταν συνή-
θως ξένες, που έρχονταν στην Αθήνα εφο-
διασμένες, πέρα από το αδιαμφισβήτητο
κάλλος τους, και με αξιοσημείωτη μόρφωση.
Αρκετές από αυτές αποφάσιζαν να εγκατα-
σταθούν μόνιμα στην πόλη και γίνονταν
μέτοικοι.
 
Η συντήρησή τους ήταν πολυδάπανη και γι΄αυτό το λόγο οι πλούσιοι αθηναίοι δαπανούσαν γιά χάρη τους ολόκληρες περιουσίες, ιδιαίτερα αν ήθελαν να μονοπωλήσουν τη συντροφιά τους. Έτσι η ζωή τους ήταν μέσα στη χλιδή και την πολυτέλεια.

Κυκλοφορούσαν παντού με άνεση και έπαιρναν μέρος στα συμπόσια, όπου μπορούσαν ελεύθερα να διατυπώσουν τις απόψεις τους, ακόμα και γιά τα πιό περίπλοκα θέματα. Οι άντρες τις άκουγαν με προσοχή σεβόμενοι τις απόψεις τους και με αυτόν τον τρόπο απέκτησαν γρήγορα κύρος και κοινωνική αποδοχή. Μερικές μάλιστα από αυτές κατάφεραν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα τής εποχής, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίφημη εταίρα Ασπασία, που είχε καταφέρει να καταστήσει υποχείριούς της τους πιό ισχυρούς πολιτικούς και να κάνει σημαντικούς φιλόσοφους να ασχολούνται σοβαρά μαζί της...

 







Η έκθεση των νεογέννητων,
και ειδικότερα των κοριτσιών,
αποτελούσε συνήθεια, που τόσο
νομικά όσο και κοινωνικά ήταν
αποδεκτή.

Χαρακτηριστική είναι μιά παρα-
τήρηση τού Ποσείδιππου
(συγγραφέα τής νέας κωμωδίας,
που έζησε μεταξύ 3ου και 2ου αιώνα π.Χ.), σύμφωνα με την οποία «έναν γιό τον μεγαλώνει κανείς, ακόμα κι αν είναι φτωχός, όμως μιά κόρη την εκθέτει, ακόμα κι αν είναι πλούσιος».

Τα θηλυκά βρέφη ήταν εκείνα, που εξετίθεντο πιο συχνά, κάτι, που δέν θα πρέπει να μας εκπλήσσει, καθώς η γέννηση κοριτσιών δέν αποτελούσε γιά την οικογένεια «καλή τοποθέτηση»...

 




Αρκτουάριοι,
Ρεφερενδάριοι,
Άρχοντες Μαΐστορες κ.λπ.

Πώς το Πατριαρχείο
εξακολουθεί και σήμερα
να μοιράζει τίτλους και οφφίκια
σε οικονομικούς, πολιτικούς κ.ά. ταγούς τής Ρωμιοσύνης


Ο βιομήχανος Παναγιώτης Αγγελόπουλος, ο εφοπλιστής Γιάννης Λάτσης, ο επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης, ο πρόεδρος τής ΑΕΚ Δημήτρης Μελισσανίδης και δεκάδες άλλοι γνωστοί επιχειρηματίες, καθηγητές πανεπι- στημίων, δικαστικοί κ.λπ. είναι οι μεγάλοι κλη- ρονόμοι των τίτλων τής ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Μπορεί οι τίτλοι αυτοί να μήν τους δόθηκαν από τους βυζαντινούς αυτοκρά- τορες, τους πήραν όμως, από τον Πατριάρχη.

Η Εκκλησία στις μέρες μας, διαθέτει στις θέσεις κλειδιά τού κρατικού μηχανισμού και τής δημόσιας ζωής έναν δικό της παράλληλο μηχανισμό. Όπως επί οθωμανικής περιόδου συνέχισαν να δίνονταν από το Πατριαρχείο βυζαντινοί τίτλοι σε κοτζαμπάσηδες και άλλους πολιτικοθρησκευτικούς ταγούς τής Ρωμιοσύνης (π.χ. στον πανίσχυρο προεστό τής Λιβαδειάς, Άρχοντα Λογοθέτη) έτσι και σήμερα δίνονται τίτλοι σε οικονομικούς, στρατιωτικούς, θρησκευτικούς, πολιτικούς και άλλους παράγοντες τής δημόσιας ζωής, σε ανθρώπους τής Παιδείας, τής Δικαιοσύνης και γενικά σε επιλεγμένα πρόσωπα τής νεορωμέικης νομενκλατούρας με αμοιβαίο βεβαίως, όφελος...

