Freeinquiry.gr-Ελεύθερη Έρευνα

Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΕΙ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ

- Σε κανένα ευρωπαϊκό Σύνταγμα δέν υπάρχει τέτοια πληθώρα διατάξεων, όπως στο ελληνικό, που να αφορούν σε όρους για τη θρησκεία.

- Στην Ελλάδα έχουμε την πλέον στενή σχέση Εκκλησίας - Κράτους.

- Σε πολλές περιπτώσεις παραβιάζεται η θρησκευτική ελευθερία στη χώρα μας, η οποία έχει συνεχείς καταδίκες στο Στρασβούργο.

- Τα προβλήματα ξεκινούν, από το ότι στην Ελλάδα η εθνική ταυτότητα ταυτίστηκε με τον χριστιανό ορθόδοξο.

- Εφ΄ όσον από το Σύνταγμα προβλέπεται, ότι η θρησκευτική παιδεία είναι μέρος της παιδείας, ορθά το Συμβούλιο Επικρατείας αποφαίνεται, ότι τα Θρησκευτικά είναι υποχρεωτικό μάθημα.

Αυτά -μεταξύ άλλων- αναλύει στο βίντεο η αναπληρώτρια καθηγήτρια της Παντείου, δρ Πηνελόπη Φουντεδάκη. Δείτε το βίντεο σε μεγάλη οθόνη στην Ενότητα ΠΟΛΥΜΕΣΑ.

Διαβάστε επίσης τη συνέντευξη της κ. Φουντεδάκη στην «Ελεύθερη Έρευνα» με τίτλο: Η μεταχριστιανική Ευρώπη (Θα παραμείνει κοσμική; Η πολιτισμική σύγκρουση με το Ισλάμ).

Η αυταρχισμός

της εθνικιστικής Ρωμιοσύνης

Οι αυταρχικές, παράλογες και γκαιμπελίστικες μέθοδοι του ορθόδοξου κόμματος, να νοθεύσει και να παραχαράξει το βιβλίο της Θάλειας Δραγώνα μας εκθέτει, μας υποβιβάζει και μας κατατάσσει αυτόματα στον φονταμενταλιστικό κόσμο των μουσουλμάνων, οι οποίοι σχετικά πρόσφατα νόθευσαν και παραποίησαν τα σκίτσα του Μωάμεθ, προκειμενου να ξεσηκώσουν ανάλογη υστερία.

Το 1940, όταν ο φασισμός άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία του στην Ευρώπη, ο Γερμανός κοινωνιολόγος και φιλόσοφος, T. Γ. Αντόρνο, ολοκλήρωσε μιά πολυσέλιδη μελέτη επάνω στην αυταρχική προσωπικότητα. Σας παραθέτω πολύ συνοπτικά τα κύρια χαρακτηριστικά της αυταρχικής προσωπικότητας, τα οποία πιστεύω, πως αντιπροσωπεύουν πλήρως την ψυχοσύνθεση της σημερινής εθνικιστικής Ρωμιοσύνης...

Διαβάστε ολόκληρο το σχόλιο στην Ενότητα: ΜΗΝΥΜΑΤΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ.

ΣΕ ΠΟΙΟ ΘΕΟ

ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ;

Ένας θεολογικός εφιάλτης:

Η αυθεντική προσωπογραφία

του Γιαχβέ μέσα από την Αγία Γραφή

«Ότι πυρ εκκέκαυται εκ του θυμού μου, καυθήσεται έως Άδου κάτω, καταφάγεται γην και τα γεννήματα αυτής, φλέξει θεμέλια ορέων. Συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου συντελέσω εις αυτούς. Τηκόμενοι λιμώ και βρώσει ορνέων και οπισθότονος ανίατος· οδόντας θηρίων επαποστελώ εις αυτούς μετά θυμού συρόντων επί γην.» («Δευτερονόμιον», ΛΒ΄ 22-25.)

«Και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ και πάντα τα αυτού και ου περιποιήση εξ αυτού και εξολοθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου φείση απ αυτού και αποκτενείς από ανδρός και έως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από καμήλου έως όνου.» («Βασιλειών Α΄», ΙΕ΄ 3.)

