Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English







Πώς έγινε κι εμείς, οι άνθρωποι, που ζούμε σε ένα μικρό κόκκο σκόνης του σύμπαντος, βρήκαμε τρόπο να στείλουμε μηνύματα και συσκευές προς τα άστρα του γαλαξία; Πριν από μερικούς αιώνες δεν ξέραμε καν πού βρισκόμασταν. Δεν γνωρίζαμε το υπόλοιπο σύμπαν. Κατοικούσαμε σε κάτι σαν φυλακή. Πώς δραπετεύσαμε από τη φυλακή μας;

Για να γίνει αυτό χρειάστηκε το έργο πολλών γενεών ερευνητών, οι οποίοι τήρησαν πέντε απλούς κανόνες:

1. Να αμφισβητείς την εξουσία. Τίποτε δεν ισχύει μόνο και μόνο, επειδή το είπε κάποιος...


 






 




Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε, να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμερα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.

Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...

 




Το οικονομικό μοντέλο
της Ρωμιοσύνης

Και η σχέση του
με τα διάφορα μοντέλα Οικονομίας στον κόσμο


Το οικονομικό σύστημα της Ρωμιοσύνης μπορεί να αποτελέσει αιτία για χαρακίρι κάθε οικονομολόγου (δεν είναι απαραίτητο να είναι ιάπωνας), καθότι δεν σχετίζεται με τη λογική πόσω μάλλον με την οικονομική επιστήμη.

Από συστάσεως του κρατιδίου─προτεκτο-
ράτου, μέλημα της πολιτικής εξουσίας ήταν η εξυπηρέτηση συντεχνιών, συγκεκριμένων ομάδων και φατριών, των οποίων μέλη είτε βρίσκονταν στην εξουσία είτε ασκούσαν επιρροή σε αυτήν.

  
Καμία απολύτως απόφαση δεν λαμβάνεται για να προαχθεί η παραγωγικότητα και η οικονομική ανάπτυξη. Αντίθετα, όλες οι κυβερνήσεις ανεξαρτήτως πολιτικής ιδεολογίας στέκονται προσοχή απέναντι στην ιερή αγελάδα του δημοσίου, την οποία φυσικά οι ίδιοι οι κυβερνώντες φροντίζουν να εκτρέφουν και να συντηρούν σε βάρος της ανάπτυξης και της ευημερίας.

Ένα τεράστιο κράτος, απολύτως δυσανάλογο με τις ανάγκες των πολιτών, γεμάτο από άχρηστους οργανισμούς και υπηρεσίες, που δημιουργήθηκαν για να βολευτούν οι «πελάτες» ψηφοφόροι...

 




Πώς συμμορφώθηκε με τις εντολές
των αγγλογάλλων −συμμάχων της Τουρκίας−
και τήρησε ουδετερότητα
ενάντια στη λαϊκή απαίτηση και στα συμφέροντά του


Τα γεγονότα του Κριμαϊκού Πολέμου (1853-1856) δεν αφήνουν πολλά περιθώρια συνωμοτικών αιρετικών ερμηνειών. Οι ρώσοι, προκειμένου να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους στη στρατηγική θέση της Κριμαίας πολέμησαν ενάντια στην παρακμάζουσα οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία υποστηριζόταν από τις δυνάμεις της ευρωπαϊκής δύσης.
   
Μέχρι εδώ τίποτα δε μας φαίνεται ύποπτο και ασαφές, καθόσον ακόμα και η σύγχρονη πραγματικότητα στην Ουκρανία, μας υπενθυμίζει έντονα το γεωστρατηγικό ενδιαφέρον, που παρουσιάζει η περιοχή αυτή, η οποία ανέκαθεν αποτελούσε το «μήλο της Έριδος» για τις μεγάλες δυνάμεις, που καθορίζουν τελικά και τις τύχες του υπόλοιπου κόσμου.

Η Ελλάδα την εποχή εκείνη ήταν ένα μικρό βασίλειο, τα σύνορα του οποίου έφταναν μέχρι το Ζητούνι (μετέπειτα Λαμία). Και όπως ήταν αναμενόμενο, ο ορθόδοξος πληθυσμός της υποστήριζε τις πολιτικές θέσεις των ομόδοξων ρώσων.