 





Στο ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ  τής «Ελεύθερης Έρευνας» μπορείτε να βρείτε αναλυτικά καταχωρημένες εκατοντάδες έρευνες - μελέτες μας. Κάθε βδομάδα αναρτάται και μιά νέα πρωτότυπη έρευνα.

Επισκεφθείτε επίσης τις Ενότητες:

ΕΡΕΥΝΕΣ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΧΙΟΥΜΟΡ
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ
ΜΗΝΥΜΑΤΑ - AΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
ARTICLES IN ENGLISH
 
Στην Ενότητα ΣΥΝΘΕΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ μπορείτε να αναζητήσετε ο,τιδήποτε σάς ενδιαφέρει κατά θέμα, συγγραφέα ή/και ημερομηνία.


Οι αναρτήσεις μας τροφοδοτούνται σε καθημερινή βάση.

 
Στείλτε μας τα μηνύματά σας στη διεύθυνση τού περιοδικού: info@freeinquiry.gr
.
 
Δημοσιεύονται στην Ενότητα: ΜΗΝΥΜΑΤΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ.
 


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ


Διαβάστε περισσότερα
 
 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 


  


  

 

 

 

 
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ



Διαβάστε περισσότερα
 
 
GEONION

A vision that pushes the boundaries
of design and technology and welcomes
the days to come in a unique way...

Διαβάστε περισσότερα
 
E FIND

Η ηλεκτρονική «κασέτα» εγγραφής
του internet!
Πάνω από 1.500.000 «μαγνητοσκοπήσεις»...

Διαβάστε περισσότερα
 


Ύμνος εις την Ελευθερίαν:
Ένα μακάβριο, εμπνευσμένο
από τη Βίβλο ποίημα,
έμπλεο εθνικιστικής
και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας


Μελετώντας σε ολό-
κληρη την έκτασή του τον εθνικό ύμνο ―που κατά κόρον έχει προβληθεί από το κατεστημένο ως δήθεν αριστούργημα αποτελώντας την αιχμή του δόρατος των εθνοποιητικών μηχανισμών της Ρωμιοσύνης και τον πυρήνα του νεοελληνικού εθνικισμού― διαπιστώνουμε, ότι πρόκειται για ένα μακάβριο κείμενο πρωτοφανούς αγριότητας, εθνικιστικού και θρησκευτικού μίσους, γεμάτο αίμα, φρίκη, θάνατο και αποτροπιασμό, στο οποίο δοξολογείται η σφαγή αμάχων κι εξυμνούνται οι σφαγιαστές, ενώ τα θύματα απαξιώνονται.

Tην έμπνευσή του δε ο Σολωμός, δεν την αντλεί από τους αγώνες των αρχαίων ελλήνων, όπως εσφαλμένα θεωρούν οι περισσότεροι, αλλά από άλλους προγενέστερούς του ποιητές, τούς οποίους συχνά αντιγράφει και κυρίως από την ορθόδοξη υμνογραφία κι από λειτουργικά και βιβλικά κείμενα...


 


Αναλώσιμοι,
έρμαια της αγγλικής
αποικιοκρατικής συμπεριφοράς
οι ρωμιοί τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο

Το μεγάλο «ΝΑΙ»
της 28ης Οκτωβρίου




Οι πρωτοβουλίες της εξωτερικής πολιτικής της Μεγάλης Βρετανίας το 1821 στάθηκαν καταλυτικές για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους στο μαλακό υπογάστριο της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι φιλελληνικοί πύρινοι λόγοι του άγγλου υπουργού εξωτερικών Τζόρτζ Κάνινγκ απομάκρυναν τελικά την Αγγλία από την Ιερή Συμμαχία και προκειμένου να προληφθεί η υποφαινόμενη ―και ίσως τότε τετελεσμένη― έξοδος του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο, μια σειρά γεγονότων αρχής γενομένης από τη ναυμαχία του Ναβαρίνου, έθεσαν τη βάση για τη δημιουργία ενός χριστιανικού κρατιδίου, που ονομάστηκε ελληνικό.
 
Τα γεγονότα αυτά, μας είναι λίγο-πολύ γνωστά, καθώς επίσης και ο ρόλος, που κατάφερε να παίξει η Αγγλία στη συγκρότηση και στην οργάνωση του νέου κράτους. Η κάλυψη του θρόνου από γόνο βαυαρικής δυναστείας δεν άλλαξε ουδέποτε ουσιαστικά το χαρακτήρα του νέου χριστιανικού βασιλείου, που κυνικά θα το χαρακτηρίζαμε ως «αγγλικό προτεκτοράτο».