«Και εγεννήθησαν οι πεσόντες εν τη ημέρα εκείνη από ανδρός και έως γυναικός δώδεκα χιλιάδες, πάντας τους κατοικούντας Γαι, πλην των κτηνών και των σκύλων των εν τη πόλει, πάντα α επρονόμευσαν εαυτοίς οι υιοί Ισραήλ κατά πρόσταγμα Κυρίου.» («Ιησούς του Ναυή», Η΄ 25-27.)

Θα χρειαζόμασταν πολλές σελίδες, για να καταγράφαμε αναλυτικά την άρρωστη ψυχοσύνθεση και τα κακουργήματα του δυνάστη θεού Γιαχβέ μέσα απ΄ την Παλαιά Διαθήκη, αλλά και τα στυγερά εγκλήματα, που έγιναν απ΄ τους ταγούς του κατά την διάρκεια των 1.700 ετών, απ΄ την στιγμή της εμφάνισής του μέχρι σήμερα.

Ο θεός αυτός ξεπέρασε σε παράνοια και σαδισμό τούς πιο στυγερούς και παράφρονες εγκληματίες, που εμφανίσθηκαν στην ανθρωπότητα και αποτέλεσε την κύρια πηγή έμπνευσης στους πιστούς του, για τα «ιερά» κακουργήματα και δολοφονίες, που ακολούθησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της αιματοβαμμένης ιστορίας των τριών εβραιογενών θρησκειών, που τον υιοθέτησαν ως θεό τους, κατά χρονική σειρά: του Εβραϊσμού, του Χριστιανισμού και του Μουσουλμανισμού.

Για όσους από εμάς, που θέλουμε να σεβόμαστε την ύπαρξή μας ως νοήμονα όντα, ο Γιαχβέ, το κωμικοτραγικό αυτό προϊόν της Ασιατικής δεισιδαιμονίας και παραφροσύνης, μπορεί να είναι μόνον ένα μυθολογικό τέρας, πολύ χειρότερο της Μέδουσας, της Λερναίας Ύδρας, της Σκύλλας, ή της Εμπούσσης...

Διαβάστε περισσότερα

ΑGORA

ααα

H δράση της ταινίας εκτυλίσσεται στην Αλεξάνδρεια τον δ΄ αι. μ.Χ. με κύριο άξονα τη ζωή της μαθηματικού και φιλοσόφου Υπατίας, τις διώξεις της από τους χριστιανούς και τη δολοφονία της από τον υποκινούμενο και φανατισμένο χριστιανικό όχλο από τον τότε πατριάρχη Αλεξανδρείας, Κύριλλο, και σημερινό άγιο του Χριστιανισμού (18 Ιανουαρίου.)

Ο σκηνοθέτης έχει καταφέρει με μεγάλη επιδεξιότητα να μεταφέρει στην οθόνη το κλίμα φανατισμού εκείνης της εποχής. Εντύπωση προκαλεί ο τρόπος, που παρουσιάζει την δράση και τα πιστεύω των χριστιανών. Είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως, που κινηματογραφική ταινία παρουσιάζει το πραγματικό εγκληματικό πρόσωπο του Χριστιανισμού, χωρίς ιστορικές παραποιήσεις, ελλείψεις και υπερβολές. Η καταστροφή των αγαλμάτων, των ναών, των κτιρίων, το κάψιμο της βιβλιοθήκης του Σεραπείου και των αμύθητων σε αξία χειρογράφων του, οι μαζικές δολοφονίες και εκκαθαρίσεις αλλοπίστων (ακόμα και των πατριαρχών τους Εβραίων), αντικατοπτρίζουν την αμάθεια, τον φανατισμό και το μίσος εναντίον του πολιτισμού και κάθε τι διαφορετικού, που πρεσβεύει εδώ και αιώνες η θρησκεία της «αγάπης»...

Διαβάστε περισσότερα και δείτε το τρέιλερ της ταινίας σε μεγάλη οθόνη στην Ενότητα ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΡΕΥΝΑ τροφοδοτείται με νέα ύλη καθημερινά.

Κύρια άρθρα με νέες έρευνες - μελέτες αναρτώνται

κάθε Δευτέρα και Πέμπτη ανελλιπώς.