Το «ελληνικό προτεκτοράτο» (τότε, όπως και σήμερα) δεν μπορούσε να ασκεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, όμως ο συγχρονισμός ρωσοτουρκικού πολέμου και παρακμής της οθωμανικής αυτοκρατορίας αποτελούσε σίγουρα μια χρυσή ευκαιρία για τη συνοριακή επέκταση του μικρού βασιλείου σε βάρος των οθωμανών με τη μέθοδο του αντιπερισπασμού υπό την έννοια, ότι όπως το 1821 έτσι και τη περίοδο του Κριμαϊκού Πολέμου, τα οθωμανικά στρατεύματα είχαν αποσυρθεί από τη Νότια Βαλκανική και είχαν μεταφερθεί στο «θέατρο» των ρωσοτουρκικών επιχειρήσεων.

Οι μεγάλες δυνάμεις υπό το φόβο μιας πιθανής εξέγερσης των ρωμιών, η οποία ενδεχομένως να συνέβαλε καθοριστικά στη γρήγορη κατάρρευση των οθωμανών και τη πολυπόθητη (μέχρι σήμερα) έξοδο των ρώσων στη Μεσόγειο, έστειλαν στόλους και συμμαχικά στρατεύματα, για να επιβάλουν την τάξη και την ουδετερότητα της Ελλάδας...

 




Η απαρχή
του φαινόμενου ροκ εν ρολ στην Ελλάδα


Η προβολή της ταινίας «Η ζούγκλα του μαυροπίνακα» αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστική γνωριμία της αθηναϊκής νεολαίας με το ροκ εν ρολ τροφοδοτώντας το ενδιαφέρον πολλών νέων για ό,τι προβαλλόταν ως η νεανική μουσική της εποχής.

Όταν, στις 21 Οκτωβρίου 1956, η μπάντα του αμερικάνικου αεροπλανοφόρου «The Coral Sea» παρουσίασε για πρώτη φορά ζωντανά τη νέα μουσική στο χώρο της «Αίγλης» στο Ζάππειο, περίπου τρεις χιλιάδες νέοι, εάν αληθεύουν οι εκτιμήσεις του Τύπου, συγκεντρώθηκαν και κυριολεκτικά απαίτησαν από τους μουσικούς να παίξουν ροκ εν ρολ.

Πράγματι, η περιγραφή της συναυλίας οδηγεί στο συμπέρασμα, πως οι μουσικοί έπαιξαν ροκ εν ρολ εκτός προγράμματος, ακολουθώντας σχετική απαίτηση του νεανικού κοινού...

 








 




Georg Luck, έκδ. «Εξάντας»

- Η Αμβροσία από την Αθήνα, μονόφθαλμη. Ήρθε ως ικέτης στο θεό. Καθώς περπατούσε μέσα στο ιερό, γέλασε με μερικές ιάσεις, επειδή τις θεώρησε απίστευτες και αδύνατες, αφού τυφλοί και σακάτηδες γίνονταν καλά βλέποντας μόνον ένα όνειρο. Σαν κοιμήθηκε όμως, είδε ένα όραμα. Της φάνηκε, ότι ο θεός στάθηκε δίπλα της και είπε, ότι θα τη γιάτρευε, αλλά ζητούσε σε αντάλλαγμα απ' αυτήν να αφιερώσει στο ναό ένα ασημένιο χοίρο, ως ανάμνηση της αμάθειάς της. Αφού τα είπε αυτά, έκοψε το άρρωστο μάτι κι έχυσε μέσα κάποιο φάρμακο. Όταν ξημέρωσε, η γυναίκα βγήκε υγιής απ' το ιερό.
   
- Ένα παιδί δίχως φωνή. Ήρθε ως ικέτης στο ιερό, για τη φωνή του. Όταν είχε κάνει τις προκαταρκτικές θυσίες και όλα όσα συνηθίζονταν, ο υπηρέτης του ναού, που διατηρούσε το ιερό πυρ του θεού, κοιτάζοντας τον πατέρα του παιδιού, του ζήτησε να υποσχεθεί, ότι μέσα σΆ ένα χρόνο θα έφερνε το ευχαριστήριο ανάθημα για τη θεραπεία...

