Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English





Τα αδιέξοδα των επαναστάσεων
και οι τρομοκράτες της Βαστίλης


 

 
Ο επαναστάτης Φιντέλ Κάστρο ανέτρεψε τον
δικτάτορα Μπατίστα για να γίνει αμέσως μετά
ο ίδιος δικτάτορας παραμένοντας στο τιμόνι
της Κούβας από το 1959 έως το 2008.
Αναγκάστηκε ─πάμπλουτος πλέον─ να παραι-
τηθεί για λόγους υγείας
μεταβιβάζοντας
όμως την εξουσία στον
αδελφό του Ρούλ.
Η εξουσία μεταβιβάζεται σε μέλη της οικογέ-
νειας του ηγέτη σε βασιλικά ή αυτοκρατορικά
καθεστώτα κι όχι σε δημοκρατίες, στις οποίες
εξ άλλου δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρει
κάποιος να διατηρηθεί στην εξουσία
για
μισό αιώνα.
Εν τω μεταξύ, ο λαός της Κούβας συνέχισε
να ζει υπό τριτοκοσμικές συνθήκες απόλυτης
ένδειας, ενδεχομένως και χειρότερα από πριν.

 
Πολλές και διάφορες απόψεις ακούγονται αυτές τις μέρες για το αν ο Φιντέλ Κάστρο ήταν επαναστάτης ή δικτάτορας. Όλες αυτές οι συζητήσεις όμως, είναι άνευ ουσίας, γιατί οι δύο αυτές έννοιες, του επαναστάτη και του δικτάτορα, είναι ταυτόσημες.

Οι επαναστάσεις ανατρέπουν την καθεστηκυία τάξη και φέρνουν πάντα μια άλλη. Ο σημερινός αρχηγός μιας επιτυχημένης επανάστασης είναι ο αυριανός δικτάτορας, όπως στην προκειμένη περίπτωση o Φιντέλ Κάστρο. Ο εκλιπών ηγέτης της Κούβας, αφού πέτυχε το επαναστατικό του κίνημα, κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία για μισό αιώνα κι όταν αναγκάστηκε για λόγους υγείας να αποσυρθεί, παρέδωσε με αυτοκρατορικό στυλ την εξουσία στον αδελφό του.


Πολλοί άνθρωποι αυταπατώνται, ότι θα βελτιωθεί τάχα η ζωή τους αν οργανωθούν σε συλλόγους, κόμματα κ.λπ.. «Σηκωθείτε από τους καναπέδες», φώναζαν προ ετών οι Αγανακτισμένοι, «και βγείτε στις πλατείες».
 
Μα, ένας άνθρωπος απαίδευτος, είτε στο σπίτι κάτσει είτε στην πλατεία πάει, πάλι απαίδευτος θα είναι και πάλι άλυτο θα παραμένει το πρόβλημά του. Κι όσοι τέτοιοι κι αν μαζευτούν στις πλατείες, τίποτε πάλι δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο.

Κι αν πολλοί απαίδευτοι συσπειρωθούν και φτιάξουν ένα κλαμπ (οργάνωση, κόμμα, ο,τιδήποτε), ένα κλαμπ απαιδεύτων θα έχουν καταφέρει να φτιάξουν και τίποτε περισσότερο. Κι αν δημιουργήσουν ένα μαζικό κίνημα, κάνουν επανάσταση κι ανατρέψουν το δικτατορικό καθεστώς που τους καταπιέζει, πάλι δεν πρόκειται να βελτιωθεί η ζωή τους. Μια τρύπα στο νερό θα έχουν καταφέρει να κάνουν. Θα εξακολουθήσουν να είναι ένας συρφετός απαίδευτων, που θα χειραγωγούνται και θα καταπιέζονται στο εξής από κάποιο νέο δικτάτορα ─στη θέση του παλιού ανατραπέντα─, συνήθως τον αρχηγό της επανάστασης.

Προκειμένου να βελτιωθεί μια κοινωνία πρέπει να βελτιωθεί το κάθε άτομό της ξεχωριστά κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο με αυτογνωσία και παιδεία κι όχι με οργανώσεις, μαζικά κινήματα κι επαναστάσεις. Όλα τα μαζικά κινήματα εκμηδενίζουν το άτομο, για το οποίο η υπακοή και η πίστη θεωρούνται οι μεγαλύτερες αρετές. Επιπλέον, ο όχλος του χαρίζει ένα αίσθημα ακατανίκητης δύναμης. Η ανωνυμία μέσα στον όχλο και η διάχυση της ατομικής ευθύνης ελευθερώνουν ένστικτα, που αν ήταν μόνο του το άτομο θα λογόκρινε.