Ξένες στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής, δράση άγγλων πρακτόρων και μια σειρά γεγονότων από την ίδρυση του νέου κράτους μέχρι σήμερα, ίσως δικαιολογούν τη κυνικότητα των χαρακτηρισμών μας.

Κάνοντας χωροχρονικά άλματα και συγκρίσεις με κάποιες άλλες καταστάσεις θα προσπαθήσουμε να πλοηγήσουμε τον αναγνώστη σε έναν κόσμο, που κρύβει επιμελώς κάποιες αμαρτωλές λεπτομέρειες της ιστορίας του...


 


- Γιατί έγινε το ΄21;
- Για το πλιάτσικο !


Ποια ήταν τα κίνητρα αυτών, που ξεσηκώθηκαν το ’21; Γιατί το έκαναν; «Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και της πατρίδος την ελευθερίαν»; Ήταν εθνικά τα κίνητρά τους ή θρησκευτικά ή και τα δυό μαζί, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται από σύσσωμη τη Ρωμιοσύνη από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν; Ή μήπως ήταν κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρί-
χθηκε αργότερα, από ορισμένους αριστερίζοντες θεωρητικούς;

Τίποτε από τα παραπάνω! Μοναδικός στόχος των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά κ.λπ.) των ανυπεράσπιστων εκείνη την εποχή μουσουλμανικών οικογενειών στην Πελοπόννησο, δεδομένου, ότι ο οθωμανικός στρατός ήταν απασχολημένος με τον Αλή Πασά στην Ήπειρο...


 


Όταν η μια μετά την άλλη
οι πόλεις του ελλαδικού χώρου
καλωσόριζαν τους τούρκους
ως ελευθερωτές

Έναν μόλις αιώνα μάλιστα,
πριν το 1821,
οι ρωμιοί ήταν αυτοί,
που αγωνίστηκαν
στο πλευρό των τούρκων,
για να τους φέρουν
στην Πελοπόννησο




Στην Πελοπόννησο υπήρχε ενετοκρατία. Όταν το 1715, οι τούρκοι πολέμησαν τους ενετούς για την κατάληψη της Πελοποννήσου, οι ρωμιοί τους καλοδέχτηκαν κι αγωνίστηκαν μάλιστα στο πλευρό τους εναντίον των ενετών.

Η φιλότουρκη αυτή συμπεριφορά των ρωμιών δεν ήταν πρωτόγνωρη. Παρόμοιες φιλοτουρκικές εκδηλώσεις είχαν εκδηλωθεί σε πολλά μέρη του ελλαδικού χώρου από τα τέλη της βυζαντινοκρατίας ακόμα.

Αν τα αντιληφθούμε όλα αυτά, αλλά κυρίως, ότι μόλις έναν αιώνα πριν το ’21, οι ρωμιοί ήταν αυτοί, που καλωσόρισαν τους τούρκους στην Πελοπόννησο, θα συνειδητοποιή-
σουμε, ότι οι τέσσερις αιώνες σκλαβιάς, οι αγώνες για ελευθερία, η επανάσταση στην Αγία Λαύρα και τα υπόλοιπα της επίσημης (μυθ)ιστο-
ριογραφίας, που διδασκόμαστε από παιδιά στα σχολεία, είναι φληνα-
φήματα για τις «εθνικές» γιορτές κι απέχουν παρασάγγας από την ιστορική αλήθεια...


 


Όχι μόνο δεν είναι υγιεινή,
όπως φημολογείται,
αλλά μπορεί να καταστεί
πολύ επιβλαβής
για την ανθρώπινη υγεία

Τα παραμύθια περί σόγιας, ζέας,
καθώς και τα δήθεν οφέλη
της μεσογειακής διατροφής




Ο άνθρωπος στην εξέλιξή του εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ήταν ένα παμφάγο ζώο, κυνηγός και τροφοσυλλέκτης, συντηρούμενος με φρέσκο κρέας καθημερινά ―απόλυτα απαραίτητο για τη διατροφή του― και φυτικές τροφές, όπως άγρια λαχανικά, φρούτα και ξηρούς καρπούς.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει διαδοθεί η χορτοφαγία, ενώ παράλληλα δαιμονοποιήθηκε η κατανάλωση κρέατος και ζωικών προϊόντων, στα οποία ―υποστηρίζεται― ότι δήθεν οφείλονται οι περισσότερες σύγχρονες ασθένειες του δυτικού κόσμου (καρκίνος, καρδιοαγγειακά κ.ά).

Η απόρριψη του κρέατος από τη διατροφή μας όμως, είναι ένα τεράστιο λάθος, που κάνουν οι χορτοφάγοι...