Δεν πρόκειται για συναξάρια αγίων του χριστιανισμού ή σύγχρονες διηγήσεις από θαυματουργές ιάσεις σε μοναστήρια ή εκκλησίες της Ρωμιοσύνης, αλλά αποσπάσματα από θαυματουργές ιάσεις με την παρέμβαση κάποιου θεού −με το αζημίωτο, βέβαια− κατά την αρχαιότητα.

Ο αρχαίος κόσμος ήταν βαθύτατα βυθισμένος στο μυστικισμό. Στον αντίποδα του ορθολογισμού των −ελάχιστων− άθεων φιλοσόφων κι επιστημόνων ζούσε η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, που πίστευε στις μαγείες, στις μετά θάνατο ζωές, στις κατάρες, στις επικλήσεις των ψυχών των νεκρών κ.λπ., ανάλογες δοξασίες με αυτές, που δέχτηκε −κι όχι εφηύρε− ο χριστιανισμός αργότερα. Πλήθος αφελών πιστών στο δωδεκάθεο, συνέρρεαν στους ναούς, στα ασκληπιεία, στα νεκρομαντεία κ.α., όπου τους εκμεταλλεύονταν −όπως και σήμερα− επιτήδειοι ιερείς με ποικίλα τεχνάσματα...

 




«...αδελφού θυγατρί συνουσίαζεν»...

Από τον Ηράκλειο,
στον «άτακτο» Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό


Στην αυτοκρατορική αυλή του Βυζαντίου, οι αιμομικτικές σχέσεις κάθε άλλο παρά σπάνιζαν. Η σύναψη τέτοιων σχέσεων με τη μορφή της γαμικής συμβίωσης εξυπηρετούσε τις πολιτικές φιλοδοξίες των αιμομικτών. ¶λλες φορές ο λόγος ήταν καθαρά το ερωτικό πάθος, το οποίο υπερνικούσε τα εμπόδια.

Όταν ο πατριάρχης Σέργιος προσπάθησε να εμποδίσει το γάμο του αυτοκράτορα Ηρακλείου με την ανιψιά του (από την αδερφή του) Μαρτίνα, με την οποία διατηρούσε από πριν αιμομικτικές σχέσεις, η σθεναρή αντίδραση του αργότερα κάμφθηκε και αναγκάστηκε να στέψει τη Μαρτίνα αυτοκράτειρα. Οι πολίτες όμως της Κωνσταντινούπολης, γνωρίζοντας την παρανομία που διαπράχθηκε με τη συναίνεση τελικά της Εκκλησίας, αντέδρασαν έντονα και στον Ιππόδρομο λοιδόρησαν το αυτοκρατορικό ζεύγος. Μάλιστα, τα δύο πρώτα παιδιά από αυτό το γάμο, που κράτησε πάνω από τριάντα χρόνια, γεννήθηκαν με σωματικές παραμορφώσεις...


 






Στο ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ  της «Ελεύθερης Έρευνας» μπορείτε να βρείτε αναλυτικά καταχωρημένες εκατοντάδες έρευνες – μελέτες μας. Κάθε βδομάδα αναρτάται και μια νέα πρωτότυπη έρευνα.

Επισκεφθείτε επίσης τις Ενότητες:

ΕΡΕΥΝΕΣ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΧΙΟΥΜΟΡ
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ
ΜΗΝΥΜΑΤΑ - AΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
ARTICLES IN ENGLISH
 
Στην Ενότητα ΣΥΝΘΕΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ μπορείτε να αναζητήσετε ο,τιδήποτε σας ενδιαφέρει κατά θέμα, συγγραφέα ή/και ημερομηνία.


Οι αναρτήσεις μας τροφοδοτούνται σε καθημερινή βάση.

 
Στείλτε μας τα μηνύματά σας στη διεύθυνση του περιοδικού: info@freeinquiry.gr
.
 
Δημοσιεύονται στην Ενότητα: ΜΗΝΥΜΑΤΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ.
 


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ


Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 


  

  

 
 

 

 
 



72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ



Διαβάστε περισσότερα
 
 
GEONION

A vision that pushes the boundaries
of design and technology and welcomes
the days to come in a unique way...

Διαβάστε περισσότερα
 
E FIND

Η ηλεκτρονική «κασέτα» εγγραφής
του internet!
Πάνω από 1.500.000 «μαγνητοσκοπήσεις»...