Χάνοντας την κρίση και τη βούλησή του το άτομο, περιέρχεται σε μια ειδική κατάσταση υποβολής, θυμίζοντας τη σαγήνη που ασκεί ο υπνωτιστής στον υπνωτισμένο. Η μάζα στερείται ικανότητας λογικής σκέψης και κριτικής, εύκολα χειραγωγείται, παρασύρεται, παραπλανάται, υποχωρεί και ενδίδει. Το άτομο μέσα στον όχλο μεταμορφώνεται σε ένα εύπιστο, ευμετάβλητο, παρορμητικό πλάσμα, ικανό για κάθε ακρότητα, έχοντας θυσιάσει τα όποια οφέλη του ορθού λόγου. Σε κλάσματα δευτερολέπτου η συμπάθεια γίνεται λατρεία και η αντιπάθεια μίσος. Ο όχλος επιτρέπει την είσοδο στη βαρβαρότητα.
 
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων αυτών, αποτελεί η πολυδιαφημισμένη στο δυτικό κόσμο Γαλλική Επανάσταση. Οι γάλλοι βυθίστηκαν σε μια άβυσσο αίματος και φωτιάς, για να αναδυθούν ξανά στην επιφάνεια υπό την εξουσία ενός στρατιωτικού δικτάτορα, που στέφθηκε αυτοκράτορας. Η επανάσταση που βασίστηκε στο πολιτιστικό επίπεδο της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, κατέληξε στο θεοκρατούμενο, δικτατορικό, εθνικιστικό κι επεκτατικό καθεστώς του Ναπολέοντα...

 




Μια εκπληκτική
επιστημονική ''προφητεία''
στις αρχές του 18ου αιώνα




Γεννήθηκε κάποτε ένας νους, ο οποίος δεν φοβόταν τα φυσικά φαινόμενα. Τα θαύμαζε και προσπαθούσε να τα εξηγήσει.

Έκανε την πρώτη ακριβή χαρτογράφηση του νοτίου ημισφαιρίου.

Εφηύρε τον μετεωρολογικό χάρτη. Τα σύμβολα που επινόησε για τους ανέμους χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα.

Έθεσε τα θεμέλια για την επιστήμη της δημογραφικής στατιστικής.

Εφηύρε το σκάφανδρο, του οποίου τη λειτουργικότητα και ασφάλεια δοκίμασε ο ίδιος.

Ένας άνθρωπος, που το όνομά του δόθηκε σε έναν κομήτη, του οποίου ανακάλυψε την περιοδικότητα των εμφανίσεων και προέβλεψε την προσεχή του επανεμφάνιση, για πενήντα χρόνια αργότερα από την εποχή του.
 
Ο λόγος, για τον άγγλο μαθηματικό και αστρονόμο, Έντμουντ Χάλλεϋ.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή τους...

 






 

 
Μέλη τραγικού χορού γονατίζουν εμπρός
από ερμαϊκή στήλη με την προτομή του Διονύσου.
(Μελανόμορφη λήκυθος του 500-490 π.Χ.,
Μόναχο, Αρχαιολογικό Μουσείο).

Αν και το αρχαίο θέατρο
παρουσιάζεται ως η δήθεν
ύψιστη πνευματική
έκφραση των κλασικών
χρόνων με παιδευτικό
χαρακτήρα, στην
πραγματικότητα, ο
σκοπός του ήταν τελείως
διαφορετικός.

Δεν είχε αποστολή
να πλάσει ανεξάρτητες
προσωπικότητες,
ελεύθερους ανθρώπους,
αλλά ακριβώς το αντίθετο:
να τους διαμορφώσει σε
αγελαία μάζα, έρμαιο των
διαθέσεων των πολιτικο-
θρησκευτικών ταγών της
κλασικής εποχής.

Πατρίδα του θεάτρου
ήταν η Αθήνα. Κατά το
τέλος περίπου της
προκλασικής εποχής, το
θέατρο αποτέλεσε εξέ-
λιξη
ορισμένων θρη-
σκευτικών τελετών
προς τιμή του
θεού
Διόνυσου.
 
Άρχιζαν με τιμητική πομπή, τον θίασο, που οδηγούσε τον προς θυσία τράγο στον πανάρχαιο ναό του Ληναίου Διονύσου, που βρισκόταν λίγο νοτιότερα από τη θέση, στην οποία κτίστηκε αργότερα το διονυσιακό θέατρο.

Εκεί θυσιαζόταν ο τράγος, ο δε χορός ─που τα μέλη του ήταν ντυμένα με δέρματα τράγων κι αποκαλούνταν από τους αστούς σκωπτικά τράγοι─ λεγόταν τραγικός. Ο χορός έψελνε προς τιμή του Διονύσου τον διθύραμβο.