Όλα τα άρθρα μας βρίσκονται ταξινομημένα

στην Ενότητα ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

ΛΑΣΠΗ -

ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΕΣ -

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΣ ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΣ

Από τις επιθέσεις εναντίον της Μαρίας Ρεπούση,

στις πλαστογραφίες σε βάρος της Θάλειας Δραγώνα

Eπειδή το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού δεν αναπαρήγαγε τα γνωστά ελληνοχριστιανικά ψεύδη περί της δήθεν θετικής συμβολής της Εκκλησίας κατά την Επανάσταση του ΄21 (ύψωση λαβάρου, κρυφό σχολειό κ.τ.λ.), η Εκκλησία της Ελλάδος με προεξάρχοντα τον τότε αρχιεπίσκοπο ενεργοποίησε τους μηχανισμούς της για την απόσυρσή του. Άνθρωποί της απ΄ όλες τις πολιτικές παρατάξεις άρχισαν να βγαίνουν στην τηλεόραση και να δημοσιεύουν άρθρα κατά του βιβλίου και κυρίως κατά της επί κεφαλής της συγγραφικής ομάδας, καθηγήτριας του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, κ. Μαρίας Ρεπούση.

Όχι μόνον αρωγός, αλλά και πρωτοπόρος στην «ιερή» αυτή επιχείρηση στάθηκε το βυζαντινορθόδοξο κόμμα, το οποίον επί πλέον επένδυσε προεκλογικά στην μάχη αυτή εναντίον όλων των ανθελλήνων, όπως χαρακτήριζε, όσους σχετίζονταν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο με το βιβλίο, μετατρέποντας την υπόθεση σε κομματική πολιτική εκστρατεία.

Σήμερα, μία παρόμοιου τύπου επίθεση βρίσκεται στην κορύφωσή της, για ένα βιβλίο, που γράφτηκε πριν 13 χρόνια (!) και ειδικότερα εναντίον μιάς εκ των επτά συγγραφέων του, της κοινωνικής ψυχολόγου και καθηγήτριας του πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Θάλειας Δραγώνα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο ΜΥΘΟΣ

ΤΗΣ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ

ΤΩΝ "ΕΘΝΙΚΩΝ" ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Οι πολιτικές συνέπειες της ανιστορικής παρουσίασης

του ελληνικού έθνους στην εθνοκεντρική εκπαίδευση

Ο μύθος της διατήρησης του ελληνικού έθνους με ιδιότητες ίδιες και αναλλοίωτες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, για να στοιχειοθετηθεί στα σχολικά βιβλία χρειάζεται «αποδείξεις», που οδηγούν σε μεγάλες παραφθορές. Απαιτεί να αποσιωπηθούν επιδράσεις χιλιετιών ολόκληρων στο μάθημα της ιστορίας, αλλά και να εμφανίζονται μή αφομοιώσιμοι οι Έλληνες, που μεταναστεύουν -παρά τις προσπάθειες των άλλων κρατών να τους αφομοιώσουν- με αποτέλεσμα να προβάλλεται σε σχέση με τους ομογενείς η ορθοδοξία σαν πολύ ισχυρότερο αποδεικτικό της ελληνικότητας από τη γλώσσα, συναντώντας θέσεις της Εκκλησίας εναντίον του Διαφωτισμού.

wwΓια να στηριχτεί η αιώνια «διατήρηση» των πολιτισμικών ιδιοτήτων των Ελλήνων, απουσιάζουν από την επιλογή γνώσεων, που μεταδίδει το σχολείο, όλες οι επιδράσεις, που συνδιαμόρφωσαν τόσο τον αρχαίο όσο και τον νεότερο ελληνικό πολιτισμό. Η έμμεση αλλά θεμελιώδης πληροφορία, που μεταδίδουν τα σχολικά βιβλία όλων των μαθημάτων είναι η παρθενογένεση της εθνικής κουλτούρας, που αρχίζει με το αυτοφυές «θαύμα» της αρχαίας παιδείας. Ο μύθος κατασκευάζεται όχι μόνο με την αποσιώπηση των επιδράσεων, αλλά και με παραφθαρτικές πληροφορίες για διάφορους λαούς, που εμφανίζονται στα βιβλία της ιστορίας χωρίς πολιτισμό...