Διαβάστε περισσότερα
 


Αφίσες
και γκράφιτι παντού
εκτός από τις εκκλησίες

Από χριστιανικό
ζηλωτικό πνεύμα
διαπνέονται οι αναρχο-
ρωμιοί των Εξαρχείων

Ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ




Οι νεορωμιοί αναρχικοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ιστορικό απολίθωμα, του οποίου η αφετηρία βρίσκεται στα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια, όταν δηλαδή οι Ζηλωτές αποτελούσαν μία εξτρεμιστική ομάδα, η οποία διακατεχόταν από έντονη επιθυμία για καταστροφή του παρόντος κόσμου.

Οι πρακτικές αυτών των ανθρώπων υιοθετήθηκαν από την εφαρμοσμένη πολιτική των βυζαντινών αυτοκρατόρων, που διέτασσαν την εξαφάνιση κάθε ειδωλολατρικής ανάμνησης, έστω και αν αυτή μπορεί να αποτελούσε ένα υπέροχο καλλιτεχνικό ή επιστημονικό κομψοτέχνημα. Καταστροφή δηλαδή, στο βωμό του πολιτικού συμφέροντος.

Η βία και οι βανδαλισμοί, ταυτίστηκαν έντονα με το χριστιανικό στοιχείο ως μέσα κοινωνικών εξαγνισμών και προσηλυτισμών...


 


Grexit:
Από την οθωμανική αυτοκρατορία
έως την Ευρωπαϊκή Ένωση

Πώς η Ιστορία στη Ρωμιοσύνη
επαναλαμβάνεται

Συμφέροντα και ρόλοι
των εξουσιαστικών ομάδων
τότε και τώρα




Η δίνη των εξελίξεων, που ζούμε πριν και μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, δημιούργησε περίεργες συνθήκες και ποικίλες αντιδράσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Για πολλούς μήνες τώρα, το θέμα της ελληνικής οικονομικής κρίσης απασχολεί καθημερινά τα παγκόσμια ειδησεογραφικά πρακτορεία. Πολιτικοί αναλυτές από όλο τον κόσμο προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα.

Συνομιλώντας με κάποιους φίλους και προσπαθώντας να δώσουμε εξήγηση στις εξελίξεις, ένας πήρε τον λόγο κι είπε, ότι «δυστυχώς, εμείς θα μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει μετά από 200 χρόνια». Ενώ ένας άλλος αποφάνθηκε, ότι αν καταφέρει ο πρωθυπουργός και βγάλει τη χώρα από την κρίση τότε από του χρόνου, στις εθνικές εορτές 25ης Μαρτίου και 28ης Οκτωβρίου θα προστεθεί μία ακόμη, αυτή της 5ης Ιουλίου.

Ως γνωστόν, η ιστορία επαναλαμβάνεται και για την ερμηνεία των εξελίξεων, που τρέχουν, αντί να περιμένουμε την παρέλευση 200 ετών ανατρέξαμε στο παρελθόν, απΆ όπου αντλήσαμε ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα. Γυρίσαμε 200 χρόνια πίσω στον χρόνο, για να δούμε τι μπορεί να συμβαίνει σήμερα...


 


Το παραμύθι
«Εθνική Αντίσταση»

Η ληστοσυμμορίτικη
κλεφταρματολίτικη παράδοση
της Ρωμιοσύνης
από το 1821 στο 1946-49,
μέχρι και σήμερα




Όταν οι γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα, ο στρατός είχε διαλυθεί εντελώς. Μερικοί πρώην φυλακόβιοι, επικηρυγμένοι από το κράτος, σταμπαρισμένοι από τις πολιτικές εξουσίες λόγω φρονημάτων και ληστές του κοινού ποινικού δικαίου συνέστησαν μικρές αντάρτικες ομάδες, που δρούσαν στα βουνά κι έκαναν πλιάτσικα στα χωριά, για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.