Όλες οι θεατρικές παραστάσεις είχαν θρησκευτικά θέματα με διδάγματα την πρέπουσα υποταγή των θνητών στο θεϊκό θέλημα. Τελούνταν πάντα στο πλαίσιο σημαντικών θρησκευτικών εκδηλώσεων. Παντού και πάντα εμφανίζονταν οι θεοί, που έπαιρναν μέρος στα δρώμενα. Κάτω στη σκηνή υπήρχε το λογείο, όπου εμφανίζονταν οι θνητοί, ενώ στο επάνω μέρος το θεολογείο, απ’ όπου εμφανίζονταν και μιλούσαν οι θεοί. Μέχρι και ειδικούς γερανούς είχαν κατασκευάσει, που μετεώριζαν πάνω από τη σκηνή τους θεούς, όταν έπρεπε να φανεί ότι έρχονταν πετώντας από τον ουρανό («από μηχανής θεός»).

Το θέατρο αποτέλεσε το κυριότερο ανάμεσα στα μέτρα της λαϊκότροπης πολιτικής, που υιοθέτησαν οι εξουσιαστές, προκειμένου να αυξήσουν τη δημοτικότητά τους και να καταστήσουν το λαό άβουλη μάζα, υποταγμένο στη θέληση των θεών και την ειμαρμένη.

Οι θεατές, αστοί, μέτοικοι, γυναίκες και παιδιά, όλοι πλην των δούλων, έσπευδαν στο θέατρο από το πρωί, για να πιάσουν θέση. Δεν πλήρωναν εισιτήριο. Αντίθετα, τους δινόταν από το κράτος το «θεωρικό», αποζημίωση για να παρευρίσκονται στις θεατρικές παραστάσεις.

Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε κάποια εξ αποκαλύψεως Βίβλος, για να διδάσκει τους ανθρώπους πώς να υποτάσσονται στο θεϊκό θέλημα. Τον ρόλο αυτό τον έπαιξε με μεγάλη επιτυχία το αρχαίο θέατρο...

 








Ως ατελές ον, ο άνθρωπος έλκεται και κολακεύεται από την εξουσία. Για να το πετύχει αυτό, γίνεται ιδιαιτέρως εφευρετικός και κατασκευάζει «ιδεολογίες». Δημιουργεί ένα σύνολο φαντασιακών εννοιών, που σαγηνεύουν τα πλήθη των συνανθρώπων του, προτείνει λύσεις ως επί το πλείστον ανεδαφικές και ουτοπιστικές, αλλά ιδιαίτερα σαγηνευτικές στις μάζες κι επιχειρεί να κατακτήσει την εξουσία.

Δεν είναι τυχαίο, πως καμία ιδεολογία δεν εφαρμόστηκε πλήρως ούτε και κράτησε αρκετό χρόνο. Πολλές δε εξ αυτών παρέμειναν ως γραφικά δείγματα ανθρώπινου ευχολογικού οραματισμού.

Η πολιτική είναι η απόπειρα εφαρμογής μιας ιδεολογίας. Αποτυγχάνει όμως πάντα στην εφαρμογή της, γιατί εκ φύσεως η κάθε ιδεολογία ως σύλληψη είναι αποτυχημένη. Και είναι αποτυχημένη, γιατί κανένα κοινωνικό σύνολο δεν αποτελείται από ανθρώπους με τις ίδιες ιδέες, τις ίδιες προσδοκίες, τις ίδιες προτιμήσεις, τις ίδιες φιλοδοξίες, τις ίδιες προσλαμβάνουσες. Συνεπώς, η λέξη «ιδεολογία» είναι μία ανθρώπινη φούσκα, που αργά ή γρήγορα σκάει. Το δυστύχημα είναι, ότι όταν σκάσει, πολλές ανθρώπινες ζωές βασανίζονται ή χάνονται.

Ας αναλογιστούμε πόσοι άνθρωποι πέθαναν για τις «ιδέες» τους (ήταν δικές τους άραγε;). Ας αναλογιστούμε σε πόσα μακρονήσια και ξεραΐλες, άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, επειδή πίστευαν σε κάτι, που κάποια άλλοι δεν πίστευαν και το πολεμούσαν...

 




Ο νομαδισμός των ονομάτων
και το ψευδοκράτος του Πόντου

Άκης Γαβριηλίδης,
έκδ. «Ισνάφι», Ιωάννινα, 2014



Πώς έβλεπαν οι ίδιοι οι πόντιοι τον εαυτό τους στην προ-εθνικιστική εποχή;

Πρώτα και κύρια, δεν θεωρούσαν, πως ήταν «έλληνες» και κατά κανένα τρόπο δεν πίστευαν, πως είχαν τις ρίζες τους στη χερσόνησο και στα νησιά, που τώρα αποκαλούμε Ελλάδα.