Διαβάστε περισσότερα

“ΤΙ ΕΙΝ΄ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;”

ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Επιμέλεια: Άννα Φραγκουδάκη - Θάλεια Δραγώνα, έκδ. Αλεξάνδρεια

Το σχολείο είναι ο κατ΄ εξοχήν κοινωνικός θεσμός, μέσα από τον οποίο μαζί με τη μετάδοση γνώσεων καλλιεργείται και αναπαράγεται η εθνική ταυτότητα των νέων γενεών. Στα σύγχρονα έθνη-κράτη το σχολείο εξασφαλίζει τη συγκρότηση, την εδραίωση και την αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας. Η διδασκαλία της ιστορίας, της γλώσσας και της γεωγραφίας ασκεί ουσιαστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία.

Σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό θεσμό, η γλώσσα, η ιστορία και η γεωγραφία είναι τα μαθήματα μέσα από τα οποία μεταδίδεται η πεποίθηση στην πολιτισμική ομοιογένεια του έθνους, αναπαράγεται η διάρκεια του στο χώρο και το χρόνο και εξασφαλίζεται η συνέχεια της γλώσσας. Επομένως ο εκπαιδευτικός θεσμός έχει κεντρική σημασία για την περιγραφή και την αξιολόγηση του έθνους και των άλλων εθνών, που είναι κυρίαρχη σε μια κοινωνία.

Στη διαδικασία διαμόρφωσης και αναπαραγωγής της εθνικής ταυτότητας συμβάλλουν οι τελετές, τα σύμβολα, οι εθνικές επέτειοι, οι συμβολικές χρονολογίες. Συμβάλλει καθοριστικά η γλώσσα ως κατ΄ εξοχήν αποδεικτικό στοιχείο της πολιτισμικής ομοιογένειας, καθώς και η διδασκαλία των μαθημάτων της ιστορίας και της γεωγραφίας, που διαμορφώνει τις αναπαραστάσεις του έθνους ως ιδιαίτερης πολιτισμικής οντότητας, δηλαδή αναδεικνύει και αποδεικνύει τη μοναδικότητα του, σε σχέση και σε αντιδιαστολή με τα άλλα έθνη.

Η πολιτικοοικονομική πραγματικότητα της εποχής μας ωστόσο κάνει δυσερμήνευτο το γεγονός, ότι η κοινωνική αναπαράσταση του ανήκειν στο έθνος είναι ακόμη σήμερα προσδεδεμένη στο πρότυπο μιας άλλης εποχής. Ο λόγος των σχολικών βιβλίων για το έθνος, την κουλτούρα, την πολιτισμική ομοιογένεια και την εθνική συνέχεια από την αρχαιότητα εμφανίζεται να παραμένει εγκλωβισμένος στους μύθους και τις αντιφάσεις ενός εθνικισμού του 19^ουαιώνα.

Το υπό κρίση βιβλίο με αντικείμενο το επίκαιρο ζήτημα του εθνοκεντρισμού, εντάσσεται μέσα σε μια τάση επιστημονικής διερεύνησης του φαινομένου του εθνικισμού στην ελληνική κοινωνία, που διαγράφεται σε διάφορες πρόσφατες αναλυτικές προσπάθειες, με στόχο την καλύτερη κατανόησή του. Αποτελεί απ΄ όσο γνωρίζουμε, με εξαίρεση ιστορικές μελέτες, την πρώτη απόπειρα διερεύνησης του φαινομένου σε σχέση με τον εκπαιδευτικό θεσμό σήμερα...

Διαβάστε περισσότερα

ΑΙΜΟΜΙΚΤΕΣ

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

«...αδελφού θυγατρί συνουσίαζεν»...

Από τον Ηράκλειο, στον «άτακτο» Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό

Στην αυτοκρατορική αυλή του Βυζαντίου οι αιμομικτικές σχέσεις κάθε άλλο παρά σπάνιζαν. Η σύναψη τέτοιων σχέσεων με τη μορφή της γαμικής συμβίωσης εξυπηρετούσε τις πολιτικές φιλοδοξίες των αιμομικτών. Άλλες φορές ο λόγος ήταν καθαρά το ερωτικό πάθος, το οποίο υπερνικούσε τα εμπόδια.