Όλοι περίμεναν τις εξελίξεις κι όσο ο ¶ξονας φαινόταν να κερδίζει τον πόλεμο, αυτές οι ομάδες ήταν ολιγομελείς και ουσιαστικά ανήμπορες να αντιδράσουν αποτελεσματικά. Παράλληλα, αναπτερωνόταν το ηθικό κάποιων φιλοαξονικών συμμοριών, όπως επί παραδείγματι των ομάδων των Τσάμηδων, της «Λεγεώνας των Βλάχων», αλλά και κάποιων ομάδων ελληνόφωνων, που κατά περίσταση συνεργάζονταν με τους γερμανούς, γιατί εμφορούνταν από μίσος κατά των κομμουνιστών, όπως η (ΠΑΟ) Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις, οι λεγόμενοι Χίτες και λοιποί άλλοι, που έμειναν γνωστοί στην ιστορία με τον περιπαιχτικό χαρακτηρισμό: «γερμανοτσολιάδες».

Από τις πολεμικές επιχειρήσεις φάνηκε, ότι οι ομάδες αυτές είχαν επικεντρωθεί κυρίως στην αλληλοεξόντωσή τους κι όχι σε μάχες κατά του ¶ξονα. Οι λίγες περιπτώσεις, όπως αυτή της γέφυρας του Γοργοποτάμου ή της ανατίναξης τής γέφυρας του Ασωπού, ήταν έργα των εγγλέζων σαμποτέρ κι όχι των ρωμιών κατσαπλιάδων, που δεν είχαν ιδέα από τοποθέτηση εκρηκτικών...


 


Η κοινωνική ποιητική
των ποντίων
και η συγκρότηση
της ποντιακής υποκειμενικότητας


Η συγκρότηση της ποντιακής υποκειμενικότητας στην Ελλάδα μετά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, είναι ένα πάρα πολύ ιδιαίτερο φαινόμενο.

Επί έναν αιώνα υπάρχει μία ταυτότητα, υπάρχουν άνθρωποι ηλικίας δέκα, είκοσι χρονών στη Βέροια, στην Κοζάνη και επίσης στο Ντίσελντορφ, στο Τορόντο, στη Μελβούρνη, στο Όσλο, οι οποίοι αν τους ρωτήσεις «τι είσαι εσύ;», σου απαντούν: «είμαι πόντιος».

Δηλαδή, αυτοπροσδιορίζονται με βάση μια γεωγραφική περιοχή, από την οποία όμως, δεν έχουν περάσει ή μπορεί να έχουν περάσει μόνον ως τουρίστες. Δεν έχουν ζήσει ούτε αυτοί, ούτε οι γονείς τους, ούτε οι παππούδες τους πλέον κι ούτε τίθεται ζήτημα να πάνε ποτέ να εγκατασταθούν εκεί. Αυτό είναι πολύ περίεργο...


 


Η αποποίηση
μιας κληρονομιάς




Οι οθωμανοί ήρθαν ειρηνικά στην πόλη, η οποία παραδόθηκε το 1458. Εκτός από ευημερία τους πρώτους αιώνες έφεραν και νέα ήθη. Οι ρωμιοί υιοθέτησαν τα ήθη τους κι άρχισαν να ζουν σαν ανατολίτες. Καρέκλες και τραπέζια αντικαταστάθηκαν από χαμηλά έπιπλα. Μαχαιροπήρουνα δεν υπήρχαν πια. Αντί για πιάτα τώρα σέρβιραν και μοιράζονταν το φαγητό σε μεγάλους δίσκους. Προτιμούσαν να κάθονται κάτω, παρά σε καρέκλες. Φρόντιζαν οι γυναίκες τους να μην κυκλοφορούν ακάλυπτες και ζούσαν χωριστή κοινωνική ζωή από αυτές.

Η οθωμανική περίοδος όμως, ερμηνεύθηκε, κατ' εξοχήν εθνοκεντρικά, από τη σκοπιά του «καταπιεσμένου» έθνους, και το οθωμανικό κράτος παρουσιάστηκε αποκλειστικά ως ένας μηχανισμός καταπίεσης. Η ιστοριογραφική αυτή παράδοση δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του εθνικού κράτους, δεδομένου, ότι η ελληνική ιστοριογραφία, επηρεασμένη από τα ρεύματα του ρομαντισμού και του θετικισμού, αλλά και από τον θριαμβεύοντα εθνικισμό, αναπτύχθηκε ως εθνική ιστοριογραφία. Η επιστημονική, ακαδημαϊκή ιστοριογραφία, αλλά και οι εκλαϊκευτικές μορφές της, όπως είναι τα σχολικά εγχειρίδια, αναπαρήγαν το ίδιο σχήμα και μέσα στον 20ό αιώνα...