Όσοι αναφέρονταν σε αυτούς και σε όλους τους κατοίκους της βυζαντινής αυτοκρατορίας, τους χαρακτήριζαν ως «ρωμ», «ρουμ» ή «ρωμιούς», ως κατοίκους της ρωμαικής αυτοκρατορίας, με άλλα λόγια.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους ήταν η ορθόδοξη χριστιανική πίστη.
 
Προσπαθώντας να ξεδιαλύνει αυτές τις έννοιες ένας τουρκοπόντιος, που το χωριό του ήταν κάποτε ρωμέικο, είπε στον καθηγητή Ιστορίας, Άντονι Μπράιερ: «Αυτή είναι ρωμέικη («ρουμ») χώρα. Κάποτε μιλούσαν χριστιανικά εδώ»...

 






Υπάρχουν βάσιμες πληροφορίες, πως όσοι γάλλοι και ιταλοί αξιωματικοί, που ήταν στο επιτελείο του Ιμπραήμ ήταν τέκτονες─καρμπονάροι, διατάχθηκαν από τις μυστικές οργανώσεις τους να προδώσουν τα μυστικά που ήξεραν στους ναύαρχους των συμμάχων.

Ο σουλτάνος ύστερα από τη ναυμαχία του Ναβαρίνου έγραφε στον μέγα Βεζύρη: «Σε λέγω πολύ μυστικώς, ότι η εν Νεοκάστρω (σ.σ. Ναβαρίνο) καταστροφή του στόλου φαίνεται, ότι προυξενήθη από την απιστίαν των αξιωματικών του Ναυαρχείου...

 




UNICEF, Γιατροί χωρίς Σύνορα,
Γιατροί του Κόσμου, εκκλησιαστικές οργανώσεις κ.λπ.



Καθημερινά ακούμε και διαβάζουμε στα Μ.Μ.Ε. για τις γνωστές σε όλους μας «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις». Πρόκειται για «φιλανθρωπικές» εταιρείες, που σκοπό έχουν τη βοήθεια των επί γης συνανθρώπων μας. Τα έργα τους περιλαμβάνουν εράνους, δωρεές, χορηγίες, συνδρομές κ.ά.. Σ΄ αυτά συμμετέχουν διάφοροι κυρίως επώνυμοι της show-biz, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, πολιτικοί, πλούσιοι κ.ά.. Οι «φιλανθρωπικοί» αυτοί οργανισμοί είναι πολλοί ανά τον κόσμο. Αναφέρονται ως Μη Κυβερνητικοί Οργανισμοί και Μη Κερδοσκοπικοί (σύμφωνα με τα όσα πάντοτε δηλώνουν οι ίδιοι).

Κάποιοι απ΄ αυτούς τους οργανισμούς, ξένοι και εγχώριοι, είναι οι Γιατροί του Κόσμου (MDM), η UNICEF, οι LIONS, η Παγκόσμια Αποστολή Βοήθειας (ΜΑΜ), οι περιβόητοι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (MSF), η Oxfam, η Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία, η εκκλησιαστική οργάνωση «Αλληλεγγύη» κ.ά..

Ξετυλίγοντας όμως το υπόλοιπο κουβάρι της «φιλανθρωπίας» θα δούμε την διαπλοκή, τα στοιχεία και τα γεγονότα απ΄ την πραγματική δράση μερικών εκ των οργανώσεων αυτών, που κυριολεκτικά αλωνίζουν τον κόσμο και αγωνίζονται κυρίως για τα συμφέροντα κάποιων πανίσχυρων οίκων, πολυεθνικών εταιρειών, ακόμα και ολόκληρων κρατών...


 






Στο ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ  της «Ελεύθερης Έρευνας» μπορείτε να βρείτε αναλυτικά καταχωρημένες εκατοντάδες έρευνες – μελέτες μας. Κάθε βδομάδα αναρτάται και μια νέα πρωτότυπη έρευνα.

Επισκεφθείτε επίσης τις Ενότητες:

ΕΡΕΥΝΕΣ
ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
ΧΙΟΥΜΟΡ
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ
ΜΗΝΥΜΑΤΑ - AΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
ARTICLES IN ENGLISH
 
Στην Ενότητα ΣΥΝΘΕΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ μπορείτε να αναζητήσετε ο,τιδήποτε σας ενδιαφέρει κατά θέμα, συγγραφέα ή/και ημερομηνία.


Οι αναρτήσεις μας τροφοδοτούνται σε καθημερινή βάση.

 
Στείλτε μας τα μηνύματά σας στη διεύθυνση του περιοδικού: info@freeinquiry.gr
.
 
Δημοσιεύονται στην Ενότητα: ΜΗΝΥΜΑΤΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ.
 


 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 


64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...