Όταν ο πατριάρχης Σέργιος προσπάθησε να εμποδίσει το γάμο του αυτοκράτορα Ηρακλείου με την ανιψιά του (από την αδερφή του) Μαρτίνα, με την οποία διατηρούσε από πριν αιμομικτικές σχέσεις, η σθεναρή αντίδραση του αργότερα κάμφθηκε και αναγκάστηκε να στέψει τη Μαρτίνα αυτοκράτειρα. Οι πολίτες όμως της Κωνσταντινούπολης, γνωρίζοντας την παρανομία που διαπράχθηκε με τη συναίνεση τελικά της Εκκλησίας, αντέδρασαν έντονα και στον Ιππόδρομο λοιδόρησαν το αυτοκρατορικό ζεύγος. Μάλιστα, τα δύο πρώτα παιδιά από αυτό το γάμο, που κράτησε πάνω από τριάντα χρόνια, γεννήθηκαν με σωματικές παραμορφώσεις...

Διαβάστε περισσότερα

Η ΧΑΩΔΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ-ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Ανάλυση της θεμελιακής έννοιας «Λόγος»

Την εποχή, που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δύο τμήματα, Δυτική και Ανατολική, ο αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνος, ο αποκαλούμενος Μέγας, ευνόησε για τους δικούς του λόγους την επέκταση της τότε αναπτυσσόμενης χριστιανικής θρησκείας. Οι ηγήτορες της νέας αυτής θρησκείας, παρακλάδι της ιουδαϊκής με τις όποιες δογματικές διαφορές, είχαν τη διορατικότητα να αντιληφθούν, ότι κάθε προσπάθειά τους θα ήταν μάταιη και αναποτελεσματική, άν δεν έδειχναν, ότι η νέα αυτή θρησκεία ήταν μία εξέλιξη της μέχρι τότε επικρατούσας λατρείας.

Δεν αρκέσθηκαν όμως μόνο σ' αυτό, αλλά διάφοροι ταγοί της νέας θρησκείας προσπάθησαν να συνενώσουν με διάφορους τρόπους την αρχαία Φιλοσοφία με τη νέα και ανερχόμενη τότε χριστιανική θεολογία.

Ας δούμε την οντολογική και κοσμολογική βάση του τρόπου, με τον οποίο βλέπουν την πραγματικότητα τα δύο αυτά, τόσο διαφορετικά στην Ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος, ιστορικά μεγέθη, ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός. Και συγκεκριμένα την έννοια «Λόγος», την οποία ο δεύτερος ταύτισε με το θεό του...

Διαβάστε περισσότερα

ΔΙΕΘΝΕΙΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ-ΚΑΡΤΕΛ

ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ

ΤΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ

UNICEF, Γιατροί χωρίς Σύνορα,

Γιατροί του Κόσμου, εκκλησιαστικές οργανώσεις κ.λπ.

Καθημερινά ακούμε και διαβάζουμε στα Μ.Μ.Ε. για τις γνωστές σε όλους μας «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις». Πρόκειται για «φιλανθρωπικές» εταιρείες, που σκοπό έχουν τη βοήθεια των επί γης συνανθρώπων μας. Τα έργα τους περιλαμβάνουν εράνους, δωρεές, χορηγίες, συνδρομές κ.ά.. Σ΄ αυτά συμμετέχουν διάφοροι κυρίως επώνυμοι της show-biz, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, πολιτικοί, πλούσιοι κ.ά.. Οι «φιλανθρωπικοί» αυτοί οργανισμοί είναι πολλοί ανά τον κόσμο. Αναφέρονται ως Μη Κυβερνητικοί Οργανισμοί και Μη Κερδοσκοπικοί (σύμφωνα με τα όσα πάντοτε δηλώνουν οι ίδιοι).

Κάποιοι απ΄ αυτούς τους οργανισμούς, ξένοι και εγχώριοι, είναι οι Γιατροί του Κόσμου (MDM), η UNICEF, οι LIONS, η Παγκόσμια Αποστολή Βοήθειας (ΜΑΜ), οι περιβόητοι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (MSF), η Oxfam, η Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία, η εκκλησιαστική οργάνωση «Αλληλεγγύη» κ.ά..

Ξετυλίγοντας όμως το υπόλοιπο κουβάρι της «φιλανθρωπίας» θα δούμε την διαπλοκή, τα στοιχεία και τα γεγονότα απ΄ την πραγματική δράση μερικών εκ των οργανώσεων αυτών, που κυριολεκτικά αλωνίζουν τον κόσμο και αγωνίζονται κυρίως για τα συμφέροντα κάποιων πανίσχυρων οίκων, πολυεθνικών εταιρειών, ακόμα και ολόκληρων κρατών...

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ:

“ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΠΝΕΥΜΑ”

ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ

Οικονομικοπολιτικά συμφέροντα,

διαφθορά, δωροδοκίες, μυστικές συναλλαγές,

επαγγελματισμός, ντοπάρισμα, βία, βαρβαρότητα

Υπάρχει η αντίληψη, ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες κατά την αρχαιότητα ήταν κάτι το διαφορετικό, ότι δηλαδή -σε αντίθεση με τον σημερινό εμπορευ- ματοποιημένο αθλητισμό- οι αγώνες στην Αρχαία Ολυμπία δεν είχαν ούτε ιδεολογική, ούτε υλική σκοπιμότητα κι οι αθλητές δεν αγωνίζονταν για υλικά ή άλλα οφέλη, αλλά οι αναμετρήσεις τους απέβλεπαν αποκλειστικά στη νίκη. Πρόκειται για αυθαίρετες και επιπόλαιες κρίσεις χωρίς ερευνητικές αναγωγές. Μια ματιά και μόνο στην αρχαία ελληνική αλλά και ύστερη γραμματεία εύκολα μπορεί να πείσει για το ανυπόστατο αυτής της αντίληψης.

Στόχος των αθλητών δεν ήταν ο κότινος, η δάφνη, το στεφάνι από αγριελιά, το βραβείο των νικητών στην Ολυμπία και στους τοπικούς αγώνες, αλλά ο πλούτος και τα αξιώματα. Ο αθλητισμός επομένως δεν αποτελούσε μία ευγενική άμιλλα, ερασιτεχνική, αλλά κερδοσκοπική αναμέτρηση, επαγγελματισμό. Οι πόλεις που διεκδικούσαν νίκες επιζητώντας επιδεικτική προβολή καί φήμη καθιστούσαν τους αθλητές επαγγελματίες.

Η παρακμή και η καταρράκωση επικρατούσαν σε όλους τους αγώνες και σε όλες τις πόλεις. Στα αγωνίσματα κυριαρχούσαν η βία, ο αλληλοσπαραγμός, η διαφθορά, η υποκρισία και οι αποτρόπαιες συναλλαγές. Τα περί Ολυμπιακού Πνεύματος αποτελούν μυθοπλασία, μια παραμόρφωση της αλήθειας, που διατηρείται και υμνολογείται επί τρεις περίπου χιλιετίες.

Οι σημερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι μια κακή απομίμηση των αρχαίων, αλλά τους καθοδηγεί το ίδιο «πνεύμα» τού άνευ όρων ανταγωνισμού, της βίας και της διαφθοράς. Αποτελούν συνέχεια των αρχαίων με διαφορετικού τύπου αθλιότητες: άγρια κερδοσκοπία, «ντοπάρισμα», σωβινισμό, ατιμωτικές διεκδικήσεις, εγωισμό και αχρειότητες...

Διαβάστε περισσότερα

ΑΡΧΥΤΑΣ:

ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ...

ΣΤΟ ΑΕΡΙΟΩΘΟΥΜΕΝΟ

Στον Τάραντα γεννήθηκε ο Αρχύτας, ο περίφημος κατά την Αρχαιότητα μαθηματικός, μηχανικός, φιλόσοφος, πολιτικός και στρατηγός. Ο χρόνος της γέννησης και του θανάτου του δεν είναι ακριβώς γνωστοί. Από τη φιλία και την επικοινωνία όμως, που είχε με τον Πλάτωνα, όταν ήταν διευθυντής του Παραρτήματος της Πυθαγόρειας Σχολής του Κρότωνα, ο χρόνος ακμής του τοποθετείται περί το 380 π.Χ..

Η φιλία του Πλάτωνα με τον Αρχύτα οδήγησε τον Πλάτωνα στη γνώση των Μαθηματικών και της φιλοσοφίας των πυθαγορείων, που είχαν μεγάλη επίδραση κατά τη συγγραφή των πλατωνικών διαλόγων, ώστε ο Πλάτων να χαρακτηρίζεται από πολλούς ως πυθαγόρειος, ενώ από άλλους να λέγεται, ότι πυθαγορίζει.

Ο Αρχύτας δεν ήταν όμως μόνο τύπος θεωρητικού μαθηματικού. Συνδύαζε άριστα τη θεωρία με τις εφαρμογές, ήταν επομένως και άριστος μηχανικός. Μαρτυρείται, ότι πρώτος εφάρμοσε μαθηματικές αρχές στη Μηχανική.

Το καταπληκτικότερο είναι, ότι ο Αρχύτας είναι ο κατασκευαστής του πρώτου αεροπλάνου, ιπτάμενου σώματος δηλαδή, όχι με βάση την Αρχή της Άνωσης (του Αρχιμήδη), αλλά με βάση την ωστική δύναμη. Είχε κατασκευάσει ξύλινο περιστέρι, το οποίο πετούσε. Όταν το περιστέρι προσγειωνόταν, δεν ξανασηκωνόταν πλέον από το έδαφος. («Aρχύτας Ταραντίνος τα άλλα και μηχανικός ών εποίησεν περιστεράν ξυλίνην πετομένην, ή οπότε ουκέτι ανίστατο»). Η άνωση του περιστεριού στον αέρα γινόταν με ελατήριο, η δε κίνησή του με πεπιεσμένο αέρα (Gellius, 10.12.6), ο πρόγονος του αεριοωθούμενου δηλαδή...

Διαβάστε περισσότερα

Η ΜΕΤΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ

ΕΥΡΩΠΗ

Θα παραμείνει κοσμική;

Η πολιτισμική σύγκρουση με το Ισλάμ

- Όλες οι θρησκείες είναι απόλυτες. Σχηματικά, δεν υπάρχει διάλογος για το ποιά είναι η αλήθεια -είναι δεδομένη για την κάθε μιά- κι επομένως, δεν επιτρέπεται οι πιστοί να συζητούν επ΄ αυτού. Αυτό ση- μαίνει, ότι κάθε θρησκεία εξ ορισμού δημιουργεί και σήμερα πρόβλημα στην ελευθερία του λόγου.

- Τι συμβαίνει όταν κάποιος επικα- λούμενος τα θρησκευτικά του πιστεύω παραβιάζει τα δικαιώματα των παιδιών του ή της γυναίκας του; Μπορεί να επιβάλει κλειτοριδεκτομή στην κόρη του; Μπορεί να θεωρεί, ότι οι οικογενειακές σχέσεις ρυθμίζονται από τον Θεό και όχι από τον νόμο;

- Τα χτυπήματα, που υφίσταται η Δύση είναι ο εθνικισμός, που εκδηλώνεται και από την Δεξιά και από την Αριστερά, η διαφθορά, που στρεβλώνει τις λειτουργίες των συστημάτων, ο θρησκευτικός και φυλετικός φανατισμός, που συντηρεί εστίες πολέμου και έντασης, η αναζήτηση καταφυγίου στο παρελθόν και η καχυποψία για το μέλλον.

- Η Ελλάδα, που έχει τη λεγόμενη «επικρατούσα θρησκεία», είναι το ευρωπαϊκό «παράδειγμα» της στενότερης σχέσης κράτους - εκκλησίας, της πιο περιπεπλεγμένης και πελατειακής τόσο από πλευράς οικονομικών όσο και πολιτικών - εκλογικών συμφερόντων.

- Η σημαία, όταν δεν έχει τον σταυρό, μπορεί να διατηρηθεί. Όχι όμως, τα θρησκευτικά σύμβολα, κυρίως στα δικαστήρια και στα σχολεία.

Aυτά τόνισε -μεταξύ άλλων- η αναπληρώτρια καθηγήτρια της Παντείου, δρ Πηνελόπη Φουντεδάκη, σε μιά πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, την οποία παραχώρησε στην «Ελεύθερη Έρευνα»...

Διαβάστε περισσότερα